Cheesecake Cafe by Jung Daehyun

ตอนที่ 8 : [SF] LoDae – Flower Boy

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 231
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    20 ก.ค. 58


FLOWER BOY






ร้านดอกไม้เล็กๆบรรยากาศน่ารักใจกลางย่านอิแทวอน มีเด็กหนุ่มตัวสูงกำลังจัดดอกไม้ด้วยหน้าตาบอกบุญไม่รับ ทั้งๆที่เป็นปิดเทอม แต่เขากลับต้องมาช่วยงานพี่สาวในร้านดอกไม้หวานๆที่ดูไม่เขากับเขาเลยสักนิด ชเวจุนฮง ถอนหายใจออกมาเล็กน้อย ก่อนจะหอบดอกคาเนชั่นเข้าไปเก็บยังตู้โชว์ตามที่พี่สาวของเขาสั่งไว้

“เจลโล่! ถ้าจัดดอกไม้เข้าตู้เสร็จแล้ว เอาดอกไม้ที่อยู่ในตะกร้าสีขาวไปส่งที่ร้านพี่ฮิมชานให้ฉันด้วยนะ”

ชเวจุนฮี พี่สาวเพียงคนเดียวของเขา และเป็นเจ้าของร้านดอกไม้แห่งนี้ตะโกนลงมาจากชั้นสองของร้าน จุนฮีกำลังง่วนอยู่กับการคัดเกรดดอกไม้ จึงต้องให้จุนฮงช่วยดูแลหน้าร้านให้ แม้ว่าจุนฮงจะเป็นผู้ชาย แต่การจัดดอกไม้ของจุนฮงก็ถือได้ว่ามีฝีมือ ไม่น้อยหน้าใครเหมือนกัน

“แล้วดอกไม้ที่คุณยงกุกอะไรนั่นโทรมาสั่งหล่ะ? จะจัดเองหรือจะให้ผมจัด?”

“นายจัดเลยเจลโล่ เดี๋ยวฉันต้องออกไปธุระข้างนอก”

“ไหนๆก็ออกไปข้องนอกอยู่แล้ว เธอก็เอาดอกไม้ไปส่งให้พี่ฮิมชานด้วยสิ”

“นายนี่น๊า~ ก็ได้ กลับมาจะซื้อขนมมาฝากนะ”

“ดูแลตัวเองด้วยนะจูเนียล”

จุนฮียิ้มให้คนที่เป็นน้องชายก่อนจะหอบตะกร้าดอกไม้สีขาวออกจากร้านไป พอดีกับที่มีใครบางคนเดินสวนเข้ามาในร้าน ตากลมโตมองสำรวจไปทั่วร้านอย่างตื่นเต้น ก่อนจะชะงักเล็กน้อยเมื่อเห็นเจ้าของร้านตัวสูงที่ยืนทำหน้านิ่งมองเขาอยู่ก่อนแล้ว ปากอิ่มส่งยิ้มกว้างจนตาหยีให้เจ้าของร้าน เป็นรอยยิ้มที่คนมองเห็นแล้วอดที่จะใจเต้นแรงไม่ได้

 

ตากลมโตกับแววตาแสนซนขี้เล่น... หน้าตาน่ารัก เหมือนลูกแมว ดูมีเสน่ห์และดึงดูดสายตาของเขาได้ดีเหลือเกิน

 

“ร้านน่ารักจังเลยนะ”

“ครับ”

“อย่าบอกนะว่านายเป็นเจ้าของร้าน?”

ลูกค้าตัวเล็กถามอย่างอดสงสัยไม่ได้ จุนฮงจุ๊ปากเล็กน้อย

“ถ้าเป็นผมแล้วจะทำไมครับ?”

“นายเป็นเจ้าของร้านจริงดิ? ฉันไม่คิดว่าร้านน่ารักๆแบบนี้นายจะเป็นเจ้าของหน่ะ มันดูไม่เข้ากับนายเลยสักนิด”

จุนฮงมองลูกค้าช่างพูดที่กำลังหัวเราะคิกคักก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เขาไม่ใช่คนที่มีความอดทนสูงมากนัก แต่เขาก็มีมารยาทมากพอที่จะไม่แสดงด้านแย่ๆของตัวเองออกไปต่อหน้าลูกค้า เพราะไม่อย่างนั้น เขาอาจจะโดนจุนฮีด่าเอาก็เป็นได้

“รับดอกไม้อะไรดีครับ?”

“อืม... ฉันอยากได้ดอกไม้น่ารักๆ ที่ดูสดใสๆหน่อยหน่ะ”

จุนฮงชี้ไปทางกระบะสีขาวที่เต็มไปด้วยดอกคาเนชั่นสีสันสดใส ลูกค้าตัวเล็กยืนมองดอกไม้ในกระบะเล็กน้อยก่อนจะส่ายหน้ารัว

“เขาไม่ชอบดอกคาเนชั่น”

“งั้นก็เยอบีร่าครับ”

“เยอบีร่าก็ไม่เอา”

“ดอกทานตะวันหล่ะครับ?”

“ไม่เอาอ่ะ ฉันไม่ชอบ”

“งั้นคุณลูกค้าจะเอาดอกไม้อะไรดีครับ?”

จุนฮงเม้มปากตัวเองแน่น เขาไม่เคยเจอลูกค้าประเภทเรื่องมากแบบนี้ จุนฮงทำได้แค่ภาวนาให้ลูกค้าคนนี้ออกจากร้านเขาไปเร็วๆ เพียงแค่นั้น

 

เพราะลูกค้าคนนี้ นอกจากจะกวนอารมณ์ของเขาแล้ว ยังกวนหัวใจของเขาด้วย

 

“ฉันอยากได้ดอกไม้ที่มีความหมายในเชิงเป็นกำลังใจหน่ะ”

จุนฮงชี้ไปที่กระบะดอกไม้ทรงสูงตรงมุมห้องที่เต็มไปด้วยดอกไม้สีสดทันที

“แกลดิโอลัสครับ”

“สวยดีอ่ะ ฉันชอบ งั้นเอาดอกนั้นแหละ ว่าแต่ใครจะเป็นคนจัดเหรอ? ฉันไม่เห็นมีพนักงานคนอื่นเลยนอกจากนาย”

“ก็ผมไง”

“นายเนี้ยนะ? จัดดอกไม้เป็นด้วยเหรอ?”

จุนฮงไม่พูดอะไรนอกจากเอาดอกไม้มาจัดเป็นช่อด้วยความชำนาน ทำให้ลูกค้าตัวเล็กที่มองอยู่ถึงกับตาโต ไม่ใช่เพราะความรวดเร็วในการจัดช่อ แต่เพราะช่อที่จุนฮงจัดนั้น ออกมาสวยงาม ดูน่ารัก จนไม่น่าเชื่อว่าคนที่จัด จะเป็นแค่เด็กหนุ่มท่าทางห้าวๆคนนี้

“สวยจัง! นายจัดดอกไม้เก่งมากเลย”

“จะเขียนการ์ดมั้ยครับ?”

จุนฮงอยากรีบบริการลูกค้าคนนี้ให้มันเสร็จๆไป เขาจึงไม่พูดอะไรมาก ลูกค้าตัวเล็กนิ่งไปเล็กน้อยอย่างใช้ความคิดก่อนจะยิ้มกว้างออกมาจนตาหยี

“เขียนว่า คนดีของแดฮยอน รีบๆกลับมากอดแดฮยอนเร็วๆนะ”

 

มีแฟนแล้ว?

 

จุนฮงแอบเบะปากเล็กน้อย ก่อนจะเขียนการ์ดอย่างตั้งใจให้ลูกค้าตัวเล็กที่ชื่อ แดฮยอน ในใจแอบบ่นอย่างหมั่นไส้กับลูกค้าตัวเล็กที่ดูจะอารมณ์ดีเหลือเกินคนนั้น แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้เขียนการ์ดเสร็จ ก็ต้องตกใจกับเสียงดังลั่นที่ดังมาจากชั้นวางดอกไม้ราคาแพงภายในร้านเสียก่อน

เจ้าของร้านตัวสูงรีบวิ่งไปดูที่เกิดเหตุทันที กระบะใส่ดอกไม้ราคาแพงมากมายล้มคว่ำระเนระนาด ส่วนเจ้าตัวปัญหาที่ทำให้ดอกไม้พวกนั้นลงมานอนแอ้งแม้งอยู่บนพื้น นั่งทำหน้าตกใจอยู่ใกล้ๆ ตากลมเบิกกว้างมองเหตุการณ์ตรงหน้าก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเจ้าของร้านที่ตอนนี้ดูท่าทางว่าจะโกรธถึงขีดสุด

“รีบจ่ายเงินแล้วเอาดอกไม้ของคุณไปซะ!

