ตอนที่ 7 : นับ 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6197
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 485 ครั้ง
    2 ม.ค. 62

6


“ปิ๊บปิ๊บ ไปไหนคะ”


“ปิ๊บปิ๊บ?”


“ปิ๊บปิ๊บ ตอนอาบน้ำ” ฉัตรอนันต์หยุดมือที่กำลังขยับฟองน้ำนุ่มนิ่มแล้วจ้องตาเด็กน้อยด้วยความงงงวย อลิสาต้องการสิ่งที่ท่านตาใกล้ชิดไม่เคยรู้จักมาก่อนด้วยหรือ


“ปิ๊บปิ๊บ คืออะไรคะอลิซ” ผู้ชายตัวโตคุกเข่าที่พื้น ขณะที่อลิสาได้ครอบครองอ่างอาบน้ำในห้องส่วนตัวเจ้าของวัง เด็กผู้หญิงมีฟองขาวแปะไปทั้งตัวผมบางถูกม้วนไว้บนศีรษะ


“สีเหลืองค่ะ เปื้อนอลิซ อา...อาบน้ำด้วยกัน” เสียงเล็กพยายามอธิบาย คิ้วของท่านตายังขมวดมุ่น ดวงตาฉายแววลำบากใจ ถ้าไม่สำคัญอลิสาคงไม่เอ่ยปากถาม


“วันนี้…ปิ๊บปิ๊บไปหาแม่ค่ะ อลิซรู้มั้ยคะว่าแม่ปิ๊บปิ๊บอยู่ไหน” ถ้าบอกว่า ‘ปิ๊บปิ๊บ’ อยู่บ้านไม่ได้หยิบมาด้วยก็คงร้องกลับบ้านเดี๋ยวนี้แน่ๆ


เพื่อนของปิ๊บปิ๊บตาโต เพราะไม่เคยเห็นคนที่อาบน้ำด้วยกันทุกวันไปหาแม่เลย “ไปหาแม่…ยะ อยู่หนายคะ”


ท่านตาฉัตรอนันต์มองผิวเนียนนุ่มในอ่างแล้วขยับฟองน้ำต่อ “แม่อลิซยังอยู่อิตาลีเลย แม่ปิ๊บปิ๊บก็คงอยู่ไกลเหมือนกันละมั้ง” เขายกตัวอย่างที่ใกล้ตัวเด็กน้อยที่สุด อลิสานิ่งไปสองนาทีไหล่ก็ไหว ปากเริ่มเบะสะอื้น


“ฮึก”


“อลิซเป็นอะไรคะ!” ในสิบห้านาทีที่อาบน้ำให้หลานสาวฉัตรอนันต์ตื่นตระหนกไปไม่รู้กี่รอบ ตอนนี้หลานรักของเขาร้องไห้ออกมาเป็นสายน่าปวดใจเหลือเกิน “อลิซบอกตาสิ”


“ฮือ แม่ ฮึก มัมมี่ฮึก อยู่ไหน” แก้มยุ้ยประดับแล้วหยดน้ำไม่ขาดสาย โธ่ ก็รู้อยู่แล้ว แล้วก็ไม่งอแงนี่นา หรือเป็นเพราะท่านตาสะกิดความคิดถึงแม่กันล่ะ พาเด็กมาเลี้ยงคืนหนึ่งไม่ง่ายอย่างที่คิดเลย ท่านตาปล่อยฟองน้ำแล้วประคองไหล่เล็กทั้งสองข้าง


“อลิซฟังตานะคะ” เขาสบตาดวงใจของรังสรรค์และเช็ดน้ำตาเด็กน้อยไปด้วย “มัมมี่อยู่อิตาลีค่ะ ถ้าคิดถึงเรารีบอาบน้ำให้เสร็จ แต่งตัวแล้วไปโทรศัพท์หามัมมี่กันมั้ยคะ”


“ฮือ มัมมี่มาหาอลิซ” น่าสงสารเหลือเกิน หลานสาวคนเล็กเพิ่งบินมาหาอลิสาเมื่อสองเดือนที่แล้วแต่คงไม่พอสำหรับเด็กสองขวบที่ต้องการอ้อมกอดของแม่ ฉัตรอนันต์ปลุกปลอบและรีบล้างตัวให้เด็กน้อย


