ตอนที่ 5 : นับ 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5972
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 610 ครั้ง
    30 พ.ย. 61

4


“ท่านพี่เรียกชายหรอครับ” ฉัตรอนันต์มาพบพี่สาวที่ห้องทำงานบนชั้นสอง เขาแปลกใจไม่น้อยที่เห็นฉัตรเกล้าสวมชุดนอนในเวลาหกโมงเย็น “อ้าว ทำไมเปลี่ยนชุดแล้วล่ะครับ”


ใบหน้าไร้เครื่องสำอางของสตรีวัยห้าสิบปลายแม้ไม่เปล่งประกายเหมือนก่อนแต่ก็เป็นที่โปรดปรานของสมาชิกรังสรรค์ให้ได้หอมทุกคน ฉัตรเกล้าถอนใจเบาๆ แววตาอ่อนล้า “วันนี้พี่เหนื่อยน่ะ อยากนอนเร็ว มานั่งนี้สิชาย”


ฉัตรอนันต์เดินมานั่งเก้าอี้ตรงข้ามพี่สาว ระหว่างพี่น้องมีโต๊ะตัวใหญ่ขวางกั้น พอเห็นคนที่เขาเคารพเหมือนแม่ไม่แจ่มใสก็เป็นห่วง “ทานมื้อเย็นหรือยังครับ ให้หมอมาตรวจมั้ย”


“พี่ก็เป็นหมอนะชาย ไม่เป็นไรหรอก”


“แล้วมื้อเย็น…”


“ถ้าตื่นมาดึกๆ ค่อยกินก็ได้” ผู้หญิงไม่มียศศักดิ์พูดอย่างนั้น แต่ไม่ได้บอกว่าเดี๋ยวสฤษดิ์ธาก็คงจะยกสำรับอะไรสักอย่างมาป้อนถึงเตียง เดี๋ยวคนติดพี่เขยแถวๆ นี้จะย่นคิ้ว ถลึงตาใส่ ก่อนน้องชายจะพูดอะไรออกมาฉัตรเกล้าก็ชิงพูดสิ่งที่ตัวเองเหนื่อยใจ “ชายจะแต่งงานเมื่อไร”


ฉัตรอนันต์ทำหน้านิ่งใส่คนนั่งหลังโต๊ะทำงาน แล้วก็หลุดขำเบาๆ “ชายยังไม่ได้คบใครเลยครับ” เขาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน พี่สาวเริ่มปวดศีรษะ


“ชาย บอกตรงๆ นะ พี่เหนื่อย พี่คิดมากเรื่องทายาทอัศวภาคย์ อายุปูนนี้แล้วยังไม่มีลูกสืบสกุล เสด็จย่ากับท่านพ่อต้องเสียพระทัยแน่ๆ”


“ท่านสิ้นไปหมดแล้วนะครับ” เขากล่าวถึงญาติสนิทที่ไม่ค่อยได้ใกล้ชิดเสียงเรียบ


“ก็นั่นน่ะสิ แล้วพี่จะมีหน้าไปพบท่านได้อย่างไร” คนเคยใกล้ชิดทั้งสองพระองค์กุมขมับ


ฉัตรอนันต์ย่นคิ้ว “ท่านพี่ยังไม่เป็นอะไรสักหน่อย…” คงไม่มีโอกาสไปเฝ้าเร็วๆ นี้แน่ ฉัตรเกล้าถอนหายใจเสียงดัง เหนื่อยยิ่งกว่าเลี้ยงลูก…


“ชายอายุสามสิบสี่ อีกไม่กี่เดือนจะสามสิบห้าแล้ว หาเมียแล้วรีบมีลูกซะ ถ้าหาไม่ได้พี่จะหาให้ ไหนๆ หาเองมาสามสิบปีก็หาไม่ได้สักที”


“ชายไม่ได้จีบผู้หญิงตั้งแต่สี่ขวบนะครับ”


พี่สาวทำตาดุ “เป็นลูกชายไม่มีลูกสืบสกุลบรรพบุรุษชายผิดต่อทูลกระหม่อมปู่นะ”


ชายหนุ่มหรี่ตา “ชายไม่เคยพบทูล’หม่อมด้วยซ้ำ”


