{E-book} Chained Up #โซ่แส้กุญแจรัก [สนพ.SENSE BOOK]

ตอนที่ 1 : Prologue : Long time no see

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 10,511
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 133 ครั้ง
    13 ก.ย. 60

Prologue


I'm stuck in the moment with you
I bet you're happy with him.
I bet him makes you smile
I bet you're living in the future

But I'm still stuck here, 
Still stuck in the past, 
In the moments, where are you still with me
Although I can’t be with you in tomorrows
But I’ll be back to yesterdays
I'm still here, even though you're gone

ผมติดอยู่ในช่วงเวลาที่มีเธอ
ผมพนันให้เธอมีความสุขกับเขา
ผมพนันให้เขาทำให้เธอยิ้มได้
ผมคิดว่าเธอกำลังมีชิวิตอยู่กับอนาคต

แต่ผมยังคงติดอยู่ตรงนี้, 
ติดอยู่กับอดีต 
ในช่วงเวลาที่เธอยังอยู่กับผม
แม้ว่าพรุ่งนี้ผมจะไม่สามารถอยู่กับเธอได้
แต่ผมจะย้อนกลับไปในวันวาน
ผมยังอยู่ตรงนี้ ถึงแม้ว่าเธอจากไปแล้ว

 


 

ร้านอาหารกึ่งผับสไตล์บ้านย้อนยุคที่ตกแต่งอย่างเรียบง่ายในยามค่ำคืนนั้นดูคึกคักไปด้วยเสียงเฮฮาปะปนกับเสียงเพลงที่นักดนตรีแสดงสดเล่นอยู่บนเวที สปอตไลท์ที่ซ่อนอยู่ตามต้นไม้ใหญ่สาดแสงหลากสีสันน่ามองนั้นกลับทำให้ผมรู้สึกหงุดหงิด ภาพบรรยากาศรอบด้านเต็มไปด้วยเหล่านักศึกษาซึ่งจับจองต่อโต๊ะยาวเป็นแพก็เหมือนเดิมซ้ำๆ ไม่มีอะไรน่าสนใจ ช่างเป็นอะไรที่น่าเบื่อจริงๆ

ผมนั่งจมอยู่กับเก้าอี้ไม้พลางมองแก้วโคล่าที่น้ำแข็งละลายหมดจนจืดชืดอย่างเลื่อนลอย

ไม่มีเพลงเร้าใจ ไม่มีเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ให้ดื่ม ไม่มีผู้หญิงแต่งตัวเซ็กซี่ให้มอง ไม่มีอะไรดึงดูดใจผมเลยสักอย่าง!

น่าเบื่อ...

ความรู้สึกเบื่อหน่ายเริ่มเพิ่มพูนมากขึ้นเรื่อยๆ จนผมเผลอลุกขึ้นยืนทั้งๆ ที่รุ่นน้องกำลังแนะนำตัว

เฮ้ยไอ้คุณ มึงจะไปไหนไอ้ไนน์เพื่อนสนิทที่นั่งประกบถึงกับลุกพรวดแล้วโพล่งถาม

ห้องน้ำผมบอกพลางพยักพเยิดหน้าส่งสายตา ซึ่งไอ้ไนน์พยักหน้าเป็นอันว่ารู้กันว่าผมจะออกไปทำอะไร แต่ทว่าพอผมจะเดินออกไปจากโต๊ะ ไอ้ไนน์กลับแบมือออกมา

แบมืออะไรของมึง ขอส่วนบุญเหรอผมย้อนถามอย่างกวนๆ

อย่าเนียน มึงเอาตัวประกันมามันพูดพลางกระดิกนิ้ว

กูไม่หนีไปไหนหรอกน่า

มึงหนีแน่นอนไม่พูดเปล่าไอ้ไนน์ยังดึงกุญแจมอเตอร์ไซค์ออกไปจากมือของผมอย่างรวดเร็ว

แม่งเอ๊ย! รู้ทันอีก!

