Hit me Hit you [E-Book]

ตอนที่ 22 : Hit me Hit you ; EP-21 : I don’t feel the same about you anymore [Full%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47,521
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 4,724 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

ปุกาด!

ไรต์ได้อัปเดต พรีเมียม วันและเวลาเปิดโอน 

และหย่อนเลขบัญชีไว้ที่เพจ

สนใจ....คลิ๊กตรงนี้

ทวิตติดแท็ก #ยิ้มของนาย



งอนแล้วนะ!

EPISODE 21

I don’t feel the same about you anymore

ฉันไม่รู้สึกเหมือนเดิมกับคุณอีกแล้ว





สามวันต่อมา...

หลังจากที่เราสองคนตกลงคบกันแล้ว และหลังจากที่เขาจับฉันกินไปอีกรอบแล้ว ทว่าพี่นายกลับหายสาบสูญไปเลย 

อจลาเหม่ออะไรน่ะ!

ขะ...ขอโทษค่ะ” ฉันที่จิตใจล่องลอยอยู่สติก็พลันกลับมาทันที พอหันไปมองรอบๆ เพื่อนในคลาสเรียนก็เริ่มลุกจากที่นั่ง แล้วทยอยเดินออกไปเป็นกลุ่มๆ อ้าว เลิกเรียนแล้วเหรอคะ

ใช่สิ” อาจารย์หัวเราะ มัวแต่เหม่ออะไร

แหะๆ” ฉันหัวเราะแห้งๆ ไม่มีอะไรค่ะ

เอาเถอะ ครูวานลบกระดานไวต์บอร์ดให้หน่อยได้มั้ย?”

ค่ะ ได้ค่ะ

เมื่ออาจารย์ออกจากห้องไปแล้ว ในห้องเรียนตอนนี้ก็เหลือแค่ฉัน หลังจากลบกระดานตามคำไหว้วานของอาจารย์แล้ว ฉันก็ลงมือเก็บข้าวของเป็นอย่างสุดท้าย เก็บของเสร็จแล้วก็ออกจากห้องเรียนเตรียมตัวกลับบ้าน

ฉันเป็นพวกไม่ชอบเสียเวลาเดินอ้อม จึงมักจะใช้ทางลัดด้วยการกระโดดข้ามรั้วเตี้ยๆ เพื่อไปยังถนนด้านหลังตึกเรียนของตัวเอง ในขณะที่กำลังถลกกระโปรงที่เกะกะขึ้นเล็กน้อย ตั้งใจจะกระโดดข้ามรั้ว ทันใดนั้น...

อ๊ะ อมยิ้ม!

เสียงทักดังมาจากข้างหลัง

คะ...ค่ะ” ฉันสะดุ้งรีบขานรับพลางดึงกระโปรงให้เข้าที่

เห็นเมื่อกี้หรือเปล่า...?

ถ้าเป็นอาจารย์ล่ะก็... ซวยแน่

แต่ทว่าคนที่อยู่ตรงนั้นคือ...วิน!?

หือวินน่ะเหรอ!?

พูดเพราะทำไมน่ะ” เขายิ้มกว้างพลางเดินเข้าใกล้ แล้วไปทำอะไรอยู่ตรงนั้นน่ะ

แหะๆ” ฉันหัวเราะพลางปัดคราบสกปรกที่ติดอยู่บนกระโปรงพลีสยาวคลุมข้อเท้าออก พอดียิ้มขี้เกียจเดินอ้อมน่ะ

อ๋อ

ว่าแต่วินมาอยู่ที่นี่ได้ไง

วินเองก็จะถามยิ้มอยู่เหมือนกัน

ยิ้มเรียนที่นี่น่ะ

วินก็เรียนที่นี่เหมือนกัน

เอ๊ะ?” 

ฉันเอียงคอมองอย่างสงสัย จำได้ว่าเขาไม่ได้เรียนมหาลัยเดียวกันกับฉันนี่

อ๋อ พอดีวินโอนหน่วยกิตมาเรียนทีนี่ตั้งแต่เทอมที่แล้วน่ะ” 

เขาหัวเราะเบาๆ พลางยกมือขึ้นเสยผมที่ร่วงลงมาปรกหน้า 

มหาลัยเดิมอยู่ไกลบ้าน เดินทางลำบากน่ะ

แม้จะได้ฟังเหตุผลแล้ว แต่ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ 

ทนไปเรียนมหาลัยไกลบ้านอยู่ตั้งสามปี แต่เพิ่งจะมาคิดได้อะนะ

เอาเหอะ นั่นมันเป็นปัญหาของเขานี่เนอะ และมันก็ไม่ใช่เรื่องของฉันสักหน่อย

ว่าแต่ยิ้มจะกลับบ้านแล้วเหรอ

อือ” ฉันพยักหน้า พอดีมีรายงานที่ต้องรีบกลับไปทำน่ะ

น่าเสียดายเนอะ

น่าเสียดาย?”

ก็วินว่าจะชวนยิ้มไปกินข้าวเย็นด้วยกันไง

อ่า...” ฉันยกสองมือประกบเป็นรูปดอกบัว ไว้โอกาสหน้านะ วันนี้ยิ้มรีบจริงๆ

ไม่รู้ทำไมฉันถึงปฏิเสธเพื่อน ทั้งๆ ที่ตัวเองก็ไม่ได้มีรายงานที่ต้อง ไม่ได้รีบอะไรซะหน่อย

งั้นไว้โอกาสหน้า สัญญาแล้วนะ

อือ” ฉันโบกมือให้เขาก่อนจะกระโดดข้ามรั้วออกไปทันที




หลังจากนั้นฉันก็มุ่งตรงกลับบ้าน แต่ทันทีที่ถึงหน้าประตูบ้าน ฉันก็เจอกับซองจดหมายสีน้ำเงินวางอยู่บนพื้น

อีกแล้ว?