แดฮยอนรีบลุกขึ้นก่อนทำท่าจะเข้าไปเก็บดอกไม้พวกนั้น แต่คนเป็นเจ้าของร้านตัวสูงกลับปัดมือเขาออกอย่างแรงพลางคว้าข้อมือเล็กนั้นลากไปยังเคาท์เตอร์ของร้าน หยิบดอกไม้ที่จัดช่อไว้ใส่มือแดฮยอนแล้วดันหลังคนตัวเล็กคนนั้นออกจากร้านทันที

แดฮยอนทำได้เพียงแค่ยัดเงินใส่มือคนตัวสูงแล้ววิ่งออกจากร้านทันทีโดยไม่รอเงินทอน เขาตกใจกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น และทำอะไรไม่ถูกเมื่อเห็นท่าทางที่โกรธจัดของจุนฮง เขาเพียงแค่หวังดี แต่ไม่คิดว่าจะทำให้จุนฮงโกรธขนาดนั้น

 

 

 

หลังจากที่แดฮยอนออกจากร้านไปแล้ว จุนฮงก็นั่งสงบสติอารมณ์ตัวเองอยู่พักใหญ่ ก่อนจะลุกไปเก็บดอกไม้ที่ลูกค้าตัวเล็กคนนั้นทำล้มจนเกลื่อนพื้น

ถือว่าโชคยังดีที่ดอกไม้ส่วนมากไม่ได้เสียหายอะไร ไม่อย่างนั้นเขาคงโดนจุนฮีด่าแน่ๆที่ทำให้ดอกไม้ราคาแพงพวกนี้เสียหาย จุนฮงเก็บดอกไม้ใส่กระบะแล้วยกขึ้นวางบนชั้นตามเดิม แต่เขาก็ต้องชะงักมือเมื่อเห็นอะไรบางอย่าง ซุกตัวอยู่ในซอกมุมของชั้นวางดอกไม้ชั้นนั้น

“จุนนี่?”

“เมี๊ยว~

ลูกแมวตัวเล็กขนฟูสีเทากระโดดลงมาจากชั้นวางดอกไม้จนจุนฮงแทบจะรับไว้ไม่ทัน จุนฮงมองลูกแมวที่อยู่ในอ้อมแขนของตัวเองก่อนจะคิดไปถึงใครอีกคนที่เขาเพิ่งไล่ออกจากร้านไปเมื่อครู่

“จุนนี่ นายปีนชั้นวางดอกไม้เล่นอีกแล้วใช่มั้ย?”

“เมี๊ยว~

ลูกแมวตัวน้อย ขานรับเบาๆเป็นคำตอบ จุนฮงทรุดตัวลงนั่งอย่างหมดแรงทันที เขาลืมไปได้ยังไงว่าตัวเองเลี้ยงแมวเอาไว้ แล้วแมวของเขาก็ซนมากพอที่จะทำให้กระบะใส่ดอกไม้ล้มเป็นประจำ แดฮยอนคงเห็นจุนนี่ปีนขึ้นไปบนชั้นวางดอกไม้จึงคิดจะอุ้มแมวของเขาลงมา แต่เจ้าจอมซนของเขากลับทำกระบะใส่ดอกไม้หล่นลงมา แล้วเขาก็ตัดสินเพียงแค่สิ่งที่ตัวเองเห็นโดยไม่ได้ถามอะไรแดฮยอน เขาไม่รู้และไม่คิดจะถามด้วยซ้ำว่าแดฮยอนบาดเจ็บตรงไหนบ้าง?

“เจลโล่... มึงมันบ้า”

 

 

 

หลังจากวันนั้นเวลาก็ผ่านไปจนครบ 1 อาทิตย์ ไม่มีวี่แววว่าลูกค้าที่ชื่อแดฮยอนจะมาที่ร้านของเขาอีก จุนฮงได้แต่ชะเง้อมองหาคนตัวเล็กหน้าตาเหมือนลูกแมวคนนั้นทุกวัน ในใจภาวนาขอให้ได้เจอกับคนตัวเล็กคนนั้นอีก จุนฮงอยากขอโทษที่ทำนิสัยแย่ๆแบบนั้นลงไป และ... เขาคิดถึงรอยยิ้มนั้น

“เจลโล่ เดี๋ยวนายช่วยจัดช่อแกลดิโอลัสให้ฉันด้วยนะ เขียนการ์ดให้ด้วยว่า คิดถึงมากๆเลย คนดีของแดฮยอนสู้ๆนะ จัดเสร็จแล้วเอาขึ้นมาให้ฉันด้วย”

จุนฮีหอบดอกไม้ลงมาจากชั้นสองของร้านพลางบอกน้องชายที่เอาแต่ทำหน้าเป็นหมาหงอยอยู่ตรงเคาท์เตอร์ จุนฮงถึงกับหูผึ่งทันทีเมื่อได้ยินชื่อของคนที่เขากำลังรออยู่

“จูเนียล เธอรู้จักแดฮยอนอะไรนั่นด้วยเหรอ?”

“รู้จักสิ จองแดฮยอน เป็นเพื่อนที่คณะของฉันเอง แล้ววันนี้เรามีนัดติวหนังสือกัน เขาเลยให้ฉันเอาดอกไม้ไปให้”

“งั้นเหรอ...?”

“นายมีอะไรรึเปล่า?”

“เปล่าหรอก เดี๋ยวผมจัดดอกไม้ให้นะ”

“ตอนแรกหน่ะ แดฮยอนจะมาติวหนังสือที่ร้านเรานี่แหละ แต่เพราะอะไรไม่รู้ อยู่ๆหมอนั่นก็เปลี่ยนใจ ไปติวหนังสือที่ร้านพี่ฮิมชานแทน”

จุนฮงได้แต่ก้มหน้าฟังพี่สาวของตัวเองด้วยความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เขาคิดว่าเขาพอจะรู้เหตุผลว่าทำไมแดฮยอนถึงเปลี่ยนใจไม่มาที่ร้านของเขา

จุนฮงบรรจงจัดช่อแกลดิโอลัสอย่างสุดฝีมือ จนจุนฮีอดแปลกใจไม่ได้แต่ก็ไม่ได้ถามอะไร คนเป็นพี่สาวคว้ากระเป๋าพร้อมข้าวของที่จำเป็นของตัวเอง ก่อนจะเดินไปหยิบช่อแกลดิโอลัสช่อนั้นขึ้นมาถือไว้

“จัดเสร็จแล้วใช่มั้ย? งั้นฉันไปก่อนนะ เฝ้าร้านให้ด้วยหล่ะ”

“เดี๋ยวก่อนจูเนียล คือผม...”

 

 

 

แดฮยอนนั่งรอจุนฮีที่คาเฟ่เล็กๆไม่ไกลจากร้านดอกไม้เท่าไหร่ ใจจริงแล้วแดฮยอนอยากไปสั่งดอกไม้ด้วยตัวเอง แต่เขาก็กลัวว่าคนซุ่มซ่ามแบบเขา จะไปทำของอะไรในร้านพัง ให้เจ้าของร้านตัวสูงคนนั้นโมโหอีก

“ทำหน้าเป็นแมวเหงาเชียวนะ”

จุนฮีทักทายเพื่อนสนิทของตัวเอง ก่อนจะยื่นช่อแกลดิโอลัสให้ แดฮยอนรับมากอดไว้พลางมองช่อดอกไม้ที่ถูกจัดอย่างสวยงามนั้นเล็กน้อย

“ขอบใจนะเนียล อ่ะนี่ค่าดอกไม้”

“ยองแจยังไม่มาอีกเหรอ?”

“ยังหรอก รายนั้นคงยังไม่ตื่นด้วยซ้ำมั้ง”

แดฮยอนหยิบหนังสือขึ้นมาวางบนโต๊ะก่อนจะพลิกหนังสือไปมาอย่างคนที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวจนคนเป็นเพื่อนรู้สึกได้ถึงความผิดปกติ

“เป็นอะไรรึเปล่าฮยอน? นายดูลนแปลกๆนะ”

“อ๋อ ป... เปล่าหน่ะ แค่กังวลเรื่องสอบนิดหน่อย”

“นายจะกังวลไปทำไม? สอบทีไรนายก็ทำได้อยู่แล้วนี่นา”

“ฉันก็กังวลตลอดแหละน่า...”

“จริงสิ”

จุนฮีเหมือนจะนึกอะไรขึ้นมาได้ก่อนจะค้นกระเป๋าตัวเองแล้วหยิบถุงกระดาษสีน้ำตาลขนาดพอดีขึ้นมาวางตรงหน้าอีกคน

“อะไร?”

“น้องชายฉันฝากมาให้หน่ะ แต่ฉันก็ไม่รู้หรอกนะว่ามันเป็นอะไร?”

