Cheesecake Cafe by Jung Daehyun

ตอนที่ 17 : [SF] LoDae - TWILIGHT

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 191
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    2 ส.ค. 60






 

TWILIGHT




นอนไม่หลับ


ผมนอนไม่หลับ ไม่ว่าจะพยายามข่มตาลงสักแค่ไหนก็ตาม ผมได้แต่นอนพลิกตัวไปมาอยู่อย่างนั้น เสียงเพลงโปรดที่เปิดเบาๆ หวังจะให้เสียงเพลงช่วยกล่อมให้ผมเข้าสู่ห้วงของนิทรา แต่เหมือนว่ามันจะไม่ช่วยอะไร


อีกไม่กี่ชั่วโมงก็จะเช้าแล้ว แต่นอกหน้าต่างยังคงมีแสงจันทร์ส่องลอดเข้ามา ยิ่งดึกก็ยิ่งเงียบ ยิ่งดึกก็มีเรื่องมากมายให้คิด  และยิ่งดึกมากเท่าไหร่ ความคิด ความรู้สึกมากมายก็ไหลวนเข้ามาในหัว ไม่รู้เป็นเพราะกาแฟที่ดื่มเข้าไปตอนหัวค่ำ หรือเพราะกำลังคิดถึงใครบางคน

 




นอนไม่หลับเหรอจุนฮง?”


น้ำเสียงงัวเงียที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวเพิ่งตื่นเอ่ยถามมาเบาๆ ทำเอาจุนฮงที่นอนพลิกตัวไปมาได้พักใหญ่ๆ ถึงกับสะดุ้งเล็กน้อย


อ่าผมทำให้พี่ตื่นรึเปล่าครับ?”


จุนฮงถามพลางหันไปมองคนเป็นพี่ที่ทำหน้างัวเงียมองมาทางเขา ใบหน้าง่วงๆ กับตากลมโตปรือลงเหมือนพร้อมจะปิดได้ตลอดเวลานั่นชวนให้จุนฮงเอ็นดูได้ไม่น้อย


เปล่าหรอก ฉันสะดุ้งตื่นเวลานี้ประจำแหละ


คนเป็นพี่ตอบพลางอ้าปากหาว แต่เจ้าตัวก็ยังพยายามฝืนลืมตาขึ้นมามองเขา มีเรื่องอะไรรบกวนจิตใจอยู่รึเปล่า?”


ผมก็แค่นอนไม่หลับ


คนอายุน้อยกว่าตอบกลับโดยที่สายตาไม่ละไปจากใบหน้าของคนเป็นพี่เลยสักนิด ความสลัวของแสงไฟ ช่วยขับให้คนตัวเล็กกว่าที่อยู่บนเตียง ยิ่งน่ามองเข้าไปอีก


พี่แดฮยอน ผมขอนอนด้วยได้มั้ยครับ?”


ไม่รู้อะไรดลใจให้เขาเอ่ยถามออกไป เจ้าของชื่อเลิกคิ้วสูงเป็นเชิงถาม


หืม? เราก็นอนด้วยกันอยู่แล้วนี่


ผมหมายถึงนอนเตียงเดียวกับพี่…”


ไร้ซึ่งการตอบรับใดๆกลับมานอกจากความเงียบและเสียงนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะ แดฮยอนอาจจะโกรธที่เขาถามออกไปแบบนั้น ความกังวลเริ่มฉายออกมาทางแววตาของจุนฮง คนตัวสูงขยับอีกครั้งหมายจะบอกคนอายุมากกว่าว่าตนแค่ล้อเล่น บางทีแดฮยอนอาจหายโกรธบ้างก็ได้


แต่ไม่ทันที่คนตัวสูงจะได้ขยับปากพูดอะไร เสียงนุ่มชวนฟังจากคนอายุมากกว่าก็เอ่ยแทรกขึ้นมาก่อน


เอาสิ…”