ฉันก้มลงไปหยิบขึ้นมาดู ไม่มีจ่าหน้าซอง ไม่รู้ว่าส่งถึงใคร เป็นเพียงซองจดหมายเรียบๆ ไม่มีข้อความอะไรอยู่บนนั้น

ทำไมพักนี้มีจดหมายแบบนี้ส่งมาบ่อยจัง

ที่บ่นแบบนี้ก็เพราะฉันเห็นซองจดหมายหน้าตาอย่างนี้ที่บางวันก็น่าจะเป็นไอ้เบลล์หยิบมาจากตู้จดหมายและนำมาวางไว้บนเคาน์เตอร์ตรงประตูทางออก และบางวันก็จะเป็นฉันที่เจอมันวางอยู่บนพื้น ตอนแรกฉันพยายามทำเป็นไม่ใส่ใจเท่าที่จะทำได้ แต่พักหลังๆ ฉันกลับกลัวนิดๆ จนบางครั้งไม่กล้าเปิดซอง

ไม่รู้ว่าส่งมาผิดบ้านหรือเปล่า แต่ถ้าหากเป็นในกรณีไม่ผิดบ้านก็ไม่รู้ว่าส่งมาให้ฉันหรือว่าไอ้เบลล์กันแน่

และฉันกับไอ้เบลล์ยังไม่ได้คุยกันเรื่องนี้เลย...

ถ้าส่งมาหาฉันก็ออกจะน่ากลัวอยู่หน่อยๆ นะ

ฉันทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาก่อนจะเปิดซองจดหมาย และใช่...มันเป็นการ์ดสีน้ำเงินแบบเดิม และจะมีข้อความที่ถูกพิมพ์ด้วยเครื่องคอมพิวเตอร์

ยิ่งไปกว่านั้นทำไมหมู่นี้เนื้อหายังเปลี่ยนไปแบบแปลกประหลาดพิกล อย่างวันนี้ข้อความในการ์ดพิมพ์ว่า...

ผมเฝ้ามองคุณเสมอ วันนี้คุณน่ารักอีกแล้ว จากแฟนของคุณ

หรือว่าจะเป็นแฟนของไอ้เบลล์ส่งมาล่ะ

ก็นะ...พักนี้มันทำตัวแปลกๆ บ้านก็ไม่ค่อยกลับ มือถือก็ไม่ค่อยรับ ทำอย่างกับมีแฟนแน่ะ

แต่ๆๆ ถ้ามันมีแฟน แล้วแฟนส่งมาให้แบบนี้ ก็ออกจะแปลกไปสักหน่อย หรือลองคิดในแง่ดีอาจจะส่งมาพร้อมกับของขวัญ ไอ้กล่องสีน้ำเงินผูกโบอะไรนั่น ซึ่งบางวันก็อาจมีแค่ซองจดหมาย ประมาณการ์ดบอกรักอะไรทำนองนี้

แต่...

พอมีคำนี้ขึ้นมาขนแขนก็พลันลุกวาบ

เพราะลองคิดอีกมุมว่าซองจดหมายพวกนี้ไม่ได้ส่งมาให้ไอ้เบลล์แต่กลับเป็นฉันล่ะ?

ถ้าเป็นแบบนั้นจริงมันก็หมายความว่า...มีคนสะกดรอยตามฉันอยู่

มีคนสะกดรอยตาม

ไม่ใช่ฉัน

มีอีกคน

จู่ๆ คำพูดของพี่นายก็ย้อนกลับเข้ามาในหัว

ไม่เอานะ! สตอล์กเกอร์จริงๆ เหรอ?

หรือว่าแค่เล่นตลกแกล้งกันแบบซับซ้อนซ่อนเงื่อน หรือไม่งั้นฉันอาจจะมีแฟนคลับที่คลั่งไคล้ในตัวฉัน อืม ต้องเป็นพวกแฟนคลั่งมากแน่ๆ ใช่ๆ ถ้าจดหมายพวกนี้ส่งมาให้ฉันคงต้องเป็นแฟนคลับฉันนี่แหละ แต่พอลองคิดดูอีกที...ฉันไม่ใช่สาวฮอต เพราะงั้นเป็นของไอ้เบลล์ แฟนไอ้เบลล์ส่งมาแน่นอน

ฉันพยายามเตือนตัวเองเพราะหากไม่คิดอย่างนั้นฉันคงกลัวจนทนไม่ไหว

ว่าแต่ใครกันนะ?

ฉันคอตก เริ่มคิดเรื่อยเปื่อย แล้วถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

เฮ้อ ไปอาบน้ำดีกว่า

มือเป็นระวิงอยู่สักพัก น้ำก็อาบแล้ว บะหมี่กึ่งสำเร็จรูปก็ทานเสร็จแล้ว ดูนาฬิกาบนผนังปาไปเกือบหกโมงเย็นเข้าไปแล้ว

ทำอะไรต่อไปดีล่ะ

ฉันหดเท้าขึ้นไปบนเตียงนอน จมอยู่กับความกลัดกลุ้ม

วันนี้ก็เป็นวันที่สามแล้ว...