“ช่วยกันนะคะ ตาป้ายครีมแล้วอลิซรีบทาแขนเดี๋ยวจะได้ไปโทรศัพท์กัน” สองตาหลานลนลานทาครีมและแต่งตัว มือกว้างขยับติดกระดุมผิดๆ ถูกๆ ดวงหน้าเปรอะน้ำตาของอลิสาฉายแววมุ่งมั่นจะไปคุยกับแม่ให้ได้


“สะ เสร็จแย้วค่ะ” ยักษ์ตนใหญ่กับเด็กตัวจิ๋วสบตากัน ฉัตรอนันต์รู้สึกว่าใจอุ่นวาบขึ้นมั่วขณะหนึ่ง เขาพยักหน้าแล้วจูงมือเล็กออกจากห้องน้ำ ในห้องส่วนตัวเจ้าของวังมีโทรศัพท์บ้านอยู่ที่โต๊ะอ่านหนังสือในห้อง เขาอุ้มอลิสานั่งบนเก้าอี้นุ่มสบาย ชายหนุ่มยกหูโทรศัพท์แล้วกดหมายเลขที่ต้องการ รอนานนิดหน่อยก่อนปลายสายจะส่งเสียง


“Ciao”


“Hi, I’m calling from Thailand, sorry for unexpected call but can I speak with Klao please?” ลืมคิดไปเลยว่าตอนนี้มิลานกี่โมงแล้วแต่ดวงตาแดงช้ำและน้ำตาที่ทำท่าจะหยดลงมาได้ทุกเมื่อของอลิสาทำให้ท่านตายอมทุกอย่าง


ปลายสายเงียบไปสุดท้ายก็ส่งเสียง “Sure, just a moment”


ฉัตรอนันต์ยิ้มออกเขาสบตาอลิสสาได้สักที ครู่เดียวก็ได้ยินเสียงหวานจากอีกซีกโลก “เกล้าค่ะ”


“เกล้า นี่น้าอนันต์นะ”


“สวัสดีค่ะท่านน้า มีเรื่องอะไรหรือเปล่าคะ” ปกติถ้าเป็นสายจากเมืองไทยดุจเกล้ามักได้คุยกับคุณพ่อมากกว่า หญิงสาวอดร้อนใจไม่ได้


“ไม่มีจ้ะ พอดีน้ารับอลิซมาค้างด้วยแต่เกิดร้องไห้คิดถึงแม่ขึ้นมาก็เลยต่อสายให้น่ะ” คนที่มีหลานตั้งแต่อายุน้อยแทนตัวเองว่า ‘น้า’ และ ‘ตา’ ไม่เคอะเขิน


“โธ่ ลำบากท่านน้าจังเลยค่ะ เกล้าขออภัยแทนลูกนะคะ” ตอนเด็กๆ หล่อนทั้งงอแงทั้งทวงขนมจากน้าชายสูงศักดิ์ พอโตขึ้นจึงรู้ว่าอะไรควรไม่ควรยิ่งมีน้าเป็นหม่อมเจ้ายิ่งล่วงเกินไม่ได้


“ไม่เป็นไรหรอก น้าแหย่เขาเองแหละ เกล้าคุยได้ใช่มั้ยไม่ได้ติดธุระนะ” เขาถามพลางเบนสายตาไปมองอลิสา มือน้อยกำชายเสื้อท่านตายับไปหมดแล้ว


“มัมมี่ๆ” เด็กน้อยร้อนใจ เสียงสะอื้นเอ่ยเรียก


“คุยได้ค่ะ” คนเป็นแม่ได้ยินเสียงลูกก็รีบตอบ ฉัตรอนันต์ส่งหูโทรศัพท์ให้มือน้อย


“มัมมี่”


“คะอลิซ อยู่กับท่านตาเหรอคะ”


“มัมมี่อยู่ไหน หา…หาอลิซ” เจ้าของวังได้ยินก็สงสารอีก เขาย่อตัวลูบศีรษะเล็กแล้วบอกเบาๆ