อดีตท่านหญิงที่เจ้าฟ้าภาคินัยโอภาสทรงเคยอุ้มเพียงคนเดียวสูดลมหายใจลึกๆ ข่มน้ำเสียงไม่ให้โต้ตอบคนยียวน “เกิดเป็นท่านชาย มีบ้านเป็นวังเจ้าพระยา โตมาได้เพราะทรัพย์ของทูล’หม่อมทรงสร้างให้ทั้งนั้น ชายควรจะตอบแทนท่านสิ” เลี้ยงกันมาอย่างไรนะคุณกูล… ฉัตรเกล้าอดนึกถึงสามีไม่ได้ ช่วงที่น้องชายเล็กๆ มัวแต่ยุ่งกับโรงพยาบาลรังสรรค์จนการอบรมฉัตรอนันต์เป็นหน้าที่ของหม่อมนิตยากับสฤษดิ์ธาเสียหมด


เฮ้อ น้านิตก็ไม่อยู่แล้ว


ชายหนุ่มบุคลิกสง่าและสุภาพประดิษฐ์หน้าตาให้อ่อนโยน เขาเอื้อมมือกุมมือเล็กของพี่สาวแล้วสบตา “ท่านพี่ครับ ชายไม่มีลูกแต่เรายังมีหลานๆ จากบ้านพี่หญิงไพลินไงครับ ชายขอหลานมาคนนึงพี่ไพลินกับพี่พิภพก็ยังมีแฝดอีกคน ให้ใช้อัศวภาคย์มาอยู่วังเจ้าพระยาก็พอแล้ว  หรือว่าถ้าเกล้ามีลูกอีกคน ชายจะขออลิซมาเป็นลูกของชาย”


“หยุด หยุดเดี๋ยวนี้ชาย” ฉัตรเกล้าได้ยินเรื่องละเมอเรื่อยเปื่อยก็รีบห้ามเอาไว้ “ชายไม่เข้าใจอีกแล้ว สายเลือดที่สืบต่อจากทูล’หม่อม ท่านพ่อและชายต่างหากที่พี่พอใจ แล้วพี่ก็มั่นใจว่าหลานไม่มีทางเหมือนลูกแท้ๆ” ผู้บริหารโรงพยาบาลเริ่มนำน้ำเสียงในที่ทำงานมาใช้ที่บ้าน คิ้วของฉัตรอนันต์กระตุกเพียงนิด มุมปากเขายกขึ้น


“ทำไมจะไม่เหมือนครับ ขนาดอลิซเห็นชายทุกวันยังรักชายเลย”


คุณยายของเด็กหญิงอลิสามองเข้าไปในดวงตาสีนิล “ที่ชายมาบ้านพี่ทุกวัน เพราะชายเหงาใช่มั้ยล่ะ”


แววตาของชายหนุ่มเปลี่ยนไป เขาเผลอมองตอบดวงตาสีน้ำตาลของพี่สาวโดยที่ลืมประดิษฐ์ท่าทาง ไม่กี่วินาทีก็ควบคุมกิริยาได้ “เหงาหรอครับ… ชายว่างก็เลยมาเล่นเกมกับพี่กูล เล่นกับหลานเฉยๆ ครับ”


ฉัตรเกล้าเกิดก่อนฉัตรอนันต์มาตั้งครึ่งชีวิต ทำไมจะมองไม่ออก “ทุกวันนี้วังเจ้าพระยามีชายอยู่คนเดียว มีแต่ญาติ ครอบครัวจริงๆ ของตัวเองก็ไม่มี… เชื่อพี่เถอะชาย มีลูกของตัวเอง ชายจะมีความสุขที่ได้เห็นเขาโตขึ้นทุกวัน”


ฉัตรอนันต์หลุบตาลง มือที่เคยกุมมือพี่สาวกลับกลายเป็นฉัตรเกล้ากำลังบีบกระชับราวกับกำลังอ่านใจเขา “ชายไม่เคยรักใคร ชายจะแต่งงานได้ยังไงครับ”


เรื่องนี้ฉัตรเกล้าก็จนปัญญา “พี่แต่งกับคุณกูลตอนอายุสิบเจ็ด ท่านพ่อเลือกให้ ก็อยู่กันได้ดีนะ” ฉัตรอนันต์รีบเงยหน้าสบตา อย่าบอกนะว่า… “ให้พี่หาให้มั้ย”


“ไม่เป็นไรครับ”



“วันนี้เราเริ่มเพลงใหม่กันนะคะ”