พี่แดฮยอน


บางทีได้นอนกับหมอนข้างตัวโตๆแบบนายอาจทำให้ฉันไม่ต้องสะดุ้งตื่นแบบนี้อีกก็ได้


คำพูดที่ถูกส่งมาพร้อมรอยยิ้มทำเอาจุนฮงใจเต้นแรงขึ้นได้ไม่ยาก คนตัวสูงลงจากเตียงตัวเองขึ้นไปนอนข้างๆพี่ตัวเล็กทันทีราวกับว่าถ้าเขาช้ากว่านี้อีกนิด แดฮยอนอาจเปลี่ยนใจก็เป็นได้


คนเป็นพี่ขยับนอนชิดกับผนังเพื่อให้คนอายุน้อยกว่าแต่กลับตัวโตกว่ามากได้นอนสบายขึ้น แต่คนเป็นน้องกลับรั้งเอาเอวบางของคนเป็นพี่ให้ขยับมาชิดติดกับอกตัวเองแทน ใกล้... จนได้กลิ่นหอมอ่อนๆของคาราเมลจากตัวคนตัวเล็กคนนี้ และเพราะความใกล้และความเงียบของกลางคืน ทำให้คนทั้ง 2 ได้ยินเสียงจังหวะการเต้นของหัวใจกันและกันได้เป็นอย่างดี


เตียงขนาด 1 คนนอน ดูเล็กลงทันทีเมื่อมีใครอีกคนมานอนด้วยแบบนี้ แต่มันกลับไม่ใช่ความอึดอัด ไม่ใช่ความร้อนเพราะการต้องนอนเบียดกัน แต่มันคือความอบอุ่นที่อุ่นไปทั้งหัวใจช่วยให้หลับฝันดี


แดฮยอนหลับตาลงอีกครั้งในขณะที่มุมปากยังไม่จางจากรอยยิ้ม ใบหน้าหวานขยับซุกเข้ากับอกกว้างของคนเป็นน้องอย่างต้องการไออุ่น คืนนี้เขาคงไม่ต้องสะดุ้งตื่นขึ้นมาอีก เพราะเขามีดรีมแคชเชอร์ตัวใหญ่คอยดักฝันร้ายอยู่ข้างๆ ครีมแคชเชอร์ที่มีเพียงอันเดียวในโลก ดรีมแคชเชอร์ของเขา...


ฝันดีนะจุนฮง


ฝันดีครับ…” ...พี่แดฮยอนของผม




 

ผมถอนหายใจออกมาอีกครั้ง ก่อนจะเอื้อมมือไปปิดเพลงที่ยังคงเล่นเรื่อยๆให้เงียบลง เสียงเพลงไม่ได้ทำให้ผมง่วงเลยจริงๆถ้าจิตใจของผมยังคงว้าวุ่นอยู่แบบนี้ ผมไม่สามารถข่มตาให้หลับลงได้จริงๆ แม้ว่าเตียงนี้จะเป็นเตียงที่ผมนอนอยู่ทุกวัน และแม้ว่าที่นี่จะเป็นบ้านของผมเองก็ตาม


 


ผมรู้สึกว่าเตียงนี้มันกว้างเกินกว่าที่ผมจะนอนคนเดียว


คิดถึง... คิดถึงมากจริงๆ

 



“พี่จะเป็นเหมือนกันกับผมมั้ยนะพี่แดฮยอน? จะคิดถึงผม... เหมือนที่ผมคิดถึงพี่รึเปล่า...?”


.


.


.


“...ยังอยากกลับมาหากันอยู่รึเปล่าครับพี่แดฮยอน?”


.


.


.


“ผมยังรักพี่อยู่นะ...”


 

 

Rrrrrrrrrrr


ผมมองสมาร์ทโฟนที่อยู่ข้างเตียงของตัวเอง ใครกันนะที่โทรมาเวลาแบบนี้? แต่ไม่ว่าจะเป็นใครก็ตาม ผมก็รู้สึกขอบคุณ ที่อย่างน้อยก็โทรเข้ามาได้ถูกจังหวะ ก่อนที่ผมจะรู้สึกฟุ้งซ่านไปมากกว่านี้


เบอร์ที่คุ้นเคยปรากฏอยู่บนจอมือถือ เบอร์ที่ทำให้หัวใจของผมเต้นแรงขึ้นมาได้ไม่ยาก ผมไม่ลังเลเลยที่จะกดรับสายก่อนจะพลาดสายสำคัญสายนี้ไป


“สวัสดีครับ...”


