[Fic EXO] B.E.N ยินดีต้อนรับสู่ ....!!!!

ตอนที่ 4 : B.E.N ยินดีต้อนรับสู่ .... !!! 3rd Show

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 227
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    29 เม.ย. 56

B.E.N ยินดีต้อนรับสู่ .... !!! 3rd  Show

 


 


“...ลู่หาน”  เสียงๆหนึ่งดังเข้ามาในโสตประสาตของลู่หาน

 

 

..ใครน่ะ ?...

 

 

“...ลู่หาน ... พี่ลู่หานฮะ”  คราวนี้นอกจากเสียงแล้วยังมีแรงเขย่าที่แขนเขาด้วย

 

 

... ใคร ?  เสียงใครกัน  ? ...

 

         

            เสียงความคิดในหัวของลู่หานตีกันไปหมด  ความมืดมิดที่บดบังทุกสิ่งทุกอย่างกำลังทำให้เขากลัว  ทั้งยังเสียงที่เรียกชื่อเขาซ้ำนั่นอีก  แต่สักพักก็มีก็มีภาพๆหนึ่งผุดเข้ามาในหัวของเขา  ภาพชายหนุ่มผมสีแดงปนดำ  ใบหน้าคมคาย  ปากเป็นกระจับที่กำลังส่งยิ้มเจ้าเล่ห์มาให้เขา  แล้วก็ขอบตาที่เหมือนกับ......

 

 

 

 

“แพนด้า!!”  ลู่หานสะดุ้งตื่นขึ้นมาทันที

 

 

 

“อะไรฮะ  พี่ลู่หาน  แพนด้าอะไรฮะ ?”  แบคฮยอนยื่นหน้าเข้ามาใกล้ลู่หานที่พึ่งตื่นเพราะตกใจที่จู่ๆลู่หานที่สลบอยู่ก็สะดุ้งขึ้นมาพร้อมกับตะโกนคำว่าแพนด้าออกมา

 

 

“เฮ้ย!”  ลู่หานสะดุ้งอีกครั้ง  ตาเล็กๆของแบคฮยอนดูโตขึ้นถนัดตาเมื่อมาอยู่ในระยะประชิดขนาดนี้

 


“เอ่อ .... แบค ... ฮยอน  ถอยลงไปก่อนได้ ... มั้ย ?  ผมตกใจ ... นะ”  ลู่หานเอ่ยออกไปช้าๆ  พลางพยายามปรับลมหายใจของตัวเองให้เป็นปกติ

 


“แบคฮยอน  ... ลงมาก่อนสิลูก”  เสียงนุ่มๆของจุนมยอนดังขึ้น

 

 

“อะไรกัน  แบคฮยอนไม่ได้สร้างความเดือดร้อนสักหน่อย”  แบคฮยอนคลานลงมาเตียงของลู่หานพลางทำหน้ามุ่ยใส่จุนมยอน

 


            เมื่อสติเริ่มเข้าที่เข้าทาง  ลู่หานเริ่มมองไปรอบๆห้อง  คุณอี้ซิงกับคุณจุนมยอนนั่งมองเขาอยู่ที่โซฟาปลายเตียงด้วยสายตาเป็นห่วง  จงอินยืนพิงกรอบประตูอยู่และมองมาทางเขาด้วยสายตายิ้มๆอย่างที่เคยมอง  แบคฮยอนกำลังดึงแก้มมินซอกเล่นโทษฐานที่มินซอกล้อเขาเรื่องที่โดนจุนมยอนดุ  คุณพ่อบ้านคิมกำลังวุ่นอยู่กับกาน้ำชาที่มุมห้อง  คุณพ่อบ้านฟันเยอะที่เขาไม่รู้ชื่อกำลังยืนนิ่งอยู่ข้างๆโซฟาพลางส่งยิ้มมาให้เขาทันทีที่เห็นมองไปทางตน  แต่สิ่งที่ลู่หานสะดุดตาและสนใจกลับไม่ใช่คนเหล่านั้นแต่กลับเป็นชายหนุ่มอีกคนที่นั่งอยู่ริมหน้าต่าง  ชายหนุ่มเจ้าของเส้นผมสีอัลมอนต์  เจ้าของดวงตาที่ดูง่วงอยู่เสมอ  ชายหนุ่มคนเดียวกับคนที่เขาเจอในวันนั้น .....