“เพงไยคะ” เด็กลูกครึ่งผมดำแก้มขาวอมชมพูสบตานับรับแป๋วแว๋ว อา น่ารักจังเลย…


“ดาวน้อยค่ะ อลิซเคยฟังมั้ย”


“ดาว…น้อย” คิ้วบางจัดขมวดจนคล้ายโบ นับรักยิ้มออกทั้งๆ ที่หล่อนคิดไม่ตกว่าจะไปหางานสอนที่ไหนเพิ่ม ครูเปียโนใช้นิ้วโป้งแอบแตะหว่างคิ้วลูกศิษย์ ลูบจนโบเล็กคลาย แล้วอลิสาก็นึกออก เด็กน้อยส่ายหน้า “ไม่เคยฟังค่า”


คุณครูยิ้มให้ “งั้นเดี๋ยวครูเล่นเปียโนแล้วก็ร้องให้ฟังนะคะ” หล่อนวางนิ้วบนคีย์บอร์ด พรมลงไปครั้งหนึ่งแล้วเริ่มร้อง “ทวิงเคิล ทวิงเคิล ลิตเติ้ล สตาร์ ฮาว อาย วัน เดอร์ วอท ยูอาร์” เสียงร้องและดนตรีบรรเลงไปพร้อมกัน อลิสาเริ่มสนุก ระหว่างนั้นเอี่ยมก็เดินไปเปิดประตูหลังจากได้ยินเสียงเคาะแผ่วเบา สฤษดิ์ธาและฉัตรเกล้าเดินเข้ามาพร้อมกัน ฉัตรเกล้ากระซิบเย้า


“อ้าว เราเข้ามาช้านะเนี่ย เริ่มเรียนแล้ว” นี่เป็นครั้งแรกที่คุณตาคุณยายมาดูการเรียนการสอนด้วยตัวเอง นับรักเล่นเปียโนและร้องเพลงเบนสายตามามองคนเข้ามาใหม่ ทั้งที่กำลังร้องเพลงอยู่ หล่อนสบตานายจ้างผู้ชายส่วนคุณผู้หญิงข้างสฤษดิ์ธาหล่อนไม่รู้จัก กระนั้นก็ต้องรักษามารยาท ผงกศีรษะทักทายนายจ้างทีหนึ่ง สฤษดิ์ธายิ้มจางและไม่ได้กล่าวอะไรปล่อยให้หล่อนสอนต่อไป อลิสาผู้ร่าเริงมากๆ ส่งเสียงอืออาคลอตาม


“-วิงเคิล ตาร์… วาน เดอร์ วอท ยู อาร์”


นับรักก้มลงสบดวงตากระจ่างใส สองสาวร้องเพลงไปด้วยกัน “อัพ อะเบิฟว เดอะ เวิร์ลด โซ ไฮ…”


คุณตาและผู้หญิงที่นับรักไม่รู้จักเดินไปนั่งบนโซฟาที่ห่างไกล จากตรงนั้นได้ยินเสียงเพลงแผ่วๆ แต่ฝั่งเปียโนไม่ได้ยินเสียงสองคนกระซิบกันแน่ๆ คนที่ใช้หางตามองตัวโน้ตจนคล่องแอบชำเลืองมอง ชายหญิงคู่นี้สนิทสนมเหมือนไม่สามารถมีความสัมพันธ์อื่นได้นอกจากสามีภรรยา มีจับมือถือแขน เอียงซบกันเสียด้วยซ้ำ สาวโสดหน้าร้อน


“ดาย ม่อน อิน เดอ สกาย” อลิสาร้องวนสิบรอบจนจำได้แล้ว นับรักก็เริ่มพาอ่านโน้ตทีละท่อน เนื้อเพลงท่อนแรกกำลังถูกถ่ายทอดให้นักเรียนตัวน้อย


“โด โด ค่ะ… ทวิงเคิล” หล่อนกดโดสองครั้งตามทำนองเพลง อลิสาวางนิ้วแล้วกดตามอย่างตั้งใจ


“ทะวิงเคิล”


“ครูว่าอลิซเล่นช้าไปนิ้ดเดียวนะคะ” วันนี้ถ้าคนขี้แซะอยู่ เขาไม่มีทางหาว่าหล่อน ‘ซ้ำเติม’ หลานสาวเขาได้แน่ๆ!


