TWINS SHUFFLE ll TWOKIM MYUNGNAM

ตอนที่ 6 : C H A P T E R 5

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 256
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 0 ครั้ง
    12 เม.ย. 59

C H A P T E R 5

#ฟิคแฝดมยอง









เช้าวันใหม่ มยองซูที่เพิ่งอยู่ในชุดนักเรียนเรียบร้อยก้าวออกมาจากในห้องอย่างง่วงงุนเพราะเมื่อคืนนอนดึกไปจากที่เคย ทำให้เช้าวันนี้ตื่นมารู้สึกไม่ค่อยแจ่มใสเท่าไหร่นัก แต่ถึงกระนั้นก็ยังตื่นทันมาดูการ์ตูนเรื่องโปรดที่ฉายรีรันใหม่ในช่วงเช้า

ร่างเพรียวสาวเท้ามาประจำการอยู่ที่หน้าโซฟา มือเรียวบางฉวยคว้ารีโมตโทรทัศน์อย่างไม่รีรอ ไม่นานภาพหน้าจอสีดำก็ปรากฏภาพการ์ตูนอนิเมชั่นโฆษณาขึ้น

ดวงตาเรียวรีกระพริบตาปริบๆก่อนที่ริมฝีปากจะเปิดปากหาววอดจนน้ำตาเล็ดออกมา หากไม่ใช่เพราะท่านฮิบาริ สาบานเลยว่าคิมมยองซูคนนี้จะไม่มีวันยอมตื่นนอนมาเฝ้าหน้าจอแบบนี้อย่างเด็ดขาด ก่อนที่จิตจะหลุดลอยไปกับความง่วงเสียงซาวน์ดนตรีคุ้นเคยก็ดังเรียกให้สติกลับคืนเข้าสู่กายหยาบได้ในบัดดล

“ท่านฮิบาริ~~” ดวงตากลมโตปรือปรอยเมื่อครู่เต็มไปด้วยประกายสุกสกาวไม่ต่างจากดวงดาวที่ส่องแสงระยิบระยับยามฟ้าเปิด สายตาจับจ้องมองไปยังหน้าจอโทรทัศน์เบื้องหน้าไม่ละสายตา ตัดสัญญาณเสียงรบกวนจากภายนอกโดยสิ้นเชิง  ไม่ได้ยินแม้กระทั่งเสียงเปิดปิดประตูห้อง หรือแม้กระทั่งรู้สึกถึงแรงยวบของโซฟาด้านข้างแม้แต่น้อย

ร่างสันทัดของซองกยูนั่งกอดอกมองใบหน้าน่ารักด้านข้างที่พักหลังพวงแก้มดูย้วยมากขึ้นกว่าแต่ก่อนจนสังเกตเห็นชัด รวมไปถึงบุคลิกภายนอกที่นับวันจะคล้ายสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่าแมวมากเข้าไปทุกที จนไม่มีเค้าความดุดันหลงเหลืออยู่เหมือนอย่างแต่ก่อน


เหมือน...แต่กลับไม่ใช่...

ประโยคนี้วนเวียนซ้ำไปซ้ำมาอยู่ในหัวสมองของเขาไม่รู้จบ แต่คิดอย่างไรก็คิดไม่ตก


ซองกยูพ่นลมหายใจออกมาหนักๆ เพราะเกือบสว่างที่เขานอนครุ่นคิดถึงความเปลี่ยนแปลงแบบสุดโต่งที่เกิดขึ้นกับเพื่อนรักของเขา

แฝดกันก็ว่าไปอย่าง

ความคิดส่วนหนึ่งส่วนใดภายในสมองผุดขึ้นมาก่อนจะถูกปัดทิ้งไปอย่างรวดเร็ว


“ไร้สาระ” เสียงทุ้มสบถกับตัวเองแผ่วเบา เพราะรู้แก่ใจดีอยู่แล้วว่าไม่มีทางที่จะเป็นไปได้ในเมื่อเพื่อนเขาเป็นคนบอกเองว่ามีน้องชายอยู่คนหนึ่ง