 

 


“ชาอุ่นๆครับคุณหนู”  ลู่หานละสายตาจากชายหนุ่มผมสีอัลมอนต์และหันไปสนใจถ้วยชาที่ถูกยื่นมาตรงหน้าแทน

 

 


“ขอบคุณฮะ  คุณพ่อบ้านคิม”  ลู่หานส่งรอยยิ้มหวานๆไปให้แทนคำขอบคุณ

 


            ลู่หานรับถ้วยชามาแล้วค่อยๆจิบทีละนิด  กลิ่นหอมๆของน้ำชาอุ่นๆช่วยทำให้ลู่หานรู้สึกสบายใจขึ้นเยอะเลยทีเดียว 

 


“แล้วผม ....  มาอยู่ที่นี่ได้ยังไงเหรอฮะ ?”  ลู่หานหันไปถามอี้ซิงในเรื่องที่สงสัยทันที  เท่าที่จำได้เขากำลังเดินเล่นอยู่ที่โถงทางเดินของคฤหาสน์ไม่ใช่เหรอ ?

 

 


“เซฮุนเขาไปเจอลู่หานนอนสลบอยู่ตรงโถงทางเดินน่ะครับ  ก็เลยพามาที่นี่  พวกเราเป็นห่วงก็เลยตามมาดู”  จุนมยอนตอบแทนอี้ซิง  พร้อมกับส่งยิ้มอบอุ่นมาให้เขา 

 

            ...  คุณจุนมยอนฮะ  บอกลู่หานอย่างเดียวก็ได้นะฮะ  ไม่ต้องส่งวิ๊งๆมาด้วย  ลู่หานแสบตาฮะ ...

 

 

 

“เซ ... ฮุน   เหรอ ... ฮะ ?”  ลู่หานเอียงคออย่าง งงๆทันที  ใครกันนะ  เซฮุน ?

 

 

“เด็กคนนั้นไงครับ  เซฮุน  ลูกชายบุญธรรมอีกคนของเรา”  จุนมยอนชี้ไปทางชายหนุ่มผมสีอัลมอนต์ที่นั่งเหม่อลอยอยู่ตรงขอบหน้าต่าง

 


            ... ชื่อเซฮุนเองเหรอ ชื่อน่ารักดีนะ...

 

            ดวงตาเนือยๆของเซฮุนจ้องมาทางลู่หานทันทีที่ได้ยินจุนมยอนพูดถึงชื่อของตัวเอง

 


“อะ ... เอ่อ .. สวัสดี  ผมลู่หานนะ”  ลู่หานเอ่ยอย่างเก้ๆกังๆพร้อมกับส่งยิ้มไปให้เซฮุน

 


“อืม....”  เซฮุนขานรับเสียงแผ่วเบา  พลางลุกออกมาจากขอบหน้าต่าง

 


“ผม ... ไปก่อนนะฮะ ...”  เขาเอ่ยอย่างเนือยๆกับจุนมยอนก่อนจะเดินออกไปจากห้อง 


            ลู่หานมองตามเซฮุนอย่างไม่เข้าใจ  นี่เขา .. ทำอะไรให้คนๆนี้ไม่ชอบหน้ารึเปล่า ?