เอ๊ะ ว่าแต่วันนี้ไม่มาหรอ


“ทวิง คือโดตัวแรก เคิลคือโดตัวที่สองไงคะ ดูครูนะ”


“ไม่ดุเลยนะ” ผู้ใหญ่มองดูแล้วซุบซิบกัน


“กลัวผมไม่จ้างน่ะ”


คุณยายหันมามองหน้า “เอ๋ คุณกูลขู่เขาหรอ”


“อื้ม”


มุมปากเล็กยกขึ้น ไม่ปฏิเสธเลยนี่นา เลิกโกหกแล้ว “แล้วจะจ้างเขาเท่าไรถ้าไม่ผ่านโรงเรียน”


“ชั่วโมงละ… แปดร้อยเป็นไง คงไม่ค่อยมีงานเท่าไร”


“ก็ดีนะ ให้สอนสองวันเลยหรอ”


“วันเดียวกลัวจะลืมน่ะ ชายก็บอกว่าอลิซไม่ได้ฝืน ยังสนุกอยู่” คนออกเงินจ้างว่า ฉัตรเกล้าหันไปมองครูสาวและอลิสา


“ใจดีกว่าท่านแม่คุณกูลเยอะเลย” ตอนแต่งงานใหม่ๆ แม่สามีที่เป็นนักเปียโนระดับโลกได้สอนสะใภ้รังสรรค์เล่นเปียโนเหมือนกัน สฤษดิ์ธาเลิกคิ้ว


“เดี๋ยวเถอะ นั่นก็ท่านแม่ท่านหญิงเหมือนกัน” ฉัตรเกล้าไม่กลัวความดุของสามีกลับหัวเราะเสียงดังจนนับรักและอลิสาหันมามอง


“โอ๊ะ ขอโทษทีจ้ะ” คุณผู้หญิงส่งเสียงพร้อมรอยยิ้ม อลิสาเห็นตายายก็โดดจากเก้าอี้ไร้พนักแล้ววิ่งมาหา


“คูณยาย” เด็กน้อยเรียกเสียงดัง ฉัตรเกล้าอ้าแขนอุ้มเด็กหญิงขึ้นมานั่งตัก


“คะ เป็นยังไงคะ อลิซ”


“คูณยายร้องเพงมั้ยคะ” เป็นภรรยาคุณท่านจริงๆ ด้วย…


“อืม… ยายฟังอลิซดีกว่าค่ะ”


สฤษดิ์ธาเห็นยายหลานหยอกล้อกันแล้วบอกครูสาว “พักสักครู่แล้วกันนะ”


นับรักเลียนแบบกิริยาที่แม่บ้านบ้านนี้ชอบทำคือ คลี่ยิ้ม ยืนขึ้นรวบมือและก้มศีรษะน้อยๆ “ถ้าอย่างนั้นดิฉันขออนุญาตสักครู่นะคะ” ห้องที่มีความรักและความส่วนตัวอบอวลไปทั่ว หล่อนหลบฉากนี้จะดีกว่า


สฤษดิ์ธาพยักหน้า “ตามสบายนะ สิบนาทีค่อยเรียนต่อ” ก่อนจะหมุนตัวหันหลังนับรักได้ยินเสียงคนคุยกันกระหนุงกระหนิง


“สตาร์แปลว่าดาวไงจ๊ะ เหมือนเพลงนี้ชื่ออะไรน้า ใช่ดาวน้อยรึเปล่า”


“ค่า ดาวน้อยๆ”


พูดเพราะกันจัง…


นึกว่าจะมีแต่ในละครเสียอีก


แต่ว่า… ที่บ้านเช่าหล่อนก็ไม่มีโทรทัศน์นี่นา ไม่ได้ไปขอร้านชำดูละครค่ำหลายเดือนแล้ว ไม่รู้จำเลยรัก* จบหรือยัง เถ้ากุหลาบ** ฉายแทนแล้วกระมัง…


เอี่ยมพาคนนอกบ้านออกจากห้องเปียโนเปิดแอร์เย็นเฉียบ บอกทางไปห้องน้ำและรอกระทั่งนับรักเสร็จะธุระไม่ปล่อยให้คลาดสายตา หญิงสาวยกข้อมือดูนาฬิกา “เอี่ยมจ๊ะ ยังเหลือเวลาพักอีกนิดหน่อย ขอครูนั่งข้างนอกได้มั้ย ข้างในมันหนาวน่ะจ้ะ”


