เติมรักเต็มใจ

ตอนที่ 2 : บทที่ 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 619
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 17 ครั้ง
    15 ก.ค. 58




บทที่ 1

 

            เบบี๋ ป๋ามีประชุมด่วนนะลูก วันนี้หนูไปลุยเองแล้วกัน เดี๋ยวป๋าเคลียร์ให้

            ...!!!’ บทสนทนายามเช้าทำให้ต้มเลือดหมูฝีมือแม่แก้วมีรสแปร่งปร่าราวกับน้ำล้างจาน บัญฑิตาอึ้ง มือขวาถือช้อนสแตนเลสค้างไว้ดีที่มันไม่หล่นกระทบจานกระเบื้องใบโปรดของหัวหน้าครอบครัว

            อ้าว เบบี๋รีบกินเข้าสิ โรงเรียนอยู่ไกลไม่ใช่หรือจ๊ะ วันนี้ขับไอ้แก่ไปไหมแม่แก้ว คุณสกุณาศรีภรรยาของป๋าครรชิตและหัวหน้าครอบครัว ภารดิษเอ่ยขึ้น เธอไม่ทราบสถานการณ์กระอักกระอ่วนของบุตรสาวสักเท่าใด

            ...เบบี๋จะขี่ไอ้เสือไปค่ะไม่อร่อยแล้ว กลืนไม่ลง ทำไมผู้กองของป๋าต้องเรียกประชุมวันนี้ด้วยนะ!

 

            บรึ้น บรึ้น... เอี๊ยด!!! เสียงเครื่องยนต์สองล้อคันใหญ่เบรกกระชั้นหน้าออฟฟิศของสถานตรวจสภาพรถเอกชนครบวงจรแห่งหนึ่งในจังหวัด ร่างบางบนเสือเหล็กเหวี่ยงปลายเท้าข้างขวามาเหยียบพื้นซีเมนต์โดยสวัสดิภาพ ยกข้อมือซ้ายขึ้นมาดูเวลา

            7.58 น.!!! ให้ไวเลยเบบี๋! หันซ้ายหันขวาหาประตูทางเข้าสำนักงาน เมื่อเจอก็จ่ำอ้าวเปิดประตูออก ใบหน้าสวยปะทะกับลมเย็นฉ่ำผิดกับอากาศภายนอกลิบลับ ไหนล่ะเจ้านายน่ะ!!

            “น้องมาทำอะไรคะ” เจ้าหน้าที่หลังเคาน์เตอร์ถามหญิงสาวที่กำลังถือหมวกกันน็อกใบโตท่าทางเลิ่กลั่ก

            “มารายงานตัวค่ะ สมัครเป็นครูสอนขับรถ” เธอรีบตอบรัวเร็วด้วยหวังว่าจะได้พบผู้สัมภาษณ์ก่อนแปดนาฬิกา

            “ทางนี้เลยจ้า” พนักงานหญิงเอ่ยและชี้ไปที่ประตูไม้มุมห้องรับรอง สาวเจ้าเดินอ้อมออกมาจากเคาน์เตอร์เปิดประตูสัมผัสอากาศร้อนอบอ้าว “เฮีย! เฮีย!” เธอเรียกเจ้าของโรงเรียนเสียงดัง บรรยากาศข้างนอกเป็นศูนย์ตรวจสภาพและซ่อมรถครบวงจร เสียงตะโกนของช่างและเสียงเคาะเหล็กดังเซ็งแซ่ตีกันวุ่นไปหมด บัญฑิตามองไปรอบๆ ไม่เห็นจะมีใครราศีจับพอที่จะเป็นเจ้าของกิจการใหญ่ได้เลย

            เคร้ง! เฮ้ย! เธอร้องในใจพลางกระโดดหลบแท่งเหล็กที่ถูกโยนออกมาจากใต้ท้องรถ

            “อะไรวะ!” เจ้าของน้ำเสียงหงุดหงิดโผล่หน้าตามมา ร่างสูงใหญ่ที่นอนบนกระดานเลื่อนเคลื่อนตัวบึกบึนออกจากรถสี่ล้อผุๆ