แดฮยอนใจเต้นแรงอย่างไม่มีเหตุผลก่อนจะถือถุงกระดาษนั้นไว้แน่น มือเล็กแกะถุงกระดาษนั้นออกดูก่อนจะพบคุ้กกี้ 1 กล่อง ดอกกล้วยไม้ 1 ช่อ และการ์ด 1 ใบ

“หืม? ดอกกล้วยไม้?”

จุนฮีร้องออกมาอย่างประหลาดใจก่อนจะอมยิ้มเล็กน้อย แดฮยอนมองหน้าเพื่อนสนิทของตัวเองพลางเอียงคอเล็กน้อยเป็นเชิงถาม

“ดอกกล้วยไม้ทำไมเหรอ?”

“ก็... เปล่าหรอก คิ~

“อะไรของเธอกันเนียล?”

แดฮยอนเลิกสนใจจุนฮีที่เอาแต่หัวเราะคิกคัก ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว ก่อนจะหยิบการ์ดใบเล็กที่แนบมาด้วยขึ้นอ่าน ข้อความที่อยู่ในนั้นชวนให้คนที่กำลังอ่าน หน้าขึ้นสีได้ไม่ยาก

 

คุ้กกี้แทนคำขอโทษที่ทำมารยาทแย่ๆ หวังว่าพี่จะรับไว้นะครับ ผมอยากให้พี่มาสั่งดอกไม้กับผมอีกนะ

จุนฮง

 

“ฮยอน นายไม่สบายรึเปล่า? นายดูหน้าแดงๆนะ”

“เปล่าน่า... ฉันสบายดี”

“น้องชายฉันมันเขียนว่าอะไรบ้างเหรอ?”

“ม... ไม่มีอะไรหรอกน่า... ว่าแต่เธอไม่เคยบอกฉันเลยนะว่าเธอมีน้องด้วย”

แดฮยอนพยายามเปลี่ยนหัวข้อสนทนา พลางเก็บการ์ดใบเล็กนั้นไว้ที่เดิม เมื่อเห็นจุนฮีพยายามยื่นหน้าเข้ามาอ่านข้อความบนการ์ดใบนั้น เพื่อนสาวคนสนิทจุ๊ปากเล็กน้อยอย่างขัดใจ

“เจลโล่มันเรียนอยู่ที่อื่นหน่ะ ช่วงนี้ปิดเทอม ฉันเลยให้มันมาช่วยที่ร้าน ทำไมเหรอ? ติดใจน้องชายฉันแล้วรึยังไง?”

“เพ้อเจ้อไปกันใหญ่แล้ว ฉันแค่สงสัยแค่นั้นเอง อีกอย่างฉันก็เป็นผู้ชายนะเนียล”

จุนฮียักไหล่เล็กน้อยให้กับเพื่อนสนิทของตัวเอง ถึงแม้จะไม่รู้ว่าจุนฮงกับแดฮยอนไปทันรู้จักกันตอนไหน? แต่เธอก็พอเดาออกว่าน้องชายของตัวเองกับเพื่อนสนิทคนนี้ แอบมีความรู้สึกบางอย่างในใจให้แก่กัน ไม่งั้นจุนฮงคงไม่ฝากของมาให้แดฮยอนหรอก น้องชายของเธอเป็นพวกไม่สนใจใคร ไม่สนใจโลก การที่จุนฮงฝากของมาให้แดฮยอน นั่นก็หมายความว่า น้องชายของเธอต้องคิดอะไรกับแดฮยอนแน่ๆ

ไหนจะดอกกล้วยไม้ที่จุนฮงใส่มาด้วยนั่นหล่ะ? ในภาษาดอกไม้ ความหมายของมันคือ เธอทำให้ฉันหยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลย มันแปลได้ว่า ชเวจุนฮง เด็กผู้ชายนิสัยห่ามๆ อารมณ์ร้อนคนนั้น กำลังชอบ จองแดฮยอน เพื่อนของเธอคนนี้

“แล้วไงหล่ะ? มีกฎหมายห้ามรึไงว่าผู้ชายกับผู้ชายห้ามรักกันหน่ะ? อย่าฟังเสียงสังคมให้มากนักเลย ฟังเสียงหัวใจตัวเองดีกว่านะแดฮยอน”

 

 

 

หลังจากวันนั้น แดฮยอนมักจะแวะเวียนไปที่ร้านดอกไม้ของจุนฮีเสมอ บางวันก็ไปช่วยงานที่ร้าน บางวันก็ไปแหย่จุนฮงให้อารมณ์เสียเล่น เว้นแต่วันศุกร์เท่านั้น ที่แดฮยอนแวะมาที่ร้านดอกไม้แล้วสั่งช่อแกลดิโอลัสแล้วรีบออกจากร้านไป แม้ว่าจุนฮงจะสงสัยไม่น้อยว่าแดฮยอนเอาช่อแกลดิโอลัสไปให้ใคร แต่เขาก็เลือกที่จะไม่ถามอะไรออกไป

โครม!

“เอาอีกแล้วนะพี่แดฮยอน!

และนี่คือเหตุการ์ที่มักจะเกิดขึ้นเป็นประจำเมื่อแดฮยอนแวะมาที่ร้าน ด้วยความซุ่มซ่ามบวกกับความอยากรู้อยากเห็น ทำให้แดฮยอนทำข้าวของภายในร้านพังอยู่บ่อยๆ

“ฉันขอโทษ... ก็ไม่เห็นนี่นาว่ามีกองไม้วางอยู่ตรงนี้”

“พี่อยู่นิ่งๆไม่เป็นรึไง? ถ้าดอกไม้ช้ำขึ้นมาใครจะรับผิดชอบ? มันไม่ใช่ถูกๆนะแต่ละดอกหน่ะ!

แดฮยอนได้แต่ก้มหน้าก้มตาสำนึกผิด คนตัวเล็กกว่าเดินไปที่เคาท์เตอร์เพื่อรับช่อแกลดิโอลัสที่จุนฮงเพิ่งจัดเสร็จมาถือไว้

“เปลี่ยนสีโบให้หน่อยได้มั้ย? เขาชอบสีเหลืองหน่ะ”

“เรื่องมากจริงๆ”

“ก็เขาเป็นคนพิเศษ เป็นคนสำคัญนี่นา ฉันก็อยากทำให้เขาชอบมากที่สุดหน่ะสิ”

“น่าหมั่นไส้จริงๆ”

จุนฮงบ่นเล็กน้อยก่อนจะเปลี่ยนสีโบให้แดฮยอนตามที่คนตัวเล็กต้องการ ในระหว่างที่รอ แดฮยอนก็หยิบนั่นหยิบนี่ขึ้นมาดูด้วยความอยากรู้อยากเห็น

“โอ๊ย!

“อีกแล้ว! พี่อยู่นิ่งๆเป็นมั้ยวะ?!

จุนฮงหันมาตะคอกใส่แดฮยอนเสียงดัง คนเป็นพี่ก้มหน้าเงียบ ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างข่มความเจ็บ มือเล็กพยายามซ่อนจากสายตาคนตัวสูงไม่ให้เห็นแผลที่อาบไปด้วยเลือดของตัวเอง แผลที่มาจากเศษมีดคัตเตอร์ที่จุนฮงหักทิ้งไว้แล้วลืมทิ้ง แดฮยอนเพียงแค่กลัวว่าเศษใบมีดที่วางเกะกะอยู่จะทำให้ดอกไม้มีตำหนิจึงคิดจะเก็บทิ้งให้ แต่ด้วยความที่ตัวเองเป็นคนซุ่มซ่าม จึงทำให้ได้แผลมาอย่างไม่ทันได้ระวัง

“เอาดอกไม้พี่ไปเลยไป”

จุนฮงวางช่อดอกไม้ให้แดฮยอนอย่างหงุดหงิด แดฮยอนใช้มือข้างซ้ายหยิบเงินออกมาให้จุนฮงอย่างทุลักทุเล ก่อนที่จุนฮงจะสังเกตได้ถึงความผิดปกติ

“มือเป็นอะไร?”

“ป... เปล่านี่ ไม่ได้เป็นอะไร”

“แล้วทำไมไม่ใช้ข้างขวาหยิบหล่ะ?”

“ฉันจะใช้ข้างไหนมันก็เรื่องของฉัน นี่ค่าดอกไม้ ฉันไปหล่ะ”

“เดี๋ยว!

พอแดฮยอนจะหมุนตัวกลับ จุนฮงก็เรียกเอาไว้ก่อนจะก้าวขายาวๆออกมาจากหลังเคาท์เตอร์ มือหนาคว้าข้อมือขวาของคนอายุมากกว่าไปดูทันที แดฮยอนสะดุ้งด้วยความตกใจก่อนจะก้มหน้าเงียบ

“ทำไมพี่แม่งโง่อย่างนี้วะ?!