แต่พี่นายยังหายสาบสูญ เขาไม่โทรมาอย่างที่รับปาก มีแต่ข้อความไลน์ที่ส่งมาเพียงแค่ภาพถ่าย เช่นหลังจากที่เราแยกกันไม่กี่ชั่วโมง เขาก็ส่งรูปที่เป็นหน้าจอโน้ตบุ๊กกับกองกระดาษมา ต่อมาวันที่สองในเวลาเดียวกันก็เป็นรูปภาพหมวกกันน็อกโดยมีฝ่ามือของเขาวางไว้บนนั้น และวันที่สามก็คือรูปโต๊ะอาหารที่มีจานข้าวผัดกระเพาะหมูสับไข่ดาวกับกองกระดาษอีก 

ฉันไม่เข้าใจจริงๆ ว่าเขาต้องการจะสื่ออะไร เพราะส่งมาแค่รูปแต่ทว่าตัวอักษรสักตัวก็ไม่มี ขนาดฉันส่งข้อความกลับไปแล้วนะ แต่เขาก็ไม่ตอบ ซ้ำตอนไปมหาลัยก็ไม่เคยบังเอิญเจอ เดินผ่านตึกวิศวฯ ก็ไม่เคยเห็น

ทำไมนะ...ทำไมไม่เหมือนตอนที่ฉันพยายามหนี แต่ยิ่งหนีก็ยิ่งเจอเลยล่ะ

หรือว่าฉันจะคิดถึงเขา?

โอ๊ย...ไม่ใช่สิ!” 

ตกลงตอนนี้ฉันกำลังคิดอะไรอยู่?! ทำไมยิ่งคิดก็ยิ่งเขวล่ะ!

ฮือ...สมองต้องพังไปแล้วแน่ๆ...

สามวันติดๆ ที่ฉันต้องกุมขมับส่ายศีรษะไปมาอยู่ในห้องนอนของตัวเอง กรีดร้องมีเสียงบ้างไม่มีเสียงบ้างสลับกันไป

ไม่ได้การแล้ว ขืนปล่อยให้เป็นแบบนี้ต่อไป ฉันได้ฟุ้งซ่านจิตตกแน่ๆ

หลังจากนั้นฉันก็หยิบโทรศัพท์มือออกมาดู แต่แล้วก็ถอนหายใจและวางมันกลับลงที่เดิม แต่ไม่นานฉันก็หยิบขึ้นมาใหม่แล้ววางก็กลับไปที่เดิม ฉันทำแบบนี้อยู่ราวๆ สิบนาที แต่แล้วในที่สุดฉันก็ตัดสินใจกดโทรออกไปยังเบอร์ที่เซฟไว้นาน แต่ก็ยังไม่เคยโทรไปเลยสักครั้ง

ตู๊ด...ตู๊ด...

เสียงรอสายดังไปได้ห้าครั้งจากนั้น...

ตอนนี้ยุ่ง ค่อยคุย

ฉันจ้องมองโทรศัพท์ที่ถูกตัดสายไปอย่างเร่งรีบด้วยสีหน้างุนงง

เฮ้ย!” เสียงสบถดังพร้อมกับโทรศัพท์มือถือถูกขว้างลงบนเตียง คิดว่ายุ่งเป็นคนเดียวหรือไง เชอะ!

ไม่รู้บ้างเลยหรือไงว่ากว่าที่ฉันจะโทรออกไปหาเขามันต้องใช้เวลาและความกล้ามากแค่ไหน!

อยากคุย อยากปรึกษา แต่ถูกตัดสายด้วยคำพูดที่ว่า ยุ่งอยู่’ เนี่ยนะ!

ไม่อ่อนโยนเอาซะเลย!

ฉันสบถก่อนทิ้งตัวลงบนที่นอนอย่างหมดแรง

มาคิดๆ ดูแล้ว ฉันแทบจะไม่รู้อะไรเกี่ยวกับพี่นายเลย

รู้เพียงแค่ว่าเขามีชื่อเล่นว่านาย อายุยี่สิบเอ็ดปี เรียนปีสี่วิศวกรรมโยธา 

มีน้องชายที่หน้าตาท่าทางเหมือนกันชื่อว่านายน้อย อ้อ...น้องไนล์

และก็มีเพื่อนสนิทที่ชื่อพี่ก่อ และเพื่อนอีกสองคนหนุ่มหล่อที่ยังไม่รู้จักชื่อ?

มาถึงตอนนี้ฉันถึงได้รู้ว่าแท้ที่จริงแล้วฉันรู้เรื่องของพี่นายน้อยมาก...น้อยมากจริงๆ


โอ๊ย! หงุดหงิด!

เพราะพี่นายแท้ๆ ที่ทำให้ฉันหงุดหงิดแบบนี้

สาบานเถอะ ไม่เคยมีใครหน้าไหนทำให้คนอย่างฉันโมโหมากเท่าเขามาก่อนเลย!

ฉันเขวี้ยงหนังสือการ์ตูนตาหวานไปบนเตียงก่อนจะลุกขึ้นนั่งยีหัวของตัวเองแล้วสบถออกมาอีกคำ

ไม่ไหวแล้ว!

ฉันหงุดหงิดมาก หงุดหงิดถึงขั้นต้องมาหาเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เพื่อดับความโมโห!

เมื่อดูเวลาหลังจากมาถึงร้านสะดวกซื้อที่ก็เป็นเวลาหนึ่งทุ่มสิบนาทีแล้ว

ลูกค้าไม่กี่คนในร้านยืนมุมอาหารกล่องไม่มีอยู่ตรงมุมขนม

ฉันจึงค่อยเบาใจหน่อยที่ไม่ต้องไปยืนเบียดเวลาเลือกซื้ออะไร

สายตาของฉันกวาดมองไปทั่วชั้นวางขนมก่อนจะเลือกมาสองสามอย่างใส่ลงในตะกร้า และมุ่งหน้าเดินไปยังตู้แช่เย็น เมื่อผ่านตรงเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ฉันก็เลียริมฝีปากเล็กน้อยเพราะตั้งจะมาซื้อไปดื่ม แต่ก็ยังตัดสินใจไม่ได้ว่าจะดื่มอะไรดี

หืม?