น้องชายไม่ใช่ฝาแฝดถึงจะได้มีหน้าตาละม้ายคล้ายจนเหมือนเป็นพิมพ์เดียวกัน…

การที่เพื่อนของเขาเปลี่ยนจากหน้ามือเป็นหลังมือ เปลี่ยนไปราวกับเป็นคนละคน เพราะโดนกระปุกยาปาใส่หัวทำให้โง่ลงถึงมันจะน่าเหลือเชื่อไปสักหน่อย แต่เขาไม่คิดว่าจะมีเหตุผลอะไรที่มารองรับได้สมเหตุสมผลมากไปกว่านี้แล้ว

“อ้าว มานั่งอยู่นี่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เพราะมัวแต่ดื่มด่ำกับการ์ตูนเรื่องโปรดและความเท่ห์บาดใจของท่านฮิบาริทำให้ไม่ทันได้สนใจความเป็นไปของสิ่งรอบข้าง จนไม่รู้สึกตัวเลยว่าตั้งแต่เมื่อไหร่ที่สิ่งมีชีวิตตาตี่เพื่อนสนิทของพี่ชายมานั่งร่วมอยู่ที่โซฟาตัวยาวนานเท่าไหร่แล้ว

ซองกยูมองนิ่งไม่ได้พูดอะไรตอบ ขณะที่มยองซูเองก็ไม่ได้สนใจอยู่แล้วว่าจะได้รับคำตอบจากอีกฝ่ายหรือไม่ ร่างเพรียวเพียงแต่ไหวไหล่เล็กน้อยอย่างไม่สนใจ ก่อนจะเอื้อมมือหยิบรีโมตกดปิดโทรทัศน์แล้วขยับตัวลุกขึ้นยืนบิดขี้เกียจเพื่ออยืดเส้นยืดสายไล่อาการเมื่อยขบตามร่างกาย จากนั้นจึงขยับเท้าก้าวเดินไปยังห้องอาหารที่กันไว้เป็นสัดส่วนเพื่อหาอะไรง่ายๆทานรองท้องก่อนไปเรียน

นมช็อคโกแลตขนาดหนึ่งแกลลอนที่เพิ่งซื้อมาตุนเก็บไว้เมื่อคืนถูกหยิบออกจากตู้เย็น พร้อมทั้งกล่องโดนัทหนึ่งในสองกล่องที่ซื้อมาช่วงตอนลดราคา เสียงฮัมเพลงคลอเป็นจังหวะเดียวกับเพลงของการ์ตูนที่เพิ่งจบไปเมื่อสักครู่หลุดดังออกมาจากร่างเพรียวของมยองซูที่กำลังยืนรินนมใส่แก้วไพน์ทรงอวบเมื่อเห็นว่าได้ปริมาณที่พึงพอใจแล้วก็หยุดมือ แล้วหันมาหยิบโดนัทที่อยู่ในกล่องออกมาเริ่มทาน

นมช็อคโกแลตกับโดนัทหน้าออริจินอล เกรซ เป็นอะไรที่ฟินสุดๆ

ร่างสันทัดสาวเท้าเข้ามานั่งเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ยื่นมือออกมาหยิบโดนัทจากในกล่องออกมากินหน้าตาเฉยโดยไม่รอให้เจ้าของได้เอ่ยปากอนุญาต คำว่ามารยาทไม่มีอยู่ในสารบบของผู้ชายที่ชื่อ คิม ซองกยู แม้แต่น้อยบอกให้รู้ไว้เลย

ดวงตากลมโตปรายตาขึ้นมองแวบหนึ่งแล้วจัดการส่งเศษเสี้ยวโดนัทที่เหลืออยู่ในมือเข้าปาก ก่อนจะยกนมช็อคโกแลตขึ้นกระดกดื่มตามไป

เห็นแก่ว่าอีกฝ่ายเคยเลี้ยงขนม ฉะนั้นเขาจะแบ่งโดนัทพวกนี้ให้ตาตี่ซองกยูกินบ้างจะเป็นอะไรไป