ผมส่ายหน้าอย่างหน่ายๆ ก่อนจะเดินเบียดเสียดผู้คนออกมาตรงหลังร้าน จากนั้นยืนหลังพิงกำแพงพลางหยิบบุหรี่ไมลด์เซเว่นออกมาจากกระเป๋าเสื้อ แล้วมองกลุ่มควันสีเทาที่ล่องลอยอยู่ในอากาศจากฝีมือของตนเอง

ขอโทษนะคะ

ผมก้มหน้าลงไปมองตามเสียงเรียกก็เห็นว่าเป็นหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งสวมชุดเดรสลายดอกปิดไปถึงลำคอยืนอยู่ตรงหน้า

นี่มางานแซยิดญาติผู้ใหญ่หรือไง ถึงได้แต่งตัวมิดชิดซะขนาดนั้น!

ห้องน้ำไปทางไหนเหรอคะ

เฮ้อออออผมถึงกับเผลอถอนหายใจออกมาอย่างเซ็งๆ

ผู้หญิงคนนี้แกล้งตาบอดหรือยังไง ในเมื่อผมยืนอยู่ตรงหน้าห้องน้ำชาย ห้องน้ำหญิงก็ต้องอยู่อีกด้านนึงสิ!

ผมได้แต่กรอกตาพลางพยักพเยิดหน้าเพื่อบอกทางให้เธอเท่านั้น และดูเหมือนผู้หญิงคนนี้จะรู้ตัวว่าผมไม่เล่นด้วย จึงได้แต่เดินหงอยๆ กลับเข้าร้านไป

เอ้า! ไม่เข้าห้องน้ำแล้วเรอะ!

เฮ้อออออผมถอนหายใจออกมาอีกครั้ง

ผมมาทำอะไรที่นี่...

ผมถามตัวเองซ้ำๆ ก่อนจะเอาหัวพิงกำแพงแล้วเหม่อมองหลอดไฟสีส้มบนฝ้าเพดานอย่างเลื่อนลอย

เวลานี้ผมควรจะเริงร่าอยู่ในผับ ได้ก๊งเหล้า จิบเบียร์ หลีหญิง มองสาวสวยหุ่นดีขยี้ใจ สวมเสื้อผ้าน้อยชิ้นเต้นยั่วย้ายส่ายสะโพกเป็นอาหารตาอาหารใจไม่ใช่เหรอไงเล่า!

นี่ถ้าไม่ติดว่าไอ้ไนน์กึ่งบังคับกึ่งข่มขู่เพราะอยากจะโชว์รุ่นน้องในภาควิศวกรรมโยธาว่ายังมีรุ่นพี่หล่อ แสนดี มีเวลาให้ (?) ผมคงไม่มางานเลี้ยงไร้แอลกอฮอล์น่าเบื่อแบบนี้หรอก!

แน่นอนว่าผมไม่เคยเข้าร่วมกิจกรรมภาค หรือจะพูดให้ถูกเวลาเรียนผมยังไปบ้างไม่ไปบ้างหยุดเต็มโควต้าทุกวิชาด้วยซ้ำไป!

นายๆเสียงเรียกดังมาพร้อมกับหัวไหล่ของผมถูกสะกิด

อะไรผมตอบทั้งๆ ที่ยังยืนอยู่ท่าเดิม

ชื่ออะไรเหรอ เพื่อนเราอยากรู้จักน่ะ

ไม่รู้ จำไม่ได้ เมาผมเน้นย้ำทีละคำ

ผมรู้ดีว่าเธอคงไม่เชื่อ เพราะงานเลี้ยงรุ่นน้องปีหนึ่งแบบนี้จะไม่มีแอลกอฮอล์หรือต่อให้แอบมีปะปนอยู่ในโต๊ะ มันก็คงไม่มีใครกล้าดื่มจนเมามายเพื่อให้ตกเป็นเป้าสายตาหรอก