รู้สึกเหมือนมีสายตากำลังมองมางั้นแหละ

หรือจะเป็นของลูกค้าในร้าน?

ฉันทำหน้าตาน่ารังเกียจจนโดนจ้องแบบนี้เลยเหรอ?

ใบหน้าของฉันจึงหันไปยังทิศทางที่รู้สึกถึงสายตาที่จ้องมาอย่างหวาดๆ แล้วก็เจอบุคคลที่น่าเหลือเชื่อ

อ๊ะ!?”

ฉันเผลออุทานออกมาเสียงดังแล้วต้องรีบหุบปากทันควัน

ทะ...ทะ...ทำไม ทำไมเป็นเขา ทำไมถึงเป็นผู้ชายที่ฉันไม่อยากเจอมากที่สุดในโลกด้วย

ใบหน้าหล่อเหลา แขนขายาว รูปร่างหน้าตาเพียบพร้อมและคุ้นตาจนน่าหงุดหงิด

คนที่จ้องฉันเขม็งเหมือนจะเป็น...อคิน อืมอคินนี่เอง

แล้วทำไมเขามาอยู่ในที่แบบนี้ได้ล่ะ บ้านของเขาไม่ได้อยู่แถวนี้นี่นา

แววตาสั่นไหวจากความกังวลที่ประดังเข้ามา

เขาเห็นฉันทำท่าประหลาดอยู่ตรงหน้าเครื่องดื่มแอลกอฮอล์เต็มตาแน่

อีกอย่าง ร้านสะดวกซื้อก็แคบแค่นี้ จะหลบหน้าเขายังไงพ้น

ยังไงก็ต้องใจเย็นไว้ก่อน...ใช่ หายใจลึกๆ

หายใจเข้า หายใจออก หายใจเข้า หายใจออก

หลังจากพยายามสงบหัวใจที่เต้นกระหน่ำเท่าที่จะทำได้ สายตาของฉันก็เหลือบไปเห็นภาพตัวเองซึ่งสะท้อนอยู่ในกระจกของตู้แช่

เดี๋ยวก่อนนะ สงบใจไว้ ไม่เป็นไรหรอก

ภาพที่ฉายอยู่ในกระจกคือหญิงสาวสวมแว่นตาหนาเตอะ ใส่ชุดวอร์มสีชมพูนมเย็นเข้ากันทั้งชิ้นบนชิ้นล่าง เพราะฉะนั้นอคินน่ะไม่มีทางจำฉันได้แน่

เหตุการณ์เบื้องหน้าที่เคยมืดสนิทสว่างสดใสขึ้นทันใด

ยืดอกเข้าไว้ มัวแต่หวาดวิตกจะโดนสงสัยเสียเปล่าๆ

เพราะต่อให้เราเคยคบหากัน แต่นั่นมันตั้งแต่สมัยมอปลาย

และวันนั้นที่เจอกันในงานเลี้ยงรุ่น ฉันก็ไม่ได้อยู่ในสภาพแบบนี้

เพราะงั้นเขาจำฉันไม่ได้หรอก...ไม่มีทาง!

พอตั้งสติได้ฉันก็ยืดอกรอให้เขาเป็นฝ่ายออกไปจากร้านก่อน แต่ทว่า...

ไม่เจอกันตั้งนาน

หา!?”

ฉันตกใจจนแทบสิ้นสติ ได้แต่เบิกตาอ้าปากพะงาบๆ

เอ๋ อะไรนะ ทำไมเขาทักฉันล่ะ?

เห็นฉันอึ้งไป อคินก็โน้มตัวลงมามองหน้าด้วยความสงสัย

ได้ยินหรือเปล่า...เขาเอ่ยด้วยเสียงทุ้มต่ำที่มีเอกลักษณ์ ยิ้มนี่คินเองนะ

อะ...อคินฉันค่อยๆ แหงนหน้าขึ้นไปมอง เขาเท่กว่าอิมเมทที่ฉันจินตนาการไว้ไม่รู้ตั้งกี่เท่า... บังเอิญจังเลยเนอะ

อยากจะทำหน้าดีใจส่งยิ้มให้อยู่หรอก แต่ตอนนี้ทำได้แค่ส่งยิ้มประหลาดๆ ให้

ทำไมฟังดูห่างเหินจัง

แล้วจะให้ฉันพูดยังไงล่ะ

เอาเถอะเขาเปลี่ยนเป็นรอยยิ้มอย่างสุภาพพลางหันมามอง เราไม่เจอกันตั้งนาน หาที่เงียบๆ คุยกันหน่อยมั้ย?”

พอเห็นรอยยิ้มอย่างมีมารยาทนั้นแล้วก็ไม่กล้าพูดจาหักหาญน้ำใจเลย ทั้งที่อยากจะบอกว่า ฉันไม่มีอะไรจะพูดกับนายหรือ นายเป็นแค่ความทรงจำในอดีตเท่านั้น ต่อไปเรามาเจอกันในงานเลี้ยงรุ่นก็พอแล้วแต่พอเอาเข้าจริงๆ ฉันกลับพูดว่า...

ไปสิ คาเฟ่ตรงหัวถนนน่าจะยังไม่ปิดบริการ


......


