smile breathe and go slowly - (chanbaek)

ตอนที่ 15 : broken heart (end.)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 14,182
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 325 ครั้ง
    9 พ.ย. 61



ช่วงต้นของตอนนี้จะบรรยายในช่วงก่อนที่ชานยอลจะเดินไปดูน้องนะคะ หลังจากเห็นฮุนแบคอยู่ด้วยกัน เราไม่แน่ใจว่าหลายคนอาจจะงงหรือเปล่าว่าทำไมอยู่ๆก็เห็นและไปเลย555  ดังนั้นก็สำหรับเหตุการณ์ก่อนหน้านั้นจะอยู่ในตอนนี้ ขอให้อ่านอย่างมีความสุขนะคะ : )

 

 

 




 

/ /

 

 

broken-heart

 

(end)

 

.

.

.

 

 

 

 

 

 

 

ความปวดร้าวไปทั้งทั่วครึ่งล่างทำให้คนที่นอนอยู่บนเตียงแทบจะขยับตัวไม่ได้มากนัก เพดานสีขาวที่บ่งบอกว่าที่นี่คือโรงพยาบาลและเขายังมีชีวิตรอด สิ่งแรกที่อยากลืมตามาเห็นมากที่สุดก็คงจะเป็นหน้าลูก และ

 

“แบคฮยอนครับ”

 

เซฮุน”

 

“เป็นยังไงบ้าง” สายตากวาดมองไปรอบห้องแต่แบคฮยอนกลับไม่เห็นใครเลย ไม่ว่าจะลูกหรือแม้กระทั่ง...ชานยอล

 

“ยังเจ็บอยู่มั้ย” คำตอบที่ได้เป็นการส่ายหัว เซฮุนแปลกใจที่อีกคนเอาแต่มองไปรอบห้อง ใบหน้าฉายความกังวลชัดเจน

 

“ลูกเหรอ เดี๋ยวพยาบาลจะพาเขามานะ”

 

ก่อนที่จะจ้องหน้าอดีตคนรักที่ไม่นึกมาก่อนว่าวันนี้จะมายืนอยู่ตรงนี้ น่าแปลกที่อยู่ๆก็มา วันที่คนที่น่าสมเพชอย่างเขาเคยเรียกร้องให้กลับมาแทบเป็นแทบตายกลับไม่มาใยดี แต่ในวันที่เขาไม่ต้องการทำไมถึงยังเห็นอีกคนอยู่ตรงนี้ แทนที่จะเป็น....

 

“ชานยอลไปไหนครับ” ถามออกไปด้วยเสียงร้อนรน เขาไม่อยากจะคิดว่าทุกอย่างที่เกิดขึ้น การที่เซฮุนมายืนอยู่ตรงนี้เป็นความตั้งใจของชานยอล

 

“ชานยอล? แบคหมายถึงคนที่สูงๆเหรอ”

 

 

“เราให้เขากลับไปแล้ว เขาเป็น

 

“กลับไปไหน” คำถามที่สวนขึ้นมาทันควันทำให้เซฮุนจำต้องเงียบ

 

“เขาบอกเราว่าเป็นคนดูแลแบค เราขอบคุณเขาไปแล้ว เขาบอกว่าดีใจกับเราด้วยนะ”

 

“มไม่” คนที่กำลังพรวดพราดลุกจากเตียงหลังจากที่พอจะปะติดปะต่อได้ ทำให้โอเซฮุนต้องรีบเข้าไปกักตัวไว้

 

“เดี๋ยวสิแบค นายเจ็บอยู่นะ!”

 

“ปล่อย!”

 

“นี่มันเรื่องอะไรกัน”

 

แบคฮยอนปล่อยให้น้ำตาไหลลงมาอย่างห้ามมันเอาไว้ไม่ไหว แค่คิดว่าชานยอลจะไม่รู้อยู่ตรงนี้มันก็เจ็บไปหมดแล้ว ก่อนจะจมอยู่ในอ้อมกอดของคนที่เขาอยากถามอะไรตั้งมากมาย เซฮุนดึงแบคฮยอนมากอดไว้เพราะเขายังไม่เข้าใจเหตุการณ์ตรงหน้ามากนัก

 

“นายกลับมาทำไม”

 

“ฟังฉันก่อนนะแบค ...ฉันขอโทษ”

 

 

“ฉันหย่ากับผู้หญิงคนนั้นแล้ว”

 

 

“ฉันมันโง่ที่ไม่เคยรับรู้อะไรเลยแบคฮยอนให้โอกาสฉันนะ”

 

เซฮุนรั้งร่างของแบคฮยอนเข้าไว้ในอ้อมกอดให้แน่นขึ้นเพื่อยืนยันในสิ่งที่เขาพูดไป ผ่านมาตอนนี้ก็เกือบปีแล้วที่เราเลิกกัน เพราะเขาเป็นคนผิด โอเซอุนผิดที่มีคนอื่น เมื่อไม่นานเขาพึ่งรับรู้จากการได้คุยกับการ์ดที่บอกว่าเคยมีคนพยายามจะเข้ามาหาเขาเมื่อวันหมั้น และใช่ เขาถูกแม่บังคับให้เพื่อจะให้แต่งงานกับผู้หญิงที่เป็นลูกของหุ้นส่วนด้วยเหตุผลทางธุรกิจ เขาไม่ได้รักเธอและไม่นานจากนั้นเราก็จบกันแล้ว

 

ทันทีที่รู้จากปากของการ์ดคนสนิท เซฮุนพยายามติดต่อหาแบคฮยอนแต่เบอร์โทรศัพท์ก็เหมือนถูกเปลี่ยน เฟสบุ๊คก็โดนบล็อคไม่มีช่องทางใดๆจะติดต่อได้เลย เขาเลยรีบมารอที่ทำงานใช้อำนาจของพ่อขึ้นไปยังบริษัทของแบคฮยอน และเจอคำตอบที่ทำให้ตกใจ

 

 

“คุณไปอยู่ไหนมาถึงไม่รู้ว่าแบคฮยอนท้อง”

 

 

วินาทีที่รู้ทำเอาโอเซฮุนไปไม่เป็น เขามั่นใจว่าเด็กในท้องต้องเป็นลูกของเขา รถสปอร์ตคันหรูทะยานไปมุ่งไปสู่บ้านของแบคฮยอนอย่างรวดเร็ว แต่ก็พบกับความเงียบเชียบเหมือนไม่มีใครอยู่เลยด้วยซ้ำ ถามคนแถวนั้นก็รู้แค่ว่าแบคฮยอนถูกพาไปโรพยาบาล ตนเลยให้ลูกน้องสืบให้และรู้ว่าแบคฮยอนอยู่ที่ไหน

 

 

ฉันขอโอกาส...

 

“…”

 

“นะแบคฮยอน”

 

 

 

 

 

 

 

ภาพที่อบอุ่นแบบนั้นชานยอลรับรู้ได้ผ่านกระจกเล็กๆที่พอมองเข้าไปก็เห็นความเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์อย่างที่ควรจะเป็น พี่แบคฮยอนเองก็ไม่ต้องเอาแต่นอนร้องไห้แล้ว เด็กน้อยจะได้เจอพ่อจริงๆของเขา ที่ไม่ใช่ใครก็ไม่รู้แบบตัวเขา

 

 

 

 

 

 

“เซฮุนรู้มั้ย...ว่าวันนั้นเกือบทำให้เราไม่ได้มาอยู่ต่อหน้านายแบบนี้”

 

“...”

 

“วันที่เราต้องการเซฮุน เซฮุนไปอยู่ที่ไหน...รู้สึกผิดเพราะเรื่องลูกเหรอ”

 

“ฉันขอโทษ”

 

“กลับไปเถอะนะ”

 

“เพราะชานยอลเหรอเพราะเขาเหรอแบค”

 

“...”

 

“แบครักเขาใช่มั้ย”

 

ยิ่งพูดถึงความปวดหนึบในใจก็ยิ่งบีบให้น้ำตาไหลออกมา แค่คิดว่าไม่มีชานยอลแล้วเขาก็ไม่รู้จะทำอย่างไร ทุกอย่างมันมืดไปหมด

 

“ไม่ต้องห่วงเรื่องลูก เราจะเลี้ยงเขาเอง”

 

“..”