“นมช็อคโกแลต?” คิ้วบนใบหน้าของซองกยูขมวดเข้าหากันมุ่นอย่างนึกประหลาดใจไม่น้อย เมื่อเห็นนมแกลลอนรสช็อคโกแลตที่ตั้งอยู่โต๊ะ เพราะนับตั้งแต่รู้จักกันมาไม่เคยเห็นเพื่อนซื้อดื่มเลยสักครั้งเดียว ปกติที่เห็นถ้าไม่รสจืดก็ดื่มจำพวกที่เป็นกาแฟไปเลย

“มึงดื่มด้วยเหรอ?” ซองกยูถามขณะเอื้อมไปหยิบโดนัทมากินอีกชิ้น

“แล้วทำไมต้องไม่ดื่มด้วยล่ะ?” มยองซูสวนกลับด้วยสีหน้างงงวย ไม่ได้ฉุกคิดอะไรแต่อย่างใด

“เออ ช่างเถอะ” ซองกยูตัดบทพลางโบกไม้โบกมือข้างที่ถือโดนัทไปมา ก่อนจะกัดโดนัทเคี้ยวตุ้ยๆ

หลายครั้งที่รู้สึกแปล่งๆแต่สุดท้ายก็เลือกที่จะมองข้ามไปอย่างไม่นึกใส่ใจ

ไม่นานโดนัทจำนวนหกชิ้นในกล่องก็หายลงเข้ากระเพาะของทั้งคู่ไปอย่างรวดเร็ว

“ที่กูพูดเมื่อวาน...กูจริงจังนะ” ซองกยูเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบนิ่งแต่แฝงไปด้วยความจริงจังอย่างเห็นได้ชัด มยองซูที่กำลังง้วนอยู่กับการแกะกล่องโดนัทออกมาทำให้ลีบแบนเพื่อจะได้ไม่เปลืองเนื้อที่ในถังขยะถึงกับชะงักเล็กน้อย

ห๊ะ?

มยองซูขยับริมฝีปากอ้าออกโดยไร้เสียง

“เย็นนี้กูจะเริ่มติวให้มึงนะ เมื่อคืนกูดูโจทย์ที่มึงทำแล้วคงต้องปรับพื้นม.ปลายปีหนึ่งใหม่ทั้งหมด แต่ไม่เป็นไรนะเว้ย ยังพอมีเวลาอีกเกือบสามเดือนกูมั่นใจว่าความฉลาดของมึงต้องฟื้นกลับมาทันแน่” ซองกยูคลี้ยิ้มที่มุมปาก เอื้อมมือตบไหล่บางของร่างเพรียวที่นั่งอยู่ตรงข้ามสองสามที ก่อนจะลุกขึ้นจากเก้าอี้เดินกลับไปกระเป๋าสะพายในห้องนอนเพื่อไปเรียนจึงไม่ทันได้สังเกตเห็นใบหน้าน่ารักที่กำลังเบ้ปากด้วยความรู้สึกขัดเคืองใจ และไม่ทันได้สนใจรอยเปื้อนคราบน้ำตาลตรงหัวไหล่ที่เหนียวเปลอะเล็กน้อยจากสัมผัสของซองกยูเมื่อสักครู่

ติว ! ติว ! ติว !!!!!!!!!!!!!!!

โรงเรียนนี้วันหนึ่งไม่ทำอะไรนอกจากติวหนังสือหรือไงนะ

คิดแล้วก็อดนึกแค้นใจไอ้คนที่ทำให้เขาต้องมาตกระกำไม่ได้ อย่าให้เจอหน้ารับรองว่าจะข่วนให้หน้าแหกหมอไม่รับเย็บเลยคอยดู !



….

….

ปึก !

เสียงวัตถุของแข็งกระทบกับโต๊ะเรียกให้สายตาคมที่กำลังง้วนอยู่กับตำราเรียนเงยหน้าขึ้นมองได้ไม่ยาก แต่พอได้เห็นรอยยิ้มยิงฟันจากอีกฝ่ายที่ส่งมาให้ก็อดจะระบายยิ้มตามไม่ได้

“มีสอบตั้งสามวิชา ดื่มนี่บำรุงหน่อย”

“ขอบใจ” คำขอบคุณเรียกให้ร่างเล็กฉีกยิ้มกว้างมากยิ่งกว่าเดิม ก่อนจะสอดตัวเข้ามานั่งเก้าอี้ม้านั่งยาว แล้วยกมือทั้งสองข้างขึ้นเท้าคางกับโต๊ะ