@Cafe Amazing

ทั้งๆ ที่ตั้งใจจะออกมาซื้อเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ แต่ตอนนี้ เวลานี้ฉันกลับทำได้เพียงแค่สั่งกาแฟเย็นมาจิบพอให้ชุ่มคอ แม้เมื่อคืนนอนตาสว่างยันเช้าเพราะเอาแต่คิดเรื่องของคนที่หายสาบสูญ ซ้ำตรงหน้ายังมี อคิน’ อดีตแฟนเก่าที่นั่งอย่างสบายอารมณ์เพลิดเพลินไปกับการจิบกาแฟโดยไม่รีบร้อน ไม่รู้ทำไมถึงได้ทำหน้าสบายอกสบายใจนักโดยไม่ดูคนอื่นเลยว่าตอนนี้รู้สึกยังไง

สบายดีนะ

อืม สบายดี” ฉันพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะย้อนถาม “แล้วอคินล่ะ

“คินสบายดีเหมือนกัน”

แล้วเราต่างคนต่างก็เงียบ เหมือนไม่รู้จะพูดอะไรต่อดี

“ยิ้ม” และเป็นเขาที่เอ่ยปากพูดขึ้นมาก่อน “คินว่าจะถามตั้งแต่ที่เจอกันเมื่อวันงานเลี้ยงรุ่นแล้วล่ะ”

มันมีด้วยเหรอที่เขาคิดจะถามอะไร ก็วันนั้นเอาแต่ทำหน้าบึ้งตึงใส่กันตลอด เหอะๆ

“ถามอะไรล่ะ”

“ผมน่ะ” นิ้วชี้ของเขากระดกขึ้นเล็กน้อย “วันนั้นยิ้มโกรกผมทองไม่ใช่เหรอ แถมยังไม่สวมแว่นตาอีก”

“ทำไมล่ะ” ฉันเงยหน้าขึ้นมอง “อคินจะบอกว่ามันไม่เหมาะกับฉันงั้นเหรอ”

พอได้ยินเขาพูดแบบนี้แล้ว ฉันก็มารู้สึกตัวได้อีกครั้งว่าสิ่งที่ทำลงไปในวันนั้นมันช่างไม่เข้าท่า ไม่สิ...เรียกว่าน่าสมเพชคงจะเหมาะสมกว่า

“ไม่ใช่หรอก” เขาส่ายหน้าเบาๆ “คินชอบยิ้มที่เป็นแบบนี้มากกว่า”

“กำลังปลอบใจกันอยู่งั้นเหรอ...”

มันเป็นไปได้ด้วยเหรอที่จะมีผู้ชายชอบผู้หญิงสแตนดาร์ดแบบฉันตอนนี้น่ะ

แล้วดูสภาพวันนี้ซะก่อนเถอะ ทั้งโทรม ผมยุ่ง แถมยังแต่งตัวเหมือนคนกำลังจะเข้านอนอีก

“เปล่าหรอก คินพูดจริงๆ” เขายิ้มน้อยๆ “แบบนี้น่ะเหมาะกับยิ้มที่สุดแล้ว”

“ถ้าสิ่งที่อคินพูดมันออกมาจากใจจริง ฉันขอบคุณก็แล้วกัน”

หลังจากฉันตอบไปแบบนั้นเขาก็นิ่งไปนิด ก่อนจะมองฉันที่ค่อยๆ ดูดกาแฟเย็นไปอีกอึก

จะว่าไปแล้ว ก่อนที่คินจะไปเรียนต่อต่างประเทศ คินเจอยิ้มที่คาเฟ่หลายครั้งเลยนะ

เอ๊ะ?

ทุกครั้งยิ้มจะดื่มกาแฟเย็น ข้างๆ จะมีเครื่องดื่มชูกำลัง และก็คร่ำเคร่งกับการอ่านหนังสือการ์ตูน

อ่า...ช่วงนั้นเป็นช่วงเวลาที่ฉันกำลังทำใจเรื่องที่เลิกกับเขาอยู่ ก็เลยชอบไปอ่านหนังสือการ์ตูนที่คาเฟ่แก้เครียด

แต่เอ่อ...ทำไมจู่ๆ ก็พูดเรื่องนี้ขึ้นมา...

เพราะงั้นตอนอยู่ต่างประเทศ เวลาคินเห็นกาแฟเย็นกับเครื่องดื่มชูกำลังทีไร ก็จะนึกถึงยิ้มขึ้นมาทุกทีเลยล่ะ

แล้วไม่เคยคิดจะทักทายกันสักหน่อยเลยเหรอ

ถามไปงั้นๆ เพราะยังไงมันก็เป็นเรื่องในอดีตที่ผ่านมาตั้งนานแล้ว

อื้ม...” เขาพยักหน้ารับ เคยคิดจะทำแบบนั้น แต่ก็ทำไม่ได้น่ะ

จริงๆ ฉันก็พูดไปอย่างนั้น เพราะรู้ดีว่าตัวเองเป็นฝ่ายถูกบอกเลิก เขาจึงไม่มีความจำเป็นอะไรต้องมาสนใจ หรืออยากจะเข้ามาทักทายกันสักหน่อย

พอได้ยินว่า เคยคิดจะทำแบบนั้น แต่ก็ไม่ได้ทำ’ ก็อดรู้สึกสงสัยขึ้นมาไม่ได้

เพราะคินรู้ว่าตัวเองทำผิดกับยิ้ม เลยคิดว่าตัวเองไม่มีสิทธิ์ที่จะไปทำแบบนั้น แต่พอเวลาผ่านไปคินกลับรู้สึกตะขิดตะขวงใจ เอาเป็นว่าเรื่องในอดีตน่ะ ยิ้มอย่าไปใส่ใจเลย

ฉันยังคงไม่เข้าใจสิ่งที่อคินพูดเหมือนเดิม

นี่อคินกำลังพูดภาษาอังกฤษอยู่เหรอ หรือว่าเป็นเพราะฉันหัวไม่ดีเลยไม่เข้าใจ

คินทำให้สถานการณ์มันยุ่งยากซับซ้อนเองแหละ และที่เราต้องมาตกอยู่ในสภาพน่าอึดอัดแบบนี้ก็เป็นเพราะคินเอง” เขาเอ่ยอย่างเลื่อนลอย แต่ที่มาพูดเอาป่านนี้ก็เพราะ...