“อลิซได้เล่นในปราสาท บอกคุณแม่สิคะ”


อลิสานึกขึ้นได้ก็ไม่ฟังว่าแม่อยู่ไหน เจ้าตัวเล็กรีบบอกว่าบ้านท่านตามีอะไร “มัมมี่ๆ ท่านตามีปาฉาดฉวย”


“เอ๋ บ้านท่านตาเหรอคะ?” ฉัตรอนันต์ยิ้มเอ็นดูสาวสองวัยคุยกัน ให้ดุจเกล้าเดาเรื่องราวจากอลิสาแล้วกัน นี่สองทุ่มแล้วเขาไปอาบน้ำเตรียมพาอลิสาเข้านอนดีกว่า ชายหนุ่มปล่อยให้หลานใช้โทรศัพท์ครั้นมองไปที่ประตูห้องก็นึกอะไรขึ้นมาได้


‘ท่านหญิงอรุณคลานออกจากห้อง ท่านหญิงฉัตรร้อนใจมากพอตามออกมาดูก็รีบคว้าตัวไปจนตกบันไดลงมาทั้งสององค์’ คนเก่าแก่เคยพูดให้ได้ยินแล้วบันไดนั้นห้องนั้นก็เป็นแบบแปลนเดิมทั้งหมดจนฉัตรอนันต์ไม่สบายใจ ชายหนุ่มก้าวขาเดินไปล็อกประตูแล้วจึงเดินเข้าห้องน้ำ


“ปาสาด ฉวยๆ ปิ๊บปิ๊บไปหาแม่” ปิดประตูห้องน้ำก็ยังได้ยินเสียงเจื้อยแจ้ว ท่านตารีบอาบน้ำอย่างรวดเร็วเพราะไม่อยากปล่อยหลานไกลสายตานานนัก หกนาทีถัดมาก็ยืนหน้าห้องน้ำผมเปียกโชก อลิสาปลอดภัยดีร่างเล็กถูกโอบไว้ในเก้าอี้มีที่วางแขนและพนักพิง “เชา ป่าป๊ะ” เด็กน้อยคงเปลี่ยนไปคุยกับพ่อแล้ว “ป่ะป๊ะไม่มาหยอ” เสียงนั้นออดอ้อนเป็นภาษาไทย ไม่รู้หนุ่มอิตาเลียนฟังออกไหม ฉัตรอนันต์ใช้ผ้าผืนเล็กเช็ดผมลวกๆ แล้วหยิบหนังสือมานั่งเฝ้าหลาน ในห้องนี้มีเก้าอี้ตัวเดียว เจ้าชายของวังไม่คิดอะไรมากเขาย่อตัวนั่งที่พื้น เอนหลังพิงขาเก้าอี้แล้วจับเท้าน้อยมาพาดบนไหล่ขวาของตน “อยู่กับท่านตา” คนถูกพาดพิงยิ้ม พูดเก่งจริงๆ ดวงตาสีเข้มละจากหน้ากระดาษไปมองนาฬิกา สองทุ่มสี่สิบแล้วนี่นา “ป่ะป๊ะเล่านิทานหน่อย” เสียงเล็กยังใสแจ๋วอยู่เลยให้คุยกับพ่อแม่อีกหน่อยก็ได้ ทรัพย์สินของอัศวภาคย์คงมีพอจ่ายค่าโทรข้ามประเทศและฉัตรเกล้าก็ไม่รู้หรอกว่าหลานนอนกี่โมง



“ว่างจังนะมึงน่ะ”