 

“กลับไปหาครอบครัวของเซฮุนเถอะนะ เราอย่ามาเกี่ยวข้องกันอีกเลย”

 

“แต่เขาก็เป็นลูกเรา จะไม่ให้เกี่ยวได้ไง”

 

“แต่เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมไม่ได้เรา..ใช่ เรารักชานยอล ฮึก แต่เขาผิดสัญญา..”

 

เขารู้แล้ว รู้แล้วว่าแบคฮยอนรักชานยอลขนาดไหน เมื่อตอนที่คุยกันกับชานยอล อีกคนเหมือนพยายามไม่แสดงออกถึงความรู้สึกต่อแบคฮยอนให้เขารับรู้ แต่แววตากลับเศร้าลง และเขาเห็นแก่ตัวที่ยังคิดว่ายังไงแบคฮยอนก็ยังรักเขาอยู่ ถึงได้กล้าไล่อีกคนด้วยคำพูดแบบนั้น

 

“เข้าใจแล้วแบค”

 

“ขอโทษที่ทำให้ชานยอลต้องไป ทำใจให้สบาย เราจะรีบไปตามเขากลับมา”

 

“เซฮุน!

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่ทันได้ห้ามเซฮุนก็รีบวิ่งออกจากห้องไป และตอนนี้เซฮุนก็ออกไปเกือบชั่วโมงแล้ว แบคฮยอนไม่มีเวลามานั่งโหยหาหรือคร่ำครวญใดๆ ในตอนที่พยาบาลที่คุ้นหน้ากันก็เข็นลูกของเขามาที่ข้างเตียง ยามมองไปในใจก็เต้นแรง ความรู้สึกตื้นตันมีอยู่เต็มอกมองลูกน้อยที่ยังคงหลับใหล มือน้อยๆทั้งสองข้างที่กำเข้าหากัน ตอนนี้ความดีใจมันมีมากกว่าที่ลูกเขาปลอดภัยและอาการครบปกติดี

 

“ลุกขึ้นไหวมั้ยคะ เด็กแรกคลอดยังต้องการความอบอุ่นจากคุณแม่ อุ้มเขาเอาไว้แบบนี้นะคะ”

 

เธอสอนให้เขาดูก่อนจะอุ้มลูกชายมาให้เขาอุ้มไว้ในอ้อมอก แบคฮยอนจูบซับเบาบางไปที่พวงแก้มสีชมพูฝาด พร่ำบอกรักเขาอยู่หลายหนน้ำตาก็รื้นมาอีกครั้งเมื่อนึกถึงว่าหากชานยอลยังอยู่ตรงนี้จะเป็นยังไง

 

“ฉันขอโทษนะคะคุณบยอนที่”

 

“...ขอโทษผมเหรอครับ”

 

“ที่ฉันเข้าใจผิด คิดว่าคนที่มากับคุณบ่อยๆเป็นพ่อของเด็ก ฉันขอโทษนะคะ”

 

 

ทำไมถึงขอโทษนะ......

 

 

“หมายความว่ายังไงเหรอครับ” คราวนี้แบคฮยอนรีบถามด้วยความร้อนใจ

 

“คือฉันเห็นผู้ชายที่มากับคุณบ่อยๆเดินมาดูลูกของคุณที่แผนกน่ะค่ะ ฉันเลยบอกให้เขาเข้ามาอุ้ม

 

“…”

 

“…แต่เขาบอกว่าไม่ใช่พ่อของเด็ก” ประโยคหลังของเธอเบาลงเมื่อเห็นน้ำตาที่รื้นขึ้นและหยดแมะลงมาของผู้ป่วย

 

“คุณเจอเขานานหรือยังครับ”

 

“สองชั่วโมงได้แล้วค่ะ”

 

 

 

 

ไหนบอกว่าจะลุ้นเพศเขาด้วยกัน แต่นายก็แอบไปดูก่อน

 

ไหนบอกจะมาตั้งชื่อเขาด้วยกัน ทำไมตอนนี้นายถึงไม่อยู่

 

ไหนบอกจะขอดูแลฉัน ทำไม.. ทำไมนายถึงทิ้งฉันไป

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

สิ่งมีชีวิตตัวเล็กในอ้อมอกหลับพริ้ม จนแบคฮยอนยื่นมือไปเกลี่ยแก้มใสเบาๆ เจ้าตัวเล็กทำให้เขารู้ว่าตัวเองสำคัญสำหรับกับชีวิตของแบคฮยอนแค่ไหน ก่อนเสียงเปิดประตูเบาๆพร้อมกับร่างของใครบางคนที่เดินเข้ามา

 

เซฮุนเดินมาที่เตียงและสายตานั้นมองไปที่ทารกน้อยในอ้อมอกของเขา แบคฮยอนจับลูกน้อยออกอย่างแผ่วเบาแล้วอุ้มยื่นให้คนตรงหน้าที่เหมือนยังทำตัวไม่ถูก

 

“อุ้มเขาสิ”

 

 

“ดีนะจมูกเขาโด่งเหมือนนาย”

 

มือที่สั่นเทาของเซฮุนทำให้แบคฮยอนสังเกตเห็นมันได้ชัด เซฮุนอุ้มเข้าไปใกล้กดจมูกฝังไปที่แก้มของทารกน้อยที่หลับสนิท...ทารกที่มีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขา

 

“พ่อขอโทษที่ไม่เคยมาดูแลหนูเลย” น้ำตาของเซฮุนที่ไหลออกมา พอๆกับแบคฮยอนที่เบือนหน้าหนีไป

 

 

“พ่อรักหนูนะครับ”

 

 

 

กว่าหลายชั่วโมงที่เซฮุนยังคงอยู่กับแบคฮยอน เขาทำทุกอย่างไม่ว่าจะจัดแจงอาหาร เดินไปดูลูกที่หลับสนิท พอเขาขยับตัวนิดหน่อยก็รีบลุกไปดูแล้วจนแบคฮยอนต้องคอยบอกอยู่หลายครั้ง นี่สินะคือความรักที่เห็นเพียงแค่วินาทีเดียวโอเซฮุนก็ตกหลุมรักเข้าเต็มหัวใจ

 

“เขาอาจจะผวา กินเสร็จแล้วเดี๋ยวเราอุ้มไว้”

 

“ขออุ้มนะ”

 

“ได้อยู่แล้ว”

 

ระหว่างนั้นเราก็ได้คุยกันถึงหลายเรื่องและเซฮุนก็บอกว่าเขาไม่เจอชานยอล อีกฝ่ายขับรถกลับไปที่บ้านก็ไม่เจอใครอยู่ในบ้านแล้ว

 

“ฉันจะลองให้คนสืบดูให้ว่าเขาเป็นใครมาจากไหน แบคมีอะไรเพิ่มเติมก็บอกได้นะ”

 

เราไม่เคยรู้อะไรเกี่ยวกับเขาเลย เซฮุน เราไม่เคยรู้ซักอย่าง”

 

“…”

 

“…เราไม่อยากฝืนใจเขาแล้ว

 

แบค เหมือนเห็นว่าแบคฮยอนเหมือนจะร้องไห้อีกครั้ง เซฮุนเลยเดินเข้าไปกอดเอาไว้

 

ถ้าเขาจะไม่กลับมา เราก็จะไม่ดิ้นรนอะไรแล้ว

 

 

 

 

 

 

 

            รถตู้พร้อมข้าวของเด็กทารกที่อัดแน่นมาเต็มรถมาพร้อมกับคุณแม่มือใหม่และลูกน้อยที่หลับสนิทตั้งแต่ออกจากโรงพยาบาลมาจนถึงบ้านหลังเดิม... แต่บัดนี้มันเต็มไปด้วยข้าวของเครื่องใช้ของเด็กทารก ไม่ว่าจะเสื้อผ้า เบาะนอน เปล มากมายพร้อมทั้งอาหารและนมผงนับสิบยี่สิบกระป๋อง

 

            ก่อนหน้าที่จะออกโรงพยาบาลเมื่อสองสามวันที่ผ่านมา เซฮุนขอกุญแจบ้านเขาและบอกว่าจะซื้อของไว้ให้ลูกแต่แบคฮยอนก็ไม่คิดว่ามันจะต้องเยอะขนาดนี้

 

            ทุกอย่างในบ้านเต็มไปด้วยของ...แต่มันกลับดูว่างเปล่าเมื่อไม่มีร่างของใครบางคนที่มักจะยืนอยู่ตรงนั้น ตรงเคาน์เตอร์ครัว...

