Sf/Os [BTS x YOU] MOON

ตอนที่ 4 : Os/Sf Namjoon x you cast beyond the moon

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 113
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 7 ครั้ง
    6 ต.ค. 63

Os/Sf Namjoon x you cast beyond the moon

เพื่ออรรถรสควรฟังเพลงควบคู่


 

เรื่องนี้เป็นเรื่องที่อยู่ในฟิคชุดmoonนะคะ เป็นประเภทโรแมนติกคอมเมดี้ค่ะ ไม่ค่อยมีอะไรมากแต่น่ารักค่ะ

 


 

“เห้ย! พวกมึงทำเหี้ยไรรุ่นน้องกู” ผู้ชายรูปร่างสูงโปร่งผิวขาวกล้ามแน่นในมือถือไม้เบสบอลเดินตรงมายังกลุ่มวัยรุ่นนักเลงร่วมกว่าเจ็ดคน สองคนในกลุ่มกำลังรุมเตะรุมต่อยชายคนหนึ่งที่มีเสื้อช็อปสีกรมเช่นเดียวกับผู้ชายร่างสูง “อู้ว! ไอ่จุนว่ะ” “เรียกดีๆหน่อยครับ ไอ่พวกเด็กเวร” สิ้นคำกล่าวของคนตัวสูงที่สร้างความโมโหและท้าทายให้กับกลุ่มวัยรุ่นนักเลงพวกนั้นเป็นอย่างมากแต่แล้วความคิดของนัมจุนที่คิดว่าจะมาช่วยรุ่นน้องก็กลับกลายเป็นตกใจแทน เมื่ออยู่ๆเด็กชายนักเลงอีกมากมายเดินออกมาจากหลังตึกเก่านี่ถ้านับรวมที่ตอนแรกเห็นแล้วด้วยล่ะก็ร่วมยี่สิบชีวิตเลย “ซวยล่ะกู!” เขาพูดเพียงคำเดียว ขาแกร่งวิ่งออกจากจุดนั้นอย่างไม่คิดชีวิต

.


 

.


 

.


 

.


 

เกร๊ง!!! เสียงออดบอกหมดเวลาคาบสุดท้ายของวัน

คุณที่เก็บของรออยู่แล้วเดินออกจากห้องมาทันที ขาเล็กสับถี่ยิบเพื่อให้มาถึงที่หมายอย่างเร่งรีบ ‘ร้านไข่เต่าเจ้าเก่า’ ไข่เต่าร้านนี้ขึ้นชื่อว่าอร่อยระดับประเทศเชฟมิชลิน มือเล็กคว้าใบจองคิวขึ้นมาอ่านคิวที่สิบสองคือคิวของคุณใช้เวลาจองเป็นสัปดาห์สำหรับร้านนี้กว่าจะได้มา “คุณ(ชื่อคุณ)ค่ะ” คุณยื่นบัตรคิวให้กับพนักงานส่วนมืออีกข้างรับขนมไข่เต่าในถุงกระดาษที่น้ำตาลกลิ่นหอมโชยแตะจมูกของคุณ เจ้านี้ขนมไข่เต่าเขาผสมกลิ่นมะลิเข้าไปด้วย ราคาถุงเล็กอยู่ที่ห้าสิบบาทตามที่คุณสั่งคนตัวเล็กกระโดดโลดเต้นเดินออกจากร้านด้วยความชื่นบ้าน จมูกยังคงสูดกลิ่นหอมของขนมไข่เต่าอย่างนั้นจนเดินข้ามฝั่งมาเป็นที่เรียบร้อยนิ้วน่ารักหยิบขนมไข่เต่าสีทองขึ้นจากถุง “หอมจัง อ้าม...” กำลังจะหยิบขนมใส่ปากชิ้นแรก

