MarkBam: Stubborn

ตอนที่ 2 : ดื้อครั้งที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 290
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 31 ครั้ง
    7 พ.ย. 61


 

 

 

            จากวันนั้นจนถึงวันนี้ก็ผ่านมาถึงสองเดือนแล้ว สองเดือนแล้วที่มาร์คต้วนตามจีบแบมแบม อ่านไม่ผิด ใช่ ไม่มีใครอ่านผิด อดีตเดือนมหาวิทยาลัยเมื่อสามปีที่แล้วกำลังตามจีบแบมแบมเจ้าคนตัวเล็กที่มีแม่อยู่ทั่วมอ


            เพราะความน่ารักของเจ้าตัวที่แสดงออกมาให้เขาได้เห็น ตากลมๆ แก้มป่องๆ ปากงุ้ยๆนั้นก็ช่างสะดุดตามาร์คต้วนเสียเหลือเกิน ยอมรับเลยว่าหลง หลงมาก หลงมากๆ แต่ภายใต้ความน่ารักของเจ้าตัวนั้น มาร์คต้วนค้นพบอีกหนึ่งอย่าง นั่นก็คือความดื้อ ความดื้อที่จะไม่มีใครได้เห็นนอกจากคนในครอบครัว เพื่อนสนิทและมาร์คต้วน ดื้อจนน่าจับมาตีก้นสักทีสองที


            “ไม่เอา แบมไม่ดูเรื่องนี้” แบมแบมโวยวายขึ้นมาทันที วันนี้เขาพาแบมแบมมาดูหนัง Be with you เป็นหนังที่เจ้าตัวอยากดู แต่เขาไม่ได้อยากดูเรื่องนั้น


            “แต่พี่อยากดูเรื่องนี้นะครับ” มาร์คต้วนบอก


            “งั้นพี่ก็ดูเรื่องนั้นไป แบมไปดูของแบมคนเดียวก็ได้” เจ้าตัวเงียบไปพักหนึ่งก่อนจะบอกเขามาแบบนั้น


            “ไม่เอาสิ น้านะ ดูกับพี่นะ”


            “ไม่ครับ ถ้าพี่อยากดูพี่ก็ดูไปคนเดียวเลย หรือพี่จะไปชวนใครมาดูด้วยก็ได้นะแล้วแต่เลย แบมจะกลับแล้ว” แบมแบมหน้าบึ้ง ใบหน้าน่ารักกำลังตีหน้าดุใส่มาร์คแต่เขากลับมองว่าหน้าน้องตอนนี้ไม่ต่างจากแมวเลยแม้แต่น้อย น่ารัก แบมแบมเห็นมาร์คยืนนิ่งไม่พูดอะไรอารมณ์ก็ยิ่งพุ่งสูงมากขึ้น สะบัดหน้าใส่มาร์คหนึ่งที เตรียมตัวจะเดินออกไปจากตรงนั้นเพื่อกลับบ้านอย่างที่เจ้าตัวบอกจริงๆ


            “โอเคๆ พี่ยอมแล้วครับ ดูเรื่องที่หนูอยากดูก็ได้” แบมแบมหันมามองหน้ามาร์คที่ยกมือขึ้นทั้งสองข้าง


            “ถ้าพี่ไม่เต็มใจไม่ดูก็ได้นะ แบมค่อยมาวันหลังกับเพื่อนแบมก็ได้” น้องบอกเขา


            “หนูไม่งอนสิ พี่อยากดูครับ พี่อยากอยู่กับหนูนานๆ” เอื้อมมือไปจับมือเล็กที่เจ้าของเค้าไม่ค่อยยอมให้จับสักเท่าไหร่


            “ไปซื้อตั๋วกันนะ” แบมแบมไม่ได้ตอบอะไรกลับไป ปล่อยให้เขาจูงมือพาน้องไปที่ช่องขายตั๋ว

 

 

 

            “ยังพอมีเวลาอยู่ เราอยากไปไหนก่อนมั้ยครับ” มาร์คถามน้องที่เดินนำอยู่ข้างหน้า


            “...” เงียบ เขาได้รับเพียงแค่ความเงียบกลับมา น้องไม่ยอมพูดกับเขามาสักพักแล้ว


            “แบมแบมไม่เอาไม่งอนสิ” มาร์คบอกแบมแบมเสียงอ่อน เจ้าเด็กคนนี้เวลางอนแล้วง้อยากมากๆเลยล่ะ


            “ไอติมมั้ย เดี๋ยวพี่พาไปกินไอติม” เงียบยังเงียบอยู่ เงียบเหมือนแบมแบมไม่ได้ยืนอยู่ตรงนี้


            “รองเท้า พี่แถมรองเท้าให้ด้วยเลย”