 

อีกแล้วนะ เซฮุนที่เดินเข้ามาเห็นคนที่อุ้มลูกน้อยพร้อมแววตาเหม่อลอยและน้ำตาคลอเบ้า ผิดกับคำพูดที่เคยบอกว่าตัวเองจะเข้มแข็งเพื่อลูก

 

เราขอโทษ

 

            มือหนาของเซฮุนเลื่อนมาจับมือเขาเอาไว้ บีบแน่นพร้อมมองลงไปที่ลูกที่หลับอยู่ในเบาะ

 

อยู่ได้จริงๆใช่มั้ย

 

ได้สิ แรกๆอาจจะลำบากหน่อย แต่เราสัญญานะว่าจะเลี้ยงเขาด้วยชีวิตของเราเลย

 

 

 

            ไม่ว่ายังไง....เซฮุนก็ไม่ใช่คำตอบของแบคฮยอนแล้ว

 

 

 

 

 

            แบคฮยอนตกลงคุยกับเซฮุนแล้วว่ายังไงอีกฝ่ายก็สามารถมาหาลูกได้ตามที่ต้องการ แต่การจะกลับมารวมเป็นครอบครัวให้พร้อมหน้าพร้อมตามันคงไม่สามารถทำได้แล้ว เขาไม่ได้กีดกันและไม่ได้ห้ามเพราะยังไงเซฮุนก็คือพ่อของลูกเขา

 

            เซฮุนกลับไปช่วงเย็นๆหลังจากจัดของให้และมานั่งเล่นกับลูกที่ตื่นขึ้นมาพอดี ก่อนที่ไม่นานอีกฝ่ายจะกลับไปเพราะเห็นบอกว่าพรุ่งนี้มีงานด่วน และอาจจะไม่ได้แวะมาซึ่งเขาเข้าใจ กว่าจะจัดทุกอย่างที่เหลือเสร็จก็ปาไปเกือบสองทุ่ม ก่อนที่จะเดินขึ้นไปบนห้องนอนเพื่อหยิบของลงมาเพื่อจะนอนข้างล่างเพราะมันคงสะดวกกว่า

 

            ภายในห้องนอนที่ผ้ายับยู่ยี่เพราะความทรมานของเขาตอนนั้นที่ปวดท้องจนแทบจะไม่ไหว ตอนนี้ภาพเหล่านั้นเหมือนกำลังฉายอีกครั้งถอยคำที่ปลอบโยน ความกังวลจากใบหน้าของเขาคนนั้น พอเกือบจะทุเลาลงชานยอลก็ก้มมาพูดกับท้องของเขาว่าให้เขาและลูกอดทน ในตู้เสื้อผ้าก็ยังคงมีเสื้อและของทุกอย่างวางอยู่แบบเดิม

 

            แบคฮบอนทรุดลงมานั่งที่เตียง ก่อนจะเหลือบไปเห็นว่าบนหมอนของเขามีแผ่นกระดาษวางอยู่บนนั้นหนึ่งแผ่น มองผ่านด้วยม่านตาที่ปกคลุมไปด้วยน้ำตาก็เห็นว่าบนกระดาษเป็นรอยย่นเหมือนกับคนที่เขียนมันมีน้ำตาหยดลงไป ไม่ต่างจากเขาตอนนี้ที่ทำใจลำบากเหลือเกินที่จะอ่านมัน

 

 

            กลัวการถูกทิ้ง กลัวว่าในนั้นมันจะบอกว่าชานยอลจะไม่กลับมาอีกแล้ว

 

 

 

 

พี่ครับ

 

ผมไม่รู้ว่าพี่จะได้เปิดอ่านมันเมื่อไหร่ พี่จะกลับมาที่บ้านของพี่หลังนี้อยู่หรือเปล่า หรือว่าจะไปอยู่กับคุณเซฮุนเลย ผมพึ่งเคยเจอเขา เขาเป็นห่วงพี่มากนะครับ

 

ผมขอโทษที่ไม่ได้บอกพี่... เพราะถ้าผมก้าวเข้าไปหาพี่อีกนิดผมคงดึงตัวเองกลับมาไม่ได้ แม้จะรู้ตัวดีว่าไม่มีสิทธิในตัวพี่และลูกของพี่เลย

 

แก น่ารักจังครับ น่ารักเหมือนพี่เลย ฮ่าๆผมแอบไปดูมาขอโทษนะครับ ตาเขาชั้นเดียวแบบพี่เลยเหมือนกันเป๊ะๆตามที่พี่ต้องการเลย

 

ผมดีใจด้วยนะครับ ครอบครัวของพี่ต้องกลับมาอบอุ่น เด็กคนนั้นต้องเติบโตเป็นคนดี พี่ต้องเลี้ยงเขาให้ดีได้ ผมเชื่อมั่นในตัวพี่นะครับ

 

ผมไม่รู้จะเขียนอะไรแล้วอ่ะ พี่คงขี้เกียจอ่าน สุดท้ายที่ผมอยากจะบอกกับพี่เสมอๆ

 

ผมรักพี่นะครับ

 

 

 

 

ปาร์คชานยอลคนที่ถูกไล่ตั้งนานก็ไม่ยอมไป

 

แล้ววันนี้ทำไม คิดจะไปก็ไปยังงั้นเหรอ

 

ใจร้าย...ใจร้ายมากจริงๆ

 

 

กระดาษเปียกปอนจนเกือบจะขาดลุ่ยไปด้วยหยดน้ำตา

 

 

 

ชานยอล.. ฮึก

 

เสียงสะอื้นไห้ที่ดังมากขึ้นจนต้องเอื้อมมือมาปิดปากไว้เพราะกลัวลูกน้อยจะตื่น ตัวสั่นจนดูน่าสงสาร เขาคิดไว้ว่าตัวเองต้องเข้มแข็งกว่านี้

 

 

แบคฮยอนต้องเข้มแข็งกว่านี้....เขาบอกตัวเองแบบนั้น

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

            เสียงคลื่นที่เคลื่อนมากระทบฝั่งดังซ้ำแล้วซ้ำเล่ากับคนที่เอาแต่ใช้เวลาหมดไปวันๆกับการมานั่งจมปลักกับความคิดอยู่ที่นี่ นับตั้งแต่วันที่เดินออกมาด้วยความเสียใจมาจนถึงวันนี้ปาร์คชานยอลก็ยังรู้สึกเสียใจและรู้สึกผิดต่อพี่แบคฮยอนและลูก แต่เขาเองก็ไม่มีสิทธิ ไม่มีอะไรเลยที่จะเข้าไปอยู่ระหว่างความสัมพันธ์นั้น

 

            แววตาของผู้ชายที่ชื่อโอเซฮุนที่จริงจังและเด็ดขาดพร้อมคำพูดที่บอกกับเขาว่าตัวเองนั้นได้หย่าขาดไปแล้วเพราะไม่ได้รักและถูกบังคับให้หมั้น ตอนนั้นเขารู้ตัวดีเลยว่าแพ้ราบคาบ

 

            และคนที่เป็นผู้ดูแลแบบเขาก็ได้แต่ยืนแอบมองอยู่ไกลๆดูให้เห็นกลับตาว่าพี่แบคฮยอนปลอดภัยแล้วและได้ย้ายไปอยู่ในห้องพักฟื้น เผลอคิดเป็นตุเป็นตะว่าถ้าอีกคนลืมตาขึ้นมาจะดีใจขนาดไหนที่เจอคุณเซฮุน หรือจะเสียใจมั้ยที่ไม่เจอเขา

 

            คำตอบจากภาพที่เห็นมันชัดเจนนั่นทำให้เขาเลือกเดินออกมา แต่ต่อให้หนีออกมาไกลแค่ไหน ทุกสิ่งทุกอย่างที่เป็นพี่แบคฮยอนก็ยังฝังลึกอยู่ในจิตใจ ก้าวแรกที่กลับมาถึงที่บ้านพ่อกับแม่ไม่ได้มีถอยคำต่อว่าทั้งที่ก็เตรียมใจแล้วว่าต้องเจออะไรบ้าง มีแค่แม่ที่เอ่ยออกมาหลังจากคืนนั้นที่เห็นเขานั่งอยู่หน้าบ้าน

 

