Hit me Hit you [E-Book]

ตอนที่ 1 : Hit me Hit you ; Prologue [Full%]

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 35,023
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1,254 ครั้ง
    27 มิ.ย. 63

ทวิตติดแท็ก #ยิ้มของนาย


INTRO

‘He’

I will treat you as hell

And I will treat you as heaven

 

So, I need to hit on her.


 

ฉันจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่ในนรก...

และจะทำให้เธอรู้สึกเหมือนอยู่บนสวรรค์

 

“ฉันควรจะต้องจู่โจมเธอแล้วล่ะ”



‘She’


So, hit me like a man…

But love me like a woman.

“กระทำฉันเหมือนเป็นผู้ชาย...

แต่รักฉันเหมือนเป็นผู้หญิง






PROLOGUE



ไปมั้ยครับ?”

ลิฟต์มาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ฉันดึงสติรีบยัดชีทกลับเข้าไปในแฟ้มหลังจากได้ยินเสียงทักมาจากข้างใน

เอ่อ...ขอโทษค่ะ

ฉันเอ่ยคำขอโทษ ทว่าขณะที่กำลังก้าวเข้าไปในลิฟต์อย่างเร่งรีบ แต่แล้วก็ต้องหยุดชะงัก เพราะผู้ที่เอ่ยออกมาจากในลิฟต์คือชายผู้สวมหมวกกันน็อกสีดำปกปิดทั้งใบหน้า ซ้ำหน้ากากหมวกกันน็อกยังเป็นแบบหน้ากากปรอทกรองแสง จึงทำให้มองไม่เห็นอะไรบนใบหน้าของเขาเลย

ฉันกะพริบตามองสำรวจ เขาเป็นชายหนุ่มร่างสูงโปร่ง สวมเสื้อเชิ้ตสีขาวทับด้วยแจ็กเก็ตหนัง กับกางเกงยีนขายาวสีดำขาดเซอร์

อะไรกัน?

ทำไมผู้ชายคนนี้ถึงได้สวมหมวกกันน็อกล่ะ?

หรือจะไปปล้นธนาคาร?

หรือจะเป็นผู้ร้ายวางระเบิด?

อืม...ไม่น่าจะใช่ อาจจะเป็นเมสเซนเจอร์ส่งเอกสาร หรืออาจจะเป็นคนส่งอาหารก็เป็นไปได้

แต่ถ้าเป็นคนส่งอาหาร ก็น่าจะมีกล่องใส่อาหาร

หรือถ้าเป็นคนส่งเอกสาร ก็น่าจะถอดหมวกกันน็อกก่อนเข้ามาในตึกด้วยสิ

เอาไงดี!

ฉันยืนยึกยักอยู่ตรงหน้าลิฟต์ เพราะไม่รู้ว่าจะเข้าไปหรือจะยืนอยู่เฉยๆ ดี ระหว่างนั้นชายผู้สวมหมวกกันน็อกก็ยืนกอดอกเงียบๆ ไม่ปริปากพูดอะไรออกมาอีก

แม้ฉันจำเป็นจะต้องลงลิฟต์ตัวนี้ แต่ก็ไม่สามารถวางเฉยแบบนั้นได้ 

ขณะกำลังลังเลว่าจะเข้าไปอยู่ในที่แคบๆ กับผู้ชายที่ไม่น่าไว้ใจดีหรือไม่ แต่ระหว่างนั้นชายคนนั้นก็โน้มลำตัวเล็กน้อย ยื่นนิ้วมือที่มีแหวนสีเงินวงใหญ่บนนิ้วชี้และนิ้วนางข้างขวากดปุ่มปิดประตูลิฟต์ทันที

เดี๋ยวค่ะ!

ฉันรีบพุ่งตัวเข้าไปในลิฟต์จนถูกประตูที่กำลังจะปิดหนีบเข้า และพอมีอะไรไปขวางประตูก็เปิดออกอย่างรวดเร็ว

งี่เง่าจริง! ดีนะไม่มีคนอยู่แถวนี้แล้ว ไม่อย่างนั้นฉันได้กลายเป็นตัวตลกแน่!