(....)


ปลายสายตอบกลับมาเป็นความเงียบ ตามด้วยเสียงหาวเบาๆ แต่ไม่ได้ทำให้ผมรู้สึกรำคาญเลยสักนิด เพราะมันมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาที่เจ้าของเบอร์โทรมา


“ดึกแล้วนะ ทำไมยังไม่นอนอีกครับ?”


(...นอนไม่หลับ)


น้ำเสียงที่ติดจะงอแงเล็กน้อยของปลายสายเรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่ยาก และผมเองก็พอจะนึกออกว่าตอนนี้เจ้าตัวกำลังทำหน้าตาแบบไหนอยู่?


“ทำไมถึงนอนไม่หลับล่ะครับ? กังวลอะไรอยู่เหรอ?”


(นิดหน่อยน่ะ แต่นายก็น่าจะรู้นะว่าฉันสะดุ้งตื่นเวลานี้เป็นประจำ...)


ตอนนี้ถ้าเราอยู่ด้วยกันก็คงจะดีนะ ผมคงจะดึงตัวเล็กๆของเขาเข้ามากอดแล้วลูบหลังปลอบอย่างที่เขาชอบให้ผมทำทุกครั้งที่เขาสะดุ้งตื่นตอนกลางคืน กอดของผมที่เขามักจะบอกว่าเป็นเวทย์มนต์ที่ทำให้เขาหลับฝันดี


“เหนื่อยมั้ยครับ... พี่แดฮยอน?”


(ก็เหนื่อยแหละ แต่ฉันก็อยากจะทำมันให้ออกมาดีที่สุด)


“พี่ทำได้อยู่แล้วครับ คนเก่งของผม”


(เมื่อไหร่นายจะมาดูฉันแสดง? ฉันเล่นไปหลายรอบแล้วนะแต่ไม่เห็นนายจะมาดูฉันเลย มันน่าน้อยใจจริงๆ)


ผมยิ้มกว้างเข้าไปอีกกับการงอแงที่เหมือนออดอ้อนไปในตัวของพี่แดฮยอน เพราะเขามีงานแสดงละครเวที ละครเวทีที่เป็นอีกความฝันของพี่ตัวเล็กของผม พี่แดฮยอนทุ่มเทและตั้งใจกับงานนี้มากๆ เวลาว่างของพวกเราระหว่างการทัวร์คอนเสิร์ต พี่แดฮยอนก็ใช้มันทั้งหมดไปกับการซ้อมละคร และเพราะความว่างของผม เลยทำให้ช่วงนี้พี่ยองแจเกาะติดผมเป็นพิเศษ ตามประสาคนว่างที่อยากเที่ยว เพราะเมื่อไหร่ที่พี่ยองแจจะไปเที่ยวกับพี่จงออบ ก็เป็นต้องโดนพี่ฮิมชานชิงตัวพี่จงออบตัดหน้าไปก่อนทุกที


ส่วนพี่ยงกุก รายนั้นไม่มีใครอยากยุ่งด้วยเท่าไหร่ เพราะพวกเรารู้กันดีว่าเมื่อไหร่ที่พี่ยงกุกเข้าไปอยู่ในสตูดิโอแล้ว ใครก็ตามอย่าริอาจไปรบกวนถ้าไม่อยากโดนจิตสังหารฆ่าตายอยู่หน้าประตู และเพราะเหตุนี้เองผมจึงเป็นตัวเลือกสุดท้ายของพี่ยองแจไปแบบช่วยไม่ได้