            “สองคู่” เจ้าตัวไม่ได้หันหน้ามามองเขา แต่ปากเยลลี่สีแดงๆนั่นก็ยอมขยับแล้ว


            “บอกก่อนว่าจะหายงอนพี่” เงียบ เงียบอีกแล้ว เจ้าเด็กคนนี้เนี่ยนะ น่าตีจริงๆ


            “โอเค งั้นก็อดทุกอย่างเลยแล้วกันเนอะ” มาร์คปล่อยมือเจ้าตัวเล็กลง


            “ก็ได้ๆ หายงอนก็ได้” น้องหหันมาพูดกับเขา


            “ถ้าหนูไม่เต็มใจไม่ต้องหายงอนก็ได้นะ” ยอมรับครับว่าแซะ เจ้าตัวเล็กหันมาทำหน้าเหมือนแมวโกรธให้เขาอีกแล้ว น่ารักจริงๆเลย


            “มาร์คต้วน!” เจ้าตัวแหวใส่เขาเสียงดังก่อนจะสะบัดหน้าหนีเขาอีกแล้ว


            “โอเคๆ พี่ไม่แกล้งแล้ว ขอโทษครับ ไปกินไอติมกันนะ” มาร์คต้วนเอื้อมมือไปจับมือเล็กแล้วลูบหลังมือเบาๆ พอเห็นว่าน้องพยักหน้าก็ยิ้มร่าแล้วเดินพาแบมแบมไปยังร้านไอศกรีมทันที

            และก็นะมาร์คค้นพบอีกอย่างนึงแล้วว่าจริงๆแบมแบมก็ไม่ได้ง้อยากเลย หึ

 

 

 

            หนังจบแล้ว เขาขับรถพาแบมแบมมาส่งที่ห้องแล้ว เขาเดินขึ้นมาส่งแบมแบมถึงหน้าห้องแล้ว แต่... แบมแบมก็ยังไม่เลิกร้องไห้ ขี้แงจริงๆเลย


            “เลิกร้องไห้ได้แล้ว” มาร์คยกมือลูบหัวน้องที่ยืนร้องไห้อยู๋หน้าห้อง ถ้ามีใครเดินผ่านมาเห็นคงคิดว่าเขาเป็นผู้ใหญ่รังแกเด็กแน่ๆ


            “ฮือ” ไม่ แบมแบมไม่หยุดร้องไห้ แถมยังส่งเสียงออกมาดังมากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ


            “ถ้าไม่หยุดร้องก็เข้าไปร้องไห้ในห้อง เดี๋ยวคนอื่นเขาตกใจ คิดว่าพี่รังแกเรานะครับ” แบมแบมพยักหน้าหงึกๆแล้วใช้นิ้วโป้งสแกนกับตัวล็อคก่อนจะเปิดประตูเข้าไป


            “เข้าไปแล้วก็หยุดร้องไห้ เช็ดน้ำตา และไปอาบน้ำนะครับ พี่กลับก่อน เดี๋ยวพรุ่งนี้พี่มารับเวลาเดิมนะ” มาร์คบอกน้องที่ยังไม่ยอมหยุดร้องไห้เสียที


            “พี่เข้ามา” แบมแบมบอกเสียงเบาๆ


            “อะไรนะ” จริงๆมาร์คก็ได้ยินแหละ แต่ไม่บ่อยที่น้องจะชวนเขาเข้าไปในห้อง


            “พี่เข้ามาด้วย” น้องทำหน้าอ้อนใส่เขา แพ้นักแหละกับท่าทางแบบนี้ของน้อง


            “โอเคๆ เข้าห้องนะครับ” น้องเดินจูงมือเขาเข้ามาในห้องก่อนจะกดตัวเขาให้นั่งลง แล้วตัวเองก็มานั่งเบียดเขา


            “ไหนเป็นอะไรครับ บอกพี่สิ” มาร์คถาม แบมแบมส่ายหน้าก่อนจะซุกหน้าไปกับแขนของมาร์ค


            “โอเคๆ ไม่บอกก็ไม่บอก หยุดร้องไห้แล้วไปอาบน้ำนะครับ” น้องพยักหน้าก่อนจะยกมือเล็กขึ้นเช็ดน้าตาของตัวเองก่อนจะยีตาตัวเองอีกเล็กน้อย


            “ไม่เอาไม่ขยี้ตานะ” มาร์คบอก


            “ไปอาบน้ำได้แล้วครับ” น้องพยักหน้าแล้วเดินเข้าน้ำไป


            หลังจากสามสิบนาทีผ่านไปเจ้าตัวเล็กก็เดินออกมาจากห้องน้ำพร้อมตากลมที่ดูเหมือนจะบวมขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะมานั่งเบียดเขาที่เดิม


            “ง่วงหรือยังครับ” น้องพยักหน้ารับเบาๆ มือเล็กยกขึ้นขยี้ตาตัวเองอีกแล้ว


            “งั้นไปนอนนะครับ เดี๋ยวพี่เดินไปส่งที่ห้อง”


            “อุ้ม” น้องชูแขนทั้งสองข้างขึ้น วันนี้เจ้าตัวเล็กนี่เป็นอะไรไปนะ อ้อนเก่งเหลือเกิน