“อ๋อ ได้เลยค่ะ คุณครูรอสักครู่นะคะ เดี๋ยวดิฉันไปยกเก้าอี้มาให้” แล้วเอี่ยมก็กลับมาพร้อมเก้าอี้หวายที่คงไม่หนักเท่าไร นับรักกล่าวขอบคุณ หล่อนนั่งตรงโถงทางเดินใกล้ๆ กับโต๊ะยาวที่วางกรอบรูปไล่มาตั้งแต่ภาพขาวดำ จนที่ริมสุดเป็นรูปถ่ายมีสีบ้างแล้ว ในรูปมีสมาชิกห้าคน


“นี่ลูกๆ คุณท่านกับคุณผู้หญิงหรอจ๊ะ” คุณตาคุณยายของอลิสายังหนุ่มสาว ข้างหน้าพวกเขามีเด็กสามคนยืนเรียงความสูงกัน


“คุณผู้หญิง? อ๋อ ท่านหญิงฉัตร ภรรยาคุณท่านเป็นท่านหญิงมาก่อน พวกเราไม่เรียกคุณผู้หญิงค่ะครู” แม่บ้านอธิบาย นับรักอึ้งอีกครั้ง


“ท่านหญิงฉัตรกับท่านชายอนันต์?” บ้านนี้รู้สึกจะมี ‘ท่าน’ มากไปแล้ว


“ท่านเป็นพี่น้องคนละแม่กันค่ะ ก็เลยอายุห่างกันมากๆ ยังไงละคะ”


ตากลมโตขึ้นพลางส่งเสียงกระซิบ “คนละแม่แต่ก็รักกันดีใช่มั้ยคะ” แขกเห็นฉัตรอนันต์อยู่บ้านนี้บ่อยกว่าเจ้าของอีก


เอี่ยมเงียบไปเหมือนนึกอะไร “ก็…ไม่เคยเห็นท่านทะเลาะกันนะคะ ท่านชายออกจะเกรงพระทัยท่านหญิง… คือท่านหญิงฉัตรมีท่านแม่เป็นหม่อมเจ้าค่ะ พอท่านแม่ท่านสิ้น พระองค์พัฒน์ก็ทรงมีหม่อมคนใหม่ซึ่งก็เป็นแม่ของท่านหญิงอรุณกับท่านชายอนันต์”


มีชื่อใหม่เข้ามาอีกแล้ว ครูสาวยกนิ้วนวดขมับ “เอี่ยมจ๊ะ ครูไม่รู้เรื่องหรอก คือควรเรียกคุณยายอลิซว่าท่านหญิงใช่มั้ย”


“ค่ะ ต้องเรียกท่านหญิงค่ะ คนข้างนอกจะเรียกคุณหมอหรืออะไรแต่เราต้องเรียกท่านหญิง”


“แล้วท่านมีลูกสามคนหรอ”


“ใช่ค่ะ คุณเหนือ คุณกลางแล้วก็คุณเกล้าที่เป็นแม่คุณอลิซค่ะ”


นับรักขยับเข้าไปจ้องภาพครอบครัวในกรอบเล็กใกล้ๆ ก็สงสัย “แล้วที่บ้านนี้คุณท่านกับท่านหญิงอยู่กันแค่สองคนหรอ”


“คุณกลางอยู่ที่นี่ด้วยค่ะ คุณเกล้าไปอยู่บ้านสามีเธอที่อิตาลี กลับมาเยี่ยมคุณอลิซบ่อยอยู่นะคะส่วนคุณเหนือมักจะค้างที่วังรังสรรค์ค่ะ”


“วะ วัง!?” ทะ ทำไมเรียกวังล่ะ!? “หมายถึงวังที่ท่านชายอนันต์อยู่หรอ”


พี่เลี้ยงอลิสาส่ายหน้า “ไม่ใช่ค่ะ คนละวัง วังท่านชายชื่อวังเจ้าพระยาค่ะ ส่วนวังรังสรรค์เป็นสมบัติฝั่งของคุณท่าน”


“หา!” ครูสาวหลุดกิริยา คนสองคนที่แต่ละคนมี ‘วัง’ ของฝั่งครอบครัวตัวเองมาแต่งงานกัน นี่มันละครชัดๆ! “หมายความว่าคุณท่านก็เป็น…”


อย่าบอกนะว่าเป็น หม่อมเจ้า อีก!