 

ลูกกินข้าวมาหรือยัง

 

            ป่านนี้ลูกของพี่แบคฮยอนก็ใกล้ครบหนึ่งอาทิตย์แล้ว เด็กคนนั้นมีความสุขกับเสียงเพลงที่พี่แบคฮยอนร้องไม่รู้ว่าตอนนี้พี่แบคฮยอนยังจะร้องเพลงให้ลูกฟังอยู่หรือเปล่า ทุกสิ่งทุกอย่างมันย้ำเตือนว่าเขาคิดถึงพี่แบคฮยอนและลูกมากขนาดไหน

 

 

            เสียงฝีเท้าที่ดังมาจากการเหยียบใบไม้ใบหญ้าทำให้เขาลุกขึ้นเพราะคิดว่าแม่คงจะมาตามอีกตามเคย  ท่านคงกลัวว่าเขาคิดจะทำอะไรไม่ดีล่ะมั้ง ชานยอลคิดว่าการตายไม่จบปัญหาแต่เป็นก่อปัญหาให้คนที่อยู่ต่างหาก

 

ผมกำลัง- ทั้งที่กำลังจะหันไปบอกแม่ว่าจะกลับบ้านแล้ว ก็ต้องหยุดยืนนิ่งเพราะคนที่ไม่คิดว่าจะเจอกลับมายืนอยู่เบื้องหน้า

 

 

            ผู้ชายผิวขาวคนนั้นถอนหายใจออกมา ก่อนจะเดินยิ้มตรงมาหาคนที่ยังยืนนิ่งอยู่กับที่

 

ตามหาคุณนานมากเลยครับ คุณชานยอล

 

ตามหาผมเหรอครับ

 

ผมมีเรื่องต้องคุยกับคุณให้เร็วที่สุด ผมคงรอไม่ได้รอเพราะมันสำคัญกับแบคฮยอนและลูกของผม

 

ถ้าเป็นเรื่องที่ผมเคยดูแลเขา คุณไม่ต้องห่วงหรอกครับผมจะไม่ทำให้ครอบครัวเดือดร้อน

 

คุณทำครับ

 

            ชานยอลเงยหน้าอย่างมองอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ ก่อนที่ใบหน้านั้นจะฉายความจริงจังขึ้นมาจนเขาหวั่นใจ

 

เกิดอะไรขึ้นกับพี่แบคฮยอนหรือเปล่าครับ

 

 

กลับไปหาแบคฮยอนกับลูกนะครับ

 

 

            ฟังดูอ้อนวอนแต่มันอาจจะเป็นสิ่งสำคัญสิ่งหนึ่งที่เขาจะตอบแทนให้แบคฮยอนและทำเพื่อลูกได้ หลังจากที่ตลอดเวลาเขาก็แค่โอเซฮุนผู้โง่เขลาคนนึงที่สุดท้ายก็รักษาอะไรไว้ไม่ได้เลยซักอย่าง

 

มันอาจจะดูเห็นแก่ตัวที่ผมมาขอร้องคุณบ้างทั้งที่ผมออกปากไล่คุณทางอ้อมไปแบบนั้น

 

 

...แต่แบคฮยอนเขาไม่ได้ต้องการผมแล้ว

 

 

และสิ่งนี้คงเป็นวิธีเดียวที่ผมจะทำให้เขากับ…ลูกของผมได้

 

 

ได้โปรด

 

 

เซฮุนแทบจะก้มโค้งให้อีกฝ่ายด้วยความอ้อนวอนจากใจที่เขาอยากคืนความสุขให้แบคฮยอน ชานยอลที่เห็นแบบนั้นเลยจับอีกคนให้หยุดการกระทำบ้าๆแบบนั้น ก่อนจะจ้องใบหน้าของคนตรงข้ามนิ่ง ใบหน้าของโอเซฮุนเครียดอย่างเห็นได้ชัด ถ้าแบบนั้นตอนนี้พี่แบคฮยอนกับลูกจะเป็นยังไงบ้าง

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

           

            ช่วงเวลาที่หนักหนาแต่ก็มีความสุขตลอดอาทิตย์กว่าๆที่เขาได้เลี้ยงลูกน้อยเขายังไม่มีชื่อเลย แบคฮยอนบอกกับตัวเองว่ามีความสุข ได้นอนแค่สามชั่วโมงก็มีความสุข ได้กินข้าวบ้างไม่ได้กิน จะได้นอนก็ตอนลูกหลับแค่นั้นเช่นเดียวกับในตอนนี้ในยามบ่ายๆแบบนี้ที่ลูกของเขาจะนอนนานที่สุด

 

            สองแม่ลูกที่นอนกันอยู่ที่พื้นที่ที่เคยเป็นส่วนของห้องรับแขกหลับสนิทไปในบรรยากาศที่กำลังพอดีแบบนี้

 

 

 

อื้อ.. แบคฮยอนรู้สึกทุกอย่างเป็นสีขาวเมื่อลืมตาขึ้นมาเมื่อเหมือนถูกรบกวนจากอะไรบางอย่าง

 

 

แต่นั่น..

 

 

ฝันหรือไงนะ

 

 

ไม่อยากตื่นเลย

 

เหมือนน้ำตาจะไหลอีกแล้ว ภาพที่เห็นใบหน้าคมนั้นอยู่ใกล้ๆทุกๆอย่างบนใบหน้าที่เขามักจะคอยแอบมอง เพราะไม่อยากให้อีกคนรับรู้ว่ามันมีอะไรบางอย่างที่เพิ่มเติมเข้ามาในจิตใจ และตอนนี้มันจะสายไปมั้ย...เขาจะยื่นมือไปสัมผัสมันได้มั้ย

 

ถ้ามันเป็นแค่ฝันก็ยังดี

 

มือขาวผอมจากการที่ไม่ค่อยมีเวลาทานอะไรเลื่อนมันเข้าไปใกล้ยื่นมือไปสัมผัสใบหน้าของคนที่เขาคิดถึงสุดหัวใจ สะอื้นออกมาเพราะทุกอย่างมันเหมือนจริงไปหมด

 

 

ชานยอล กลับมาจริงๆได้มั้ย

 

...

 

อย่ามาทำให้ฉันฝันดีแบบนี้แล้วพอตื่นมาไม่มีนาย...มันเจ็บไปหมดแล้วรู้หรือเปล่า

 

 

คุณแม่ละเมอเหรอครับ

 

!!

 

 

เสียงทุ้มที่เอ่ยออกมาจนความคิดแวบนึงที่บอกตัวเองตอนนี้เขากำลังตื่นอยู่ เมื่อมือหนานั้นมาสัมผัสกับมือของเขาที่จับใบหน้าอีกคนไว้อยู่

 

 

ผมขอโทษที่ขี้ขลาด

 

“…”

 

ผมขอโทษพี่กับลูกที่.. อ่า ทิ้งพี่ไป ชานยอลแทบจะร้องไห้เมื่อเห็นว่าคนตรงหน้ากำลังเบะ ใบหน้าที่โทรมลงนั้นยิ่งทำให้เขารู้สึกผิด ไม่รู้ว่าการต้องเลี้ยงลูกคนเดียวมันต้องเหนื่อยขนาดไหน

 

ฉัน..ม ..ไม่ได้ฝัน ฮึก

 

ชานยอลรั้งอีกฝ่ายเข้ามากอดไว้แน่น ตัวพี่แบคฮยอนอุ่นเขาคิดถึงอีกคนแทบบ้าหนีไปแบบนั้นชีวิตไม่ได้มีความสุขเลย เสียงร้องไห้ของแบคฮยอนดังมากขึ้นจนชานยอลต้องส่งเสียงเบาๆ มองไปที่ทารกผิวขาวอมชมพูที่หลับตาพริ้มแต่กระตุกเล็กน้อยเพราะคงจะได้ยินเสียงของเรา ยิ้มให้กับภาพนั่นพร้อมน้ำตาที่หยดลงบนเสื้อตัวบางของแบคฮยอนจนอีกฝ่ายรู้สึกได้

 

แบคฮยอนที่ผละออกมามองไปทางลูก ก่อนจะหันมามองชานยอลที่น้ำตาไหลลงมาเรื่อยๆ เลื่อนมือไปลูบน้ำตาออกให้แผ่วเบา

 