ปัก! ผู้ชายคนหนึ่งวิ่งมาชนคุณอย่างจัง ขนมไข่เต่าในมือหล่นกระจายลงบนพื้นถนนคอนกรีต มันตกลงไปต่อหน้าต่อตาของคุณมีเพียงความอึ้งและตกใจเกิดขึ้นในตอนนี้ “....นะ..” ยังไม่ทันได้หันไปด่าก็ถูกเขาคนนั้นลากคุณให้วิ่งตามมาด้วยแล้ว ยิ่งสร้างความตกใจให้แก่คุณเมื่อด้านหลังที่ไม่ใกล้ไม่ไกลออกไปมีกลุ่มนักเลงวัยรุ่นกว่ายี่สิบชีวิตกำลังวิ่งตามมา “ชะ..ช็อปน้ำตาล...ส่วนนี่ก็ช็อปกรม” คู่อริในตำนานไม่ว่าจะผ่านไปกี่ปีๆสองสถาบันนี้ก็ยังคงเป็นอริกันไม่ยอมจบยอมสิ้น อดีตคุณเคยนั่งเชียร์เขาตีกันผ่านหน้าต่างห้องเรียนไม่เคยคิดเลยว่าจะต้องมาอยู่ในเหตุการณ์จริงและเป็นเหตุการณ์ที่เสียเปรียบมากๆด้วย  แต่แล้วดั่งสวรรค์ก็ทรงโปรดหนึ่งในฝ่ายตรงข้ามสะดุดก้อนหินล้มตามๆกันเป็นเวลาดีที่จะหลบหนี มือหนากระชากคุณเข้าไปในรถตู้เก่าๆข้างทาง “ชู่ว~” แม้ว่าคุณจะไม่ได้พูดอะไรเขาก็ห้ามเอาไว้ก่อน แขนแกร่งกอดเอวคุณเอาแน่นในท่านอนราบกับพื้นรถตู้ที่นำเบาะออกคนตัวสูงอยู่ใต้ร่างคุณตอนนี้จมูกของคนตัวเล็กอยู่ตรงซอกคอของชายปริศนา ไม่นานนักเสียงเอะอะโวยวายเสียงฝีเท้าของกลุ่มคู่อริก็ค่อยลิบไปทำเอาทั้งคุณและเขาถอนหายใจทั้งคู่ เขาดันตัวลุกขึ้นจนคุณอยู่ในท่าที่นั่งตักเขาสายตาของคุณและเขาสบกันอย่างจัง...หล่อ“อุย...” เสียงอุทานของคุณดังขึ้นก่อนจะรีบเด้งตัวออกไปนั่งตรงอื่นแทน “เอ่อ...ขอโทษนะครับที่พี่...ดึงน้อง(ชื่อจริงคุณ)มาด้วย” ภายในรถที่แสนอบอ้าวทั้งร่างกายที่เพิ่งวิ่งมา เหงื่อบนใบหน้าของเขายิ่งเพิ่มความเซ็กซี่อย่างทวีคูณ คนตัวสูงมองคนในชุดนักเรียนมัธยมต้นปีสุดท้าย “เดี๋ยวพี่จะซื้อไข่เต่าคืนให้...” ยังไม่ทันให้คุณปฏิเสธคนตัวสูงก็วิ่งออกจากตัวรถออกไปแล้วทิ้งให้คุณอยู่กับความงุนงงสับสนและปราบปลื้ม “...ดะ...เดี๋ยว..” แม้ว่าคนตัวเล็กจะใช้คำพูดรั้งไว้เขาก็ยังคงวิ่งออกไปจนลับตา “เหี้ยไรว่ะเนี่ย” คุณพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะก้าวเท้าเดินกลับทางเดิมที่วิ่งมาระหว่างทางก็ยังคงคิดเรื่องเมื่อครู่...จะว่าหล่อก็หล่อนะแต่...กระชากไปเลยเนี่ยนะ “จะซื้อคืนหรอ....คงไม่หรอกผู้ชายแบบนั้นอะนะ”

.


 

.


 

.


 

.


 

สี่วันต่อมา

วันนี้วันพุธมีสิบคาบเลิกช้ากว่าปกติ คนเลยไม่เยอะมากในเวลานี้ภายในโรงเรียน คนตัวเล็กเดินออกจากอาคารมาพร้อมเพื่อนสนิท “พรุ่งนี้ต้องส่งไรบ้างว่ะมึง”  คุณในชุดนักเรียนม.ต้นเสื้อกันหนาวสีฟ้าพาสเทลถามเพื่อนสาวไปสายตาเจ้ากรรมดันไปเห็นผู้ชายคนวันนั้นในชุดเสื้อเชิ้ตสีขาวกางเกงสูทสีดำผมถูกเซ็ตขึ้นไม่เหมือนวันก่อน “ก็มี...” เพื่อนยังไม่ทันได้ตอบคุณก็รีบเดินไปหลบหลังเพื่อนทันใด “เป็นเหี้ยไรมึง” “แปปนึงนะมึง กูขอเดินแบบนี้จนกว่าจะออกจากโรงเรียนได้ป้ะ?” “ทำไม...”  ยังไม่ทันเพื่อนได้พูดถามเสียงตะโกนจากด้านหน้าก็ทำเอาสะดุ้งโหยงทั้งคู่ “เห้ย(ชื่อจริงคุณ)เสื้อกันหนาวสีฟ้าอะ!!” ชื่อจริงที่ชายคนนั้นเรียกทำเอาเพื่อนสาวต้องรีบหันมองคุณ “ใครว่ะ? ไม่ใช่พ่อมึงนิ่” คนตัวเล็กส่งยิ้มให้เพื่อนจางๆ เท้าเล็กรีบวิ่งเพื่อหนีจากเหตุการณ์อันเลวร้ายนี้