แล้วผู้ชายคนนี้เป็นอะไร รอนิดรอหน่อยไม่ได้เลยหรือไงเนี่ย!

ฉันเข้าไปยืนในลิฟต์อย่างเก้อเขิน จากนั้นก็หาที่ยืนซึ่งห่างจากผู้ชายประหลาดคนนั้นมากพอสมควร 

เมื่อหาที่ยืนได้แล้วฉันก็ถูแขนที่เจ็บจากการถูกประตูลิฟต์หนีบ และนึกสงสัยว่าผู้ชายที่สวมหมวกกันน็อกที่ยืนอยู่ด้านหลังกำลังทำสีหน้ายังไง และก็รอด้วยว่าเขาจะพูดอะไรออกมาหรือเปล่า อย่างน้อยๆ เขาก็ควรจะขอโทษใช่ไหมล่ะ

แต่ทว่ากลับมีแต่ความเงียบ และคาดเดาได้ว่าเขาคงไม่คิดจะขอโทษแน่ๆ

เอาเหอะ! คิดเสียว่าฉันเป็นฝ่ายผิดเองที่มัวแต่ยืนละล้าละลัง

ขณะที่ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวอย่างช้าๆ และเมื่ออยู่ในที่พื้นที่เล็กและแคบแบบนี้ ทำให้แค่หายใจก็ยังได้ยิน ฉันจึงได้ยินเสียงกุกกักมาจากด้านหลัง

อึก

จู่ๆ ฉันก็หายใจไม่ออก เหมือนอากาศถูกเค้นออกจากปอดไปจนหมด

แม้ตัวของฉันจะแข็งทื่อ แต่รับรู้ได้ว่าผู้ชายคนนั้นมายืนอยู่ด้านหลังห่างออกไปไม่ถึงหนึ่งช่วงแขนแล้ว

นี่เขาเข้ามาประชิดตัวฉันตั้งแต่เมื่อไหร่?

และยิ่งเขาขยับเข้ามาใกล้ จมูกของฉันก็ได้กลิ่นน้ำหอมผสมกับกลิ่นอายความเป็นชายที่ชวนให้รู้สึกแปลกหน้า แต่กลับสร้างความคุ้นเคยอย่างประหลาดของเขาลอยอบอวลอยู่ในพื้นที่เล็กแคบแห่งนี้

ฉันรู้สึกเสียววาบตรงท้ายทอย รับรู้ได้ถึงสายตาเยือกเย็นราวกับมีลำแสงพุ่งทะลุออกมาจากหมวกกันน็อกของเขานั้นกำลังมองมาจากทางด้านหลัง

ความรู้สึกแบบนี้มันคืออะไร...

นี่ฉันเป็นอะไรไปแล้วเนี่ย!

หรือว่าฉันกลัวว่าเขาเป็นโจรปล้นธนาคาร?

ไม่สิ...ฉันแน่ใจว่ามันไม่ใช่ความกลัวอย่างนั้นแน่

เส้นขนในรูขุมขนลุกชันขึ้นมา ฉันควบคุมสีหน้าตัวเองอย่างสุดความสามารถ พยายามรักษาสีหน้าเรียบเฉยไร้ความรู้สึกต่อไป ไม่ยอมปล่อยให้ความตื่นเต้นตึงเครียดเผยออกมาท่ามกลางสายตาของเขา

ลิฟต์กำลังเคลื่อนตัวลงอย่างช้าๆ ตัวเลขสีแดงเรืองแสงด้านบนขยับลงทีละชั้น

ฉันสูดลมหายใจเข้าปอด ขณะกอดแฟ้มใส่ชีทเรียนเอาไว้แน่นก็เหลือบหางตา มองประตูลิฟต์ตรงหน้าที่เป็นมันเงาราวกับกระจก...

คุณพระคุณเจ้า!

เมื่อสบเข้ากับนัยน์ตาสีดำทอแววอันตราย ฉันก็ร้องอุทานอยู่ในใจ แล้วรีบก้มหน้าลงอย่างรวดเร็ว

ฉันพยายามควบคุมตัวเองอย่างสุดความสามารถ ทั้งที่ในความเป็นจริงแล้วกำลังตื่นตระหนกจนอยากจะกรีดร้องออกมา

เสียงกุกกักที่ได้ยินก็คือเขาเปิดหน้ากากหมวกกันน็อก

และเขากำลังมองฉัน!