จุนฮงอดไม่ได้ที่จะตะคอกใส่คนตัวเล็กกว่าอย่างหัวเสีย แดฮยอนโดนมีดบาดนิ้วเป็นทางยาวถึง 3 นิ้ว แต่เจ้าตัวกลับกำมือตัวเองไว้แน่นเพื่อไม่ให้เลือดไหล แน่นจนมือเล็กนั้นเต็มไปด้วยเลือด

จุนฮงลากแขนแดฮยอนไปหลังร้านก่อนจะกดไหล่คนตัวเล็กกว่าให้นั่งลงบนเก้าอี้เตี้ยๆแถวนั้น จุนฮงหยิบกล่องปฐมพยาบาลออกมานั่งลงตรงหน้าแดฮยอนอย่างไม่พูดอะไร มือหนาคว้าข้อมือเล็กไปทำแผลให้อย่างเบามือ

“...ขอโทษนะ”

แดฮยอนพูดออกมาเบาๆ พลางหลบตาคนอายุน้อยกว่าอย่างกลัวความผิด จุนฮงชะงักมือเล็กน้อยก่อนจะมองคนที่ก้มหน้าหลบตาตัวเองจนคางแทบจะชิดอก

“เรื่อง?”

“เรื่องที่ชอบทำให้ของในร้านพังบ่อยๆหน่ะ ขอโทษนะ”

“ผมไม่ต้องการคำขอโทษ ผมแค่ต้องการให้พี่อยู่นิ่งๆซะบ้าง”

 

รู้มั้ยว่าพี่ทำให้ผมเป็นห่วงแค่ไหน? ผมไม่ได้ห่วงของในร้าน แต่ที่ผมห่วงหน่ะ คือพี่...

 

ทำได้แค่คิดแต่ไม่ได้พูดอะไรออกไป จุนฮงติดพลาสเตอร์รูปแมวลงบนนิ้วของแดฮยอนก่อนจะหันไปเก็บอุปกรณ์ทำแผลทั้งหมดให้เข้าที่ แดฮยอนยังคงนั่งนิ่ง มองแผ่นหลังของคนตัวสูงที่ยังคงเก็บของเข้าที่อย่างไม่คิดจะสนใจเขา

“ฉันกลับก่อนนะ...”

“อือ”

“ที่ทำแผลให้... ขอบใจนะ”

“ไปซักทีสิ”

จุนฮงพูดด้วยน้ำเสียงติดจะหงุดหงิด แดฮยอนหน้าเสียไปเล็กน้อยก่อนจะเก็บข้าวของๆตัวเองเดินออกจากร้านไป เมื่อประตูหน้าร้านปิดลง จุนฮงก็ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ที่แดฮยอนนั่งเมื่อครู่ มือหนาขยี้หัวตัวเองแรงๆจนยุ่งอย่างคนหงุดหงิดจัด

“จองแดฮยอน! พี่นี่มันน่ารำคาญจริงๆ”

 

 

 

แดฮยอนนั่งเหม่ออยู่ในคาเฟ่เล็กๆของฮิมชานหลังเลิกเรียน หลังจากวันนั้นแดฮยอนก็ลดความถี่ในการไปร้านดอกไม้ของจุนฮีลง จะแวะไปบ้างก็เฉพาะวันที่เขาไปส่งจุนฮีหลังเลิกเรียน แต่ก็ส่งถึงแค่หน้าประตูร้าน แม้ว่าแดฮยอนจะอยากเข้าไปในร้านมากแค่ไหนแต่เขาก็ต้องตัดใจ เพราะเขากลัวว่าตัวเองจะไปสร้างความเดือดร้อนให้จุนฮงอีก

“คิดถึงเขาก็ไปหาเขาสิ ไม่ใช่มานั่งทำตัวเป็นแมวเหงาแบบนี้”

คิมฮิมชาน เจ้าของคาเฟ่เดินมาวางนมสดตรงหน้าแดฮยอน พลางพูดแซวรุ่นน้องของตัวเองอย่างคนสนิทสนมกัน แดฮยอนรับแก้วนมมาถือไว้พลางเบะปากทำหน้างอแงเล็กน้อย

“ผมจะคิดถึงใครกันหล่ะ? ไม่มีใครให้คิดถึงซักหน่อย”

“แน่ใจเร๊อ? ไม่ใช่กำลังคิดถึงเจ้าของร้านดอกไม้ตัวสูงๆคนนั้นอยู่เหรอ?”

“มั่วแล้วพี่ฮิมชาน ผมกำลังคิดถึงเรื่องสอบอยู่ต่างหาก”

แดฮยอนหลบตาฮิมชานพลางยกนมสดขึ้นดื่ม เขาหล่ะเกลียดจริงๆเลยพวกรู้ทันเนี้ย อีกอย่างแดฮยอนเองก็เป็นคนโกหกใครไม่เก่ง เพราะฉะนั้นถึงจะพูดแก้ตัวไปแบบนั้น ฮิมชานเองก็รู้อยู่ดี

“สายตานายมันฟ้องมากเลยนะว่านายไม่ได้คิดถึงเรื่องสอบหน่ะ”

“เฮ้อ~ ผมก็อยากไปที่ร้านของจูเนียลนะพี่ฮิมชาน แต่ผมไปทีไร เขาก็ต้องไล่ผม พูดจาไม่ดีใส่ผมทุกทีเลย เขาคงรำคาญคนซุ่มซ่ามแบบผมแหละครับ ไปทีไรก็ทำของในร้านพังตลอดเลย”

แดฮยอนระบายกับคนเป็นพี่ ก่อนจะถอนหายใจออกมาอีกรอบ ฮิมชานยิ้มเล็กน้อยก่อนจะลูบหัวกลมๆของแดฮยอนเบาๆ

“ยอมแพ้แล้วเหรอ?”

“ก็ผมไม่ได้ทำให้อะไรมันดีขึ้นเลยนี่นา...”

“นายแน่ใจแล้วเหรอว่าจะยอมแพ้แล้วหน่ะ?”

“...”

“ลองพยายามให้สุด จนกว่าจะคิดว่าไปไม่ไหวแล้วจริงๆค่อยยอมแพ้ก็ไม่สายนะแดฮยอน”

 

 

 

“ช่วงนี้ไม่ค่อยเห็นพี่แดฮยอนเลยนะจูเนียล”

จุนฮงทักพี่สาวของตัวเองเมื่อจุนฮีเดินเข้าร้านมาหลังจากกลับจากการติวหนังสือกับเพื่อนๆ จุนฮีมองหน้าน้องชายตัวเองเล็กน้อย

“แดฮยอนหน่ะเหรอ? ก็มาทุกวันนี่”

“มาทุกวัน?”

“ก็มาส่งฉันหน้าร้านแล้วก็กลับบ้านไง”

“งั้นเหรอ...?”

“นายมีธุระอะไรกับแดฮยอนรึเปล่าหล่ะ?”

จุนฮีมองหน้าน้องชายที่ดูสลดลงไปอย่างเห็นได้ชัด ไม่ใช่ว่าเธอไม่ชวนแดฮยอนเข้ามาเล่นในร้าน แต่เพราะแดฮยอนปฏิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า ไม่อยากทำข้าวของอะไรในร้านพังให้จุนฮงอารมณ์เสียอีก แดฮยอนถึงเลือกส่งจุนฮีแค่หน้าประตู

“เปล่านี่ ไม่มาก็ดีแล้ว...”

“แดฮยอนคงไม่มาที่ร้านอีกแล้วหล่ะ ส่วนดอกไม้นั่น ฉันจะเป็นคนเอาไปให้แดฮยอนเอง”

“ทำไม?”

“ก็แดฮยอนบอกว่า เวลามาที่ร้านแล้วชอบซุ่มซ่าม ทำนั่นทำนี่พังบ่อยๆ แล้วนายก็จะโมโห หงุดหงิดใส่ แดฮยอนมันไม่อยากให้นายหงุดหงิดหน่ะสิ”

จุนฮีลองหย่อนระเบิดลงในหลุมของจุนฮงอย่างต้องการหยั่งเชิง เธอรู้ดีว่าน้องชายของเธอเป็นพวกปากแข็ง ปากไม่ตรงกับใจ ขืนเป็นแบบนี้ต่อไป คนที่เสียใจอาจจะเป็นตัวจุนฮงเอง

เมื่อเห็นจุนฮงเงียบ จุนฮีจึงพูดต่อ

“อย่าปากหนักให้มันมากนักเลย ชอบมันก็บอกมันไปดีๆ ขืนนายยังทำนิสัยแบบนี้ ระวังนะ แดฮยอนมันอาจจะตีตัวออกห่างจนวันหนึ่งที่นายรู้สึกตัว แดฮยอนมันอาจไม่อยู่ตรงนี้แล้วก็ได้”

“ผมไม่ได้ชอบคนซุ่มซ่ามแบบนั้นซักหน่อย”

“ถ้าไม่ได้ชอบแล้วดอกกล้วยไม้นั่นคืออะไรหล่ะ? แล้วถ้านายไม่ได้ชอบ งั้นลองบอกเหตุผลที่นายทำหน้าเป็นหมาคิดถึงเจ้าของแบบนี้ให้ฉันฟังหน่อยสิ”

“...”