อคินหยุดพูดกลางคัน เหมือนจะรอดูปฏิกิริยาของฉัน ตอนนั้นเองที่สัญชาตญาณบอกฉันว่าจะต้องหาทางปลีกตัวไปจากตรงนี้ รีบหนีไปให้เร็ว ไม่งั้นจะต้องมานั่งเสียใจที่หลังแน่

คินอยากได้โอกาส

ตุ้บ! 

หัวใจของฉันหล่นลงมาที่ตาตุ่ม ฉันนั่งนิ่งไม่ไหวติง

คินรู้ดีว่าตอนนี้ไม่มีสิทธิ์จะพูดอย่างนั้นอีกแล้ว แต่บางทีคินก็อยากจะบอกไปตรงๆ เพราะว่าคินยังชอบยิ้มอยู่ และตอนนี้ก็ยังชอบอยู่

อยู่ๆ เขาก็สารภาพแบบสายฟ้าแลบ ทำเอาฉันถึงกับตะลึง

มะ...หมายความว่าไง

หมายความว่าถ้าหากยังมีโอกาส คินก็อยากให้เรากลับมาคบกัน

ปากของฉันอ้าค้าง หัวใจเริ่มเต้นตึกตัก คำพูดที่ไม่เคยคาดคิดมาก่อนพรั่งพรูออกมาจากปากของแฟนเก่า

ให้โอกาสคินอีกครั้งได้มั้ย?”

ฉันไม่กล้าสบตาที่ซื่อตรงของเขาได้ ฉันพูดอะไรไม่ออก ช็อกที่ได้ยินเรื่องอะไรแบบนี้

ไม่คิดมาก่อนเลยว่าจะมีวันที่อคินจะมาพูดแบบนี้ ไม่คิดว่าคนถือตัวอย่างเขาจะมาขอโอกาสอีกครั้ง

ถ้าเขาพูดเหมือนเมื่อสมัยก่อนว่า เฮ้เธอ...ไม่มีแฟนใช่มั้ย มาคบกันเถอะ’ อะไรแบบนี้ ฉันจะไม่แปลกใจเลยนะ 

แต่พอเขาพูดอย่างสุภาพ ท่าทีจริงจังไม่มีแววล้อเล่น ทว่ามันกลับทำให้ฉันรู้สึกกลัวอยู่หน่อยๆ

กลับมาคบกันงั้นเหรอ?

แล้วเมื่อสามปีก่อนทำไมถึงได้บอกเลิกล่ะ?

ถึงตอนแรกฉันอยากจะรู้เหตุผลว่าทำไมเขาถึงได้บอกเลิกฉัน แต่ที่อยากรู้ก็ใช่ว่าอยากจะกลับไปคืนดีกับเขา

มนุษย์เราน่ะมักทำเรื่องมีเหตุผลและไม่มีเหตุผลด้วยกันทั้งนั้นแหละ

และถ้ายิ้มยังให้โอกาส คินจะยอมบอกเหตุผลว่าทำไมตอนนั้นเราถึงได้เลิกกัน

อะไรกัน คำพูดเหมือนขู่แบบนี้หมายความว่าไง

เหอะๆ... แต่น่าแปลก มาตอนนี้ ทั้งๆ ที่เขานั่งอยู่ตรงนี้ ฉันกลับไม่อยากรู้เหตุผลแล้วว่าทำไมถึงได้ถูกบอกเลิก

ฉันนั่งนิ่งไม่ขยับ ในหัวเอาแต่คิดว่าจะทำยังไงถึงจะหนีไปจากสถานการณ์แบบนี้ ระหว่างที่นั่งอยู่รู้สึกเหมือนสมองชา 

ทุกอย่างที่เกิดขึ้นมันมีเหตุผลอยู่เสมอแหละ...อมยิ้ม

เขาเป็นฝ่ายเอ่ยออกมาอีกครั้ง ทว่าฉันกลับรู้สึกเหมือนกำลังมองกลุ่มด้ายที่พันกันยุ่งเหยิงจนแกะไม่ออก

ฉันไม่เคยคิดจะกลับไปคบกับเขา หรือต่อให้ตอนนี้ฉันจะไม่มีใคร ฉันก็ไม่เคยคิดจะก้าวถอยหลังอยู่แล้ว

คนเรามันต้องเดินไปข้างหน้า เวลายังไม่เคยเดินถอยหลังเลย

ขณะที่กำลังใจลอยอยู่ก็มีบางอย่างเข้ามาสัมผัสแก้ม ฉันสะดุ้งโหยง พอหันไปมองจึงเห็นว่าอคินกำลังใช้นิ้วมือเขี่ยเส้นผมที่ระแก้มอยู่ออกไป 

ยิ้มคงปฏิเสธคินสินะ” เขายิ้มอย่างหม่นหมอง จนดูโศกเศร้ายังไงก็ไม่รู้ แต่คินอยากให้ยิ้มรู้เอาไว้ คินยังชอบยิ้มเหมือนเดิม แค่นั้นแหละที่คินอยากจะให้ยิ้มเก็บเอาไปคิด

มือของเขาที่เอาผมทัดหูให้ทำท่าเหมือนจะขยับเข้ามาใกล้ แต่ก็ถอยออกไปเฉยๆ โชคดีที่ฉันไม่ต้องเป็นคนปัดมือนั้นออก

ไม่รู้หรอกว่าตอนนี้ยิ้มชอบใครอยู่ แต่ก็แค่หวังว่าคนคนนั้นยังเป็นคิน

ขอโทษนะ” ฉันเพิ่งปริปากพูดเพียงสั้นๆ ตอนนี้ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นอีกแล้ว

ใจจริงน่ะอยากจะพูดว่า ฉันไม่ได้รู้สึกแบบนั้นกับนายอีกแล้ว และตอนนี้ฉันก็ไม่ได้อยากรู้เหตุผลแล้วด้วยว่านายเลิกกับฉันทำไม นายเอาเวลาที่เหลือไปใช้กับคนอื่นเถอะ’ แต่ก็พูดออกไปทันทีไม่ได้

เอาล่ะ...ได้จังหวะแล้ว นาทีนี้แหละ...ปฏิเสธให้มันชัดแจ้งแดงแจ๋ไปเลย!