เขายังไม่มีชื่อเลยนะ เขารอนายมาตั้งให้อยู่รู้มั้ยชานยอล แบคอยอนผวาเข้ากอดอีกคนอีกครั้ง

 

ผม..ขออุ้มเขาได้มั้ยครับ คนตัวเล็กพยักหน้ารัวๆพลางอุ้มลูกน้อยขึ้นมาก่อนจะให้อีกคนเป็นคนอุ้มต่อ

 

แบคฮยอนเห็นว่าชานยอลมือสั่น รอยยิ้มเล็กๆนั้นก็ช่างอบอุ่นไหนจะสายตาที่มองที่ลูกของเขาอีก ชานยอลเองก็ไม่เคยรู้สึกดีขนาดนี้เพียงได้สัมผัสสิ่งมีชีวิตตัวเล็ก ปากน้อยๆของเขาเหมือนกับแม่ไม่มีผิดเพี้ยน ปากแบบนั้นที่ไม่ค่อยเหมือนใคร เขามองทั้งคู่สลับกันไปมานิ้วโป้งที่สั่นเลื่อนไปลูบแก้มชมพูแผ่วเบากดจูบลงบนหน้าผากมน แบคฮยอนสวมกอดอีกฝ่ายแน่น โดยมีชานยอลยืนอุ้มลูกและกอดตอบด้วยความคิดถึง

 

 

ใช้เวลาอยู่สักพักเขาคิดว่าเราทั้งคู่มีเรื่องต้องคุยกันมากมาย ในช่วงที่ลูกยังคงหลับสนิทอยู่

 

ผมไม่รู้จะเริ่มยังไง ผมอยากขอโทษพี่อีกสักพันๆครั้ง

 

 

ผมยอมรับว่าผมน้อยใจและเสียใจที่เห็นคุณเซฮุนกลับมา คิดเข้าข้างตัวเองแล้วแต่ผมก็ไม่รู้ว่าตัวเองจะไปยืนข้างพี่ในฐานะอะไร แฟนก็ไม่ใช่...พ่อของเด็กก็ยิ่งไม่ใช่

 

 

แต่ผมไม่มีความสุขเลยที่ทำแบบนั้น ผมเอาแต่คิดถึงพี่กับลูก

 

 

            ตอนที่คุณเซฮุนไปที่บ้านเขาได้บอกไว้ว่าอยากจะยกลูกชายของเขาให้กับชานยอล เมื่อชานยอลอายุครบตามกฎหมายก็จะสามารถรับลูกของเขาเป็นลูกบุญธรรมได้ เซฮุนเองก็ใจหายแต่คำว่าครอบครัวของเขากับแบคฮยอนเองก็คงไม่สามารถนับหนึ่งกันใหม่ได้จริงๆตามที่แบคฮยอนบอก

 

และการที่ทำแบบนี้ไม่ได้แปลว่าเซฮุนจะตัดขาดกับลูกอย่างสิ้นเชิง ในเมื่อคำว่าครอบครัวระหว่างเขากับแบคฮยอนมันกลับมาไม่ได้ และการที่มีชานยอลอยู่มันก็คงจะเป็นอะไรที่จะเติมเต็มความอบอุ่นให้แก่เด็กน้อยได้

 

 

ตอนคลอดเจ็บมากหรือเปล่าครับ

 

นายรู้มั้ยว่าฉันกลัวแค่ไหน

 

“…”

 

กลัวว่าตื่นมาตัวเองจะไม่เจอหน้าลูก ไม่เจอหน้านาย

 

“…”

 

และก็ไม่เจอนายจริงๆ

 

ผมขอโทษ ผมจะไม่มีวันทำแบบนั้นอีกแล้ว

 

 

            ชานยอลเรียนรู้การชงนมและเปลี่ยนแพมเพิสให้ตัวน้อยที่ตอนนี้ดิ้นอยู่ในตอนที่ถูกจับอาบน้ำ เขามองดูพี่แบคฮยอนเล่นกับลูกอย่างสนุกสนาน ก่อนจะพาเขามานอนที่เตียงแล้วให้ชานยอลเป็นคนรับหน้าที่ต่อ

 

ปะป๊าจะทาแป้งแล้วนะครับ เด็กน้อยดิ้นอย่างดีใจ แบคฮยอนบอกว่าลูกของเขาชอบอาบน้ำและกินนมเก่งมากแถมยังไม่ค่อยร้องไห้โยเยด้วย แต่ถ้าร้องทีนี่ก็หนักเหมือนกัน

 

            แบคฮยอนมานอนลงข้างๆมองทั้งคู่ที่คุยกันอย่างสนุกสนาน ชานยอลที่เอาแต่พูดเรื่องนั้นเรื่องนี้ให้ลูกฟัง

 

ตั้งชื่อเขาว่าอะไรดีครับ

 

แล้วแต่นาย

 

ฮานึล... ให้เขาเป็นท้องฟ้าที่สวยงาม ให้จิตใจของเขากว้างขวางเหมือนท้องฟ้าที่กว้างไกล

 

ฉันชอบ

 

แล้ว...ผมล่ะครับ ชานยอลเขยิบเข้าไปใกล้อีกคนที่ถอยหลังหนี

 

พี่ยังไม่เห็นบอกอะไรผมเลย

 

บอกอะไร

 

เห้อ งั้นพี่ไปอาบน้ำเถอะครับตัวเปียกๆแบบนี้เดี๋ยวป่วยนะ

 

ฉันรักนาย

 

            ระหว่างที่พูดๆ แบคฮยอนก็อาศัยจังหวะนั้นแหละรีบพูดออกมา ก่อนจะทำท่าลุกไปแต่ก็ถูกดึงลงมาจนนั่งทับตักอีกคนซะงั้นแหละ

 

นี่!”

 

หนีไปง่ายๆได้ไงครับ ผมยังได้ยินไม่ชัดเลย

 

“…” ยิ่งแบคฮยอนเงียบชานยอลยิ่งรั้งเอวอีกฝ่ายให้แนบชิดกว่าเดิม แถมยังมาพูดใกล้ๆใบหูให้จั๊กจี้อีก

 

คริสต์มาสมามีน้องให้ฮานึลกันมั้ยครับ

 

ชานยอล!”

 

 

            คนบ้าอะไรมีวางแพลนไว้ล่วงหน้าด้วย  บ้าจริงๆ

 

 

 

 

 

 

            และก็เข้าสู่ช่วงคริสต์มาสที่หนาวมากขึ้นไปอีกในปีนี้ แบคฮยอนหยิบผ้าพันคอมาพันให้ชานยอลที่ป้อนนมให้ฮานึลอยู่ที่โซฟา

 

ขอบคุณครับ

 

            ก่อนที่แบคฮยอนจะเดินหายไปโดยที่ชานยอลมองตามกระทั่งเห็นอีกคนเดินขึ้นไปชั้นบน ฮานึลอายุเจ็ดเดือนแล้วกินนมเก่งมากๆ ตัวหนักขึ้นมากๆชานยอลชอบแอบกัดแก้มลูกจนโดนพี่แบคฮยอนตีอยู่หลายหน และเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อนคุณเซฮุนก็แวะมาหา อีกฝ่ายมาบ่อยๆพร้อมกับของฝากเกี่ยวกับเด็กตลอด และไม่นานก็ได้ยินข่าวดีว่าภรรยาคุณเซฮุนที่ตอนแรกหย่ากันไปก็ได้กลับมาดีกันแล้ว และไม่นานก็ได้ยินข่าวดีอีกหนว่าเธอท้องลูกของคุณเซฮุนอยู่

 

            ไม่นานคนที่เดินยิ้มแปลกๆตรงมาหาพร้อมกับมือที่เอาแอบไว้ข้างหลัง เดินมาหยุดข้างหน้าเขาพร้อมกับอมยิ้ม

 

“Merry Christmas พ่อซานต้า ชานยอลค่อนข้างประหลาดใจที่อีกฝ่ายมีของขวัญให้ด้วยในปีนี้ ก่อนที่เขาจะวางฮานึลให้นอนลงที่เตียงและหยิบของขวัญขึ้นมาดู เปิดมันออกพร้อมใจที่ลุ้นระทึกทั้งคู่

 

            แท่งยาวๆที่เห็นทำให้ชานยอลตกใจ เผลอทำกล่องร่วงเพราะเห็นขีดบนกล่องนั้น...