เขากำลังมองฉันอยู่จริงๆ!

ทำไงดีเนี่ย

จะให้หายตัวหรือล่องหนแบบในภาพยนตร์แฟนตาซีก็ทำไม่ได้เสียด้วย!

มันเป็นไปได้ยังไงที่เขาจะมายืนอยู่ตรงนี้ เพราะต่อให้ฉันนอนหลับฝันไปก็ไม่คิดว่าจะได้พบเจอกับเขาอีกครั้ง และยิ่งไม่คิดว่าจะต้องพบกับเขาในสถานที่และสถานการณ์แบบนี้

ฉันตื่นตระหนกจนเหงื่อเย็นไหลซึมแผ่นหลัง สองแขนกอดแฟ้มเอาไว้แน่นกว่าเดิม ใบหน้าก้มต่ำจนแทบชิดทรวงอกที่ซ่อนอยู่ภายใต้ชุดนักศึกษา ดวงตาเบื้องหลังเลนส์สายตาสั้นหลุบลงมองปลายรองเท้าผ้าใบสีดำของตัวเอง

เปลวเพลิงแห่งความหวังที่แต่เดิมมีเพียงแค่ริบหรี่ค่อยๆ ลุกโชนขึ้นในใจ

บางทีเขาอาจจะจำฉันไม่ได้

เพราะคืนนั้นฉัน แปลงโฉม ตัวเองจนแทบจะกลายเป็นอีกคน แต่ตอนนี้ฉันเป็นเพียงแค่นักศึกษาธรรมดาที่สวมแว่นสายตา และไม่ได้แต่งหน้า ซ้ำเส้นผมที่ถูกย้อมเป็นสีทองก็กลับมาเป็นสีดำสนิทและปล่อยสยายอย่างง่ายๆ ไม่สิ...เรียกว่าปล่อยกระเซอะกระเซิงน่าจะเหมาะสมกว่า

สภาพโทรมๆ เหมือนนักศึกษาสาวนอนไม่พอมันแตกต่างกับสภาพ สาวเปรี้ยว’ ในคืนนั้นอย่างสิ้นเชิง

อีกอย่างเครื่องดื่มแอลกอฮอล์จำนวนมากในคืนนั้นก็ส่งผลกระทบต่อสติสัมปชัญญะของฉัน และบางทีอาจจะส่งผลกระทบต่อความทรงจำของเขาด้วยก็เป็นได้

ได้โปรดเถอะ...คุณพระคุณเจ้า ลูกช้างจะไหว้หัวหมูเลย สาธุ!

ติ๊ง!

ไฟหยุดลงที่เลข 1’ พร้อมประตูลิฟต์แหวกเปิดออก ทว่าฉันที่เอาแต่อธิษฐานและใช้ไสยศาสตร์เข้าช่วยยังไม่ทันได้ขยับตัวอยู่นั้นเอง ประตูลิฟต์ก็กำลังจะปิด

เดี๋ยวก่อน!

ฉันรีบวิ่งกึ่งสไลด์ออกไป แต่แล้วไหล่ก็ไปกระแทกกับประตูดังตึงอีกครั้ง

อา...ทำไมถึงได้ดูปัญญาอ่อนแบบนี้นะ!

โดนประตูหนีบครั้งแรกยังพอทน แต่สองครั้งในวันเดียวกันเนี่ยต้องเรียกว่าอะไร

อืม...โง่ไงไม่น่าถาม

นักศึกษาที่เดินผ่านไปผ่านมาต่างพากันขำ

เฮ้อ...น่าอายชะมัด

ฉันออกมาจากลิฟต์อย่างเขินๆใบหน้าแดงก่ำราวกับไม้ติดไฟ รู้สึกอายแทบแทรกแผ่นดินหนี แต่ระหว่างนั้นฉันก็รู้สึกได้ถึงบรรยากาศแปลกๆ พวกนักศึกษาโดยเฉพาะผู้หญิงต่างก็หยุดฝีเท้าและมองมาที่ฉันเป็นตาเดียว

ไม่สิ...พวกเธอน่าจะมองมนุษย์หมวกกันน็อกที่อยู่ด้านหลังของฉันต่างหาก!