หมับ! มือหนาคว้าแขนของคุณเอาไว้ได้ “เดี๋ยว..” สายตาที่รู้สึกกลัวของคุณถูกส่งมายังเขามือเล็กอีกกำลังแกะมือคนตัวสูงออกแต่แกะเท่าไหร่ก็เท่านั้น “ปล่อย...” ขนมไข่เต่าถุงสีน้ำตาลถูกยัดเข้ามาในมือคุณมือเล็กดันถุงออกเชิงปฏิเสธ “เอาไป” “ไม่เอา” โยนกันไปมาอยู่อย่างนั้น จนหลุดมือขนมในซองหกกระจายลงบนพื้น “...ขะ...ขอโท...” ไม่รู้ว่าเขาโมโหโทโสอะไรแขนแกร่งดึงตัวคุณเดิตามเขา “ยะ...อย่าทำอะไรฉันเลยนะฉะ...ฉันขอล่ะ” คุณยกมือขึ้นประนมพร้อมหลับตาปี๋เพราะรู้ว่าต่อให้จะดิ้นเท่าไหร่ก็ไม่หลุดอยู่แล้ว “ฉะ...ฉันยังอยากรับปริญญาอยู่เลย ฉะ...” “รำคาญเลิกบ่นดิ๊” เสียงทุ้มนุ่มของคนตรงหน้าทำให้คุณลืมตาขึ้นสถานที่ตรงหน้ากลับเป็นร้านไข่เต่าที่คนต่อแถวแน่นเอี๊ยด “พามาทำไม?” “มาจองคิว ก็เธอทำมันหกนี่” เขาพูดเพียงเท่านั้นก่อนจะปล่อยคุณ ร่างสูงพาคุณเดินตรงไปยังเคาว์เตอร์แต่ไม่ทันไรกลับมีชายคนหนึ่งเดินมาแทรก “เห้ย!” เพียงเห้ยคำเดียวทำเอาหันกันทั้งร้านทุกคนพากันเงียบกำปั้นกำลังจะประทับลงบนหน้าชายไร้มารยาทคนนั้น ฝ่ามือเล็กวางลงบนมือข้างที่ไม่ได้กำหมัดของนัมจุนราวกับว่าเป็นการห้ามสถานการณ์ที่คุณพูดไม่ออกทางที่ดีที่สุดคือเอาตัวเข้าไปห้ามเหมือนเอาน้ำทั้งสระมาสาดลงบนกองไฟที่กำลังจะลุกลาม นัมจุนยอมเอามือลงสถานการณ์ในร้านกลับมาปกติเช่นเคยแต่กับหัวใจของคนข้างๆคุณไม่เป็นเช่นนั้นมันกลับเต้นเร็วขึ้นแรงขึ้นจนทำเอาหูของแดงขึ้นมา แต่ความคิดกลับผุดขึ้นในหัวของนัมจุน...น้องยังเด็กอยู่  กลิ่นกาแฟโชยเตะจมูกของคนตัวเล็กทั้งที่ร้านนี้ไม่ได้ขายกาแฟ กลิ่นมันลอยมาจากคนข้างๆเธอ ฟุดฟิด! เสียงสูดกลิ่นของคุณจากที่ยืนอยู่ไกลกลับใกล้คนตัวสูงเข้าไปเรื่อยๆจนแทบจะชิด “มีอะไรรึเปล่า?” “พี่ทำงานร้านกาแฟหรอ?” “อะ...เปล่าครับ พี่ทำงานเป็นวิศวะน่ะแค่ทำกาแฟหกใส่เสื้อนิดหน่อย” ...ไม่คิดว่าพวกนักเลงเขาจะทำงานกันด้วยแหะคิดว่าวันๆคงหาแต่เรื่อง.. คุณคิดก่อนจะกลับมายืนในท่าปกติ “คิวได้อีกสองวันนะคะ คิวที่200ค่ะ” มือน้อยกำลังจะรับบัตรคิวแต่ก็ไม่ทันคนตัวสูง “ครับ” เขาตอบรับ มือหนาถือโอกาสดีจับมือคุณเดินออกจากร้าน “งั้นเดี๋ยวอีกสองวันพี่จะพามานะครับ” “เอ่อ...ไม่รบกวนดีกว่าค่ะเดี๋ยว..” “สบายมากครับเดี๋ยวพี่พามา...นี่เราชื่ออะไร?”  บอกดีไหมว่ะ แม้ว่าสมองจะคิดอย่างนั้นแต่กลับตอบไปเป็นอีกอย่าง “(ชื่อ)ค่ะ” “อายุ15หรอ?” “....ค่ะ ละ...แล้วพี่อะ” “พี่นัมจุน..อายุ22ครับ” เลขอายุทำเอาคุณตกใจยิ่งกว่า “22แล้วยังตีกันอยู่อีกหรอคะ?” “เปล่านะครับ เด็กพวกนั้นมันรังแกคนอ่อนแอ พี่ไม่ชอบครับ” “แต่พี่ใส่ช็อปสีกรมนะ 22แล้วจริงหรอคะ?” คนตัวสูงส่งยิ้มให้คุณ “ศิษย์เก่ามาเยี่ยมโรงเรียนไงครับ ก็ย้อนวันวานนิดนึง” คุณพยักหน้าเบาๆ รอยยิ้มน่ารักถูกส่งให้คนตรงหน้าส่วนสูงที่ต่างกันมากทำให้คนตัวเล็กยิ่งดูน่าเอ็นดูในสายตานัมจุน “งั้น..ขอตัวก่อนนะคะเดี๋ยวจะไปเรียนพิเศษไม่ทัน” คุณก้มมองนาฬิกาข้อมือขาเล็กกำลังจะก้าวออกจากบริเวณนี้แต่ก็ถูกรั้งเอาไว้เสียก่อน “เดี๋ยวพี่ไปส่งได้ไหม..ครับ” ใบหน้าหล่อเผยรอยยิ้มอันแสนน่ารักขึ้น “เอ่อ...ก็ได้ค่ะเดินไปแป๊ปเดียวก็ถึงค่ะ” แม้ว่าปากจะตอบก็ได้แต่ใจอะตอบได้นานล่ะ