 

พี่ท้องเหรอ พี่...พี่ท้องจริงๆใช่มั้ย ร่างของแบคฮยอนถูกสวมกอดแน่น ชานยอลอุ้มเขากระโดดไปมาและร้องออกมาด้วยความดีใจจนแบคฮยอนต้องปรามว่าเดี๋ยวฮานึลจะตื่น

 

ฮานึลลูก หนูกำลังจะมีน้องแล้วนะครับ

 

            ก่อนจะหันกลับไปหอมแก้มซ้ายขวาของแบคฮยอนด้วยความหมั่นเขี้ยวอยู่หลายหน

 

ผมรักพี่นะครับ

 

ฉันก็รักนาย

 

 

 



 

 

 

 

 

 

3 ปีต่อมา

 

 

 

 

ปะป๊าาาาาาา

 

ฮานึลอย่าวิ่งสิครับลูกตัวน้อยวิ่งมาสวมกอดทันทีที่เห็นคนเป็นพ่อมารับที่โรงเรียนเตรียมอนุบาล

 

วันนี้ป๊าให้ไอศกรีมสองลูก ชานยอลพูดขณะจูงมือลูกชายมาขึ้นรถที่จอดยังฝั่งตรงข้ามและมีไอศกรีมร้านโปรดของลูกตั้งอยู่

 

ไม่ครับ ผมอยากกลับไปหาน้อง

 

หื้ม ทำไมล่ะครับ

 

อยากเล่นกับน้อง

 

แล้วเราไม่หิวเหรอเด็กน้อยก้มหน้ามองพุงตัวเอง

 

หิว แต่อยากกลับบ้านเร็วๆ

 

หิวก็ไปซื้อครับ เดี๋ยวป๊าจะรีบพาซิ่งกลับบ้านเลย

 

เย้! งั้นซื้อฝากน้องได้มั้ยครับ

 

กว่าจะถึงบ้านเรามันจะละลายน่ะสิ วันหลังเนอะ

 

สุดท้ายฮานึลก็ได้ไอศกรีมมาหนึ่งถ้วยเต็มๆ ชานยอลขับรถมาเรื่อยๆไม่ได้ซิ่งแบบที่บอกลูก เพราะเขาห่วงความปลอดภัย ก่อนที่ไม่นานก็มาถึงบ้านฮานึลรีบเปิดประตูรถและรีบวิ่งเข้าบ้านไป

 

มะม้าๆๆๆ

 

เบาๆลูก คุณแม่ในสภาพที่ยังสดใสเดินออกมาหลังจากได้ยินว่ามีรถเข้ามาจอด

 

น้องล่ะครับ

 

หลับปุ๋ยเลย

 

อ่า ตอนแรกผมจะซื้อไอศกรีมมาให้น้อง แต่ป๊าไม่ให้

 

ฮ่าๆ ไปเปลี่ยนชุดก่อนแล้วมาเลี้ยงน้องกัน

 

 

ชานยอลยืนมองภาพนั้นนานสองนาน ภาพที่เรียกว่าความสุขกับอีกสามชีวิตน้อยๆ...

 

 

อ่า ไม่ผิดหรอกครับ

 

ตั้งใจฟังนะ

 

เรา ได้ ลูก แฝด !

 

 

บีฮา ซีราหลับนานแล้วเหรอครับ

 

พอนายออกไปก็หลับทันที

 

เหนื่อยมั้ยครับเลี้ยงคนเดียวเลย

 

ไม่ปฏิเสธว่าไม่เหนื่อย แต่มีความสุข แบคฮยอนยิ้มตาหยีเดินไปหยิบสูทของแฟนมาถือไว้ และก็โดนขโมยหอมแก้มอีกจนได้

 

เพราะเราได้ลูกแฝดผู้หญิง วินาทีแรกที่ไปอัลตราซาวด์แล้วหมอบอกว่ามีหัวใจสองดวง ทำให้ชานยอลกับแบคฮยอนมองหน้ากันพร้อมใจที่เต้นแรง พอกลับมาถึงบ้านเล่นเอาชานยอลร้องไห้ไปพักใหญ่เลย และมันต้องทำให้แบคอยอนเหนื่อยเพิ่มขึ้น ชานยอลเลยกังวลทุกครั้งและพยายามรีบกลับจากที่ทำงานเร็วๆเพื่อจะมาช่วยเลี้ยงต่อ

 

ตกเย็นฮานึลก็เอาแต่มานั่งเฝ้าน้องแฝดที่พึ่งตื่นขึ้นมา เล่นเอาสองพ่อแม่นั่งหัวเราะอยู่ไกลๆ ชานยอลรั้งเอวอีกคนมากอด จูบไปตามไหล่ขาวที่โผล่มาจากเสื้อเชิ้ตที่ไม่เรียบร้อย

 

อย่า

 

นิดนึง

 

เดี๋ยวลูกเห็น

 

ฮานึลเอาแต่เล่นกับน้องไม่สนใจเราหรอก

 

ว่าแล้วก็บดเบียดริมฝีปากมาสัมผัสกัน แบคฮยอนเองก็จูบตอบ จน...

 

แงงงงงงงงง๊!

 

ชะ..ชาน ลูกร้อง

 

กว่าจะพาทุกคนเข้านอนได้พร้อมกันหมดเล่นเอาแบคฮยอนหมดแรง นอนแผ่นบนที่นอนลูก ก่อนจะเห็นชานยอลมายืนหัวเราะอยู่หน้าประตูห้องลูก เราใช้พื้นที่ใหญ่ๆเพื่อให้ลูกๆนอนได้ไม่อึดอัด บางครั้งเราสองคนก็เข้าไปนอนในห้อง บางครั้งก็นอนรวมกับลูกๆ

 

พี่ไปอาบน้ำเถอะครับ เดี๋ยวผมเฝ้าเอง

 

แบคฮยอนลุกขึ้นไปอย่างว่าง่ายเกินปลดกระดุมอย่างเร่งรีบเพราะกลัวเด็กๆจะตื่นมาร้องแล้วชานยอลคุมไม่อยู่แต่ถึงอย่างนั้นมันก็สะดุดคาคนที่มองตามร่างของคนที่ขึ้นชื่อว่าเมียไม่เว้น ยิ้มออกมาก่อนจะถอนหายใจแล้วเดินไปหอมแก้มทั้งสามคนอย่างรักใคร่

 

ฮานึลหน้าถอดแบบแบคฮยอนมาเป๊ะ แต่จมูกเป็นแบบคุณเซฮุน เรายังไม่อยากพูดตอนนี้ว่าเขาคือพ่อจริงๆ เด็กขนาดนี้ยังคงเด็กเกินไปที่จะรับรู้ ชานยอลคิดว่าเขาจะค่อยๆบอกไป

 

ส่วนบีฮากับซีราเขากับแบคฮยอนค่อนข้างช็อค ตอนนั้นเราไม่อยากเชื่อด้วยซ้ำว่าจะได้ลูกแฝด เขาน่ะดีใจจนร้องไห้กลายเป็นแบคฮยอนต้องปลอบ แต่กำลังคิดว่าอยากจะมีอีกซักคน...แต่แบคฮยอนคงไม่ยอมแล้ว

 

นั่งยิ้มอะไรคนเดียว

 

แบคฮยอนในในชุดนอนกางเกงขาสั้นเดินมานั่งลงข้างๆพร้อมกลิ่นอ่อนๆของสบู่ทำให้โดนขโมยหอมแก้มทันที

 

มีความสุขไงครับ แบคฮยอนยิ้มพร้อมเบะปาก ล้มตัวลงนอนชิดริม อ่า วันนี้เขาเหนื่อยจัง

 

ปิดไฟด้วยนะ ง่วงแล้วล่ะ

 

ว่าแล้วก็แทบจะหลับ ก่อนรู้สึกถึงร่างกายที่เข้ามามาเบียดประชิดตัวดึงรั้งเข้าไปกอด แบคฮยอนไม่ได้อึดอัดเขารู้ว่าขานยอลน่ะ อยาก และคงมีความต้องการตามปกติเราไม่ได้มีเซ็กส์กันมาก็เป็นปีก็ว่าได้ตั้งแต่ท้องแฝดแบคฮยอนก็เคลื่อนไหวลำบาก จนกระทั่งคลอดมาถึงตอนนี้.....รู้สึกถึงร่างกายที่เบียดจนเริ่มรู้สึก จมูกโด่งที่ไซร้ซอกคอ

 

อื้อ

 

ขอโทษครับ ชานยอลรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่พอใจที่ถูกรบกวนขณะจะหลับ ก่อนที่จะกระพริบตาปริบๆให้คนที่หันมาสบตาแล้วพูดประโยคที่รอมานานนับปี

 

เข้าห้องกันดีป่ะ แต่ชานยอลก็กลัวว่าอีกฝ่ายจะเหนื่อย เขา...ไม่ได้

 

คิดนานงั้นนอนแล้วนะ

 

ไม่ทันต้องตอบและคิดเลยร่างทั้งร่างก็ถูกอุ้มลอยหวือทันที แบคฮยอนตีแขนอีกคนอย่างแรงเพราะกลัวลูกจะตื่น พร้อมใส่ไม่มียั้งกับความอยากที่คอยมานาน ร่างข้างใต้หวีดร้องเสียงดังจนคนด้านบนต้องประกบจูบเพราะกลัวอีกสามชีวิตจะตื่นขึ้นมาขัดจังหวะในเวลาที่ทุกอย่างกำลังเข้าด้ายเข้าเข็มแบบนี้

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ชานยอล...