“กูไม่มีงานไง” ท่านตาฉัตรอนันต์ว่างตั้งแต่สิบโมงเช้าทั้งที่ตารางเดิมกว่าจะมีเวลาส่วนตัวก็ควรจะเป็นหลังบ่ายสามแท้ๆ การกล่อมเด็กหญิงอลิสานอนหลับนั้นง่ายยิ่งกว่าง่าย พอฟังนิทานจากอิตาลีไม่นานเด็กน้อยก็คอพับคออ่อนบนเก้าอี้ตัวใหญ่ปล่อยให้ท่านตาเสียค่าโทรฟรีไปตั้งครึ่งชั่วโมง คืนนั้นเขาได้นอนกอดอลิสาทั้งคืนสมใจแม้ตื่นขึ้นมาตอนเที่ยงคืนจะเห็นปลายเท้าทาบอยู่บนอกก็เถอะ “บริษัทมึงไม่หยุดเหรอวันเสาร์เนี่ย” ตอนแรกท่านตาวางแผนไว้ว่าจะพาหลานสาวเล่นปั้นแป้งแบบที่แม่เขาพาเล่นตอนเด็กๆ แต่หลังการ์ตูนวันเสาร์จบคเชนทร์ก็ยื่นมือถือมาให้อลิสา


‘คุณตาโทรมาครับ’ เลขาฯ หนุ่มบอกด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลและรอยยิ้ม อลิสารับโทรศัพท์เครื่องโตมาคุย


‘คูณตาขา’ เสียงเล็กหวานแจ๋ว ถ้าเขาเป็นสฤษดิ์ธาเขาคงไม่ไหนไม่รอด ‘อ้อ’ เสียงเล็กอืออาแล้วตากลมก็เบิกกว้างพร้อมกับพูดเสียงดังว่า ‘อลิซจะ จะกับไปดูค่ะ!’ ฉัตรอนันต์ที่กำลังหั่นไส้กรอกเป็นชิ้นเล็กๆ ด้วยความใส่ใจถึงกับหันขวับไปมอง กับหรือ!


‘อะไรนะคะอลิซ’ เขาให้งามจิตต้มน้ำไว้แล้วนะ กินของว่างเสร็จก็นวดแป้งแล้วเล่นได้เลย


คเชนทร์รับมือถือราคาสูงจากเด็กตัวเล็กแทบไม่ทัน อลิสาหันมาจ้องตาท่านตาอย่างแน่วแน่แล้วประกาศว่า ‘คูณตาบอกว่า ถะ  ถั่วของอลิซงอกแย้วค่ะ อลิซกับบ้าน’


แผนการที่เตรียมไว้ล่มไม่เป็นท่าเพราะหลานสาวเห็นว่าถั่วงอกน่าสนใจกว่าปราสาทสวยและแป้งปั้น ที่สำคัญ…


ทำไมเขาไม่รู้เลยว่าอลิสาปลูกถั่วงอกตอนไหน ขนาดว่าไม่เคยห่างบ้านหิรัญเวสม์เกินสองวันแท้ๆ


“ไม่หยุด กูเครียด กูเลยเรียกลูกน้องมาเครียดด้วย”


“เฮ้อ ไม่เจ๋งก็บุญแค่ไหนแล้วไอ้พล” คนไม่มีงานเปรยเสียงอ่อนแรง อลิสาทำให้ความมั่นใจเขาหายหมด คนอกหักเลยต้องมารบกวนเพื่อนถึงบริษัท


“มึงมาทำไม ไม่ไปซบพี่เขยมึงเหรอ” รองประธานบริษัทค้าเหล็กหยอกแรง คนถูกแกล้งไม่สะดุ้งเสทือน


“กูไม่เคยซบพี่กูล” แค่สนิทกับคนชื่อสฤษดิ์ธามากกว่าพ่อเท่านั้นเอง ชายหนุ่มที่ลากปลายนิ้วบนกระดาษเงยหน้ามอง


“เหรอ เออกูพูดผิด” พลกฤตมีงานต้องทำจึงตัดบท ฉัตรอนันต์ถือแก้วกาแฟร้อนลุกขึ้นแล้วเดินไปมองทิวทัศน์ด้านล่างที่กระจกมุมหนึ่ง ทายาทบริษัทใหญ่เปรยเสียงเหนื่อยล้า “เมื่อไรมันจะดีขึ้นวะ สามปีแล้วนะมึง”


ดวงตาสีเข้มของฉัตรอนันต์จ้องมองคนเดินขวักไขว่และรถยนต์วิ่งสวนกัน มุมปากยกขึ้น “พังขนาดนี้ กูให้หกปีถึงฟื้น”


พลกฤตเงยหน้า “หกเลยเหรอ!” สามปีที่เข้าบริษัทหามรุ่งหามค่ำยังไม่พออีกหรือ!