            “น้องเขามาแล้ว รีบๆ มาสัมภาษณ์เข้าเฮีย” พี่สาวใจกล้าอ้าปากเอ่ยฉับๆ คว้ามือบัญฑิตาเข้ามานั่งรอในห้องเย็น... เธอพูดไม่ผิด ห้องเย็นจริงๆ ห้องเล็กที่อยู่สุดมุมของห้องรับรองมีขนาดสามคูณสองตารางเมตรเปิดแอร์ตัวเล็กเย็นฉ่ำไว้ตลอดเวลา โต๊ะทำงานไม้หนึ่งเดียวในห้องมีเอกสารกองจน รก หลังโต๊ะนั้นมีเก้าอี้หนังตัวใหญ่มากซึ่งต่อไปนี้เธอจะเรียกมันว่าเก้าอี้ หมุนๆแต่! แต่มันไม่ใช่เก้าอี้ของเธอหรอก พลาสติกหัวโล้นเบื้องหน้าโต๊ะทำงานอย่างไรล่ะของเธอพันเปอร์เซนต์!!

            ผลัวะ! เสียงดังของประตูไม้อ้าออกอย่างรวดเร็วทำให้ร่างเล็กสะดุ้ง หันขวับไปมอง

            “เอ่อ... สวัสดีค่ะ” โชว์ตากลมโตที่วันนี้มันโตกว่าปกติ และช่องปากภายในที่อ้าออกอย่างไม่ได้ตั้งใจ เมื่อได้สติจึงยกมือไหว้อย่างผู้รักษาวัฒนธรรมไทยที่ดี ชายในชุดช็อปสีเข้มเน่าๆ ติดกลิ่นและคราบน้ำมันเครื่องเต็มตัวพยักหน้าน้อยๆ

            “สวัสดี” เสียงเขาเข้มขรึมราวกับเป็นผู้กองคุมทหารเป็นร้อยๆ อย่างนั้นล่ะ เขาก้าวเท้ามานั่งบนเก้าอี้หมุนๆ ตัวใหญ่ มือสากที่มีคราบดำๆ จับเอกสารบนโต๊ะอย่างไม่สนใจว่ากระดาษสีขาวจะเปรอะเปื้อนจากน้ำมือตัวเอง โห มาครบเลยแหะ เสียง สี กลิ่น รส เอ้ย! ไม่ใช่ เธอไม่เคยรับรสน้ำมันเครื่องสักหน่อย!

            “เอ่อ... คุณหาประวัติฉันหรือคะ... มันอยู่ตรงนั้น” พอเถอะ เอกสารกองเท่าบ้านมัวแต่ควานหาอย่างไร้ระเบียบชาติหน้าก็ไม่เจอ วันนี้บัญฑิตาใจดีเป็นนางฟ้าชี้ทางสว่างให้ก็ได้... ชายหนุ่มชะงักนิ่งไป สายตาคมกริบหันตามนิ้วชี้เรียวสวย

            “...ขอบใจ” ดู! แม้แต่คำขอบใจยังฟังดูแห้งเหือดเสียเหลือเกิน “ชื่ออะไร”

            “บัญฑิตาค่ะ” เธอนั่งตัวตรง เจ้าของโรงเรียนยกประวัติของเธอขึ้นอ่านบดบังใบหน้าคมสัน  ทิ้งแผ่นหลังแกร่งพิงพนักสูงยกเท้าขวาขึ้นมาวางบนตักอย่างไม่สำรวมกิริยา... มาดนายช่างชัดๆ...

            “ที่เรียกง่ายกว่านี้มีไหม” อึก! ก็ถามมาสิว่าชื่อเล่นคืออะไร!!