“ถ้ามีตรงไหนไม่เข้าใจถามได้เลยนะ” น้ำเสียงของร่างเล็กเต็มไปด้วยความกระตือรือร้น หากมีหูและมีหางคงจะสั่นดุ๊กดิ๊กไม่ต่างอะไรจากลูกสุนัขตัวน้อยๆเป็นแน่

น่ารักชะมัด

ร่างสูงโปร่งกดยิ้มบางที่มุมปากก่อนจะเอื้อมมือแกร่งขยี้เส้นผมนุ่มของคนตรงหน้าอย่างนึกหมั่นเขี้ยว ชั่วครู่หนึ่งอูฮยอนสัมผัสได้ถึงความรู้สึกอุ่นวาบที่แผ่ซ่านไปทั่วทั้งร่างกาย ดวงตาเรียวรีกระพริบตาปริบๆให้กับความรู้สึกที่เกิดขึ้นที่แม้แต่ตัวเองก็ไม่สามารถอธิบายได้ว่ามันคืออะไร

ที่สำคัญไปกว่านั้น…

ไม่รู้ทำไมหัวใจถึงได้เต้นแรงอย่างที่ไม่เคยเป็น

“...........ฮ...เฮ้ !” เสียงทุ้มที่กำลังร้องเรียกทำให้อูฮยอนที่กำลังเหม่อพลันได้สติ

“ห..ห..ห๊ะ?!!!” กว่าจะหาเส้นเสียงเจอเล่นเอาเงียบหายไปหลายวินาทีเหมือนกันสีหน้าเหรอหราของเจ้าตัวดูตลกไม่น้อย แต่ในทำนองเดียวกันก็ไม่อาจปฏิเสธได้ถึงความน่ารักที่เป็นธรรมชาติ

“ตรงนี้...ไม่เข้าใจช่วยอธิบายหน่อย” แอลใช้ปลายปลอกปากกาชี้ไปยังจุดใดจุดหนึ่งของหนังสือทั้งที่ดวงตาคมยังไม่ละออกไปจากใบหน้าน่ารักตรงหน้า

“ไหน” ความรู้สึกที่เกิดขึ้นถูกลบเลือนไปได้โดยทันที อูฮยอนเขยิบกายขึ้นไปด้านหน้าเล็กน้อยเพื่อมองโจทย์ที่ปรากฏอยู่บนหน้ากระดาษ พินิจวิเคราะห์อยู่พักหนึ่งก่อนจะเริ่มตั้งต้นอธิบายให้แอลฟัง

“อ่อ ตรงนี้น่ะ….” แอลลอบยิ้มที่มุมปากพลางลอบมองใบหน้าน่ารักที่กำลังก้มหน้าก้มตาขีดเขียนอย่างตั้งอกตั้งใจอธิบาย ทั้งที่ความจริงแล้วเสียงเจื้อยแจ้วนั้นไม่ได้ดังทะลุเข้าไปในโสตประสาทเลยแม้แต่น้อย

“พอเข้าใจมั้ย?” อูฮยอนช้อนตาขึ้นมองเพื่อถามอีกฝ่ายแต่กลับกลายเป็นว่าสายตาของทั้งคู่สบประสานกันพอดี  แววตาคู่คมที่มองอยู่ก่อนแล้วจ้องตรงมานิ่งก่อนที่ร่างเล็กเจ้าของดวงตาเรียวรีจะเป็นฝ่ายหลบสายตาแล้วขยับลุกขึ้นยืนดื้อๆ

“เอ่อ ด..เดี๋ยวขอไปเอาขนมก่อนนะ” ร่างเล็กพูดบอกด้วยน้ำเสียงตะกุกตะกัก ก่อนจะรีบสาวเท้าเดินหนีไปยังห้องครัวโดยไม่รอคำตอบรับจากอีกฝ่าย ตลอดระยะทางได้แต่พึมพำย้ำกับตัวเองวนไปวนมา พลางยกมือเล็กขึ้นขยี้เส้นผมนุ่มสีทองจนชี้ฟูไม่เป็นทรงยุ่งด้วยความรู้สึกสับสนในใจ

