ตอนที่ 12 : นับ 11

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4704
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 534 ครั้ง
    18 พ.ค. 62

11





เช้าตรู่วันหยุดของคนทำงานถูกรบกวนด้วยคนว่างงานที่ทายาทแบงค์ใหญ่เชื้อเชิญมาด้วยตัวเอง ชายหนุ่มที่ไม่กี่คนรับทราบว่ามีความสามารถทิ้งตัวขัดสมาธิบนพื้นพรม “เอ้า เอกสาร” มาถึงก็เรียกหางานมาดูไม่ให้เสียเวลา ผู้จัดการธนาคารหนุ่มรีบหอบของที่เขาต้องการมากองตรงหน้า ฉัตรอนันต์เห็นกระดาษกองโตก็ถอนหายใจหนักๆ ทีหนึ่ง ก่อนจะหยิบขึ้นมากวาดสายตาเร็วๆ


“ขอโทษที่รบกวนนะครับท่านชาย”


“อื้อ ไม่เป็นไรหรอก” คนช่วยงานแต่ไม่ได้ค่าจ้างไม่ได้ยินเสียงเสียงนานเป็นนาที เขาอ่านเอกสารไปห้าหน้าก็เงยหน้าขึ้นมาเห็นผู้ชายวัยใกล้กันที่เคยมาดมั่นนั่งคอตกบนพรม “นั่งไม่มีราศีเลยคุณชายเอ๊ย”


หม่อมราชวงศ์อรรณพ นพรัตน์ ถอนหายใจ เขายกมือขวาขึ้นมากุมหน้าผาก “ชายเหนื่อย ธนาคารไม่ควรจะปิดในรุ่นชายเลย” พิษเศรษฐกิจที่ฝรั่งเรียกว่า ‘ต้มยำกุ้ง’ ช่างร้ายกาจ ฉัตรอนันต์หรี่ตาดุแม้คนตรงหน้าจะมองไม่เห็น


“ห้ามฆ่าตัวตายนะ ฉันไม่อยากไปงานศพ”


“ไม่ปิดได้มั้ย คนที่บ้านอายเขาแย่ โอ๊ย!” คุณชายหน้าบางสะดุ้งเพราะเพื่อนรักเอากระดาษม้วนใหญ่ตีไหล่ “เจ็บนะฝ่าบาท!”


“ยังจะห่วงหน้าตาอีก หนี้เสียบานตะไท ใครแอพพรูฟสินเชื่อเยอะขนาดนี้!”


“เอ้า! ตลาดมันกำลังโตก็ต้องปล่อยกู้สิครับ”


“แล้วเก็บได้สักรายมั้ย”


“เก็บได้ชายไม่เรียกฝ่าบาทมาหรอก”


คนมาช่วยยกมือนวดขมับ “ขายหนี้ ปิดกิจการ รีแบรนด์ใหม่”


คนห่วงหน้าตายังอิดออด “ชื่อเสียงที่สั่งสมมา…”


“มันป่นปี้หมดแล้วคุณชาย”


“ฝ่าบาทใจร้าย”


“อยากขายวังมาใช้หนี้ก็ตามใจ”


“ไม่นะ!” อรรณนพร้องเสียงดัง คนไม่มีกิจการก็เข้าใจเขาถึงไม่ทำกิจการอย่างไรเล่า


“ก็นั่นน่ะสิ ปิดแบงค์ดีกว่าขายบ้านตัวเองจริงมั้ย” ฉัตรอนันต์วางมือจากเอกสารทั้งหมด แล้วสบตาเพื่อนสมัยเด็ก


“ทำไมฝ่าบาทไม่เดือดร้อนอะไรเลย”


“เอ้า! อยากเห็นคนอื่นล่มจมเหรอ?”