“แดฮยอนมันป๊อบมากนะ ใครๆก็อยากได้มัน ถ้านายไม่รีบคว้าแล้วรักษาไว้ ถ้าวันหนึ่งแดฮยอนกลายเป็นของคนอื่นไป นายจะโทษใครได้หล่ะ?”

“แต่... พี่แดฮยอนมีคนรักแล้วไม่ใช่เหรอ?”

“ใครบอกนายแบบนั้นกัน?”

“ก็... ดอกไม้ที่พี่แดฮยอนมาซื้อทุกวันศุกร์นั่นไงหล่ะ ไหนจะข้อความบนการ์ดหวานๆนั่นอีก ถ้าไม่มีคนรักแล้ว... พี่แดฮยอนจะเอาไปให้ใครหล่ะ?”

จุนฮีหัวเราะออกมาอย่างกลั้นไม่อยู่ ในที่สุดน้องชายของเธอก็ยอมรับแล้วสินะว่าขอบเพื่อนสนิทของเธอจริงๆ มือสวยตบไหล่น้องชายของตัวเองเบาๆเป็นเชิงให้กำลังใจ

“อย่าตัดสินกับสิ่งที่เห็นเพียงอย่างเดียวสิ”

“หมายความว่าไง?”

จุนฮีได้แต่ทำหน้าตาเจ้าเล่ห์ใส่น้องชายของตัวเอง ก่อนจะหอบข้าวของๆตัวเองขึ้นไปยังชั้นสองของร้าน โดยไม่ลืมทิ้งท้ายเอาไว้

“เอาน่า... แล้วนายจะรู้เอง ตอนนี้ก็ทำปากให้มันตรงกับใจตัวเองซะ แล้วฉันจะหาทางทำให้แดฮยอนมาที่ร้านอีกครั้ง อย่าพังโอกาสที่จะได้รับหล่ะ เพราะฉันไม่รับปากว่าโอกาสนั้นมันจะมีอีกครั้งรึเปล่า?”

 

 

 

แดฮยอนยืนเก้ๆกังๆอยู่หน้าร้าน เขากำลังลังเลว่าควรเข้าไปในร้านหรือไม่? แต่ในขณะที่คนตัวเล็กกำลังใช้ความคิดอย่างหนักนั่นเอง ใครบางคนก็เปิดประตูร้านออกมาเสียก่อน

“มายืนเกะกะอะไรหน้าร้าน?”

จุนฮงถามคนตัวเล็กที่เอาแต่ยืนหมุนไปมาหน้าร้านเสียงเรียบ ทั้งๆที่ในใจเต้นรัวขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผลเมื่อได้เห็นใบหน้าน่ารักๆที่เขาชะเง้อมองหาอยู่หลายวัน

แดฮยอนหน้าเสียไปอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะแค่นยิ้มส่งให้คนตัวสูงตรงหน้าที่ยืนจ้องตัวเองอยู่

“อ่า... เปล่าหรอก ฉันแค่บังเอิญผ่านมาหน่ะ กำลังจะไปแล้วหล่ะ...”

แดฮยอนเม้มปากแน่นก่อนทำท่าจะหันหลังกลับ แต่เจ้าของร้านตัวสูงไวกว่า มือหนาคว้าข้อมือเล็กของคนตรงหน้าเอาไว้ทันที

“จะเข้าก็เข้ามาสิ”

แดฮยอนเดินตามหลังจุนฮงไปเงียบๆ ตากลมโตจับจ้องข้อมือตัวเองที่ถูกคนตัวสูงกว่าจับไว้อย่างไม่คิดจะปล่อย แก้มกลมๆขึ้นสีเรื่อเมื่อมือหนานั้นเลื่อนมากุมมือเขาเอาไว้

จุนฮงพาแดฮยอนไปนั่งยังเก้าอี้ตัวเล็กๆข้างเคาน์เตอร์ ลูกค้าตัวเล็กได้แต่นั่งนิ่งๆไม่ยอมพูดอะไร ทั้งๆที่ในใจมีคำพูดมากมายอยากพูดกับคนตัวสูงตรงหน้า แต่เขากลับกลัว... กลัวว่าตัวเองจะเผลอไปทำอะไรให้จุนฮงโมโหอีก

จุนฮงปล่อยมือเล็กนั้นอย่างรู้สึกเสียดาย มือของแดฮยอนทั้งเล็กทั้งนิ่มจนจุนฮงอยากจับนานๆอย่างไม่รู้สึกเบื่อ คนตัวสูงกว่าได้แต่ยืนมองหน้าคนตัวเล็กที่เริ่มจะทำหน้าไม่ถูกเมื่อโดนจ้องอย่างเปิดเผยแบบนี้ แดฮยอนเป็นคนน่ารัก หน้าตาก็น่ารัก ยิ่งเวลาที่แก้มกลมๆนั่นขึ้นสีชมพูจางๆแบบนี้ยิ่งน่ารัก

 

แก้มนั่น... อยากลองหอมดูสักครั้ง...

 

“เอ่อ... เอาช่อแกลดิโอลัสผูกโบว์สีเหลืองช่อนึง...”

แดฮยอนเป็นคนทำลายความเงียบขึ้นมา เสียงหวาๆของคนตัวเล็กช่วยเรียกสติของจุนฮงได้เป็นอย่างดี คนตัวสูงไม่พูดอะไรนอกจากเดินไปจัดดอกไม้ให้แดฮยอนอย่างว่าง่าย แดฮยอนนั่งมองจุนฮงจัดดอกไม้อยู่พักใหญ่ๆก่อนจะลุกขึ้น ทำให้จุนฮงหันมามองทันที

“จะไปไหน?”

“จะ... ไปเดินดูดอกไม้หน่ะ”

จุนฮงรั้งข้อมือเล็กนั้นเอาไว้ก่อนจะเกลี่ยปลายนิ้วลงบนแก้มกลมๆของอีกฝ่ายเบาๆ แดฮยอนหน้าขึ้นสีทันทีก่อนจะเอียงใบหน้าตัวเองหลบปลายนิ้วเย็นๆของคนที่จ้องมองตัวเองด้วยสายตาที่เดาความหมายไม่ได้

“อย่าก่อเรื่องอะไรอีกหล่ะ ผมเพิ่งลงดอกไม้ใหม่ ถ้าพี่ทำดอกไม้ของผมเสียหาย ผมเอาพี่หนักแน่”

แดฮยอนได้แต่ก้มหน้าก้มตาพยักหน้ารับคำของจุนฮงอย่างหงอยๆก่อนจะเดินดูดอกไม้ภายในร้าน ดอกไม้สีสันสดใสถูกนำเข้ามาเพิ่มอีกหลายชนิด แดฮยอนชอบธรรมชาติ และสีสันสวยๆของดอกไม้เหล่านั้น ทำให้คนตัวเล็กเผลอยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว ทุกการกระทำของแดฮยอนอยู่ในสายตาของจุนฮงตลอด ปากบางยกยิ้มเล็กน้อยให้กับความน่าเอ็นดูของลูกค้าตัวเล็ก

“พี่จะเขียนการ์ดรึเปล่า?”

“เขียนสิ เขียนว่า จะได้กอดกันแล้วนะ ดีใจจังเลย คิดถึงมากๆเลยนะคนดี”

แดฮยอนหันมาส่งยิ้มกว้างให้จุนฮงที่ตีหน้านิ่งก่อนจะหยิบการ์ดมาเขียนอย่างรู้สึกขัดใจเล็กน้อย

 

มีแฟนแล้วก็ยังจะมายิ้มอ่อยคนอื่นอีก...

 

จุนฮงยังคงเชื่อว่าแดฮยอนมีแฟนแล้ว เขานึกโกรธจุนฮีในใจที่พี่สาวของเธอบอกว่าแดฮยอนไม่มีแฟน ถ้าไม่มีแฟนจริงๆแล้วดอกไม้ที่สั่งจัดช่อทุกอาทิตย์กับข้อความหวานๆพวกนี้แดฮยอนจะสั่งไปให้ใคร?