“นั่นมันคิมมยองซูนะ มยองซูน่ะ มยองซู !” โดยไม่รู้ตัวว่าพฤติกรรมที่แสดงออกมาทั้งหมดนั้นได้สร้างรอยยิ้มให้เกิดขึ้นกับแอลได้ไม่ยาก


ถ้าจะเปลี่ยนตำแหน่งเพื่อนมาเป็นพี่สะใภ้ มยองซูคงไม่ว่าอะไรหรอกมั้ง :)



ผลสอบที่เหลืออีกสามวิชาแอลสามารถสอบผ่านไปอย่างไร้ปัญหา ขนาดที่อาจารย์ประจำวิชาแต่ละท่านถึงกับยิ้มแก้มปริแถมยังออกปากพูดชมไม่ขาด โดยมีอูฮยอนยิ้มรับหน้าบานเป็นเชิงเทียนประหนึ่งราวกับว่าเป็นตัวเอง

“ถ้านายตั้งใจเห็นมั้ยว่าต้องทำได้” อูฮยอนเอ่ยชมเปราะคิดไว้อยู่แล้วว่าหัวสมองของอีกฝ่ายไม่ได้ขี้ริ้วขี้เหร่อะไรเพียงแต่ขี้เกียจไม่ตั้งใจขยันเรียน ไม่ชอบส่งงาน เพราะมัวแต่ดูการ์ตูนมากไปหน่อยเท่านั้นเอง

“งั้นวันนี้ไปฉลองกัน เกมส์เซ็นเตอร์เป็นไง เห็นว่าเขาเอาตู้เกมส์ใหม่มาลงเมื่ออาทิตย์ก่อน แล้วที่สำคัญวันนี้เขามีจัดการแข่งขันเกมส์มิวเซก้า (MÚSECA) ชิงรางวัลด้วย” อูฮยอนเอ่ยด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นและดวงตาเปล่งประกายระยิบระยับไม่ต่างจากเด็กน้อยที่รู้ว่าตัวเองกำลังจะได้ของเล่น

มิวเซก้าตู้เกมส์รุ่นใหม่จาก KONOMI เป็นเกมแนวดนตรีที่อาศัยประสาทสัมผัส ด้วยตัวเครื่องที่ประกอบไปด้วยปุ่มที่สามารถกดและหมุนได้ รวมถึงคันเหยียบที่เท้า

“เอาสิ” แอลไม่ปฏิเสธเพราะตั้งแต่มาเรียนที่นี่เขาเองก็ยังไม่มีโอกาสแวะไปเกมส์เซ็นเตอร์เลยเหมือนกัน อย่างดีก็แค่ร้านเกมส์ แล้วยิ่งพอได้ยินว่ามีตู้เกมส์มาลงใหม่เลยรู้สึกสนใจไม่น้อย

“หรือถ้าไงไปร้านคาเฟ่หรือปิ้งย่างก็ได้นะ” อูฮยอนรีบเปลี่ยนแพลนเสนอทางเลือกอื่นเมื่อนึกขึ้นได้ว่ามยองซูไม่ใช่คอเกมส์อย่างเชา หากไปก็คงจะไม่สนุกและพาลเบื่อเอาง่ายๆ

“ไม่เป็นไร ไว้ค่อยหาไรกินแถวเกมส์เซ็นเตอร์ก็ได้” เสียงทุ้มเอ่ยออกมานิ่งๆด้วยความที่เข้าใจไปอีกทาง ขณะที่คนฟังได้แต่กระพริบตาปริบ

“แน่ใจนะว่าจะไปเกมส์เซ็นเตอร์” อูฮยอนถามอีกครั้งให้แน่ใจว่าฟังไม่ผิด

“ก็แน่สิ อยากจะลองเล่นเกมส์ใหม่อยู่เหมือนกัน” แอลตอบไปตามที่คิดโดยไม่ได้สนใจว่าจะทำให้อีกฝ่ายสงสัยจนใบหน้าน่ารักประดับไปด้วยเครื่องหมายคำถามอยู่เต็มไปหมด เพราแอลไม่ได้มีความคิดที่จะปิดบังความจริงอะไรอยู่แล้ว