ละ...ลืมไปเลย!

ฉันเบิกตาโพลงก่อนจะเร่งฝีเท้าของตัวเอง แต่ทว่าเพิ่งจะก้าวเท้าออกไปไม่ถึงสามก้าวก็ถูกยึดแขนไว้แน่นเรี่ยวแรงมหาศาลที่เกาะกุมแขนทำให้ฉันขยับไปไหนไม่ได้

อย่าว่าแต่จะให้หลบหนีเลย แม้จะหายใจทั่วท้องก็ยังทำไม่ได้!

ไม่จริงหรอกน่า!

ฉันหน้าซีดเผือดค่อยๆ หันกลับไปมองฝ่ามือเรียวยาวขาวเนียนที่แม้จะเป็นของเพศชายแต่ก็ดูน่าอิจฉาซึ่งกุมแขนของตัวเองอย่างช้าๆ ผ่านไปอีกหลายวินาทีกว่าฉันจะรวบรวมความกล้าเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าของเขา

ถึงเขาจะยังคงสวมหมวกกันน็อก แต่มันก็ไม่อาจปิดซ่อนใบหน้าหล่อเหลาคมคายเอาไว้ได้ และยิ่งเมื่อสบตากับนัยน์ตาดำขลับราวอัคนีสีดำของเขาแล้ว ฉันต้องกลั้นใจโดยอัตโนมัติ

เขาก้มหน้าลงจนชิดใบหน้าของฉันแล้วเอ่ยด้วยน้ำเสียงอู้อี้ พอสวมเสื้อผ้าแล้วเกือบจำไม่ได้

พอคำพูดที่สื่อว่าเราสองคนมีความใกล้ชิดสนิทสนมกันมากแค่ไหนดวงตาทั้งสองข้างของฉันก็กระเด้งออกจากเบ้าไปไกลถึงหนึ่งเมตรก่อนจะเด้งกลับมาเหมือนในการ์ตูนตลก

ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาจำฉันได้...

และก็จำเรื่องคืนนั้นได้อีกด้วย!

ฉันหายใจกระชั้นด้วยความตื่นตระหนกสมองสับสนวุ่นวายไปหมดจนคิดอะไรไม่ออก

คะ...คือปล่อยเถอะค่ะ” ฉันกลอกตามองรอบด้านอย่างหวาดๆ คนมองพวกเรา...

ไม่” 

ดวงตาสีดำบนใบหน้าหล่อเหลาจับจ้องประกายตาคู่นั้นค่อยๆ ดำมืดพร้อมกับเสียงอู้อี้ดังเล็ดลอดออกมาจากหมวกกันน็อก 

ไม่ปล่อยให้หนีไปเป็นครั้งที่สองหรอก

 





[Updates 100%]




Z o n e Talks




พี่นายออกมาแล้ว พูดออกไปกี่คำกันคะ 555555


พีเอส. หากใครเคยอ่านเรื่อง 'โซ่แส้กุญแจรัก' น่าจะจำได้ว่าอีพี่นายเนี่ย

เคยเดินไปส่งเจ้าเอ๋ยด้วยการสวมหมวกกันน็อก 55555




.....



นิยายเรื่องนี้เป็นแนวโรแมนติกคอเมดี้นะ 555555

อยากเขียนนิยายตลกๆ ฟินๆ อะ


เม้นต์นะ รออ่านเม้นต์อยู่


1 เม้นต์ 1 กำลังใจ

 


C H A R A C T E R S

 

นาย (นภันต์ กันต์จาลักษณ์)

เรียนภาควิชาวิศวกรรมโยธา คณะวิศวกรรมศาสตร์ ปี 4

อายุ 21 ปี

อุปนิสัย : นิ่งเฉย เย็นชา และไม่ค่อยพูด 

เป็นพวกประเภทถามไปสิบคำตอบแค่คำว่า อืม

 