จุนฮงสะบัดหน้าไล่ความคิดของตัวเองก่อนจะลงมือเขียนการ์ดตามที่ลูกค้าตัวเล็กคนนั้นบอก แต่เขาก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อได้ยินเสียงกระจกแตกดังลั่นร้าน บ่งบอกความเสียหายหนักกว่าครั้งไหนๆที่เคยผ่านมา ขายาวๆรีบวิ่งไปดูยังต้นเหตุทันที

ประตูตู้กระจกบานใสที่ทำไว้เก็บดอกไม้ราคาแพงที่สุดของร้านหลุดออกมาแตกกระจายเกลื่อนพื้น ดอกไม้ราคาแพงล้มคว่ำ โดยที่บางกระบะนั้น ดอกไม้เสียหายทั้งหมด หน้าตู้กระจกแดฮยอนนอนคุดคู้กุมข้อเท้าตัวเองด้วยน้ำตาคลอเบ้า ปากอิ่มเม้มเข้าหากันอย่างข่มความเจ็บ ที่ข้อเท้าข้างซ้ายเต็มไปด้วยเลือดที่ไหลออกมาจนเปื้อนเต็มพื้นไปหมด

“พี่ทำอะไรของพี่?!

จุนฮงตะคอกคนตัวเล็กอย่างเหลืออด ไม่มีครั้งไหนที่แดฮยอนมาที่นี่แล้วจะไม่สร้างความเสียหายให้เขา แต่ทุกครั้งเขายังพออภัยให้ได้ ต่างจากครั้งนี้ที่ความเสียหายที่เกิดขึ้นมันหนักเกินกว่าที่เขาจะรับได้

“คือ...”

คนตัวเล็กพูดพลางเหลือบมองข้อเท้าตัวเอง แต่จุนฮงกลับตวาดเขาดังลั่น

“หุบปากแล้วออกจากร้านไปซะ! ทำร้านของผมเสียหายขนาดนี้ยังจะมาขอความเห็นใจอะไรอีก?! ไปให้คนที่พี่ซื้อดอกไม้ให้ทุกอาทิตย์พาไปหาหมอเองแล้วกัน! แล้วถ้าเป็นไปได้ก็ไม่ต้องมาที่นี่อีก!

จุนฮงพูดพลางเดินไปหยิบช่อแกลดิโอลัสก่อนที่มือหนานั้นจะปาช่อดอกไม้สีสวยใส่แดฮยอนอย่างคนโมโหจัด แดฮยอนมองภาพนั้นด้วยสายตาเจ็บปวด ปากอิ่มเม้มเข้าหากันแน่น ตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำใสก่อนที่หยาดน้ำเหล่านั้นจะไหลลงมาอาบแก้มช้าๆ

 

พี่ฮิมชานครับ... ผมยอมแพ้แล้วหล่ะ ผมไปต่อไม่ไหวแล้วจริงๆ...

 

แดฮยอนค่อยๆประคองตัวเองลุกขึ้นนั่งก่อนจะอุ้มลูกแมวสีเทาออกจากอ้อมกอดที่เขายอมเอาตัวเข้ากันจากกระจกบานใหญ่ให้โดยที่เจ้าลูกแมวตัวเล็กไร้อาการบาดเจ็บใดๆ

จุนฮงชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นแบบนั้น แดฮยอนกัดปากตัวเองแน่นก่อนจะรวบรวมแรงที่มีลุกขึ้น ในมือกำช่อแกลดิโอลัสเอาไว้แน่นก่อนจะปามันกลับคืนไปให้คนตัวสูง

“ฉันขอโทษที่คอยแต่จะสร้างปัญหาให้นายอยู่เสมอ ฉันรู้ว่านายเบื่อที่จะฟังคำขอโทษจากฉันแล้ว ฉันไม่ได้แก้ตัว แต่ทุกครั้งที่มันเกิดขึ้น ฉันไม่ได้ตั้งใจ...”

แดฮยอนพยายามอย่างมากในการเค้นเสียงให้ออกจากลำคอของตัวเองได้แต่ละคำ มือเล็กเช็ดน้ำตาออกจากใบหน้าตัวเองเร็วๆ สายตาที่คนตัวเล็กใช้มองเต็มไปด้วยความเหนื่อยและเจ็บปวดจนใจของจุนฮงกระตุกวูบ

“ทุกครั้ง... ฉันหวังดี แต่ฉันไม่รู้ว่าความหวังดีของฉันมันจะสร้างความเดือดร้อนให้กับนาย และทำให้นายโมโห... ทั้งๆที่ฉันควรจะรู้ตัวแต่ก็ยังทำไม่รู้ไม่ชี้ โดยหวังว่าสักวันหนึ่งฉันจะทำให้นายอารมณ์ดีได้บ้าง แต่... มันไม่เลย...”

“...”

“นายสบายใจได้ ต่อไปนี้นายจะไม่เห็นหน้าฉันที่ร้านนี้อีก ฉันเหนื่อยแล้วหล่ะ... แล้วก็... ขอโทษอีกครั้งนะสำหรับทุกอย่าง ขอโทษจริงๆ”

แดฮยอนฝืนส่งยิ้มให้จุนฮงทั้งน้ำตาก่อนที่คนตัวเล็กจะหมุนตัวกลับแล้ววิ่งออกจากตรงนั้นโดยไม่สนใจบาดแผลของตัวเองว่าเลือกจะออกมากแค่ไหน? จุนฮงได้แต่ยืนอยู่ที่เดิม มองบานประตูที่ปิดลงด้วยความรู้สึกสับสนภายในใจ

จุนฮีเดินเข้ามาในร้านก่อนจะตกใจกับภาพที่เห็นตรงหน้า หญิงสาวรีบปรี่เข้ามาหาน้องชายของตัวเองอย่างตกใจ ริมฝีปากสวยถามน้องชายอย่างละล่ำละลักด้วยความเป็นห่วง

“เจลโล่! เกิดอะไรขึ้น? นายบาดเจ็บตรงไหนมั้ย? ทำไมเลือดเยอะขนาดนั้น?”

“เปล่าหรอก... ไม่ใช่เลือดผมหรอก เป็นเลือดของลูกค้าจอมซุ่มซ่ามคนนั้นต่างหาก...”

คนตัวสูงตอบเหมือนคนละเมอ ก่อนจะหยิบถังขยะมาเก็บเศษแก้วที่แตกกระจายพวกนั้นทิ้ง

“แล้วเขาไปไหนแล้วหล่ะ? ทำไมไม่พาเขาไปโรงพยาบาล? เลือดขนาดนี้แผลต้องไม่ใช่เล็กๆแน่ๆ”

“ผมไล่เขาไปแล้ว...”

“ได้ยังไงกันหล่ะ? เราเป็นเจ้าของร้านนะ เราต้องดูแลเขาสิเจลโล่”

“แต่เขาทำของๆเราพัง...”

“คนไม่รู้ย่อมไม่ผิดสิ ฉันกะจะบอกนายตั้งแต่เมื่อวานแล้วแต่ฉันก็ลืม ยางตรงขอบประตูกระจกมันเสื่อมสภาพจนหลุดออกมาแล้วนะ แค่แตะเบาๆมันก็มีสิทธิ์หลุดลงมาได้ นายทำแบบนั้นได้ยังไง?”

“...”

“เมี๊ยว~

จุนฮีหันมองเจ้าตัวเล็กสีเทาที่นังเลียขนตัวเองก่อนจะส่งเสียงร้องเรียกเขากับจุนฮงให้หันไปสนใจตัวเองเล็กน้อย ปลายหางของลูกแมวมีคราบเลือดติดอยู่เล็กน้อย และจุนฮีคาดว่าน่าจะเป็นเลือดของลูกค้าคนนั้นมากกว่าที่จะเป็นของเจ้าตัวเล็กตัวนี้

“ซนอีกแล้วใช่มั้ยจุนนี่?”

“เมี๊ยว~

“เห็นมั้ยจุนฮง? บางครั้งคนที่ผิดก็อาจจะไม่ใช่สิ่งที่นายเห็นเสมอไปก็ได้ นายได้ฟังเขาอธิบายบ้างรึเปล่าก่อนที่นายจะออกปากไล่เขาหน่ะ?”

“...เขาไปแล้ว”

“แดฮยอนใช่มั้ย?”

เมื่อเห็นสีหน้าสำนึกผิดของน้องชาย จุนฮีก็ถอนหายใจออกมาเบาๆ

“นายเลือกเองนะเจลโล่ นายปล่อยโอกาสให้หลุดมือไปเอง และโอกาสนั้นมันคงไม่มีอีกเป็นครั้งที่ 2 แล้วหล่ะ”

 

 


1 เดือนผ่านไปหลังจากเหตุการณ์นั้น จุนฮงก็ไม่ได้เห็นหน้าแดฮยอนอีกจริงๆตามที่คนตัวเล็กพูดไว้ เขาได้แต่ชะเง้อมองลูกค้าตัวเล็กที่มักจะมาซื้อดอกไม้ทุกๆวันศุกร์ ลูกค้าที่มักจะมาพร้อมรอยยิ้มสดใส จุนฮงปฏิเสธไม่ได้ว่าเขาคิดถึงแดฮยอน

“เอ่อ...”