จะรู้ก็ดีไม่รู้ก็ช่างเพราะถึงอย่างไรร่างเล็กที่เขาหมายตาไว้ก็หนีไม่พ้นอยู่แล้ว

“รีบไปเลยมั้ยเดี๋ยวคนจะเยอะ” ร่างสูงเอ่ยก่อนจะฉวยคว้ามือเล็กของอูฮยอนจับจูงพาเดินออกไปพร้อมกัน ซึ่งนั่นทำให้อูฮยอนเพิ่งจะได้สังเกตว่ามือของเพื่อนรักทั้งใหญ่และอบอุ่นมากกว่าที่เคยจนเผลอรู้สึกดีไม่ได้

แม้ว่าจะอยู่ห่างจากโรงเรียนไปหลายสถานีแต่เพราะบริการขนส่งสาธารณะอย่างรถไฟฟ้าทำให้การเดินทางเป็นไปได้อย่างสะดวกและรวดเร็ว ใช้เวลาไม่นานก็มาถึง เกมส์เซ็นเตอร์ - - สถานบริการความบันเทิงที่ให้บริการตู้เกมส์หลากหลายประเภท ทั้งแบบเกมส์ยิง เกมส์กด เกมส์เต้น เกมส์แข่งรถ เกมส์ประเภทกีฬา ตู้คีบ หรือแม้กระทั่งตู้ถ่ายสติ๊กเกอร์

“แน่ใจเหรอ?” ประโยคเดิมเอ่ยถามขึ้นอีกครั้งอย่างไม่แน่ใจนักเมื่อเห็นว่าเพื่อนกรอก USERNAME สมัครเข้าร่วมแข่งขันด้วย โดยใช้ชื่อว่า L.KIM

“ชัวร์” เสียงทุ้มตอบกลับอย่างมั่นใจซึ่งอูฮยอนเองก็ไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายไปเอาความมั่นใจมาจากไหน นอกจากจะไม่เคยเล่นเกมส์มิวเซก้าอะไรนั่นแล้ว ขนาดเกมส์ในตำนานอย่างมาริโอ้แค่ด่านแรกเจ้าตัวยังเล่นไม่ผ่านเลย…

ช่วงระหว่างรอเวลาก็มีนักเกมเมอร์ผลัดกันโชว์ฝีไม้ลายมือกันยกใหญ่ แน่นอนว่าคอเกมส์หลายคนต่างรุมล้อมกันมุงดูด้วยความสนใจ ซึ่งอูฮยอนและแอลก็คือหนึ่งในนั้น ก่อนที่เสียงประกาศเรียกจากทีมงานจะดังขึ้น

“ฝากกระเป๋าหน่อย” ร่างสูงโปร่งปลดสายสะพายกระเป๋าออกส่งให้กับร่างเล็กที่รวบเอาไว้ได้ก่อนจะร่วงลงพื้น แอลเข้าไปยืนประจำที่เพื่อเตรียมแข่ง อูฮยอนพ่นลมหายใจออกมาเฮือกหนึ่ง ในใจได้แต่นึกภาวนาให้เพื่อนของเขาอย่าแพ้หลุดลุ่ยก็พอ

ผู้เข้าแข่งจะถูกจัดเป็นกลุ่ม 5 คน ตามจำนวนตู้เกมที่มีอยู่ ให้ทำการแข่งพร้อมกันตามเพลงที่กำหนด กติกาไม่ยากหากใครที่ได้สกอร์สูงสุดของแต่ละกลุ่มจะได้ผ่านเข้ารอบไปแข่งต่อในรอบถัดไป ส่วนคนที่เหลือจะตกรอบในทันที

“L.KIM” USERNAME ที่เพื่อนของเขาใช้ในการสมัครอยู่ในกลุ่มสิบซึ่งเป็นกลุ่มสุดท้าย

การแข่งขันก็เริ่มต้นขึ้น อูฮยอนมองผู้เล่นแต่ละกลุ่มสลับกับร่างสูงโปร่งเป็นพักๆ ใบหน้าเรียบเฉยกับท่าทางนิ่งๆทำให้ไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าอีกฝ่ายกำลังคิดอะไรอยู่ จนกระทั่งถึงตาของแอล