แต่ใครจะไปรู้ว่าว่าขณะที่ฉันเพิ่งจะอ้าปากจะพูด จู่ๆ ก็มีคนยื่นมือมาสะกดไหล่ซ้ายฉันเบาๆ

คุยจบยัง” 

เสียงทุ้มต่ำของผู้ชายดังขึ้นจากข้างหลัง

ฉันหันขวับไปมองโดยอัตโนมัติ และเห็นว่าบนไหล่ของตัวเองมีมือเรียวสีขาวผ่องวางอยู่

ผู้ชายที่ฟ้าส่งมาเป็นศัตรูกันทุกครั้งปรากฏอยู่ตรงหน้า

ทำไมเป็นพี่นายทุกทีเลยล่ะ!

นี่เขาจะมาปรากฏตัวในทุกทุกที่ที่ฉันไปไม่ได้นะ!

อ๊า...อกจะแตกอยู่แล้ว! ไม่มีวิธีหนีรอดจากหมาป่าจอมเจ้าเล่ห์อย่างพี่นายได้บ้างเลยเหรอ?

แต่ไม่สิไม่ใช่ ผู้ชายที่ก่อนหน้าบอกว่ายุ่งอยู่ ค่อยคุยน่ะ ทำไมมายืนอยู่ตรงนี้ได้ต่างหากเล่า!

ลมหายใจอุ่นๆ โอบล้อม คนที่จับไหล่ฉันไว้ ร่างของเขายืนชิดอยู่กับหลัง ซ้ำยังโน้มใบหน้ามาซะจนใบหน้าของเราห่างกันเพียงแค่คืบ

ท่าทางใกล้ชิดสนิทสนมที่ได้เห็นเต็มตาทำให้คนที่นั่งร่วมโต๊ะอย่างอคินตกตะลึงจนอ้าปากค้าง เพราะมันประกาศให้อคินรู้อย่างแจ่มแจ้งว่าเขาคนนี้มีสิทธิพิเศษในตัวของฉันมากแค่ไหน

มะ...มาตั้งแต่เมื่อไหร่

สักพัก

หา!?

สักพักนี่คือสักพักยังไง?

แล้วไอ้สักพักที่ว่าน่ะได้ยินบทสนทนา หรือเห็นอะไรไปมากน้อยแค่ไหนล่ะ?

นายคนวันนั้นนี่?”

คำถามเดียวกันกับใบเตยเลย

อ่า...ใช่แล้ว ฉันลืมเรื่องของใบเตยไปเสียสนิท

คราวนี้พี่นายไม่ตอบโต้เหมือนอย่างตอนที่พูดกับใบเตย ทำเพียงแค่เอียงคอมองอคินที่นั่งฝั่งตรงข้าม 

นายเป็นอะไรกับอมยิ้มกันแน่

แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ใดๆ แต่สายตาที่จ้องอีกฝ่ายทั้งคมกริบและแข็งกร้าวเหมือนจะสื่อให้รู้ชัดๆ ไปเลยว่าเขาเป็นอะไรกับฉัน

แฟน

โอเค...ตอบตรงคำถามมากที่สุดแล้ว

แฟน?” 

อคินทวนคำพูดของพี่นายอย่างเลื่อนลอย ดวงตาเอาแต่จ้องมองมายังมือกับร่างที่แนบชิดติดกับฉันอยู่

คนรัก

คนรัก?”

เออ

เหมือนพี่นายจะหงุดหงิด เพราะอคินเอาแต่ทวนคำพูดของเขาราวกับเป็นนกแก้วนกขุนทอง

ดวงตาของอคินเหมือนมีเปลวไฟสว่างวาบขึ้นแวบหนึ่ง แต่ท่าทีแสดงออกยังคงใจเย็นอยู่เหมือนเดิม

อืม เข้าใจแล้ว

มีอะไรจะถามอีกมั้ย?” น้ำเสียงของพี่นายราบเรียบเป็นปกติ 

ไม่มีแล้ว” อคินส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะหันมาทางฉัน ขอโทษนะอมยิ้ม

ขอโทษอะไรเหรอ” ฉันถามอย่างแปลกใจ ทำไมจู่ๆ ก็มาขอโทษล่ะ

ก็คินพูดอะไรไร้สาระ” เขาเอ่ยด้วยรอยยิ้มเหมือนเดิม คินไม่รู้มาก่อนว่ายิ้มมีแฟนแล้ว

ไม่เป็นไรหรอก” ฉันรู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอกเลย ผู้ไม่รู้แปลว่าไม่ผิด

อืม” เขาพยักหน้า เลือกคนใหม่น่าจะดีกว่าเลือกคนที่เคยทอดทิ้ง...มันก็ถูกต้องแล้วล่ะ

เอ๊ะ?

อะไร ทำไมพูดแบบนี้

ฉันไม่ได้เลือก เพราะฉันไม่คิดจะเลือกเขาอยู่แล้ว

ฉันขอตัวก่อนนะ” ฉันลุกจากเก้าอี้ และก็นี่ค่า...