แม้ว่าผมกับพี่แดฮยอนจะได้เจอกันบ้าง ตอนที่เรามีงานของวงร่วมกัน แต่พี่แดฮยอนก็ไม่ได้ร่าเริงเหมือนอย่างเคย คงเป็นเพราะพี่ตัวเล็กของผมเหนื่อยจากการที่ต้องทำงานหลายๆอย่างติดกัน ทัวร์คอนติดๆกันแถมยังต้องแบ่งเวลาไปซ้อมละครเวทีอีก ความเหนื่อยสะสมและการพักผ่อนไม่เพียงพอมันจึงฉายออกมาจากทางสีหน้าและแววตาของพี่แดฮยอนอย่างเห็นได้ชัด ผมอยากเข้าไปกอดเขา อยากทำให้เขาหายเหนื่อย แต่ผมรู้ดีว่าในเวลาแบบนี้ ผมควรอยู่ดูแลแบบห่างๆจะดีกว่าการเข้าไปวอแวเขาแบบที่ผมชอบทำทุกครั้ง เพราะเหตุนี้เอง จึงทำให้ผมกับพี่แดฮยอนห่างกันแบบไม่ได้ตั้งใจ


 

ถึงจะไม่ได้อยู่ดูแลใกล้ๆ แต่ก็ใช่ว่าจะไม่เป็นห่วง...

 


 “ใครว่าผมจะไม่ไปดูครับ? ผมซื้อบัตรไว้แล้วนะ แต่ผมหาบัตรรอบแรกๆไม่ได้จริงๆ พี่แดฮยอนของผมแสดงละครเวทีทั้งที ทำไมผมจะไม่ไปดูล่ะครับ?”


(นายพูดจริงนะ...?)


“ผมพูดจริงๆ พี่ยงกุก พี่ฮิมชาน พี่ยองแจ พี่จงออบก็มีบัตรกันหมดแล้ว จริงๆพวกเราตั้งใจจะเซอร์ไพร้ส์พี่น่ะครับ แต่ตอนนี้คงไม่เซอร์ไพร้ส์แล้วล่ะมั้ง”


(จริงนะ? นายพูดจริงๆนะ? พูดแล้วห้ามคืนคำนะ โอเค! ฉันจะทำเหมือนว่าไม่รู้มาก่อนก็ได้ แต่ยังไงนายต้องมาดูฉันนะจุนฮง)


น้ำเสียงที่ฟังดูร่าเริงขึ้นจากปลายสายเรียกรอยยิ้มจากผมได้ไม่น้อยเลย พี่แดฮยอนของผมมักจะเป็นแบบนี้เสมอเวลาถูกผมตามใจ และเพราะว่าพี่แดฮยอนเป็นแบบนี้ไง ผมเลยต้องตามใจพี่แดฮยอนด้วยความเต็มใจทุกครั้ง


“พี่จะเห็นผมไปดูพี่แสดงละครเวทีมากกว่า 2 รอบแน่ๆครับ”


(ขอบใจนะ ฉันจะแสดงให้สุดฝีมือเลยล่ะ)


เสียงหัวเราะคิกคักอารมณ์ดีดังมาจากปลายสายอย่างชวนเอ็นดู ทำเอาผมรู้สึกอยากรวบเอาตัวเล็กๆของพี่แดฮยอนเข้ามากอดแน่นๆ แต่ก็ทำได้แค่ในความคิดแหละครับ เพราะเราไม่ได้อยู่ด้วยกันในตอนนี้


(นี่จุนฮง...)


เสียงเรียกจากปลายสายเรียกสติของผมให้กลับมา ก่อนจะขานรับกลับไปเบาๆ “ครับ”


(ห่างกันแบบนี้... อย่าให้ยองแจมาแทนที่ฉันได้ล่ะ...)


“...”


(ฉันไม่อยากสะดุ้งตื่นกลางดึกแบบนี้อีกแล้ว ตอนแรกก็คิดนะว่ามันเป็นเพราะฉันมานอนแปลกที่รึเปล่า? แต่ตอนนี้ฉันรู้แล้วล่ะว่าไม่ใช่เพราะนอนแปลกที่หรอก...)


(...แต่เป็นเพราะเตียงฉันมันไม่มีนาย...)


(ดรีมแคชเชอร์ที่คอยดักฝันร้ายของฉัน...)


(ฉันสัญญา ว่าจบจากละครเวทีแล้ว ฉันจะรีบกลับไปหานายนะจุนฮง...)


(คิดถึงนายนะ...)