จุนฮงหัวใจเต้นแรงเมื่อประตูหน้าร้านถูกเปิดออกพร้อมกับใครบางคนที่เดินเข้ามาในร้าน แต่ก็ต้องผิดหวังเมื่อคนที่เข้ามานั้นไม่ใช่คนที่เขากำลังรอ คนๆนี้ตัวพอๆกับแดฮยอน หน้าตาน่ารัก ดูนุ่มนิ่มไปหมดทั้งตัว แต่ยังไงก็น่ารักสู้แดฮยอนไม่ได้อยู่ดีในความคิดของเขา

“รับอะไรดีครับ?”

“ช่วยจัดช่อแกลดิโอลัสให้หน่อยได้มั้ยครับ? ขอเป็นช่อใหญ่ๆเลย...”

“ได้ครับ”

“ผูกโบว์สีเหลืองให้ด้วยนะครับ”

“...ครับ”

จุนฮงเอะใจเล็กน้อยแต่ก็คิดว่าเป็นเพียงเรื่องบังเอิญเท่านั้นที่ลูกค้าตรงหน้าจะสั่งดอกไม้เหมือนที่ใครบางคนที่เขาคิดถึงเคยสั่ง พอได้จัดช่อแกลดิโอลัสแล้ว จุนฮงกลับห้ามตัวเองไม่ให้คิดถึงแดฮยอนไม่ได้เลย

“เขียนการ์ดมั้ยครับ?”

“ครับ... เขียนว่า ยินดีต้อนรับกลับบ้านนะ คิดถึงที่สุดเลย คนดีของแดฮยอน”

จุนฮงชะงักมือตัวเองก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองลูกค้าตรงหน้า ขายาวๆรีบก้าวออกมาจากเคาน์เตอร์ก่อนจะถือวิสาสะจับแขนของลูกค้าตรงหน้าตัวเองเอาไว้

“แดฮยอนให้มาซื้อดอกไม้เหรอ? เขาอยู่ที่ไหน?”

“เอ่อคือ...”

“บอกผมเถอะว่าเขาอยู่ที่ไหน? นะครับ ผมขอร้องหล่ะ...”

สายตาของเด็กหนุ่มตัวสูงตรงหน้าทำเอายองแจรู้สึกกระอักกระอ่วนในใจ แดฮยอนสั่งเอาไว้ว่าห้ามพูดอะไรถึงเขาเป็นอันขาด แต่ยองแจเองก็รู้สึกสงสารคนตรงหน้านี้เหมือนกัน ทั้งแววตาและน้ำเสียงของเขา บ่งบอกว่าคนๆนี้อยากเจอแดฮยอนจริงๆ

“นะครับ... บอกผมเถอะนะ แดฮยอนอยู่ไหน?”

“แดฮยอนเขาอยู่ที่...”

 

 

 

เย็นวันนั้นในบ้านขนาดพอดีแถบชานเมืองกำลังมีปาร์ตี้เล็กๆบรรยากาศอบอุ่นที่มีคนมาร่วมงานไม่ถึง 10 คน โดยเน้นเฉพาะคนสนิทๆเท่านั้น แดฮยอนยิ้มเล็กยิ้มน้อยให้ผู้หญิงที่นั่งอยู่ตรงหน้าตัวเอง มือเล็กกุมมือผู้หญิงคนนั้นเอาไว้แน่นไม่ยอมห่าง ก่อนจะปฏิบัติเอาอกเอาใจสารพัด

“อ้าปากนะคนดี แดฮยอนป้อนขนมนะ เค้กร้านพี่ฮิมชานที่บอกว่าชอบไง อ้ำนะอ้าม~

“พอแล้วแดฮยอน...”

“ไม่เอาไม่พอ อีกคำนะๆๆ”

จุนฮงมองคนตัวเล็กที่เอาแต่ยิ้ม คลอเคลียอยู่ข้างๆผู้หญิงคนนั้นก่อนจะยิ้มออกมาเล็กน้อย ขายาวๆก้าวเข้าไปหาผู้หญิงที่นั่งอยู่บนรถเข็นคนนั้นก่อนจะทักทายอย่างมีมารยาท ใบหน้าของแขกที่ไม่ได้รับเชิญทำเอาแดฮยอนถึงกับอึ้งทันที

“นาย!

“สวัสดีครับคุณแม่ ผมชื่อ ชเวจุนฮง เป็นน้องชายของจุนฮีครับ”

“อ้าว... น้องชายของหนูเนียลเหรอ? หน้าตาดีทั้งพี่ทั้งน้องจริงๆเลยนะ ตามสบายเลยนะจ๊ะ”

“ผมได้ข่าวว่าคุณแม่ออกจากโรงพยาบาลแล้วเลยแวะมาเยี่ยมหน่ะครับ ช่วยรับไว้ด้วยนะครับ”

จุนฮงส่งช่อแกลดิโอลัสช่อใหญ่ให้กับหญิงวัยกลางคนตรงหน้าก่อนจะถือวิสาสะนั่งลงข้างๆแดฮยอนที่ทำหน้าไม่ถูกอยู่ใกล้ๆ

จุนฮงได้ฟังจากยองแจมาว่าวันนี้เป็นวันที่แม่ของแดฮยอนจะออกจากโรงพยาบาลหลังจากประสบอุบัติเหตุเมื่อ 2 เดือนก่อน แดฮยอนบอกกับแม่ของตัวเองว่าจะซื้อดอกไม้มาเยี่ยมทุกๆอาทิตย์จนกว่าจะออกโรงพยาบาล ด้วยเหตุนี้ทำให้แดฮยอนมาสั่งดอกไม้ที่ร้านของเขาทุกอาทิตย์เพื่อนำไปเยี่ยมแม่ โดยไม่ได้เอาไปให้แฟนอย่างที่จุนฮงเข้าใจ

“ตายจริง! หนูเองเหรอที่เป็นคนจัดช่อดอกไม้พวกนี้? ขอบใจนะจ๊ะ มันสวยมากเลย เจ้าแดฮยอนโม้ให้แม่ฟังอยู่ตลอดเลยนะว่าเจ้าของร้านที่ตัวเองไปสั่งดอกไม้หน่ะ จัดดอกไม้เก่งมากๆเลย”

“แม่อ่ะ!

จุนฮงยิ้มออกมาเมื่อแดฮยอนหันไปแหวใส่แม่ของตัวเองเล็กน้อย แก้มกลมๆขึ้นสีชมพูจางๆอย่างที่จุนฮงแสนจะคิดถึง ก่อนที่เจ้าตัวจะก้มหน้างุดอย่างเขินอาย

“แล้วคุณแม่รู้มั้ยครับว่าลูกชายของคุณแม่ซุ่มซ่ามมากๆเลย ทำข้าวของในร้านพังเป็นประจำเลยหล่ะครับ”

แดฮยอนหันมามองจิกจุนฮงจนคนตัวสูงกว่าอดหัวเราะออกมาไม่ได้ คุณนายจองมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกเอ็นดู

“แดฮยอนเป็นเด็กซุ่มซ่ามมาตั้งแต่ไหนแต่ไรแล้วหล่ะ ก็แบบนี้แหละน๊า ต้องหาคนดูแลให้แล้วหล่ะมั้ง?”

หญิงวัยกลางคนพูดพลางลูบหัวทุยๆของลูกชายตัวเองอย่างหวงแหน แดฮยอนได้แต่หลับตาพริ้มก่อนจะซุกหัวทุยๆของตัวเองกับตักของผู้เป็นมารดา

“แล้วหนูจุนฮงสนใจจะดูแลเจ้าตัวซุ่มซ่ามให้แม่มั้ยหล่ะจ๊ะ?”

คำถามของคนเป็นแม่ทำเอาแดฮยอนถึงกับตาโตทันที ก่อนจะมองหน้าคนเป็นแม่ของตัวเองสลับกับคนตัวสูงข้างๆไปมา

“แม่อ่ะ! พูดอะไรก็ไม่รู้ แดฮยอนไม่คุยด้วยแล้ว!