แต่ในขณะที่ฉันกำลังจะวางเงิน ทว่าพี่นายกลับเป็นฝ่ายวางแบงก์พันไว้บนโต๊ะ เลี้ยง

หลังเอ่ยพูดอย่างสั้นๆ พี่นายก็กุมมือของฉันแล้วพาออกไปข้างนอกทันที

 

 

 

 



 

 




[Updates...Full%]

1 เม้นต์ 1 กำลังใจ

"คุยจบยัง"




ทวิตติดแท็ก #ยิ้มของนาย



Z o n e Talks



พรุ่งนี้เที่ยงวันเรามีนัดกันแล้วหนาๆๆๆ




ให้โอกาสฉันได้รักเธอ อีกสักครั้ง 

ฉันจะทำทุกอย่าง เพื่อเธอนั้นจะเปลี่ยนใจ 

เวลาที่เหลืออยู่ จะ รักเธอหมดทั้งหัวใจ 

กอดเธอไว้ให้เธอรู้ ว่ารักเธอแค่ไหน


เพลงมา 55555555



............








นิยายอัปยังไม่ถึงครึ่งเรื่องเลยค่ะ


พีเอส.




อุ๊ย! ทำภาพแทรกพี่นายหลุดดดดด
55555555
หื่นมาก หื่นไม่ไหวแล้วพ่อ

นับถอยหลังอีก 5 วันจะเปิดพรีแล้วน้าาาาา



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 4.724K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,332 ความคิดเห็น

  1. #6686 paryploy32 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 13:15
    แอบมองเธออยู่นะจ๊ะ พี่นายบอก 5555
    #6,686
    0
  2. #6678 suawadee (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 มิถุนายน 2563 / 10:48
    มางัยนะ ไหนว่ายุ่งอยู่อ่าาา อิพี่นายยย
    #6,678
    0
  3. #6654 Cream_2546 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 22:48
    อั้ยยยยยนย
    #6,654
    0
  4. #6638 ✨•P•u•y•z•Z•i•i•✨ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 21:50
    พึ่งว่างอ่อคะพี่ๆๆๆ
    #6,638
    0
  5. #6637 hope hope (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:36
    ทีแบบนี้ ไวเลยนะพี่นาย😉😉
    #6,637
    0
  6. #6636 nocknock_334 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 19:30
    คุยจบยัง? แอร้ยยยย
    #6,636
    0
  7. #6635 NNattChaA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 18:31
    อคินเหวอไปเลยเจอตัวจริงมาอิอิ
    #6,635
    0
  8. #6634 FRAN-SUNISA (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 17:20
    พ่อมาแล้วจ้าา อมยิ้มฟาดพี่นายหนักๆบังอาจมาตัดสายเธอ!!!!
    #6,634
    0
  9. #6633 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 16:53

    ทำตัวแปลกๆ นะอคิน

    #6,633
    0
  10. #6632 Bopazi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 16:30
    พ่อมาวงก็จะแตกจ้า ไม่ต้องพูดอะไรมาก พาออกไปเลย 55555
    #6,632
    0
  11. #6631 จีที (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:49
    คนที่เป็นฝ่ายทอดทิ้งเขาไปเองไม่มีสิทธิ์เรียกร้องนะคะอคิน
    #6,631
    0
  12. #6630 9ningnong9 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 15:08
    อคินมันมีแผน มันแค่เห็นยิ้มเปลี่ยนลุคสวยขึ้นมันเลยเสียดายกลับมาหลอกอีกครั้ง อย่าไปหลงเชื่อคารมมันนะยิ้ม เธอตามมันไม่ทันหรอก ^^
    #6,630
    0
  13. #6629 Memew888 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:55

    คนที่บอกว่านุ่ง มาทำไรตรงนี้ค่าาาาา

    #6,629
    0
  14. #6628 comtoontrans (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:33
    หูยยค่ากาแฟแพงจังงงงงง แต่รวยอะเนอะพี่นาย5555
    สะใจอะพี่นาย
    #6,628
    0
  15. #6627 Veniii (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 14:30

    แหมๆๆ แสดงตัว

    #6,627
    0
  16. #6626 Moo.chompoo (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:55
    แอร้ยเท่ห์.. พี่นายเท่ห์สุดใจขาดดิ้นไปเลย
    #6,626
    0
  17. #6625 pommy4813 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:35
    ค่ากาแฟเป็นพัน...รวย
    #6,625
    0
  18. #6624 LIWENHAN-WENYI (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:35
    น้องจะโดนอิพี่มันฟาดมั้ยอะ
    #6,624
    0
  19. #6623 Aumauear (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:28
    ใครทันเพลงนี้ไม่เด็กแล้วนะคะ5555
    #6,623
    2
    • #6623-1 จีนี่_เจลรี่_ดีดี้(จากตอนที่ 22)
      27 มิถุนายน 2563 / 14:48
      แลงมาก 55555
      #6623-1
    • #6623-2 Aumauear(จากตอนที่ 22)
      27 มิถุนายน 2563 / 19:03
      รีดก็ทันนะคะ😴😴
      #6623-2
  20. #6622 Tkim (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:26
    สวยจ้า สายเปย์55555
    #6,622
    0
  21. #6621 firstzy93 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:13
    จ้าาา มาได้จังหวะจริงๆ
    #6,621
    0
  22. #6619 wipawann (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:08

    พี่นายมาว่ะ...แฟนก็มา คนรักก็ตามมาอี๊ก get แล้วเนอะคิน
    #6,619
    0
  23. #6617 crppjy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 13:06
    รอค่าาาา
    #6,617
    0
  24. #6616 StronglyLoaom (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:57
    รวยไปไหน//พี่นายมาจากตรงไหนเนี่ย
    #6,616
    0
  25. #6615 thitaree6320 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 มิถุนายน 2563 / 12:56
    อยากได้ตังทอน555
    #6,615
    0