           


            เมื่อเห็นว่าเซฮุนเดินออกไปจากห้องแล้วก็หันมายิ้มให้เขาอีกครั้งก่อนจะเดินออกจากห้องไปพร้อมกับอี้ซิง  พ่อบ้านคิมกับพ่อบ้านฟันเยอะหันไปมาโค้งให้ลู่หานเล็กน้อยก่อนจะเดินตามจุนมยอนกับอี้ซิงไปติดๆ  ส่วนจงอินนั้นลู่หานเองก็ไม่รู้ว่าเขาเดินออกไปจากจุดที่เคยยืนอยู่ตั้งแต่เมื่อไหร่เหมือนกัน

 

 

“อย่าไปสนใจพี่เซฮุนเลยฮะ ...”  แบคฮยอนปีนขึ้นมาบนเตียงอีกครั้งพร้อมกับเขาไปนอนหนุนตักลู่หาน

 


“ใช่ฮะ ... พี่เซฮุนก็เป็นของเขาแบบนี้แหละฮะ”  มินซอกก็ปีนตามขึ้นมาอีกคน

 


“เอ๋ ?  เป็นยังไงเหรอมินซอก ?”  ลู่หานก้มมองเด็กแฝดที่นอนหลับตาพริ้มอยู่บนตักของเขา

 


“.... บางครั้งก็เย็นชาและแข็งทื่อเหมือนภูเขาน้ำแข็ง”  แบคฮยอนลืมตาขึ้นมา

 


“.... บางครั้งก็เลื่อนลอยและไร้ตัวตนเหมือนกับก้อนเมฆ”  ตามด้วยมินซอก

 

 

“แต่อย่าเผลอไปหลงสเน่ห์พี่เขาเชียวนะฮะ .....”  แบคฮยอนและมินซอกเอ่ยขึ้นมาพร้อมกับลุกขึ้นมานั่ง

 

 

“เพราะพอพี่รู้สึกตัวอีกที ....”

 

 

“พี่อาจจะไม่มีลมหายใจเหลืออยู่แล้วก็เป็นได้นะฮะ”


            แบคฮยอนและมินซอกเอ่ยออกมาด้วยใบหน้าที่ปราศจากรอยยิ้ม

 

 


“แบคฮยอน .... มินซอก ... พวกนาย ...”  ลู่หานมองไปยังเด็กทั้งสองคนอย่างกลัวๆ 

 


            .... อีกแล้ว  แปลกอีกแล้ว ...

 


“พวกเราขอตัวก่อนนะฮะพี่ลู่ .... ฮ้าวววววว ...หาน”  แบคฮยอนป้องปากหาว 

 


“ฝันดีฮะ”  แบคอยอนและมินซอกหันมาส่งยิ้มให้เขาก่อนจะเดินออกจากห้องไป  ใบหน้าที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มนั้น  ราวกับว่าเป็นคนละคนกับคนที่คุยกับเขาก่อนหน้านี้ ....

 


ปัง

 


            เสียงประตูปิดลง  ลู่หานละสายตาจากประตูแล้วมองออกไปทางนอกหน้าต่างอย่างเหม่อลอย  พระจันทร์ดวงใหญ่กำลังส่องแสงสุขสกาวกลางท้องฟ้า  ขับให้ดวงดาวดวงเล็กดวงน้อยส่องประกายขึ้นมากกว่าเดิม 

           


            ความเงียบเข้าปกคลุมห้องนอนกว้างอีกครั้ง  ทำให้ลู่หานมีเวลาคิดอะไรมากขึ้น 

 


ใครกันนะ ...... คือเจ้าของเสียงปริศนาที่คุยกับเขาในตอนนั้น

 

ใครกันนะ ...... คือคนที่ทำให้เขาสลบไป

 

และใครกันนะ ..... คือคนที่เขาเห็นก่อนที่จะตื่นขึ้นมา

 