“มยองซู ไฟท์ติ้ง !” อูฮยอนกำมือข้างหนึ่งไว้แน่นคล้ายส่งกำลังใจไปให้

ทั้งห้าคนยืนประจำตำแหน่งโดยที่แอลยืนอยู่หน้าตู้เกมส์ที่สี่ เมื่อได้ยินสัญญาณนับถอยหลังจากทีมงานการแข่งขันรอยแรกของกลุ่มสุดท้ายก็เริ่มขึ้น

“โห !!!!!” เริ่มเกมส์ไปได้สักพักเสียงตื่นตะลึงของคนทั่วทั้งบริเวณดังระงมเมื่อได้เห็นการเล่นอันน่าเหลือเชื่อของแอล โดยเฉพาะอูฮยอนถึงกับอ้าปากค้างดวงตาเรียวรีเบิกกว้างขึ้นอย่างนึกทึ่งสุดขีดเพราะแทบไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง ทั้งที่เป็นโหมด HARD แท้ๆแต่กลับเล่นได้ราวกับโหมด EASY ก่อนจะจบเกมส์ด้วยคะแนนท็อปสกอร์ที่สูงสุดถึง 6 ล้านเพราะเล่นไม่พลาดเลยแม้แต่นิดเดียว ทำลายสถิติของคนก่อนหน้าที่ทำไว้ 4 ล้านนิดๆ แบบขาดลอย

“ส..สุดยอด” ร่างเล็กรำพึงออกมาเสียงแผ่ว

มยองซูคนที่แม้แต่เล่นมาริโอ้ด่านแรกยังไม่ผ่าน...มยองซูคนนั้น...

.

.

.

เวลาผ่านไปเกือบสามชั่วโมงการแข่งขันก็สิ้นสุดลง อูฮยอนเงยหน้ามองผลการแข่งสามอันดับแรกที่ปรากฏอยู่บนจอ LCD ตาปริบๆ ชื่อของ L.KIM เด่นชัดอยู่บนนั้นในตำแหน่งผู้ชนะเลิศอันดับหนึ่ง

ไม่อยากจะเชื่อเลย....

“หิวแล้ว ไปหาอะไรกินกันดีกว่า” เสียงทุ้มของแอลเอ่ยขึ้นทำให้คนที่กำลังคิดอะไรเพลินสะดุ้งตัวโหยงด้วยความตกใจ

“เอ่อ อืม ไปสิ” อูฮยอนขานตอบรับแต่ยังไม่ทันจะได้ขยับเท้าเดินก็มีบางสิ่งหนึ่งยื่นมาตรงหน้าเป็นบัตรเข้าสวนสนุกเอเวอร์แลนด์สองใบ

“รับไปสิ” แอลเร่งเมื่อเห็นร่างเล็กยังคงนิ่งไม่ยอมยื่นมือออกมารับจึงเป็นฝ่ายยัดบัตรใส่มือเล็กเอง ก่อนที่ประโยคถัดมาจะเอ่ยพูดชวนอีกฝ่าย


ไว้เสาร์นี้ไปด้วยกัน

























BEEBER


AMANE; มาอัพแล้วน้าหลังจากหายไปพักใหญ่ สารภาพว่าตอนนี้แต่งอยู่นานมากค่ะ แต่งแล้วลบแก้ไปมาจนสุดท้ายได้ออกมาอย่างที่เห็น พี่เสือเขาเริ่มเปิดเกมส์รุกอย่างจริงจังแล้วนะคะ ขณะที่น้องแมวยังไม่ไปถึงไหน ฉะนั้นมาอยู่ทีมพี่เสือกันเถอะค่ะ(ห๊ะ?) 555555555+ ฝากคอมเมนต์ติชมกันด้วยน้า ช่วยเอ็นดูสองคู่แฝดกันมากนะคะ :)


อย่าลืมคอมเมนต์และติดแท็ก #ฟิคแฝดมยอง นะคะ**   กำลังใจใครว่าไม่สำคัญ !


