หงส์เริงระบำ

ตอนที่ 8 : บทที่7 ข้าคือสตรีของฮ่องเต้

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 37 ครั้ง
    13 มิ.ย. 60

น่าโมโหซะจริง ฮ่องเต้ขี้ไก่ขี้กาเอ้ย! เอวิลคิดในใจพลางเดินออกจากประตูวังหลวงออกมา แน่นอน..ตอนแรกเธอก็ออกไม่ได้หรอกเพราะทหารยามกั้นไม่ให้เธอออก เธอเลยฟ้อนมวยไทยจัดหนักให้เป็นของขวัญที่ทำเธอโมโหหนักกว่าเดิม
"นายหญิง..แล้วเราจะไปพักที่ไหนกันหรือเจ้าคะ"จิ้นจู่ที่เดินตามเอวิลมาเงียบๆก็พูดขึ้นมาอย่างกล้าๆกลัวๆ เพราะไม่เคยเห็นสตรีผู้ใดกล้าต่อกรกับฮ่องเต้และสู้กับทหารแบบนั้นอย่างไม่เกรงกลัวอาญาใดๆ นายหญิงของข้าช่าง...น่านับถือยิ่งนัก! 
"จิ้นจู่ที่จริงเจ้าก็ไม่จำเป็นต้องมาตามข้ามาก็ได้นะ เจ้ากลับไปหาครอบครัวเจ้าก็ได้ ข้าอยู่คนเดียวได้" เอวิลตอบอย่างไม่ยี่หระอะไรมากมาย เพราะเธอคิดว่าจิ้นจู่เองควรได้รับอิสรภาพด้วยเช่นเดียวกันกับเธอ แต่จิ้นจู่กลับหาเข้าใจไม่.. 
"นะ..นายหญิงจะทิ้งจิ้นจู่หรือเจ้าคะ นูปี้ทำอันใดผิดให้นายหญิงโกรธเคืองหรือเจ้าคะ"จิ้นจู่พูดพลางร้องห่มร้องไห้กอดขาเอวิล ซึ่งเอวิลก็ได้แต่ตะลึงค้างอยู่ตรงนั้น และรีบพูดว่า
"ไม่ใช่ ข้าแค่อยากให้อิสระแก่เจ้าไงจิ้นจู่ เจ้าไม่ต้องการหรือยังไง"จิ้นจู่ได้ฟังดังนั้นก็เงยหน้าขึ้นและร้องไห้หนักกว่าเดิมและพูดเสียงอันสั่นเครือว่า
"ครอบครัวของนูปี้ไม่มีแล้วเจ้าคะนายหญิง พวกเขาตายไปหมดแล้ว..หลายปีก่อนพ่อกับแม่ของนูปี้ป่วยหนักนูปี้เป็นลูกคนเดียวยากจนเกินกว่าที่จะพาพวกท่านไปหาหมอได้ เมื่อนูปี้สามารถเข้ามาเป็นนางกำนัลในวังหลวงได้แล้ว นูปี้มีเงินมากพอที่จะพาพวกท่านไปรักษาแต่ไม่ทันการเสียแล้ว...พวกท่านสิ้นชีวิตไปโดยที่นูปี้ไม่ได้บอกลาพวกท่านเลยด้วยซ้ำ" เอวิลได้ฟังดังนั้นก็อดไม่ได้ที่จะร้องไห้ตามไปด้วยเพราะนึกถึงเรื่องของตัวเอง เธอเองตอนนี้ก็ตัวคนเดียว ไม่มีทั้งพ่อและแม่ และยังเป็นลูกคนเดียวเหมือนจิ้นจู่อีก เมื่อนึกถึงพ่อกับแม่แล้วก็พาลรู้สึกเจ็บปวดในใจ
"จิ้นจู่ลุกขึ้นเถอะ เจ้าอยู่กับข้าก็ได้" จิ้นจู่ก็ลุกขึ้นยืนพลางปาดน้ำตาออก เอวิลเดินต่อไปเรื่อยๆพลางสำรวจตลาดจีนโบราณ สองข้างทางเต็มไปด้วยของขาย เสียงดังโหวกเหวก มีทั้งคุณหนูทั้งหลายที่ขึ้นเกี้ยวถูกแบกโดยข้ารับใช้ มีจวนขุนนาง พ่อค้าใหญ่อยู่มากมาย แต่ที่แปลก.. ทุกคนต่างจ้องมาที่เธออย่างสนอกสนใจ ใช่นะสิ..ชุดเธอที่มีลายมังกร ใบหน้าอันงดงามไม่เหมือนสาวจีนโบราณแตกต่างอย่างสิ้นเชิง การประทินโฉมที่ไม่เหมือนผู้ใดในหล้า ทุกคนคงเดาได้ไม่ยากว่าเธอไม่ใช่คนธรรมดาแน่นอน..แต่เอวิลหาได้สนใจไม่เดินเข้าไปในโรงเตี๊ยมแห่งหนึ่ง ซึ่งจัดแต่งเหมือนโรงเตี๊ยมธรรมดาๆทั่วไป เสี่ยวเอ้อคนที่อยู่หน้าประตู ทำหน้าเหมือนตกอยู่ในภวังค์ มองหน้าเธออย่างเหม่อลอย จนเธอทนไม่ไหว
"อะแฮ่ม เสี่ยวเอ้อคงจะไม่ดีกระมังถ้าเจ้าจะให้แขกยืนรอนานเพราะเจ้ายืนมองหน้าข้าแบบนี้" เอวิลพูดนิ่งๆ ฉันกำลังหงุดหงิดอยู่นะ ให้เกียรติคนหงุดหงิดหน่อย!
"ขะ..ขอรับ ขออภัยขอรับคุณหนู ชะ..เชิญ" เสี้ยวเอ้อน้อยรู้สึกถึงพลังบางอย่างที่มองไม่เห็นทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวแปลกๆ มีอะไรบางอย่างในใจเขาบอกว่า สตรีผู้นี้ทั้งน่าสนใจและดูสูงส่งในเวลาเดียวกัน ดูจากชุดที่ใส่นี่ชุดลายมังกรไม่ใช่รึ? หรือว่านางจะเป็นคนสำคัญของฮ่องเต้กันแน่?
เมื่อเอวิลกับจิ้นจู่เดินเข้าไปทุกคนรวมถึงเถ้าแก่ก็มองเอวิลอย่างสนอกสนใจ มองเวลาเธอเดินมานั่งโต๊ะ หรือง่ายๆ..มองเธอทุกย่างก้าว บ้างก็มองแล้วซุบซิบคุยกันในโต๊ะ
ตึ่ง! 