 

ครับ ?

 

คนที่สี่...

 

พี่!”

 

 

 

 

            วันนี้เป็นวันที่ชานยอลมีความสุขอีกวันนึงวันที่คำว่าครอบครัวจะได้อยู่กับพร้อมหน้าอีกครั้ง รถที่ขับมาเกือบสามชั่วโมงในที่สุดคือถึงสถานที่ที่เป็นบ้านเกิดของชานยอล แต่กำลังมีหนึ่งคนที่ทำหน้ากังวล

 

เชื่อผมนะครับ มันไม่มีอะไรเลย

 

พ่อแม่ของชานยอลนั่งรออยู่ภายในบ้าน แบคฮยอนพาเด็กๆให้เดินไปข้างหน้าพวกเรา โค้งให้ท่านทั้งสองมีเพียงคุณแม่ที่ระบายยิ้มมาให้

 

พ่อครับ แม่ครับ ครอบครัวผมครับ

 

แบคฮยอนเมียครับ

 

ฮานึลไหว้คุณปู่คุณย่าเร็วครับ แบคฮยอนจับเด็กชายคนโตให้ทำความเคารพพวกท่าน

 

ตลอดระยะเวลาที่ชานยอลเข้าไปทำงานทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต นับตั้งแต่เขากลับบ้านมาในคราวนั้น เขาบอกให้พ่อกับแม่รับรู้ตลอดตั้งแต่กลับมาเริ่มต้นกับพี่แบคฮยอน จนมีลูกแฝดและล่าสุดที่เรามีเจ้าตัวเล็กอีกหนึ่งคน แต่แค่ยังไม่มีโอกาสพาทั้งหมดมาเจอกับพวกท่านจริงๆเสียที วันนี้เป็นวันนึงที่ชานยอลมีความสุขมากเขาไม่อยากให้พี่แบคฮยอนเครียดแต่อีกคนก็บอกว่าตัวเองคิดมากและรู้สึกผิด

 

ผมซื้อของมาทำกับข้าวเต็มเลยครับ ผมฝากเด็กๆกับพ่อแม่นะเดี๋ยวผมกับพี่แบคฮยอนจะไปทำมาให้ครับ

 

ขอฉันคุยกับเมียแกหน่อยสิ

 

แบคฮยอนเงยหน้ามองชานบอล เขายิ้มไปให้อีกคนเพื่อบอกว่าตัวเองโอเคไม่เป็นอะไร ก่อนจะเดินตามหลังท่านออกไปที่สนามหญ้าหน้าบ้าน บรรยากาศเงียบเชียบจนได้ยินเสียงลมพัด

 

ผมขอโทษนะครับสำหรับทุกๆเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิตของชานยอล

 

...

 

เขาช่วยผมเลี้ยงลูกจนไม่ค่อยได้กลับมาที่บ้าน

 

แบคฮยอนคิดว่าเขาควรขอโทษก่อนกับทุกสิ่งที่ผ่านมาตลอดหลายปี คนที่ยืนอยู่กอดอกอยู่ด้านหันกลับมามองเขา

 

 

...ต่อไปนี้ก็มาบ่อยๆสิ

 

ผมสัญญาครับ จะพาเด็กๆมาหาท่าน

 

ดี แม่เขาก็คงอยากเล่นกับหลาน แล้วนี่ว่างกันมากหรือไงหือ มีกันได้สามสี่คนขนาดนั้น

 

เอ่อ...ผมขอโทษครับ

 

ถึงชานยอลจะไม่ได้กลับบ้าน เขาก็เล่าเรื่องราวของเธอกับลูกให้พวกฉันฟังตลอดนั่นแหละ

 

“…”

 

...ไม่ต้องมากลัวฉัน ตอนนี้เธอก็คือคนในครอบครัวฉันแล้ว, แบคฮยอน

 

 

แค่นั้นก็ทำให้แบคฮยอนยิ้มออกมาได้แล้ว เขาไม่ได้เกิดในครอบครัวที่อบอุ่นและคิดว่าตัวเองโชคดีที่มาเจอชานยอล มาเจอครอบครัวของอีกฝ่ายที่ให้ความรักกับเขาและลูกของเขาได้มากมายขนาดนี้

 

 

 

            ตลอดสามวันที่อยู่ที่นี่เด็กๆคุ้นเคยกับคุณปู่คุณย่ามากขึ้น วันนี้เขาเลยถูกชานยอลพาออกมาข้างนอกอ้างว่าจะพามาซื้อของเข้าบ้าน แต่นั่นก็แค่ข้ออ้างเพราะตอนนี้อีกคนพาเขามาที่ชายหาดแห่งหนึ่ง

 

เราต้องรีบกลับนะ เดี๋ยวลูกจะร้องฉันห่วงพ่อแม่นาย

 

ไม่หรอกครับ พวกท่านเลี้ยงได้หน่า

 

“…”

 

เราไม่ค่อยมีเวลาอยู่กันสองต่อสองเลยนะครับ พวกท่านเลยบอกให้ผมพาพี่ออกมานานๆได้

 

            ชานยอลจูงมือคนรักเดินลงมาที่ชายหาด พามานั่ง ณ จุดหนึ่งพร้อมกับน้ำมะพร้าวหวานๆยื่นให้อีกคน

 

ฉันชอบทะเล

 

..ทำไมไม่บอกก่อนว่าบ้านนายอยู่ใกล้ทะเลแค่นี้

 

ผมกลัวว่าพี่จะชอบมันมากกว่าผม

 

ลูกสี่แล้วยังพูดแบบนี้อีก

 

อยากมีซักสิบ

 

พ่อนายบอกว่าวันๆจะไม่ทำอะไรเลยเหรอ

 

ไม่ครับ ผมรักพี่อยากมีลูกกับพี่

 

 

พูดได้หน้าตายด้านมาก แบคอยอนน่ะเขินจนจะมุดทรายได้อยู่แล้ว พูดอะไรไม่อายฟ้าดิน และท้องทะเลเลย ลมเย็นๆพัดพาให้ผมปลิวไสว ชานยอลจูงมือคนรักเดินไปยังส่วนที่เงียบที่สุดของหาด พลันแบคฮยอนก็มองเห็นบ้านขนาดกลางหลังนึงตั้งอยู่ตรงนั้นมันหันหน้าออกทะเล

 

สวยจัง นั่นบ้านใครเหรอเขาคิดว่าคนนั้นคงรวยน่าดู

 

บ้านของเรา

 

“…”

 

ช่วยอยู่ด้วยกันจนกว่าผมจะไม่ได้ยืนอยู่บนโลกใบนี้ได้มั้ยครับ พี่ครับ...

 

“…”

 

แต่งงานกับผมนะครับ

 

 

 

 

 

วันหนึ่งที่เหมือนหัวใจของคุณกำลังแตกสลาย หากแต่ขอให้ระลึกไว้ว่ายังมีหัวใจอีก หนึ่ง สอง สาม หรือสี่ดวง ของคนที่รักคุณมันกำลังเต้นอยู่เพื่อยืนยันว่าพวกเขาจะเคียงข้างคุณ....ชั่วนิรันดร์

 

 

 

 

broken - heart

 

 

end.