“คุณท่านเป็นพระนัดดาในพระองค์เจ้าค่ะ”


โอ๊ย คนบ้านนี้ยกยศอะไรมาพูดก็ไม่รู้ “ครูว่าครูกลับเข้าไปสอนดีกว่า”


ปวดหัว ปวดหัวจริงๆ



จบชั่วโมงเรียนวันศุกร์ อลิสาเล่นเปียโนเพลงดาวน้อยได้ครึ่งเพลง เด็กหญิงโดดจากเก้าอี้จนกระโปรงสะบัดแล้ววิ่งไปหาคุณตา


“คุณตา อลิซมีโดเรม่อนค่า” นับรักมองเห็นสถานะการเงินของหล่อนไม่คล่องในช่วงนี้ สติกเกอร์ลิขสิทธิ์จึงไม่ได้ถูกซื้อมา หล่อนขอยืมสีไม้หลานชายวัยอนุบาลของบ้านข้างๆ มาวาดรูประบายสีแทน โชคดีว่าตอนเด็กๆ เคยดูโดเรม่อนเหมือนกันและหุ่นยนต์แมววาดไม่ยากเลย ตอนนี้งานศิลปะของหล่อนถูกโบกไปมาในมือเล็กๆ ของอลิซ


จะต้องมีรางวัลทุกคาบจริงๆ สินะ…


“สอนได้ดีนะ” ขณะมองภาพคุณตากับหลานสาวเสียงเรียบนุ่มก็ดังขึ้น นับรักหันมอง ฉัตรเกล้ายิ้มให้สาวรุ่นลูก ใบหน้างดงามทำให้ครูสอนเปียโนหลุบตาเขิน


สวยจังเลย สวยจัง เสียงก็…


“ขะ ขอบพระคุณค่ะ เอ๊ย! เพคะ…” หม่อมเจ้า คุณยายอลิซเป็นหม่อมเจ้า!


เสียงหัวเราะนุ่มนวลดังขึ้น “ฉันไม่ได้เป็นท่านหญิงแล้วล่ะ อย่าไปเชื่อเอี่ยมมาก พูดธรรมดาก็ได้” กิริยานุ่มนวลไปหมด นี่น่ะหรือพี่สาวฉัตรอนันต์


ไม่เห็นเหมือนน้องเลย มุมปากของนับรักโค้งลงเมื่อนึกถึงคนที่หล่อนเจอบ่อยที่สุดในบ้านหลังนี้ ครูสาวเดินตามฉัตรเกล้าลงบันไดสูงด้วยความสำรวม คนที่เดินนำเอ่ยขึ้น “ครูกลับยังไงล่ะ”


“นับเดินออกไปรอรถเมล์ข้างหน้าค่ะ”


“หืม” สตรีวัยห้าสิบปลายที่ยังงดงามหยุดก้าวขาแล้วหันมอง “เดินออกไปหน้าซอยหรอ ไกลออก” แค่จากเรือนใหญ่ไปที่รั้วคฤหาสน์ก็ต้องเดินประมาณสี่นาทีแล้วแท้ๆ “เดี๋ยวจะให้คนไปส่ง”


“เอ่อ ไม่รบกวนดีกว่าค่ะ”


“ไม่ได้ลำบากอะไรหรอก คนรถว่างอยู่” ลงมาถึงข้างล่าง หล่อนเห็นอลิสาสะพายเป้รูปมารุโกะบนหลัง เด็กน้อยยืนหน้ามุขเหมือนกำลังรออะไรบางอย่างโดยมีเอี่ยมดูแลใกล้ๆ ที่พื้นมีตะกร้าใส่ของใช้เด็กใบใหญ่ นับรักขมวดคิ้ว


“ขอโทษนะคะ อลิซจะไปไหนหรอคะ”


คุณผู้หญิงของบ้านมองหลานสาวรอคอยอย่างตื่นเต้น อลิสาส่งเสียง “ปาสาด ปาสาด” เป็นระยะ


“วันนี้ชายอนันต์จะพาไปค้างที่วังเจ้าพระยาน่ะ ฉันแหย่เขาว่าหลานนอกไส้น่ะไม่เหมือนลูกหรอก เขาก็เลยจะเอาอลิซไปเลี้ยงคืนนึง”