.


 

.


 

.


 

.


 

.


 

แม้ว่าหลังจากวันนั้นมาจะไม่เห็นเขาก็ตามแต่สุดท้ายแล้ววันที่จะได้พบก็มาถึงวันนี้เลิกเร็วกว่าปกติเนื่องด้วยโรงเรียนนั้นมีงาน คนตัวเล็กยืนรอนัมจุนอยู่ใต้ต้นไม้หน้าโรงเรียนในชุดพละกับเสื้อกันหนาวสีฟ้าพาสเทลตัวเดิมคุณก้มดูนาฬิกาข้อมือเป็นช่วงๆ แต่ก็จนแล้วจนลอดเรียนพิเศษจบแล้วก็ยังไม่มาสักที “ทุ่มนึงแล้วนะ” ก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมต้องมายืนรอด้วย...คงเป็นเพราะมีความหวังมั้งหลังจากเรียนพิเศษจบคุณก็มายืนคอยที่เดิม คุณยู่ปากเล็กน้อยเท้าเล็กกำลังก้าวข้ามฝั่งถนนกลับมีรถมอเตอร์ไซต์คันหรูเคลื่อนมาจอดริมฟุตบาทตรงนั้นพอดี ผู้ชายตรงหน้าคุณถอดหมวกกันน็อกออกปรากฎเป็นคนที่ทำให้คุณต้องยู่ปาก “ขอโทษครับ...วันนี้เลิกงานดึกครับไม่งอนพี่นะ” คำพูดสุดท้ายทำเอาคุณหน้าแดงขึ้นมา “นะ...หนูจะไปงอนพี่ได้ไง เดี๋ยวร้านไข่เต่าปิดก่อนรีบไปเถอะค่ะ” รอยยิ้มเหมือนครั้งนั้นทำเอาคุณใจสั่นอีกแล้ว หมวกกันน็อคสีชมพูเหมือนอุลตร้าแมนยื่นมาให้คุณ “เนี่ย พี่ไปยืนเลือกให้เราเลยนะใส่สิครับ” อยากจะปฏิเสธแต่ก็ไม่กล้า คุณรับมาก่อนจะรีบสวมมัน ขาเล็กก้าวขึ้นซ้อนท้ายเบาะรถมอเตอร์ไซค์มือหนาดึงแขนคุณมากอดเอวเขาคุณมีท่าทีจะชักมือกลับเขาเลยจับไว้ก่อน “เดี๋ยวตกครับ กอดพี่ไว้”