อมยิ้ม (อจลา เหมนคร)

เรียนคณะดุริยางค์-นาฏศิลป์ ปี 3

อายุ 20 ปี

อุปนิสัย : ซื่อๆ โก๊ะๆ แต่มักจะทำอะไรที่คาดไม่ถึงตลอด

 แก๊ง Civil War

คุณ (พาคุณ ธนภูบดินทร์) 21 ปี

ไนน์ (นพปฎล ณรงค์ฤทธิ์เดช) 21 ปี

ก่อ (ก่อการ เศวตศลักษณ์) 21 ปี

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.254K ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

7,332 ความคิดเห็น

  1. #6066 Netnapa Pluemjit (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 มิถุนายน 2563 / 15:02

    นางเอกดูโก๊ะจิง

    #6,066
    0
  2. ความเห็นนี้ถูกลบแล้ว :(
  3. #2757 moo2540 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2563 / 02:22
    น่ารัก แค่เปิดเรื่องมาก็น่าสนใจเเล้ว
    #2,757
    0
  4. #2509 thitaree6320 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 29 เมษายน 2563 / 19:22
    เปิดเรื่องได้ดี
    #2,509
    0
  5. #2117 Bopazi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 เมษายน 2563 / 23:21
    หูยยย ขนาดแปลงโฉมยังจำน้องได้ น้องก็หลบสุดฤทธิ์แล้วนะ 555555
    #2,117
    0
  6. #1995 rabbit in the home (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 เมษายน 2563 / 13:03

    เรื่องนี้ดี ค่าตัวพระเอกไม่แพง จ้างได้

    #1,995
    0
  7. #1942 Bambxmsocute (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 23 เมษายน 2563 / 23:05
    เเค่อีพีเเรกก็สนุกเเร้วอ่า ชอบบ
    #1,942
    0
  8. #1666 sopana23 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 เมษายน 2563 / 06:45
    อ่าพึ่งเข้ามาอ่านepแรก ชอบๆๆๆๆๆ
    #1,666
    0
  9. #1504 jinjin9 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 19:56
    ใจสั่น หัวใจจิวาย
    #1,504
    0
  10. #1178 Amineen27 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 17 เมษายน 2563 / 20:51
    โอ้ยพ่อออค คำทักคำแรกนี่บั่บ5555 นางเอกตลกอะดูโก๊ะมากก
    #1,178
    0
  11. #667 wassi (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 เมษายน 2563 / 10:09
    เปิดเรื่องมาคือลุ้นมากนึกว่าจะเป็นโจรที่ไหนได้พระเอกนี่เอง
    #667
    0
  12. #16 Msswm (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 22:57
    น่ารักกกกกกกกกมากแงงง
    #16
    0
  13. #15 My_smile (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 13:49
    นางเอกน่ารักเกินไปเเล้วววววว
    #15
    0
  14. #14 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 10:36

    สตินางเอกเราไปหล่นอยู่แถวไหน ไปเก็บมาด่วนนน

    #14
    0
  15. #13 Thisisbeck_k (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 09:20
    หู้ยยยย ยังไงต่อน้อออ
    #13
    0
  16. #12 Karnplooh (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 08:19

    งุ้ยยยยย

    #12
    0
  17. #11 Venitah (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 01:37
    เปิดตัวซะน่ากลัวเลย 55555
    #11
    0
  18. #10 firstzy93 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 15 มีนาคม 2563 / 00:20
    รอค่าาา
    #10
    0
  19. #9 ployplay-lovable (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 16:13
    รอเปย์เลยค่ะ ชอบผู้ชายเย็นชา
    #9
    0
  20. #8 warisa ชีวิตลิขิตเองได้ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 15:00

    นางเอกเป็นคนตลก

    #8
    0
  21. #7 _darinn_ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 13:43
    เหมือนเจอตัวแล้วป่ะ ทำเหมือนจะสิงไปได้55555
    #7
    0
  22. #5 chalalaiale (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 14 มีนาคม 2563 / 05:42

    รอนะคะ

    #5
    0