เอ่อ...” ดูเหมือนเธอจะอึ้ง แต่ผมไม่สนใจอะไร ถามกลับไปอย่างห้วนๆ

มีอะไรอีกหรือเปล่า

ระ...เราขอเบอร์โทรของนายได้หรือเปล่า

เป็นผู้หญิงภาษาอะไรมาขอเบอร์ผู้ชายผมปฏิเสธอย่างไม่ไว้หน้าพลางขยี้ก้นบุหรี่ลงบนที่เขี่ย

นะ...นายผู้หญิงคนนี้หน้าซีดปากสั่น แต่ผมไม่สนใจเดินผ่านร่างของเธอไปอย่างไม่ไยดี

จริงสิ...ผมอาจจะพูดแรงไป ผู้หญิงคนนี้คงไม่รู้เรื่องอะไรและคงถูกเพื่อนใช้ให้มาขอเบอร์ของผมแทน คิดได้แบบนั้นผมจึงหยุดเดินแล้วหันไปพูดกับผู้หญิงคนนั้นเสียงเรียบ

ฝากบอกเพื่อนเธอด้วยนะ มุกห้องน้ำน่ะไม่ควรใช้เวลายืนอยู่ใกล้ห้องน้ำ เพราะมันไม่เมคเซ้นส์

ผมพูดแบบนี้ก็เพราะว่าเห็นผู้หญิงคนนี้กับผู้หญิงก่อนหน้ายืนอยู่ด้วยกัน

ก็ไอ้ชุดมางานแซยิดสะดุดตานั่นแหละ เล่นใส่มาแพ็คคู่ ใครไม่สังเกตเห็นก็บ้าแล้ว!

น่าเบื่อ... ชิ่งกลับดีกว่า

ผมล้วงกุญแจสำรองออกมาจากกระเป๋ากางเกงยีน เพราะวางแผนจะชิ่งหนีเอาไว้แต่แรกเลยพกมันมาด้วย จากนั้นออกตัวเดินต่อ คราวนี้ผมเดินออกมาหน้าร้านไม่ย้อนกลับไปทางเดิม

แต่แล้ว...ไอ้มารคอหอยกำลังยืนคุยกับผู้หญิงสองคนอยู่ตรงทางออกราวกับล่วงรู้ว่าผมจะชิ่งหนียังไงยังงั้น และวินาทีเดียวกันที่ผู้หญิงสองคนนั้นร่ำลามัน ไอ้ไนน์ก็บังเอิญหันมาเห็นผมอย่างพอดิบพอดี

เวรแล้วไง!

ผมได้แต่สบถก่อนจะหันซ้ายหันขวาอย่างลนลานราวกับลูกหมาทำอะไรผิดแล้วถูกเจ้าของจับได้จึงเผลอชนเข้ากับหนึ่งในผู้หญิงที่เพิ่งคุยกับไอ้ไนน์เสร็จ

ขอโทษค่ะร่างนั้นขอโทษโดยไม่ได้หันมามองหน้าก่อนจะวิ่งตามเพื่อนที่มาด้วยกันขึ้นรถยนต์ที่จอดรออยู่ไปอย่างรวดเร็ว

ผมได้แต่มองตามอย่างอึ้งๆ รู้สึกราวกับเวลาหยุดหมุน สรรพเสียงทุกสิ่งอย่างหยุดลงราวกับบริเวณโดยรอบตกอยู่ในความเงียบสงบ

ไม่เพียงแค่ใบหน้าสวยหวานที่ดึงดูดสายตาของผมหรอก แต่ผู้หญิงคนนั้นนั่นมัน!?

ใช่หรือเปล่า...

ผมตาฝาดไปเองหรือเปล่านะ?

ไม่สิ! มันไม่ใช่เวลาที่ผมจะมายืนอึ้ง ต้องตามไปพิสูจน์ให้แน่ใจว่าตัวเองไม่ได้ฝันไป!