ท่านชายไม่ทำงานยกกาแฟขึ้นจิบแล้งส่งเสียง “อื้อ”


“งั้นมึงก็จะไม่ทำงานไปอีกหกปี?” เพื่อนรักไถ่ถาม ฉัตรอนันต์หันหน้ามามอง


“มึงโดนพี่กูลสะกดจิตมาให้แซะกูเหรอ” พอโดนย้ำมากๆ เข้าพ่อหนุ่มแสนสุภาพก็ทำเสียงเข้มและส่งสายตาจริงจังถามกลับ


พลกฤตรีบโบกมือ “เฮย ไม่ๆ… เออ ไปกินเหล้ามั้ย มึงมานี่ดูกลุ้มๆ นะ” เพื่อนซี้หม่อมเจ้าจากวังใหญ่เปลี่ยนเรื่อง


“ทำอย่างกับมึงว่าง” ผู้ชายที่ไม่ต้องทำงานก็มีกินมีใช้ตอบเสียงไม่นุ่ม


พลกฤตปิดแฟ้มงานแล้วลุกขึ้นยืน “ไปได้ ไปดูวิวแม่น้ำเถอะ เผื่อมึงจะได้มีงานทำเอาหน้าด้วยไง”


“งาน?” ฉัตรอนันต์ถาม สีหน้าเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน


เพื่อนรักจ้องหน้าแถมยังมีแววสนุกในดวงตาอีก เขาส่งเสียงไม่กังวล “อื้ม”







____________________


สวัสดีปีใหม่ค่ะ เหมือนจะขยันแต่ช่วงนี้ปิดเทอมก็เลยมาได้นิดหน่อยค่ะ ^^


ขอให้เป็นปีที่ดีของทุกท่านนะคะ 


นับอนันต์ไม่น่าจะเป็นเรื่องยาวนัก มีความเป็นไปได้สูงว่าอาจจะออกแต่ e-book ไม่ก็ทำมือค่ะ (แต่ถ้าได้ทำเองปกต้องเรียบแน่ๆเลยค่ะ 555) 

อย่างไรก็ตามสถิติเดิมทำได้หนึ่งเรื่องต่อสามปีค่ะ 55 เอ็นดูอลิซน้อยและตาของเธอด้วยนะคะ ^^


รัก 


ธาดา















ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 485 ครั้ง

738 ความคิดเห็น

  1. #165 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:49
    น่าสารท่านตานะ

    โดนคูณตาเรียกอลิซกับบ้านแย้ววววววว
    #165
    0
  2. #164 ao_majo (@ao_majo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 10:40

    ชั่วโมงบินมันต่างกันอะเนาะคุณกูล....ทำใจนะคะท่านชาย555

    #164
    0
  3. #163 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 4 มกราคม 2562 / 15:57
    คุณกูลผู้รู้จักหลานดียิ่ง หลอกอลิซกลับบ้านง่ายเป็นปอกกล้วยเลย 555
    #163
    0
  4. #162 ไอยดา (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 10:30

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ

    ไรท์ทำเล่มด้วยเถอะ ไม่ถนัดอ่าน e-book ตัวมันเล็กสายตาคนแก่อ่านไม่เห็นค่ะ

    #162
    0
  5. #161 ศรีไงศรีเองงงง (@alich25) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 02:03

    สวัสดีปีใหม่ค่าาา<3

    #161
    0
  6. #160 เจ้าทองน้อย (@piccolo_oro) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 3 มกราคม 2562 / 01:37
    แผนเรียกหลานกลับบ้านของคุณกูล
    #160
    0
  7. #159 Azure.frigga (@fafafalala) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:40
    สวัสดีปีใหม่ค่าา
    #159
    0
  8. #158 Srlh (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 23:26