“ก็มีแต่ฝ่าบาทที่ไม่กระทบกระเทือน พี่ฉัตรก็ไม่เห็นเป็นอะไร” คนทำธุรกิจยังมองไม่เห็นเลยว่าพี่น้องอัศวภาคย์ทำไมไม่ทุกข์ร้อน


คนใช้นามสกุลอัศวภาคย์เพียงคนเดียวเอนหลังพิงขาโซฟาแล้วกอดอก “ฉันไม่มีร้านอะไรนี่ พี่ฉัตรก็เห็นท่าไม่ดีมาหลายปีแล้ว แค่ไม่เพิ่มทุนก็พออยู่ได้” ต้องขอบคุณสฤษดิ์ธาด้วยนั่นละ… “นะคุณชาย ปิดแล้วสร้างใหม่ เหนื่อยน้อยกว่าแก้ของเก่าเยอะเลย”


“เฮ้อ ถ้าไม่ทำแบบนั้นท่านชายก็มาเหนื่อยเปล่าสินะ… ได้ข่าวมาว่าจะซื้อโรงแรมเหรอ”


“อื้อ”


“ผมให้ท่านชายกู้ไม่ได้แล้วนะ” เพื่อนรักบอกเสียงผะแผ่ว ฉัตรอนันต์ยิ้มเซียว


“ไม่ต้องห่วงหรอก ฉันพอมี”


“แล้ววันนี้นัดผมเช้าจัง”


คนมาหาตั้งแต่เจ็ดโมงยืดหลังขึ้น “จะพาหลานไปเล่นน้ำบ้านเพื่อน ตอนบ่ายเขามีเรียนพิเศษก็เลยจะเล่นน้ำตั้งแต่เก้าโมงเลยน่ะ”



“มึงซื้อรถใหม่”


“อื้อ”


“ไหนอยากได้สปอร์ต ทำไมซื้อรถตู้วะ” หลังบ้านหลังใหญ่ของพลกฤตมีสระว่ายน้ำขนาดใหญ่ มีเตียงผ้าตั้งริมสระสองหลัง ในสระมีเสียงกรี้ดกร๊าดและน้ำกระเซน ชายหนุ่มที่พาหลานสามคนมารบกวนเพื่อนสนิทเอ่ยตอบ


“หลานกูเยอะก็เลยซื้อคันใหญ่” หลังจากทำงานที่ไม่ได้เงิน ฉัตรอนันต์ก็มีโอกาสมาพักผ่อนที่บ้านเพื่อน ชายหนุ่มนอนบนเตียงผ้าใบ พักสายตาอยู่หลังแว่นกันแดดมีราคา


เจ้าของบ้านที่ปกติต้องอยู่บริษัทวันเสาร์แต่ฉัตรอนันต์ดึงดันจะขอมาใช้สระว่ายน้ำที่บ้านเขาให้ได้ทำหน้าไม่เชื่อ “ที่เยอะๆ นี่ก็ไม่ใช่ของมึงสักคน ลูกใครบ้างเนี่ย”


คนมีหลานไม่มีลูกหัวเราะทีหนึ่งก่อนจะโอ้อวดอย่างภูมิใจ “นายภูมิ นายภัส ลูกพี่หญิงไพลิน อลิซลูกยายเกล้า”


“พี่หญิงไพลินนี่ญาติมึงเหรอ” เพื่อนเขาเป็นหม่อมเจ้า มีคนอยากเป็นญาติด้วยเต็มไปหมด


“ใช่มั้ง ลูกผู้น้องของพี่ฉัตร”


“โห หาความสัมพันธ์ทางสายเลือดไม่มีเลยครับท่านชาย” พอเพื่อนเหน็บแนมเขาก็ชักหัวเราะไม่ออก หลานแฝดกำลังโตของเขาก็ดับฝันฉัตรอนันต์เสียราบคาบ แม่สองหนุ่มเป็นญาติฝั่งแม่ของฉัตรเกล้า จะโยงว่ามีสายเลือดเกี่ยวกับเขาเสียหน่อยก็แทบจะพูดไม่ได้ในเมื่อแม่ของเขากับแม่ของฉัตรเกล้าไม่ใช่คนเดียวกัน หนำซ้ำหม่อมราชวงศ์ไพลีรัตน์แม่เจ้าแฝดก็เป็นทายาทคนเดียวของวรวัชร ภูมิ แฝดคนโตจึงต้องใช้นามสกุลแม่ ภัส แฝดคนน้องก็ต้องสืบสกุลของพ่อที่เป็นทูตอีก ไม่มีใครเปลี่ยนมาใช้อัศวภาคย์ได้สักคน