______________________________________________________________________

โอเค  ไรต์มาต่อจนจบแล้ว
 อย่าจิ๊กน้องเน่าของไรต์ไปกอดนอนนะ *-* #ไม่มีใครอยากได้หรอกอิไรต์ - -
อยากรู้มั้ยคนในฝันลู่หานเป็นใคร ???  #ไม่บอกหรอกปล่อยให้งง  5555 -w-  #เขารู้กันหมดแล้วแกกก -O-
ไรต์ขอโทษที่อัพช้านะ  ช่วงนี้ไรต์ยุ่งๆกับแมงสาบอยู่ T-T //ไรต์ต้องทำโครงงานเรื่องนี้
ไปละจ้า  เจอกันแชพหน้า ฟุบุ >.<


ปอลิง(ปล้ำลู่). อ่านแล้วเม้นหน่อย อย่าทำตัวเป็นนักอ่านเงา  
รู้มั้ย
 1 เม้นของคนอ่านมันคือ 1 กำลังใจในการคัมแบคของเด็กดาวนะ!=[]= 

#เกี่ยวมั้ย? #ไม่เกี่ยวหรอกแต่อยากพิม5555555

ปอลิงลิง(ปล้ำเลย์ลู่). ใครอ่านแล้วเม้นขอให้เด็กดาวคัมแบคซักที สาธุ!-/\-
//มันคือกิเลศของไรต์เองล้วนๆ
5555

ขอบคุณทุกๆแฟพที่ทำให้ไรต์รู้ว่ายังมีคนตามฟิกไรต์  และขอบคุณทุกๆเม้นที่ทำให้ไรต์มีกำลังใจ
#เชื่อว่าที่เม้นกันเพราะอยากให้เด็กดาวคัมแบคซักทีมากกว่า #ไรต์ก็อยากเหมือนกัน55555



95 ความคิดเห็น

  1. #86 -มักเน่โนว์- (@nownakaa) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 18 สิงหาคม 2556 / 21:50
    ทำไมเราฮาตอนลู่สะดุ้งแล้วพูด "แพนด้า!!!" คิดตามแล้วมันตลกดี =w=;;
    ไรต์สู้ๆ เย้ -w-
    #86
    0
  2. #67 Blows Wind (@sarocha207) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2556 / 16:52
    เทามาไงอีกอ่า ??
    #67
    0
  3. #51 Palmie_AnElf (@palmie-413) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 7 พฤษภาคม 2556 / 23:35
    ชอบๆๆฟิคเรื่องนี้อ่ะ หวังว่ามันจะไม่หักมุมเเบบ ใครตายตอนจบนะไรต์
    คิดภาพไม่ออก ว่าเรื่องนี้มันจะมีบทกุีกกิ๊กยังไงเนอะ
    เเต่ตามความคิดเรา เเบค หมิน กับเลย์นี่หลอนสุดอ่ะ เเบบ คิดภาพเเล้วกลัวเลย 55
    ไรต์เเต่งเก่งมากนะ ภาษาก็เข้าใจง่าย เราก็เพิ่งมาเจอฟิคเรื่องนี้
    ที่จริงน่าจะเจอตั้งนาน
    ปล.ไรตืเรียนวิทย์-คณิตเหรอคะ เห็นชื่อโครงงานเเปลกๆ - -??
    สู้ๆค่าาาาาาา
    #51
    0
  4. #33 WAN PRIMADONNA' (@wanav22) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 21:16
    งง นิดหน่อย ฮ่าๆๆๆๆ แล้วเทามาได้ไงอ่าาา??
    #33
    0
  5. #31 Kris-Ty (@gibbe) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 20:28
    อ้าว เทาเทามาได้ไงละนี่ 
    #31
    0
  6. #24 BLEACH ♥ PAT (@bleach-lovelike) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 เมษายน 2556 / 03:25
    เซฮุนกับลู่หานเคยเจอกันมาก่อนเหรอ? แล้วเทากับคริสเดิมพันอะไรกันไว้ แง่มๆ สับสนไปหมด
    #24
    0
  7. #19 myonew (@duckky2535) (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 29 เมษายน 2556 / 23:21
    เริ่มงงนิดหน่อย ตกลงใครเป็นใครอะไรยังไง 
    #19
    0