ไม่นานนักก็ขับมาถึงร้านขนมไข่เต่าเจ้าเก่าจนได้ คุณและเขาเดินเข้ามาภายในร้านที่เวลานี้ยังมีคนต่อคิวกันอยู่มือหนาวางบัตรคิวลงบนตะกร้า ไม่นานนักขนมที่รอมานานก็ได้มาสักที  คนตัวเล็กเลือกที่จะเดินออกมาทานด้านนอกร้าน“ในที่สุดก็ได้กินสักที อ้าม” คุณยัดทีเดียวสามลูกเข้าไปจนแก้มตุ่ย ด้วยความเอ็นดูคุณนัมจุนจึงเผลอยิ้มออกมาจนขึ้นลักยิ้ม “พี่กินไหม” มือเล็กยื่นขนมไข่เต่าไปที่ปากคนตรงหน้าเขายอมทานขนมไข่เต่าที่คุณป้อน ไม่รู้เป็นอะไรอีกใจถึงได้สั่นเต้นรัวขึ้นมาจนได้แววตาน่ารักแบบนั้นกำลังส่งมาทำร้ายใจคุณมันน่ารักเกินไปอยากจะหลบตาแต่ก็อยากจะจ้องมองมัน “ให้พี่ไปส่งนะครับ..” “เอ่อ...ไม่ได้ค่ะคุณแม่ไม่ให้กลับบ้านกับผู้ชาย” นัมจุนทำหน้าครุ่นคิดสักพัก “งั้นเดี๋ยวพี่ส่งลงข้างบ้านได้ไหม?” คุณส่ายหน้า “หนูกลับเองได้ค่ะ” “งั้นหน้าหมู่บ้านได้ไหมครับ?” สายตาแห่งความอ้อนวอนส่งมายังคุณ “กะ...ก็ได้ค่ะ” เป็นจังหวะที่เหมือนในซีรี่ย์สุดๆเมื่อลมอ่อนพัดโชยมาจนใบไม้บนต้นร่วงลงมาติดบนผมของคนตัวสูง คุณรีบเช็ดมือกับขากางเกงคนตัวเล็กเขย่งเท้าเพื่อให้มือตัวเองยื่นถึงผมของอีกคน “พี่ก้ม..อะ..อุย” เหมือนว่าจะทรงตัวไม่อยู่ จึงเซไปซบอกของเขาพอดีมีหรือคนตัวสูงจะปล่อยไว้เขาจึงโอบเอวคุณเอาไว้ “หื้ม? ใบไม้เองหรอกหรอครับ” “อะ...อื้อ พี่ไปส่งได้แล้วค่ะเดี๋ยวมันจะดึก” คุณรีบดันตัวออกมาจากอ้อมกอดคนตัวสูง “ถ้าหนูไม่ว่าอะไร...พี่ขอจีบได้ไหมครับ...แต่พี่ก็รู้ว่าหนูยังเด็กนะแต่พี่ยินดีรอนะครับ...รอให้หนูจบม.6ก่อนค่อยคบกับพี่ก็ได้นะ” ท่าทางลนลานของเขามันดูออกเลยว่าเขาเขินมากขนาดไหนที่จะพูดเรื่องนี้ “พี่พูดแล้วนะคะ..ว่าจบม.6ค่อยคบ” คนตัวสูงพยักหน้าหงึกๆตอบ


 

.


 

.


 


 

.


 

cast beyond the moon

น่าอัศจรรย์

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 7 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

3 ความคิดเห็น

  1. #2 WHOAMII (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 6 ตุลาคม 2563 / 22:09
    น่ารักกกกกก รออ่านเรื่องอื่นอยู่นะคะ
    #2
    0