เสียงทุบโต๊ะดังขึ้นจนทุกคนรวมถึงจิ้นจู่สะดุ้ง แน่นอนว่าเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากเอวิลคนสวยเจ้าเก่า รู้นะว่าสวย รู้นะว่าชุดมันเด่น แต่ไม่จำเป็นต้องมองกันขนาดนี้มั้ย มันน่ารำคาญเฟ้ยยย!
"พวกท่านจะมองหน้าข้าอีกนานรึไม่? จะมองให้ข้าท้องเลยหรืออย่างไง สงสัยอะไรก็ถามมาเลยดีกว่าไม่ต้องซุบซิบนินทา!" เอวิลพูดเสียงดังแกมตวาด เธอไม่ชอบเลยมองคนอื่นแล้วซุบซิบแบบนี้เสียมารยาทมากๆ แล้วมีชายหนุ่มหน่วยกล้าตาย รูปร่างกำยำชุดสีน้ำเงินเข้ม หน้าตาดูดีมีสกุล พูดขึ้นว่า
"พวกข้าต้องขออภัยด้วยแม่นางที่เสียมารยาท พวกข้าแค่ไม่เคยเห็นผู้ใดที่งดงามเฉกเช่นแม่นาง และประทินโฉมที่แตกต่างไปจากหญิงที่นี่เลย ชุดแม่นาง..ก็แปลกยิ่งนัก แม่นางไม่ทราบหรือว่านอกจากฮ่องเต้แล้วห้ามใส่ชุดลายมังกร"ชายหนุ่มผู้นั้นเดินเข้ามาใกล้และลูบใบหน้าของเอวิลอย่างถือวิสาสะและกล่าวด้วยน้ำเสียงกรุ้มกริ่มแกมขบขัน คล้ายว่าเธอช่างโง่งมยิ่งนัก ไม่รู้อะไรเป็นอะไร
เหอะ! อยากจะเล่นนักใช่มั้ยได้.. เจ๊จัดให้ เอวิลมองหน้าชายหนุ่มผู้ดีผู้นั้นอย่างนางมารร้าย แต่ยังไม่ทันจะพูดอะไร จิ้นจู่พูดขึ้นมาด้วยน้ำเสียงมีน้ำโหว่า
"นายหญิงของข้ารู้เองคงไม่ต้องรบกวนให้ท่านมาสอนหรอกนะ เก็บน้ำเสียงกรุ้มกริ่มและมือของท่านเอาไว้ใช้กับบรรดาสตรีของท่านดีกว่านะ" เมื่อชายผู้นั้นได้ฟังดังนั้นก็โกรธมากและเดินขึ้นมาพร้อมตวัดมือขึ้นหมายจะตบจิ้นจู่ แต่เอวิลไวกว่าจับมือของชายหนุ่มผู้นั้นบิดข้อมือดัง กรอบ.. คนที่เห็นเหตุการณ์นั้นทุกคนต่างนิ่งอึ้ง ไม่มีใครกล้าพูดอะไร เว้นแต่ผู้ชายผู้นั้นที่ร้องโอดโอยและพูดขู่ขึ้น
"จะ..เจ้า เจ้ารู้มั้ยว่าเจ้าเป็นใคร หึ! กล้าดียังไงทำกับข้าเช่นนี้ ข้าจะฟ้องบิดาข้า บิดาข้าเป็นถึงขุนนางชั้นผู้ใหญ่ เจ้าตายแน่ และชุดลายมังกรนั่นอีก เจ้าหัวหลุดจากบ่าแน่ นังผู้หญิงโง่งม!" เอวิลนั่งเท้าคางมองชายหนุ่มลูกแหง่อย่างยิ้มขำๆ และพูดด้วยน้ำเสียงนิ่งๆโต้กลับไป
"โง่งม? ข้าหรือเจ้ากันแน่ที่จะหัวหลุดจากบ่าก่อนกันน้าเด็กน้อย ทายดูสิ? ข้าจะบอกให้นะ ฮ่องเต้เป็นผู้ประทานชุดนี้ให้กับข้า เหตุใดกันที่พระองค์ต้องฆ่าข้า พระองค์รักข้าซะขนาดประทานทั้งชื่อ ทั้งชุดให้ข้าเชียวนะ แล้วเจ้าละเด็กน้อย เคยได้อะไรจากพระองค์บ้าง เป็นญาติฝ่ายไหนของพระองค์งั้นหรือ? ถ้าไม่ได้เป็นเกรงว่าพ่อเจ้าก็พ่อเจ้าเถอะ จะช่วยเจ้าได้สักเท่าไหร่เชียว? มากสุดคงช่วยให้พ้นโทษหนักให้เป็นเบาลงนิดนึงแค่นั้น เอ..พระองค์ทรงรักข้าถึงขนาดนี้ไม่รู้ว่าพระองค์จะสั่งประหารเจ้ารึเปล่าน้า เด็กน้อย"
เอวิลพูดพลางจับที่เล็บตัวเองอย่างไม่ยี่หระชายหนุ่มตรงหน้าที่หน้าซีดเป็นไก่ต้มไปแล้ว แน่นอน..คนอื่นๆเช่นกันได้ยินดังนั้นก็ใจกระตุกวูบ เหตุใดเป็นเช่นนี้กัน? พระองค์ไม่เคยรับนางสนมสักคนเลยมิใช่หรือ? แม่นางผู้นี้เป็นใครกัน จะบอกว่านางโกหกก็คงจะยาก เพราะมิเช่นนั้นนางจะกล้าใส่ชุดนี้เดินไปเดินมาโดยที่ไม่โดนจับอะไรเลยได้เยี่ยงไร?
"เอาล่ะ ทีนี้เจ้าบอกข้ามาสิว่าพ่อเจ้าชื่ออะไรและเจ้าชื่ออะไร? ข้าจะได้ไปทูลเล่าเหตุการณ์นี้ให้พระองค์ฟังบ้างว่าข้าออกมาเดินเล่นแล้วเจออะไร เผื่อพระองค์อยากเล่นกับตัวโง่งมเช่นเจ้า" เอวิลยิ้มมองแบบกวนตีนที่สุดเท่าที่จะทำได้ แต่ชายหนุ่มผู้นั้นกลับกลัวจนตัวสั่นเป็นลูกนก จนคนรอบข้างมองสมเพชชายหนุ่มผู้นี้ 
"ขะ..ข้าขอโทษ ข้าน้อยแค่ล้อเล่นไม่นึกว่าแม่นางจะจริงจังขนาดนี้" ชายหนุ่มก้มหัวขอโทษเอวิลอย่างกล้าๆกลัวๆ และมีเสียงทุ้มดูน่าเกรงขามพูดขึ้นมา เมื่อทุกคนได้ยินคำพูดนั้นก็นิ่งค้างทุกคน รวมถึงเอวิลด้วยเช่นกัน
"แต่ที่เจิ้นเห็นเจ้าตั้งใจสามหาวกับว่าที่ฮองเฮาของเจิ้นนะ" 
------------------------------------------------------------------------------------------------