    สงครามแย่งหลานครั้งที่ 1

    ท่านตาอยากเล่นกับเด็กต้องทำเองนะคะ จะได้ไม่มีคนมาแย่งไป555555555

    #158
    0
  9. #157 kikijajakiki (@kikijajakiki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 22:13
    คุณตามาแย่งหลานกลับไปแล้วค่ะท่านตา 555
    #157
    0
  10. #156 chicky_koi (@chicky_koi) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:52
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ
    #156
    0
  11. #155 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:36
    ถั่วงอกสำคัญกว่าท่านตาอีกนะคะอลิซ ท่านตาน้อยใจแล้ว อยู่ในวังคนเรียกว่าฝ่าบาทลงท้ายด้วยเพคะ อยู่กับเพื่อนเพื่อนขึ้นต้นด้วย-ลงท้ายด้วยวะรึเปล่าคะ โอ๊ยท่านชาย5555555555
    #155
    0
  12. #154 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:18

    เอ็นดูอลิซสุดๆ มีถั่วงอกเป็นของตัวเอง

    คุณตาสอนให้ลดค่าใช้จ่ายตั้งแต่เด็กหรือ

    คิดถึงหลานขั้นเอาถั่วงอกมาแย่งคืนชัดเจนมากคุณตา และ ท่านตา

    คือ พ่อแม่ยังแยกอลิซจากคุณตาไม่ได้ ท่านตาหวังสู้ยากนะคะ

    #154
    0
  13. #153 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:18
    สวัสดีปีใหม่ค่าไรท์
    โถก็รีบๆมีแฟนซะสิคะท่านตาจะได้ไม่เหงา
    #153
    0
  14. #152 Eye contact (@nwhshsjdn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 21:14
    สวัสดีปีใหม่ค่าาาาา
    #152
    0
  15. #151 ao_majo (@ao_majo) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 13:13

    สวัสดีปีใหม่ค่ะ

    #151
    0
  16. #150 rose (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 2 มกราคม 2562 / 10:21

    สวัสดีปีใหม่คร้า..ไรท์

    #150
    0
  17. #149 Thunyaporn10826 (@Thunyaporn10826) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 20:52
    อลิซน่ารักจังเลยค่ะ ชอบทุกเรื่องของไรท์เลย
    #149
    0
  18. #148 kikijajakiki (@kikijajakiki) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 16:40
    ในเรื่องนี้ประมาณปี พ.ศ.อะไรคะ ท่านตายังใช้โทรศัพท์บ้านโทรไปอิตาลี นึกว่าจะ vdo call ซะอีก
    #148
    1
  19. #146 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 31 ธันวาคม 2561 / 10:51
    ท่านตาเจอน้ำตาเข้าไปก็ลนลานใหญ่เลย 555
    #146
    0
  20. #145 Eye contact (@nwhshsjdn) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 22:59
    รอนะคะ สู้ๆ happy new year นะคะไรท์
    #145
    0
  21. #143 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 19:59

    รอแน่นอนค่ะ

    #143
    0
  22. #142 PrinceMillan (@smirnoff-24) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 17:43
    รักค่ะ เป็นกำลังใจให้เสมอนะคะ
    #142
    0
  23. #141 อนงค์นาง (@a-nongnang) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 17:25
    รอค่า เป็นกำลังใจให้ไรท์นะค้า~
    #141
    0
  24. วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 10:02
    สวัสดีปีใหม่ค่ะ มีความสุขสมหวังทุกประการนะคะ เราจะรอคอยต่อไป~
    #140
    0
  25. #139 p\'dear (@amanius) (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 30 ธันวาคม 2561 / 09:58
    55555 ท่านชายเจอฤทธิ์เด็กน้อยเข้าแล้วววววว
    เด็กๆมักจะมีศัพท์เฉพาะของเขาเวลาพูดถึงสิ่งของค่ะ อย่างตัวจิ๋วที่บ้านก็เรียกรีโมทว่าโทรศัพท์ เรียกเป็ดอาบน้ำว่าเหลืองๆ เรียกผ้ากอดนอนว่าขาวๆ ตอนที่เค้ามาเล่าให้ฟังว่าวันนี้ทำอะไร บางทีก็จะใช้คำศัพท์ที่เฉพาะทางมากซะจนบางทีกว่าจะรู้เรื่อง คนฟังก็มึนอยู่นานล่ะค่ะ ^^&#8221;
    #139
    0