เมื่อได้สติผมจึงรีบวิ่งตรงไปที่รถคันนั้นซึ่งกำลังแล่นห่างออกไปอย่างช้าๆ พร้อมกับหัวไหล่ของผมก็ถูกมือของใครบางคนคว้าเอาไว้ได้อย่างพอดิบพอดี

ไอ้คุณ มึงจะหนีไปไหนไม่ทราบ!”

กูไม่ได้หนี มึงปล่อยกูก่อน กูมีที่ที่ต้องไป!” ผมบอกพร้อมกับดึงหัวไหล่ให้หลุดออกจากการเกาะกุม และพอหลุดออกมาได้ก็รีบวิ่ง แต่ก็ยังถูกไอ้ไนน์วิ่งตามมาคว้าคอเสื้อจากทางด้านหลัง

อย่าคิดว่าจะหนีรอดไปจากกูได้

โว้ยไอ้นี่! กูบอกว่าไม่ได้หนี ก็ไม่ได้หนีสิวะ!” ผมหันกลับไปตะคอก

ก็เห็นๆ อยู่ว่ามึงกำลังหนี นี่ถ้ากูไม่บังเอิญเดินออกมาเห็น มึงคงชิ่งหนีไปแล้วใช่ไหมล่ะ!”

ก็บอกอยู่ว่าไม่ได้หนี กูแค่วิ่งเฉยๆผมแก้ตัวน้ำขุ่นๆ แล้วมึงช่วยปล่อยคอเสื้อก่อน แม่งจะรัดคอกูตายอยู่แล้วเนี่ย!”

โอ๊ย! คอเสื้อยืดของผมย้วยไปถึงหน้าอกแล้ว!

งั้นมึงสัญญามาก่อนว่าจะไม่วิ่งหนีอีก

ต่อให้กูวิ่งเร็วเหมือนเดอะแฟลช กูก็คงวิ่งตามเค้าไม่ทันแล้วล่ะว่ะผมพึมพำก่อนจะพยักหน้ารับอย่างเซ็งๆ

เมื่อกี้ต่อให้วิ่งทันจริงๆ ผมก็คงทำได้เพียงแค่เกาะบานประตูเหมือนซอมบี้ในหนังสยองขวัญแน่!

มึงพูดอะไร เดอะแฟลชอะไร แล้ววิ่งตามใครไอ้ไนน์ที่ยอมปล่อยมือมันย้อนถามด้วยสีหน้างุนงง

ช่างเหอะ บอกไปมึงก็คงไม่เข้าใจผมบอกพลางลูบต้นคออย่างเซ็งๆ ว่าแต่เมื่อกี้มึงคุยอยู่กับใคร

รุ่นน้องสมัยเรียนมัธยมน่ะ

รุ่นน้อง?”

เออ...น้องเค้าเพิ่งเข้ามาเรียนที่นี่ พอดีไม่ได้เจอกันนาน กูเลยเข้าไปทักทายนิดหน่อย

แล้วรุ่นน้องมึงชื่ออะไร เรียนคณะอะไร สาขาอะไร พักอยู่ที่ไหน แล้ว...”

เดี๋ยวนะไอ้คุณไอ้ไนน์ยกมือห้าม นี่มึงสนใจรุ่นน้องกูเหรอวะ?”

“...” คราวนี้ผมเงียบ ไม่เป็นการตอบรับหรือปฏิเสธ

จะว่าใช่ก็ใช่ จะว่าไม่ใช่ก็ไม่เชิง

แต่หมวยๆ แบบนั้นไม่ใช่สเปกมึงนี่หว่าไอ้ไนน์พูดพร้อมหว่างคิ้วย่นเข้าหากัน

นี่มึงหมายถึงคนไหน?” ผมย้อนถามเพราะเมื่อกี้ผมเห็นมันคุยอยู่กับผู้หญิงสองคน

เอ้า! ก็รุ่นน้องของกูไง คนหมวยๆ ผมดำลอนๆ นั่นน่ะ

ไม่ใช่...กูไม่ได้หมายถึงคนนั้น กูหมายถึงอีกคนที่ยืนอยู่ด้วยกัน

อ๋อ...น้องผู้หญิงอีกคนกูไม่รู้จักว่ะ

อ้าว...มึงจะไม่รู้จักได้ไง ก็กูเห็นมึงยืนคุยอยู่กับเค้าตั้งนานสองนานผมเถียง สีหน้าเริ่มเคร่งเครียดมากขึ้นเรื่อยๆ