(...อย่าเพิ่งเปลี่ยนใจไปจากฉันล่ะ)


ประโยคบอกเล่ายาวเหยียดจากคนในสายทำเอาผมหุบยิ้มไม่ได้จริงๆ พี่แดฮยอนน่ารักเสมอ และเป็นความน่ารักเพียงหนึ่งเดียวสำหรับผม แค่พี่แดฮยอนเท่านั้น


“สัญญาครับว่าจะไม่ให้ใครมาแทนที่แดฮยอนของผมแน่นอน...”


“รีบกลับมานะครับ คิดถึงมากๆ อยากกอดจะแย่แล้ว...”


ปลายสายเริ่มตอบกลับมาเป็นเสียงอู้อี้ที่บ่งบอกว่าเจ้าตัวกำลังจะเข้าสู่ห้วงนิทราอีกครั้ง ก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงลมหายใจเป็นจังหวะสม่ำเสมอ พี่แดฮยอนหลับไปแล้ว และผมเองก็เริ่มรู้สึกง่วงขึ้นมาแล้วเหมือนกัน


ผมยิ้มออกมาก่อนจะกดจูบลงบนหน้าจอสมาร์ทโฟน หวังส่งผ่านจูบนั้นให้ไปถึงคนที่อยู่ปลายสาย ผมรู้แล้วล่ะว่าที่ตัวเองนอนไม่หลับนั้น ไม่ได้เป็นเพราะกาแฟที่ดื่มเข้าไปเมื่อตอนหัวค่ำ หรือเป็นเพราะการฟังเพลงโปรดซ้ำๆก่อนนอน แต่มันเป็นเพราะคิดถึงตัวเล็กๆแต่กอดแล้วอุ่นไปทั้งหัวใจอย่างพี่แดฮยอน


ผมยิ้มให้กับสมาร์ทโฟนของตัวเองอีกที ก่อนจะหลับตาลง หวังจะไปเจอพี่ตัวเล็กของผมในฝันอีกครั้ง


“ฝันดีนะครับเจ้าหญิง”


 

ช่วยทำให้เจ้าหญิงของผม หลับฝันดีด้วยนะครับ


รักพี่นะครับ พี่แดฮยอน



-------------------------------------------------------------------------------------

'นอนไม่หลับ' ที่มาของฟิคแบบสั้นๆง่ายๆ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

ช่วงนี้โมเม้นไม่ค่อยมีก็ต้องอาศัยแรงมโนนี่แหละค่ะ

หวังว่าคัมแบคแล้วโมเม้นจะโบ้มเนอะ ยังไงเราก็ไม่มีทางทำให้เรือลำนี้ล่มหรอกบอกเลย

เอาล่ะทอร์คสั้นๆพอก่อน ชอบไม่ชอบยังไงคอมเม้นได้นะคะ

จะได้เอาไปปรับปรุง คอมเม้นคือกำลังใจของนักเขียนจริงๆนะบอกเลย

เรื่องหน้าจะมีหรือไม่ก็อยู่ที่กำลังใจล้วนๆเลย

เอาล่ะ ไว้เจอกันใหม่เรื่องหน้านะคะ ^^


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

47 ความคิดเห็น

  1. #47 JHsRebel (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 พฤศจิกายน 2561 / 23:07
    น่ารักมากเลย ฮืออ
    #47
    0
  2. #44 PrimiePrim (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 6 สิงหาคม 2560 / 21:58
    น่ารักมากๆๆๆ งื้อออออ เจ้าหญิงไม่งอแงนะคะ แงงงง น้องเค้ารักพี่จะแย่แล้วค่ะ แง้งๆๆๆๆ ชอบบบบบบบ ><
    #44
    0
  3. #43 Upsinn (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 19:52
    น่ารักมากค่ะ ฟินเกินนน 'ดรีมแคชเชอร์' ตัวโตจังเลยนะคะ อิอิ อยากมีบ้างอ่าาา -////-
    #43
    0
  4. #42 kkoonkaw (จากตอนที่ 17)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 05:52
    แงงงงงงง น่ารักมากๆค่ะ
    #42
    0