“ก็เลี้ยงๆ ไป”


“ฝ่าบาท ถึงเวลาที่คุณภูมิคุณภัสต้องไปเรียนแล้วกระหม่อม” คเชนทร์ที่ปลีกตัวไปโทรศัพท์ตั้งนานเดินเข้ามาบอก ฉัตรอนันต์ลุกขึ้นนั่งบนเตียง


“ถ้ายังงั้นนายก็ไปส่งเขาไปเรียนไป แล้วค่อยกลับมารับฉันกับอลิซที่นี่”


“กระหม่อม” เลขาฯ หนุ่มถอยไปเรียกเด็กแฝดขึ้นจากสระ อลิสาบนห่วงยางเป็ดอันใหญ่ก็เรียกร้องให้น้าชายอุ้มตัวเองขึ้นด้วย เด็กหญิงตัวเปียกปอนวิ่งเข้าหาอ้อมกอดท่านตา


“ท่านตาขา”


“คะอลิซ” ฉัตรอนันต์รับคำเสียงนุ่ม อลิสาเอียงหน้ากลมเหมือนเขินอะไร มือเล็กป้องปากกระซิบคำให้ท่านตาได้ยินคนเดียว


“ปวดอึ๊ค่ะ”


ฉัตรอนันต์หัวเราะ “งั้นไปอาบน้ำเลยนะคะ” ชายหนุ่มมองเลยไปแถวสระน้ำ พอสบตาคน

งานชายก็เรียกมาหา


“ครับท่าน” คนงานบ้านเพื่อนรับคำ


“เอาลมออกจากห่วงยางนะ เช็ดสักหน่อยแล้วเอาขึ้นรถฉันเลย อ้ะ ค่าน้ำ”


“ขอบคุณครับ” ชายร่างผอมยกมือขึ้นหัวแล้วรับธนาบัตรสีเทาไป พลกฤตอดหมั่นไส้การจัดการของเพื่อนไม่ได้ แหม ไม่ให้เจ้าบ้านลำบากเลยนะ


“กูพาหลานไปอาบน้ำก่อนนะ ขอบใจที่ให้ยืมสระ”


“เออ หาเครดิตให้กูกู้ด้วย” เพื่อนรักตะโกนไล่หลัง ฉัตรอนันต์ที่เปียกไปทั้งตัวเพราะอุ้มหลานรักส่งเสียงตอบ


“เดี๋ยวหาให้”




“ผมชื่อภวัตครับ เป็นเลขาท่านชายอนันต์ ครูตัดสินใจมาแล้วใช่มั้ยครับ” ผู้ชายใส่สูททับเชิ้ตขาวไม่ผูกเนกไทส่งเสียงทันทีที่นับรักเดินเข้ามาในห้องอาหารของโรงแรม ผู้หญิงที่ไม่เกี่ยวข้องอะไรกับงานบริการเลยใจเต้นตึกตัก


“เอ่อ ค่ะ”


“เชิญนั่งก่อนครับ รับน้ำอะไรดี” เลขาฯหนุ่มเชื้อเชิญและรับรองแขกอย่างคล่องแคล่ว


“น้ำเปล่าก็พอค่ะ”


ภวัตสั่งความบริกรข้างหลังแล้ววุ่นวายกับเอกสารบนโต๊ะอาหารชั่วครู่ นับรักต้องเก็บคำถามที่วนอยู่ในหัวหล่อนเป็นสิบรอบอย่างเช่น ‘ท่านชายแน่ใจเหรอคะว่าจะจ้างฉัน ฉันไม่เคยเรียนมานะคะ เล่นดนตรีมาตลอดจะทำงานโรงแรมได้ยังไง’ ให้มิดชิด หล่อนต้องเลิกห่วงแทนคนจ้างได้แล้วเพราะสถานะการเงินบีบคั้นให้ต้องรับงาน ในเมื่องานสอนหายหมดมีอะไรให้ทำก็ต้องทำไปก่อน