            “...ชื่อ เบบี๋ ค่ะ”

            “ชิท... เรียกแล้วเหมือนมีลูกเลยว่ะ” ตายแล้ว สบถเป็นภาษาฝรั่งเสียด้วย โหย แต่นักเรียนวัดอย่างเธอใช่ว่าจะไม่รู้คำแปลหรอกนะ เพราะนั่นน่ะมันแปลว่า ขี้!!!

            “จะเรียกบัญฑิตาก็ได้นะคะถ้าคุณไม่ชอบ” เผลอปากเอ่ยเสียงแข็งออกไปเสียแล้ว และดูเหมือนนายช่างใหญ่จะจับได้เสียด้วย

            “เออน่า จะเรียกเองแหล่ะ ไปลองรถ” เขาไม่สนใจเสียงสะบัดห้วนของเธอ ลุกขึ้นเต็มความสูงเดินลิ่วๆ ออกไปที่รถฝึกสอน บัญฑิตาวิ่งตาม

            “คุณค่ะ! ดิฉันยังไม่ไปใบอนุญาตเลย ทำงานวันนี้ไม่ได้หรอก” เขาหันหน้ามาเพียงนิด ปรายตาคมกริบมองเสี้ยวหน้าเธอ

            “ได้สิ สอบผ่านแล้วมีใบหรือไม่มีก็สอนได้เหมือนกัน” เขาเป็นช่างไม่ได้สนกฎเกณฑ์อะไรนั่นมากนักหรอก

            “ไม่ได้ค่ะ ถ้าโดนคุณตำโบกจะทำยังไง” ยัง ลูกป๋าครรชิตยังไม่ยอม ชายหนุ่มเริ่มหงุดหงิด

            “เวรเอ๊ย! ตำนั่นมันเป็นพ่อเธอหรือไงวะ!!!

            “เออ! ที่คุณด่าอยู่อ่ะพ่อฉัน!!!

            “...!!


^____________________________^

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 17 ครั้ง

12 ความคิดเห็น

  1. #12 anos58 (@anos58) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2561 / 10:06
    สนุกค่ะ ว่าแต่จะมาต่อเมื่อไรเหรอค่ะ อยากอ่านแล้วอ่า
    #12
    0
  2. #9 อเลกซ์ (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2558 / 23:37
    สนุกดีค่ะ ตอนนี้รอออออออออ่านตอนต่อไป
    #9
    0
  3. #8 nobody (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2558 / 19:23
    เกาะจอรอตอนต่อไปจ้า ไม่ได้เร่งนะคะแต่กำลังจะลงแดงแล้วว โอมตอนต่อไปจงมาๆๆๆ5555
    #8
    2
    • #8-1 infront (@infront) (จากตอนที่ 2)
      20 กรกฎาคม 2558 / 21:30
      มิได้เจ้าค่ะ อิฉันมารายงานตัวมหาลัย 555
      #8-1
    • #8-2 nobody (จากตอนที่ 2)
      26 กรกฎาคม 2558 / 13:47
      ขอให้สนุกกับชีวิตนักศึกษามหาวิทยาลัยนะคะ แล้วอย่าลืมมาส่งอาหารใจให้นักอ่านด้วยน้าจะรอค่า รออุดหนุนผลงานด้วย
      #8-2
  4. #7 kungnz (@kungnz) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 กรกฎาคม 2558 / 13:51
    ชอบเบบี๋อะ เถรตรงจริงๆฮะๆ😂
    #7
    0
  5. #6 ao_majo (@ao_majo) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 กรกฎาคม 2558 / 00:02
    ตามมาจากคำหวานค่า อิอิ
    #6
    0
  6. #5 Phimzaa (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 21:34
    เย้ เย้ เย้.....
    #5
    0
  7. #3 gac_24 (@028887766) (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 16 กรกฎาคม 2558 / 05:04
    FC เก่ามารายงานตัวจ้า... พระ-นางเรื่องนี้แซ่บได้ใจ
    #3
    0