คนตัวเล็กครางบ่นงุ้งงิ้งก่อนจะรีบออกจากตรงนั้นให้เร็วที่สุด ทิ้งให้คุณนายจองกับจุนฮงนั่งหัวเราะเบาๆให้กับปฏิกิริยาน่ารักๆนั้น จุนฮงมองตามหลังแดฮยอนที่หายไปทางโต๊ะขนมก่อนจะยิ้มออกมา

“ถ้าคุณแม่อนุญาต ผมก็ยินดีครับ”

 

 

 

จุนฮงเดินไปหาแดฮยอนที่ปลีกตัวเองมานั่งเล่นที่ชิงช้าเล็กๆใต้ต้นไม้ไม่ไกลจากจุดที่กำลังจัดปาร์ตี้นัก แดฮยอนเสียบหูฟังหลับตาพริ้มเหมือนคนกำลังผ่อนคลายอยู่ในโลกของตัวเอง จุนฮงนั่งลงยังชิงช้าที่อยู่ข้างๆ มือหนาเอื้อมไปลูบแก้มกลมๆนั้นอย่างหลงไหล แดฮยอนสะดุ้งเล็กน้อยก่อนจะลืมตาขึ้นมามอง

คนตัวเล็กทำท่าจะลุกหนีแต่มือหนานั้นกลับคว้าข้อมือของคนตัวเล็กกว่าเอาไว้พลางฉุดเบาๆ คนตัวเล็กกว่าก็หล่นลงบนตักของตัวเองพอดี จุนฮงตวัดแขนกอดเอวแดฮยอนเอาไว้ ข้อมือเล็กทั้งสองข้างถูกคนตัวโตกว่ารวบเอาไว้ด้วยมือข้างเดียว แถมคางมนยังเกยลงบนไหล่เล็กนั้นด้วยพร้อม ทำเอาแดฮยอนหมดหนทางที่จะหนี

“ปล่อยนะ”

“ถ้าปล่อยแล้วพี่ก็จะหนีผมอ่ะดิ”

“แต่... นายพูดเองไม่ใช่เหรอว่าอย่ามาให้นายเห็นหน้าอีก? ก็นี่ไง... กำลังจะไปให้พ้นหน้านายแล้ว”

“ถ้าผมบอกว่าไม่ให้ไปหล่ะ?”

จุนฮงถามพลางเอียงใบหน้าหาคนตัวเล็กกว่าที่พยายามเบี่ยงหน้าหนีปลายจมูกของเขา จุนฮงคลอเคลียปลายจมูกตัวเองกับแก้มกลมๆและซอกคอเนียนของแดฮยอนอย่างถือวิสาสะ

“อย่า... เดี๋ยวใครมาเห็น”

“จะกลัวอะไรหล่ะ?”

“บอกว่าอย่าทำไง... ไม่เอานะ”

“ผมจะเอา”

จุนฮงยังคงรุกคนตัวเล็กกว่าไม่หยุด กลิ่นหอมๆจากแดฮยอนทำเอาจุนฮงปั่นป่วนได้ไม่ยาก แดฮยอนยังคงบ่ายเบี่ยงเขาก่อนที่คนตัวเล็กจะเสียววาบตรงหน้าท้องของตัวเอง เมื่อมือหนาสอดเข้ามาใต้เสื้อแล้วลูบไล้หน้าท้องของเขาเล่นไปมา สร้างความรู้สึกวาบหวามให้แดฮยอนไม่น้อย

“นายมันเอาแต่ใจตัวเองที่สุดเลย ปล่อยเดี๋ยวนี้นะ ไม่งั้นฉันจะบอกจูเนียล”

“ก็บอกไปดิ”

“นายต้องการอะไรกันแน่จุนฮง? เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย ฉันตามอารมณ์นายไม่ทันแล้วนะ”

แดฮยอนถามออกมาอย่างรู้สึกอ่อนใจ เขารู้สึกอ่อนใจกับคนตัวสูงคนนี้ นึกจะดีก็ดี นึกจะร้ายก็ร้าย แดฮยอนตามอารมณ์ไม่ทันจริงๆ

“ผมขอโทษ...”

“...?!

“ที่ผมทำตัวแย่ๆใส่หน่ะ ผมขอโทษนะครับ”

เสียงทุ้มแหบพร่าดังขึ้นข้างๆหูแดฮยอนทำเอาคนได้ฟังถึงกับขนลุกไปทั้งตัว ในใจเต้นรัวอย่างบ้าคลั่ง

“อ... อะไรของนายกัน?”

“เอาตรงๆแบบไม่อ้อมค้อมเลยนะ ผมชอบพี่นะครับ พี่แดฮยอน”

“...”

“มาเป็น flower boy ของผมได้มั้ย?”

“บ... บ้าไปแล้ว!!

แดฮยอนหน้าแดงจัด คนตัวเล็กได้แต่นั่งก้มหน้าเขินกับสิ่งที่ได้ยิน เพราะความตรงไปตรงมาของคนตัวสูงกว่า ทำเอาแดฮยอนใจเต้นรัวไม่หยุด ร่างกายสูบฉีดเลือดอย่างแรงจนเจ้าตัวรู้สึกร้อนไปหมด

จุนฮงยิ้มขำกับอาการของคนตัวเล็กตรงหน้า มือหนาจับคนตัวเล็กกว่าให้หันมาเผชิญหน้ากับตัวเองก่อนจะยิ้มกริ่มอย่างเจ้าเล่ห์

“ว่ายังไงหล่ะ? คำตอบของผมหน่ะ”

“ค... คำตอบอะไร?”

“อย่าทำเป็นไม่รู้เรื่องหน่อยเลย ถ้าพี่ไม่ตอบผม ผมจะจูบพี่จริงๆด้วย”

“คือ...”

“ว่าไงหล่ะครับ?”

แดฮยอนยังคงหน้าแดงจัด ตากลมโตเหลือบมองเขาเล็กน้อยก่อนจะหลุบตาลงอย่างเขินอาย ไม่ว่าแดฮยอนจะทำอะไรก็ดูน่ารักไปหมดในสายตาของเขาจริงๆ ยกเว้นก็แต่เวลาสร้างความเสียหายหล่ะนะ

“ถึงพี่ไม่ตอบผมก็จะยัดเยียดตำแหน่งแฟนให้พี่อยู่ดี เพราะแม่พี่ยกพี่ให้ผมแล้ว”

“ห๊ะ?!

“เพราะงั้น... ต่อไปนี้เตรียมรับความแปรปรวนของอารมณ์ผมได้เลย”

“น... นายมันบ้า!

“ผมไม่ฟังอะไรทั้งนั้นแหละ อ้าปากได้แล้วครับแฟน”

“อ... อะไร? ใครแฟน? แล้วอ้าปากทำไม?”

“ผมจะจูบ”

ว่าแล้วก็ยักคิ้วให้อีกทีและก่อนที่คนตัวเล็กกว่าจะได้พูดอะไรจุนฮงก็จัดการปิดปากเขาด้วยริมฝีปากของตัวเองซะแล้ว แดฮยอนทุบไหล่จอมฉวยโอกาสไปหลายปึกก่อนจะหยุดพยศแล้วโอนอ่อนไปตามรสจูบที่คนตัวสูงป้อนให้ ผละออก แล้วจูบกันอยู่แบบนั้นซ้ำๆอย่างไม่รู้เบื่อ

 

ความพยายามของพี่ไม่สูญเปล่าหรอกนะครับ พี่แดฮยอน มันสำเร็จตั้งแต่วันแรกที่เจอกันแล้วนะรู้มั้ย?



----------------------------------------------------------------

SF ป่วงๆต้อนรับการคัมแบคของโมเม้นโล่แด้ แด้โล่ครับ นานแค่ไหนแล้วที่ไม่มีโมเม้น ฮ่าๆๆๆๆ

เอาเป็นว่า เอ็นจอยรีดดิ้งนะครับ มันอาจจะป่วงไปนิด อย่าถือสากันเลยน๊า

ช่วงนี้ว่างต้องรีบอัพ มีฟิคกี่เรื่องก็ต้องรีบอัพ เปิดเทอมแล้วคงไม่มีเวลาอัพถี่แบบนี้แน่ๆ

จะพยายามไม่ดองนะครับ เข้ามาอ่านกันเยอะๆน๊าาา

รักรีดเดอร์นะครับรู้มั้ย?


เจอกันใหม่ เรื่องหน้าครับ!!

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #34 Baby 'KeKe (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 14 กรกฎาคม 2559 / 17:09
    เรื่ิองนี้แมวเป็นเหตุเลย โล่นี่น่าฟาดมาก ไม่ถามเหตุผลเลยโว้ยยย ทำแดเสียใจตลอดเลย ยังดีที่ไปง้อเขานะ
    #34
    0
  2. #12 As time goes by (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 8 กันยายน 2558 / 18:38
    เกลียดชเวคนอารมณ์บ่จอย แต่ก็นะ... เราจะยกแมวให้ละกัน

    อร๊ายยยยยยยยยยย น่ารักจริงๆ!

    จุนนี่ก็ตัวปัญหาจริงๆ!

    #12
    0
  3. #10 BB/B2 (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 12:04
    งู้ยยยยยยยยยยยยยย เขิยมาก เขินแรง เขินอย่างแรงงงงงงงง
    ชอบอ้ะชอบมากเลยยัยเหมียวน่ารักมากเลย โล่ก็ซึนมากเลยชอบ อร๊ายยยยยยยย สกรีมมม
    #10
    0