ไรท์ขอโต้ดดดด จุ้บๆม้วฟๆ เนื่องจากช่วงนี้เกิดอาการLazy 5555
ด่าได้แต่อย่าแรงไรท์อ่อนแอ เอาฮ่องเต้มาปกป้องน้องเอวิลได้แล้ว
เม้นติชมกันหน่อยน้าตัวเองง
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 37 ครั้ง

97 ความคิดเห็น

  1. #28 Looney00 (@Looney00) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 25 กรกฎาคม 2560 / 15:11
    เอวิลน่ารักๆๆๆ
    #28
    0
  2. #14 ประหยัด (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 20:18
    ชอบค่ะรออ่านอยู่
    #14
    1
  3. #13 Ceres- (@Ceres-) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 15:53
    รอจ้าา ขอยาวๆเลย
    #13
    1
  4. #12 Nao Ng Sverige (@NaoNgSverige) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:30
    อ่านรวดเดียว ยอมรับว่าสนุกมาก ถ้ามีขาย หรือ ebook ขอซื้อเก็บไว้อ่านอีกหลายๆๆครั้งนะคะ 5408749@gmail.com

    Love ^_^
    #12
    2
  5. #11 amporn (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:24
    ขอบคุณค่ะ
    #11
    1
  6. #10 Melovemind (@Melovemind) (จากตอนที่ 8)
    วันที่ 10 มิถุนายน 2560 / 14:00
    สามีมาตามแล้วเอวิล!!
    #10
    1