 

 

 

 

 


 

ขอบคุงค่า

 

 

เมอรี่คริสต์มาสสสสสส <3

และแฮปปี้นิวเยียร์ล่วงหน้าไว้ด้วยนะคะ

ขอให้ผู้อ่านทุกคนมีความสุขมากๆ พอเจอแต่สิ่งดีๆในชีวิต

 

 


เป็นพล็อตที่อยากแต่งตั้งแต่ยังสอบไม่เสร็จ

ได้กำลังใจจากคอมเม้นทุกคนทำให้เรามีแรงฮึดมากจริงๆ

ตอนจบแต่งตอนป่วยด้วยอาจจะไม่ดีไปบ้างแง ไม่อยากทิ้งให้ขาดตอนไปนาน

ขอบคุณมากๆนะคะ

ได้อ่านทุกเม้นเลย ได้เห็นหลายคนลุ้นกันน่ารักกก55555555

สมหวังแล้วนะ 5555555555555555555555

 

เจอกันเรื่องต่อไปในปีหน้านะคะ ขอบคุณมากๆค่า

 

#smileandgoCB

B
E
R
L
I
N
 
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 325 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

2,042 ความคิดเห็น

  1. #2005 Jennysupat18 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 14 กุมภาพันธ์ 2564 / 17:58
    ชอบมากไรท์ ฮือออไม่อยากให้จบบบ
    #2,005
    0
  2. #1964 baekhyunsgirlz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2563 / 11:07
    เป็นฟิคที่อบอุ่นหัวใจมากกกกก น่ารักค่ะ อ่านแล้วรู้สึกมีความสุข 🥰
    #1,964
    0
  3. #1783 Mangporrryy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มีนาคม 2563 / 16:37
    ชอบมากกก
    #1,783
    0
  4. #1745 Xoxo6881 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 13:18
    ดีมากเลย ตอนแรกนี่ร้องไห้ไปหลายรอบเลย หลังนี่ฟีลกูดด
    #1,745
    0
  5. #1673 cheerchanbaek (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2562 / 22:42
    ฮื่อออ ดีต่อใจมากเลยค่ะ ขอบคุณเซฮุนที่ไปตามชานยอลกลับมานะ เธอเปนคนดีตอนสุดท้ายแต่เราก็โอเค ให้อภัยและอนุญาตให้มาดูลูกได้! 555555+

    โอ้ยย แล้วพี่ปาร์คคะ จะเอาลูกอีกกี่คนกันนน เลี้ยงไม่ไหววแล้วว พอเถอะ เดี๋ยวเป็นทีมฟุตบอลนะ 555 เอาแค่สี่พอ กำลังเป็นเพื่อนเล่นกันสนุกสนานนน ฮื่ออ รุสึกได้ถึงชีวิตแสนมีชีวิชีวาอ่ะ เด็กน้อยรุมล้อมมมม นัลลั้ก
    #1,673
    0
  6. #1576 bbh100 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 มิถุนายน 2562 / 22:38
    แบคโชคดีมากที่มาเจอชานยอล เป็นครอบครัวที่น่ารักและอบอุ่นมากๆ
    #1,576
    0
  7. #1394 ชานมไข่มุก💦 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:15
    แล้วก็... ชอบอปก.ของทุดอย่างในเรื่องนี้เลย ทั้งภาษา พล็อต คาร์แรคเตอร์ คือมันดีมากกกก สู้ๆนะคะ ทำฟิคดีๆแบบนี้ออกมากเยอะๆ
    #1,394
    0
  8. #1392 ชานมไข่มุก💦 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 มกราคม 2562 / 10:13
    ฮื้ออออ เป็นชอร์ทฟิคอีกเรื่องที่ทำให้เรามีความสุขมากๆ ประทับใจมากๆ ปริ่มมากเลย ชอบมาก ไม่รู้จะบอกยังไง แต่ก็ขอบคุณไรท์มากที่แต่งฟิคดี(มาก)แบบนี้มาให้อ่านกัน

    ปล.รักไรท์จัง ฮื้อออ
    #1,392
    0
  9. #1320 คุณนู๋โบว์ จอมซ่า (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 23:08
    อบอุ่นมากกกกกกก ชานคือดีอะผู้ชายอบอุ่น ดูแลแบคดีมาก
    #1,320
    0
  10. #1301 fallingforyou. (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ธันวาคม 2561 / 01:50
    เเงงงงง ชอบมากเลย อบอุ่นมาก ๆ ชานยอลเป็นแฟมิลี่เเมนสุด ๆ ทำกับข้าวทำงานบ้านด้วย แอบขำตรงคุณปู่ถามว่าว่างมากหรือไงถึงมีตั้งสามสี่คน 55555
    #1,301
    0
  11. #1170 P-praery (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 27 กันยายน 2561 / 14:39
    เชื้อพ่อมันแรงงง คนที่สี่ แง555555555
    #1,170
    0
  12. #1169 MONBAEK (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 กันยายน 2561 / 13:03
    ...โอ้โห คนที่สี่555555. ชานยอลลลลลลลล
    #1,169
    0
  13. #1155 ByunMe__ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 กันยายน 2561 / 16:16
    ช่วงแรกเจ็บปวดเลยแต่แล้วก็มีความสุข ครอบครัวน่ารักมาก ยินดีกับความรักครั้งนี้ นึกย้อนไปวิธีที่ชานยอลช่วยแบคจากตอนนั้น คือโอเคมากเลย ฉลาดในการใช้วิธีดึงคนที่จะคิดสั้นออกมาจากสถานการณ์นั้น จนมามีความสุขด้วยกัน :)
    #1,155
    0
  14. #1153 Onkets (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 11 กันยายน 2561 / 05:39
    มันดีมากๆเลยค่ะ แงงง
    #1,153
    0
  15. #1145 kiku_zz (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 02:06
    น่ารักมากเลยยยย ขอบคุณค่า
    #1,145
    0
  16. #1103 TubtimTy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 สิงหาคม 2561 / 01:44
    ฮือออ อบอุ่นมาก
    #1,103
    0
  17. #1022 byun_Uracha (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2561 / 01:34
    จบดีมากจริงๆ ค่ะ สำหรับชานยอลเราชอบตัวละครนี้มากเลย อบอุ่น มั่นคง และแสนดีในขณะที่แบคฮยอนก็เข้มแข็ง ชีวิตที่ไม่ได้ราบรื่นมากมายแต่แค่มีใครบางคนที่ดูแลเราและรักเราอยู่ข้างๆ เรานั่นก็นับว่าดีมากๆ แล้ว ขอบคุณชานยอลที่ยังอยู่ ขอบคุณไรต์ด้วยนะคะ
    #1,022
    0
  18. #996 p_yeoldollar (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2561 / 15:25
    คนที่ห้าคาดว่าเร็วๆนี้แหละ never ending story... รักกันดูแลกันไปตลอดเลยนะ
    #996
    0
  19. #899 mzxxsn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 พฤษภาคม 2561 / 13:17
    คนที่ห้าจะมีมั้ยหนอ5555
    #899
    0
  20. #880 oohse_karn (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2561 / 11:11
    แฮปปี้ลูกสี่จ้า
    #880
    0
  21. #765 Sweet*purr-fect (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2561 / 01:41
    แฮปปี้~~~ คิดเหมือนพ่อชานยอล ว่างกันขนาดนั้นเลยหรอ 555555 ขยันจริงๆ
    #765
    0
  22. #750 Mangporrryy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 23 เมษายน 2561 / 14:54
    น้ำตาซึมทั้งเรื่องเลยแงงงงงง
    #750
    0
  23. #736 ★twinstars★ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 22 เมษายน 2561 / 16:30
    สนุกมากเลยค่ะ ตอนแรกคิดว่าจะดราม่าเสียอีก ขอบคุณสำหรับฟิคดีๆค่ะ ติดตามนะคะ
    #736
    0
  24. #689 `paicybaex (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 12:12
    อยากได้ชานยอลลลลล ฮืออออ คนบ้าอะไร ทำไมดีแบบนี้ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #689
    0
  25. #688 `paicybaex (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 21 เมษายน 2561 / 12:12
    อยากได้ชานยอลลลลล ฮืออออ คนบ้าอะไร ทำไมดีแบบนี้ ㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠㅠ
    #688
    0