เอ้าไอ้นี่! รุ่นน้องกูมากับเพื่อน แล้วกูจำเป็นต้องไปรู้จักเพื่อนของเค้าด้วยหรือไง

ก็จริงของมัน...

ว่าแต่มึงสนใจน้องคนนั้นเหรอวะ นั่นแน่ๆ สนใจใช่ไหมล่ะไม่ต้องมากระแซะกูเลยไอ้ไนน์ ไปไกลๆ

เปล่า

อย่ามาโกหก หน้ามึงฟ้อง สวย เซ็กซ์ เอ็กซ์ อึ๋มซะมะเด้งดึ๋งนั่นสเปกมึงเลยนี่มันพูดพร้อมส่ายลำตัวดุ๊กดิ๊กไปมาอย่างอุบาทว์ ก็ว่าอยู่แล้วเชียวจู่ๆ มึงจะมาเปลี่ยนรสนิยมเป็นหมวยๆ ได้ยังไง

แล้วกูจะรู้มั้ยว่าคนไหนรุ่นน้องของมึง แล้วมึงน่ะเข้าใจผิดคิดไปเองไม่ใช่เหรอไงวะ!”

ก็จริง... ว่าแต่มึงสนใจน้องคนนั้นจริงๆ เหรอวะไอ้ไนน์ถามด้วยสีหน้าจริงจัง

ไม่ใช่...กูก็แค่คุ้นหน้า

คุ้นหน้า?” ไอ้ไนน์เอียงคอมอง คนอย่างมึงเนี่ยนะจะคุ้นหน้าผู้หญิง คนอย่างมึงเนี่ยนะจะจำหน้าใครได้

แล้วมันแปลกตรงไหนวะผมย้อนถามด้วยความไม่เข้าใจ

ก็ขนาดน้องน้ำหวานดาวบริหารมึงยังจำสลับกับน้องน้ำตาลดาวรัฐศาสตร์ ทั้งๆ ที่มึงเคยควงพวกน้องๆ เป็นอาทิตย์เลยด้วยซ้ำ

อ้าวเหรอ...งั้นตลอดเวลากูก็เรียกผิดน่ะสิผมพูดพลางยกปลายนิ้วลูบริมฝีปากของตัวเอง

อย่าบอกนะว่าต่อหน้าน้องๆ มึงก็เรียกผิด

ไม่รู้ว่ะ ก็อย่างที่มึงบอกว่ากูจำสลับกัน ก็แสดงว่ากูอาจจะเคยเรียกผิดก็ได้ล่ะมั้งนะ

ผมตอบไปส่งๆ เพราะจริงๆ ผมก็จำไม่ได้หรอกทั้งน้ำหวาน น้ำตาลอะไรเนี่ยมีหน้าตาเป็นยังไง

เวรแล้วไงไอ้ไนน์ได้แต่สบถ

เรื่องของน้ำหวาน น้ำตาลอะไรเนี่ยช่างมันเถอะ ตอนนี้กูอยากรู้ว่ารุ่นน้องของมึงเรียนคณะอะไร สาขาอะไร แล้วพักอยู่ที่ไหนผมวกกลับเข้าประเด็นเดิมก่อนที่จะมีชื่อน้องน้ำอะไรๆ โผล่มาจนทำให้ผมเป็นเบาหวานตายไปซะก่อน

ถ้าจะถามมาขนาดนี้ มึงจะเอาส่วนสูง น้ำหนัก ขนาดหน้าอกด้วยเลยดีมั้ย?”