 

 


นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

53 ความคิดเห็น

  1. #53 Twinkle9 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 มีนาคม 2560 / 16:23
    มาอัพเลยยย คถ
    #53
    0
  2. #52 เด็กติดอมยิ้ม (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2559 / 00:31
    ฮืออออ มาแล้วววว ไรเตอร์กลับมาแล้วววววว รอนานมากๆเลยยย นึกว่าจะไม่กลับมาอัฟสะอีก ;___;
    #52
    0
  3. #51 memoryse (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 20:51
    คิดถึงมากเลยไรต์ มาต่อตอนต่อไปเร็วๆนะคะ ??????
    #51
    0
  4. #50 Hyuksilver (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 19:14
    หายไปนานมากกกกกก ดีใจๆๆๆๆๆที่ไรท์มาต่อแล้ว คิดว่าจะทิ้งแล้วซะอีก อย่าหายไปนานอีกน๊าาาาา
    #50
    0
  5. #49 Ratklaw_Organ1 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 19:04
    เย้ มาแล้วดีใจจัง รอเรื่องนี้มานาน ในที่สุด ย้ากกกกเขิน
    #49
    0
  6. #48 ทีมพี่เสือ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 18:00
    กี๊สสสสสสสส ไรท์มาอัพแล้ววววววววว รออ่านตลอดเลยยยย รอต่อค่ะยังไงก็รอออออ ชอบบบบบบ ชอบมากกกกกกกก โดยเฉพาะแอลคิมกับน้องนัมเนี่ยยย อ่านคู่นี้แล้วเขินรุนแรงมากก -////- จะข้าาา แอลคิมเริ่มแล้วค่ะเริ่มได้สักที รอเชียร์เต็มที่ค่ะ!!! มยองซูต้องได้พี่สะใภ้เป็นนัมอูฮยอนเท่านั้น!!! 555555 รอค่ะชอบมากกกก ไรท์สู้ๆ รออ่านอยู่นะคะ ตกใจเห็นมาอัพนึกว่าจะไม่อัพแล้ว T T ดีใจค่ะ ดีใจมาก รอรอรอรอรอรอ เขินอะ เขินมาก รอความคืบหน้าคู่น้องแมวอยู่ด้วยค่ะ 5555 หวังว่าพี่แกจะเริ่มได้แล้ว แหมมมม อุส่าห์เป็นความผิดปกติแล้วเชียว น้องแมวรอดตัวไปค่ะ พี่เสือทำน้องนัมอึ้งไปอี้กกกก 55555 สุดยอดค่ะ น่ารักมากกก อยากจะบอกว่าชอบสักร้อยครั้ง 555 สู้ค่ะ ไรท์ รออ่านอยู่น้าาอิอิ
    #48
    0
  7. #47 🐱😻 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 16:56
    หายไปนานจริงๆค่ะจนลืมเนื้อเรื่องไปส่วน55แต่ก็ดีใจมากๆเลยนะคะที่กลับมา กลับมาแล้วไรท์อาจจะไม่ว่างแต่ในที่สุดก็กลับมา ซองกยูแกชอบมยองซูแล้วไม่ใช่แอลแกจีบได้ว้อยเมื่อไหร่จะรู้ความจริงซองกยูเราจะจีบแมวแบบจริงๆจังๆสักทีพี่เสื้อไปแล้วแต่น้องแมวยังอยู่ที่เดิม. สู้ๆนะไรท์ยินดีต้อมรับกลับมานะ
    #47
    0
  8. #46 🐱😻 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 12 เมษายน 2559 / 16:56
    หายไปนานจริงๆค่ะจนลืมเนื้อเรื่องไปส่วน55แต่ก็ดีใจมากๆเลยนะคะที่กลับมา กลับมาแล้วไรท์อาจจะไม่ว่างแต่ในที่สุดก็กลับมา ซองกยูแกชอบมยองซูแล้วไม่ใช่แอลแกจีบได้ว้อยเมื่อไหร่จะรู้ความจริงซองกยูเราจะจีบแมวแบบจริงๆจังๆสักทีพี่เสื้อไปแล้วแต่น้องแมวยังอยู่ที่เดิม. สู้ๆนะไรท์ยินดีต้อมรับกลับมานะ
    #46
    0