“ครูครับ นี่เป็นรายละเอียดงานและค่าตอบแทน นี่เป็นสัญญาจ้าง ผมจะอธิบายทีละส่วนนะครับ” เขาเข้าเรื่องอย่างรวดเร็ว นับรักถูกบรรยากาศความจริงจังแฝงความเป็นกันเองบีบให้ยืดตัวตรงอย่างไม่รู้ตัว ภวัตยกมุมปากนิดๆ “ท่านชายอยากให้ครูดูแลงานทุกส่วนในโรงแรมครับ รู้รายละเอียดทุกส่วนคร่าวๆ ก็พอ พูดรวมๆ ก็คงจะเป็นตำแหน่งผู้จัดการนั่นละครับ”


“พะ ผู้จัดการ!”


โรงแรมเนี่ยนะ!


เลขาฯ หนุ่มยืนยัน “ครับ แต่ไม่ต้องห่วงนะครับ เจ้าของเก่ายินดีจะสอนงานให้จนกว่าครูจะจัดการได้ ระหว่างนี้จะมีค่าตอบแทนสองหมื่นบาทต่อเดือนครับ ส่วนพอทำงานจริงๆ แล้วเงินเดือนจะเป็นเท่าไรก็ขึ้นอยู่กับผลงาน ท่านชายจะทรงพิจารณาเอง ผมจะทำการตลาดส่งเสริมการขาย งานบริการต่างๆ อยู่ฝั่งครู โรงแรมนี้เราช่วยกันดูสองคน ท่านชายจะดูแค่บัญชี ซึ่งก็เพียงตรวจว่าขาดทุนมั้ยเท่านั้นครับ”


นับรักอึ้งกับภาระหน้าที่จนเงียบไปเป็นอึดใจ แต่ในประโยคยาวๆ หล่อนได้ยินอะไรบางอย่าง “สองหมื่นเลยเหรอคะ” ตั้งแต่ทำงานมา เคยได้เงินเกินสองหมื่นบาทไม่กี่เดือน แต่นั่นต้องแลกมากับการทำงานหนักทั้งเดือน ภวัตซึ่งได้รับค่าจ้างมากกว่านี้ยิ้มบาง


“ครับ ถ้าเรียนรู้งานผ่านแล้ว ทำงานเรียบร้อยผมว่าท่านชายไม่ทัยร้ายให้เท่านี้หรอกครับ ผมเองมารับงานโรงแรมเพิ่มท่านก็ให้เงินเพิ่มเหมือนกัน”


นับรักมองคนที่ได้เงินเดือนมากกว่าหล่อนมานานอย่างเต็มตา นี่น่ะเหรอที่ผู้ใหญ่บอกว่าเรียนดนตรีมันเรื่องของคนรวย ไม่พอเลี้ยงปากท้อง แต่เรียนอย่างอื่นน่ะ เลี้ยงได้ทั้งบ้าน “คุณ…”


“ครับ?”


หล่อนเอ่ยถามอย่างเลื่อนลอย “คุณภวัตจบอะไรมาเหรอคะ”


“อ๋อ ผมจบรัฐศาสตร์ครับ”


อ้าว…


แม่หล่อนเข้าใจอะไรผิดแล้วล่ะ


ระหว่างที่คนเกือบว่างงานกำลังอึ้งอยู่ ภวัตก็อธิบายอย่างติดลม “ที่เรียนมาก็ได้ใช้นิดหน่อย มาฝึกทักษะเพิ่มตอนมาทำงานกับท่านชายนี่ละครับ” พอกล่าวถึงคนจ้างงานนับรักก็มีคำถามที่หล่อนน่าจะถามตั้งนานแล้วแต่ลืมทุกที