“แล้วท่านชายไม่มีลูกหรอคะ” เขาก็ดูรักอลิสาเกินหลานสาวนอกบ้านจริงๆ


“สามสิบสี่แล้วยังไม่มี เป็นหมันรึเปล่าก็ไม่รู้” ประโยคที่พี่สาวหนุ่มฉกรรจ์เปรยทำให้สาวโสดหน้าร้อนไปถนัดตา ฉัตรเกล้าปรายตามองหน้าครูสาวก็หลุดขำ “ที่ไม่ได้มาเฝ้าอลิซวันนี้เพราะมัวแต่คุมช่างสร้างปราสาทน้อยอยู่น่ะ อยากให้หลานไปนอนจนเอารูปปราสาทมาล่อเชียวนะ” แล้วก็คว้ารูปวาดปราสาทที่เหมือนในการ์ตูนมาให้นับรักดู คนนอกบ้านเริ่มชินกับนายหญิงของรังสรรค์พิจารณารูปนั้นลืมความเขินอาย ผู้หญิงอายุยี่สิบห้ามองสิ่งรายล้อมทายาทของบ้านนี้ก็รู้สึกตกในภวังค์พอคิดอะไรได้มุมปากก็คลี่ยิ้มแล้วสบตา


“มีแต่คนรักอลิซเต็มไปหมดเลยค่ะ”


พลันฉัตรเกล้าก็ได้ยินประโยคเดียวกันจากความทรงจำที่ยาวนาน ‘มีแต่คนรัก’ อย่างนั้นหรือ ก็ไม่ได้ยินมานานจริงๆ แล้วนั่นล่ะ


ผู้หญิงที่มีลูกแค่สามคนต้องยั้งมือขวาไม่ให้ยกไปลูบผมคนนอกบ้านอย่างยิ่งยวดพลางตระหนกกับท่าทีของตัวเองเงียบๆ


“…อ้าว พูดถึงก็มาพอดี” คุณยายของอลิสาเปลี่ยนเรื่องและหันหน้าออกไปมองรถยนต์คันใหญ่คุ้นตา รถยุโรปสีเทาหยุดที่หน้ามุขประตูหลังก็เปิดออกจากคนนั่งเอง


“เย้! ท่านตาๆ” เด็กน้อยสะพายเป้มารุโกะร้องเรียก ชายหนุ่มในชุดสูทยิ้มกว้าง


“ตามารับแล้วค่ะอลิซ”



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 610 ครั้ง

697 ความคิดเห็น

  1. #108 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 ธันวาคม 2561 / 01:10
    ท่านตามารับอลิซล่ะ

    ว่าแต่ท่านพี่ขักจะเอ็นดูนับล่ะนะ
    #108
    0
  2. #98 ao_majo (@ao_majo) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 20:42

    เหมือนท่านพี่จะเอ็นดูนับรักแล้วนะ ท่านชายอนันต์ว่าเช่นไรคะ



    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 1 ธันวาคม 2561 / 20:44
    #98
    0
  3. #97 Pp.piglet (@maneewan236) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 16:17
    เนื้อเรื่อง อยู่ช่วงปี พ.ศ. ไหนคะ
    #97
    1
    • #97-1 infront (@infront) (จากตอนที่ 5)
      1 ธันวาคม 2561 / 16:28
      2540 ค่ะ
      #97-1
  4. #96 Chularat Wankhruea (@maiza88) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 10:57

    ติดลมมากค่ะไรท์. ขอบคุณสำหรับผังครอบครัวนะตะ


    #96
    0
  5. #95 อนงค์นาง (@a-nongnang) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 08:27
    น่ารักทุกคนเลยค่า อยากอ่านต่อแล้วววว^^
    #95
    0
  6. #94 Srlh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:35

    นับจ๊ะ คุณฉัตรต้องสวยมากๆอยู่แล้ว แถมนิสัยดีน่ารักด้วยนะ เพราะทำคนบางคนเตลิดวิ่งเข้าวัดมาแล้วน้าาาา

    #94
    0
  7. #93 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 00:26
    ท่านตาฉัตรอนันต์รีบๆหาเมียนะคะ พี่สาวว่าเป็นหมันไปแล้ว วันนี้จะได้ไปส่งสาวไหมนะ
    #93
    0
  8. #92 Slammer15 (@a21189s) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:59
    ไม่ต้องงง ๆ หัดไว้ให้ดีเดี๋ยวได้ใช้ 5555
    #92
    0
  9. #91 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 23:26
    นับรักคะ เมื่อก่อนเราก็เป็นแบบเธอ เสด็จ พระองค์เจ้า ทูลหม่อม เจ้าฟ้า หม่อมเจ้า งงไปหมด ถ้าได้ผ่านเรื่องชายก่อกับคุณกูลมาแล้ว เราจะรอดค่ะ5555555555