            มาร์คอุ้มเจ้าตัวเล็กเข้ามาส่งถึงในห้อง วางน้องลงบนเตียงนอนก่อนจะห่มผ้าให้ แล้วเดินไปหยิบรีโมทแอร์มาปรับอุณหภูมิให้ไม่หนาวแต่ก็ไม่ร้อนจนเกินไปให้กับน้อง


            “พี่กลับแล้วนะครับ นอนซะนะ” มาร์คบอกแล้วก้มลงจูบเบาๆบนหน้าผากน้อง


            “พี่” แบมแบมเรียกเขาเสียงเบาแล้วทำหน้าอ้อน  อ่า วันนี้แบมแบมกะจะฆ่าเขาหรืออย่างไรกันนะ หัวใจเขาเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอกแล้ว


            “ครับ” มาร์คขานรับ


            “พี่นอนนี่” ตากลมจ้องมายังเขาตาแป๋วแล้วแบบนี้เขาจะกล้าปฏิเสธได้อย่างไรกันล่ะ มาร์คพยักหน้ารับก่อนจะบอกเจ้าตัวเล็กว่าจะไปปอาบน้ำ ให้น้องหลับไปก่อนได้เลยไม่ต้องรอเขา

 

 

 

            หลังจากอาบน้ำเสร็จเขาก็เดินไปปิดไฟทั้งด้านนอกและด้านใน ทันทีที่เขาทิ้งตัวลงนอนเจ้าเด็กตัวเล็กก็เขามาซุกเขาทันที


            “ยังไม่นอนอีกหรอเรา” มาร์คพลิกตัวหันหน้าเข้าหาน้องก่อนจะยกแขนดึงน้องเข้ามาชิดตัวมากขึ้น น้องไม่ตอบอะไร ตากลมจ้องมองเขาตาแป๋ว


            “พี่” น้องเรียกเขาเสียงเบา แสงจากดวงจันทร์ที่ลอดผ่านผ้าม่านเข้ามาทำให้เขาสามารถเห็นหน้าน้องได้อย่างชัดเจน


            “ครับ”


            “สมมตินะ สมมติว่าถ้าหนูหายไปแบบในหนังบ้างพี่จะเสียใจมั้ย” โอ้โห ขอช็อคแปบนึง น้องแทนตัวเองว่าหนู ใครก็ได้ช่วยมาปั๊มหัวใจของมาร์คต้วนด้วย


            “หืม ทำไมถึงถามแบบนี้ครับ”


            “ก็หนูอยากรู้ พี่จะเสียใจมั้ย”


            “เสียใจสิ เสียใจมากๆ” คำตอบของคำถามนี้เขาไม่ต้องคิดให้มากมาย ถึงระยะเวลาที่เขาอยู่กับน้องมันจะไม่ได้ยาวนานออกจะสั้นไปเสียด้วยซ้ำ แต่เขาก็ชัดเจนและมั่นคงในความรู้สึกของตัวเองมากพอ


            “ถ้าวันนึงหนูหายไปจริงๆพี่คงอยู่ไม่ได้”


            “งื้อ พี่อย่าทำหน้าเครียดสิ หนูแค่ถามเอง ไม่ได้จะหายไปไหนสักหน่อย”


            “สัญญากับพี่ได้มั้ย ว่าจะไม่หายไปไหน” มาร์คยกนิ้วก้อยขึ้นมาเหมือนที่เขากับน้องชอบทำกันเป็นประจำ


            “อือ สัญญาครับ” แบมแบมส่งนิ้วเล็กๆของตัวเองเข้ามาเกี่ยวกับนิ้วของเขาก่อนจะแตะนิ้วโป้งของเราเข้าด้วยกันเบาๆ


            “นอนได้แล้วครับ พรุ่งนี้เรามีเรียนนะอย่าลืม”


            “พี่กอดแบม” น้องบอกก่อนจะซุกตัวเข้าหาเขา


            “จะกอดไว้ทั้งคืนเลยดีมั้ย”


            “อื้อ” น้องรับคำเขา ก่อนเขาทั้งสองจะปิดตาลงแล้วเข้าสู้ห้วงนิทราไปพร้อมกัน

 

 

 

#ดื้อมบ

 

 

 

 

           

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 31 ครั้ง

10 ความคิดเห็น

  1. #10 kcwdia (@kcwdia) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 เมษายน 2562 / 00:06
    น่ารักมากเลยยย มาต่อนะคะ ><
    #10
    0
  2. #9 KGXUS8683 (@KGXUS8683) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 07:37
    รอนะคะ ^ ^
    #9
    0
  3. #8 tunty0505 (@tunty0505) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 07:13
    เคยเห็นแต่อนิเมะชื่อBe with you??แบมน่ารัก!เด็กดื้อ!
    #8
    0
  4. #6 KuenNun (@KuenNun) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 06:55
    งื้มมม เด็กดื้อ!
    #6
    0
  5. #5 VioletRockZtar (@Deathlolipop) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 7 พฤศจิกายน 2561 / 02:21
    โอ้ย น้องรูกกก
    #5
    0