“ท่านชายทำงานอะไรเหรอคะ”


“เอ่อ…” เลขาคนเก่งหาเสียงตัวเองไม่เจอ ไม่รู้จะตอบคำถามยากๆ แบบนี้อย่างไรดี “ท่านก็บริหารทรัพย์สินเก่าน่ะครับ ไม่ได้เปลี่ยนแปลงอะไรเท่าไร” เขาตอบได้ดีหรือยังนะ นับรักแปลออกหรือเปล่าว่ามันไม่ใช่ประโยคเดียวกันกับ ‘อ๋อ ท่านไม่ได้ทำงานอะไรหรอกครับ’


คนรู้จักแต่ตัวโน้ตขมวดคิ้วและไถ่ถามด้วยความสงสัย “ถ้ายังงั้นก็ดูเหมือนจะมีเวลาว่างเยอะแยะเลยนะคะ”


ประโยคแสนซื่อทำให้คนที่มักครุ่นคิดสิบแปดตลบให้ทันนายหน้าของเจ้านายอย่างภวัตแปลไม่ออกเลยว่าหล่อนคิดแบบนั้นจริงๆ หรือนี่เป็นการตอบรับที่รักษามารยาทกันแน่

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 534 ครั้ง

697 ความคิดเห็น

  1. #316 erinmun (@erinmun) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2562 / 07:57
    โถ ท่านตา ยังหาเมียให้จัวเองไม่ได้ เลยต้องเลี้ยงหลานไปพลางก่อนนะคะ
    #316
    0
  2. #315 ไอยดา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 16:18
    ท่านชายสู้ๆๆ
    #315
    0
  3. #313 harryhs (@harryhs) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:01
    พ่อของหลานแฝด ใช่เพื่อนของท่านหญิงฉัตรไหมค้าา
    #313
    1
  4. #312 KPHINPHIN (@KPHINPHIN) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2562 / 00:00
    ท่านตา. มาบ่อยๆๆน๊ะ
    #312
    0
  5. #311 lucky042 (@Lucky04) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 23:00
    ซ้อมไปก่อน เวลามีจริงจะได้เลี้ยงเองได้
    #311
    0
  6. #310 ao_majo (@ao_majo) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:14

    มีทางเดียวคือต้องสร้างทายาทเองแล้วล่ะค่ะท่านชาย

    #310
    0
  7. #309 Sinny Chu (@Sirinni_K) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 19:10
    อบอุ่นมากเลยท่านตา
    #309
    0
  8. #308 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:32
    ท่านตา น่ารักจริงๆ
    #308
    0
  9. #307 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 18:19

    ท่านชายผู้น่ารัก
    #307
    0
  10. #306 kro2521 (@kro2521) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2562 / 16:18
    เดี่ยวพาหลานไปหาว่าที่คุณยายนับใช่ไหมคะท่านตา
    #306
    0
  11. #305 ไอยดา (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2562 / 14:40
    นับ สู้ๆ ท่านชายให้โอกาสแล้ว
    #305
    0
  12. #304 PrinceMillan (@smirnoff-24) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 22:42
    ท่านชายทัยดีจังค่ะ
    #304
    0
  13. #303 satam1979 (@satamsomtua) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2562 / 02:47

    สู้ๆ หนูนับรัก ตั้งใจทำงาน ท่านชายเปย์ให้แล้ว
    #303
    0
  14. #301 Sinny Chu (@Sirinni_K) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:52
    ตาโตเลยนะนับรัก 5555
    #301
    0
  15. #300 Tudtu Sujaree (@tudtutudtu) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 23:22
    เอาใจช่วย นับ นับ
    #300
    0
  16. #299 bew~:] (@bewandm) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:46

    จบอะไรมา 5555555 น่ารักก

    #299
    0
  17. #298 habity (@habity08) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:43
    นับรักพี่ขอขำหน่อยนะ555
    #298
    0
  18. #297 punnada400 (@punnada400) (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 พฤษภาคม 2562 / 22:41

    เอาใจช่วยน้าาา

    #297
    0