    คุณตากูลกับคุณยายฉัตร ยังน่ารักไม่เปลี่ยนเลย ยังเขินคุณกูลที่อายุจะเจ็ดสิบอยู่หรือนี่ ตายๆๆ ตอนประโยค มีคนรักอลิสเต็มไปหมดเลย ก็นึกถึงที่คุณกูลบอกท่านหญิงเหมือนกันเลย มีแต่คนรักท่านหญิงทั้งนั้นเลยน้าาา
    #91
    1
    • #91-1 infront (@infront) (จากตอนที่ 5)
      30 พฤศจิกายน 2561 / 23:50
      ถ้านับจะเข้าวัง นับต้องท่องได้นะคะ ^^
      #91-1
  10. #90 Good One D@y (@magic_girl) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 29 พฤศจิกายน 2561 / 09:14

    โอ้ย น่ารักจัง คือชอบคุณกูลกับฉัตรมากเลย ดีใจที่มีบทบาทเยอะ

    #90
    0
  11. #88 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2561 / 10:03
    อลิซ น่ารัก

    แต่ทำไมถึงได้ เคร่ง ขนาดนั้นนะ
    #88
    0
  12. #87 pretty-p (@rod_usawadee) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 20:16

    ทำไมต้องเฝ้าใกล้ชิดเสียขนาดนี้คะ นึกว่าเป็นนักโทษเสียอีกค่ะ

    คุณกูล กลายเป็นคนดุแบบนี้ เมื่อไหร่กันคะ

    #87
    0
  13. #86 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:56
    วันนี้คูณยายฉัตรมาดูด้วย
    #86
    0
  14. #85 Srlh (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:54

    คุณตากูลกับท่านยายฉัตรน่ารักมากเลยค่าาาา

    อลิซน้อยก็น่ารักมากๆ จนจบเรื่องนี้อลิซจะเล่นเปียโนได้กี่เพลงน้าาาาา

    #85
    0
  15. #84 Eilly (@eilly) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:41
    คุณชายพูดถึงแต่ทางฝั่งพี่หญิงไพลิน อยากรู้ว่าพี่สาวแท้ๆคุณหญิงอรุณเป็นยังไงบ้างคะ
    #84
    0
  16. #83 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 21:40
    คุณกูลที่เลิกโกหกแล้ว55555
    #83
    0
  17. #82 ไอยดา (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 12:01

    ไรท์ ช่วยเกริ่นเรื่องของฉัตรอนันท์หน่อยค่ะ ทำไมคุณกูลถึงได้เลี้ยงมาค่ะ

    ไม่ได้อ่านเรื่องของคุณกูลอะ ขอบคุณค่ะ

    #82
    0
  18. #81 novellover (@Novellover) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:52
    รออลิซรักหลานจ้ะ
    #81
    0
  19. #80 SPcHeek (@alpaca) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:29
    สฤษดิ์ธาโดนอีกแล้ว เลี้ยงน้องมายังไง555555 ทำไมท่านหญิงดูเหนื่อยขนาดนี้ เป็นเพราะเหนื่อยใจเลยเหนื่อยกายไปด้วยเลยหรอ คงเป็นเรื่องที่น่าเป็นห่วงมากทายาทอัศวภาคย์เนี่ย
    #80
    0
  20. #79 พิริสา (@pirisa_linn) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:28
    ต้องหาเองโดวเร็ววัน เด่วท่านพี่จะจับถุงมาคลุมหัว
    #79
    0
  21. #78 satamsomtua (@satamsomtua) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:27
    ให้หาเองคงต้องขึ้นคาน แน่ ท่านพี่ต้องหาให้แล้วหล่ะ
    #78
    0
  22. #77 Angangkana (@Angangkana) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:26
    พี่สาวห่วงน้องชาย
    #77
    0
  23. #76 Pp.piglet (@maneewan236) (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 22:22
    ท่านชายต้องรีบหาด่วนเลยค่ะ เดี๋ยวพี่ฉัตรจะหาให้เสียก่อน ^^
    #76
    0