ถ้ามึงรู้ก็บอกมาให้หมด

ตลกและ กูจะไปรู้เรื่องนั้นได้ยังไง หรือต่อให้รู้กูก็ไม่มีวันบอกคนอย่างมึงหรอก

อย่ามาหวงก้างอะไรตอนนี้ผมบอกอย่างรำคาญ เร็วๆ บอกมาแค่คณะกับสาขาก็ได้

กูจะบอกมึงก็ได้ แต่มึงต้องสัญญาว่าจะยอมกลับไปที่โต๊ะ

ทำไมคนเราทำอะไรมันต้องมีข้อแลกเปลี่ยนด้วยวะ!

เออก็ได้ผมตอบรับอย่างช่วยไม่ได้ มึงรีบๆ บอกมาสักที ลีลาอยู่นั่นแหละ

รู้สึกจะเรียนคณะการจัดการและการท่องเที่ยว สาขาวิชาการจัดการการโรงแรม เห็นรุ่นน้องบอกกูมาแบบนั้น แต่น้องอีกคนกูไม่แน่ใจนะว่าจะเรียนด้วยกันหรือเปล่า

เด็กปีหนึ่งแบบนี้ ไม่ได้เป็นรุ่นน้องของไอ้ไนน์แบบนั้น ก็ต้องมาจากมัธยมปลายคนละที่ ซึ่งแน่นอนพอเข้ามหา'ลัย เพื่อนกลุ่มแรกๆ ต้องมาจากคณะเดียวกันสาขาเดียวกันอย่างแน่นอน

ผมวิเคราะห์พลางหัวเราะออกมาอย่างโรคจิต

หึหึ... อีกหน่อยเธอคงจะเก่งเรื่องการปูเตียงแน่ๆ เลย

เฮ้ๆ ไอ้คุณ หน้ามึงนี่หื่นจนแสดงออกมาหมดเลยนะ

เปล่าซะหน่อยผมถึงกับหลุดหัวเราะ ขำตัวเองที่เผลอคิดเรื่องไม่เป็นเรื่อง

ไปๆ กลับเข้าไปในร้านก่อน ส่วนเรื่องเพื่อนของรุ่นน้องกูน่ะ เดี๋ยวกูจะช่วยตามหาอีกแรง

ไอ้ไนน์พูดพร้อมกับยกแขนขึ้นมาคล้องคอผม แล้วกึ่งดึงกึ่งลากเข้าไปในร้านอีกครั้ง

เมื่อผมกลับมานั่งที่โต๊ะ คราวนี้ผมถึงกับเท้าคางแล้วอมยิ้ม ปลายนิ้วควงพวงกุญแจมอเตอร์ไซค์ไปมา

เอ่อไอ้คุณ มึงอารมณ์ดีอะไรมาวะ เมื่อกี้นั่งหน้าบูด แต่ตอนนี้กลับมานั่งยิ้มสยองแบบนั้น

ไอ้ก่อเพื่อนสนิทของผมอีกคนที่นั่งฝั่งตรงข้ามถึงกับร้องถาม มันมองผมด้วยสายตาแปลกๆ แถมยังยกมือลูบต้นแขนของตัวเองไปมาอีกด้วย

พอดีกูเพิ่งเจอของเล่นที่ทำหล่นหายในอดีตน่ะ...หึ 






 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 133 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

236 ความคิดเห็น

  1. #90 ลายหมึก (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 23:04
    น่าติดตามมาก
    #90
    0
  2. #43 SXRXCHXYX (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 ตุลาคม 2560 / 07:16
    เพิ่งมาอ่าน สนุกมากค่าาา
    #43
    0
  3. #4 ผู้หญิงขึ้เบื่อ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 15:43
    น่าสนุก รออ่านนะคะ
    #4
    0
  4. #3 mind_md1995 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 14:10
    รอค้าาาา
    #3
    0
  5. #2 Foong_Fooo (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 มิถุนายน 2560 / 06:28
    น่าติดตามค่ะ
    #2
    0