เร้นรักพรางใจ ( สนพ. พิมพ์คำ )

ตอนที่ 47 : ตอนพิเศษ 1 : ขอกินนมหน่อย

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,304
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 362 ครั้ง
    8 พ.ค. 61

ตอนพิเศษ 1

ขอกินนมหน่อย

 

เสียงสั่นพร้อมกับเสียงเตือนสั้นๆ ของสมาร์ตโฟนในกระเป๋าสะพายข้างที่วางอยู่บนโต๊ะกลางครัวดังขึ้นเรียกความสนใจจากเจ้าของให้ละสายตาจากถุงข้าวของมากมายตรงหน้าแล้วหันมอง นิธินันท์ผูกคิ้วเล็กน้อย เธอจำได้ดีว่าเสียงเตือนเมื่อครู่นั้นคือเสียงข้อความจากแอปพลิเคชันแชต แต่ที่เผลอขมวดคิ้วเพราะกำลังสงสัยว่าเวลาบ่ายแก่ๆ ของวันทำงานแบบนี้ ใครกันนะที่ส่งข้อความถึงเธอ

“สงสัยจะเจน” นิธินันท์ว่าพึมพำพลางล้วงโทรศัพท์มือถือออกมาจากกระเป๋า ก่อนจะพบว่าข้อความนั้นไม่ได้ถูกส่งมาจากเจนนิภาอย่างที่เธอคิด แต่กลับถูกส่งมาจาก...

“อ้าว น้องแต้วเหรอ”

หญิงสาวว่าพลางเปิดอ่านข้อความ และใจความที่น้องสาวของกีรติส่งมาให้เธอนั้นก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไร ฝ่ายนั้นเพียงบอกกับเธอว่าวันนี้จะต้องอยู่ทำงานกับเพื่อนที่คณะต่อ อาจจะกลับค่ำหน่อยก็เท่านั้น คนอ่านข้อความพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะพิมพ์ข้อความตอบกลับไป

เกือบหนึ่งเดือนแล้วที่เธอกลับมาอยู่ที่บ้านหลังน้อยหลังนี้ ตอนที่เธอโทร. กลับไปบอกคนที่บ้านว่าเธอจะอยู่เชียงรายต่ออีกสักเดือนสองเดือน พ่อแม่และพี่ชายของเธอก็ดูไม่แปลกใจเท่าไร แม้ว่าเธอจะไม่ได้ให้เหตุผลอะไรมากไปกว่าการบอกว่าเธอคิดถึงเพื่อนที่เคยอยู่ด้วยกันที่นี่ อาจจะเป็นเพราะว่าการเดินทางไปเรื่อยๆ แบบนี้เป็นเรื่องปกติของเธออยู่แล้วล่ะมั้ง คนที่บ้านถึงไม่ได้ถามอะไรมาก มีแต่บอกว่าให้ดูแลตัวเองดีๆ เหมือนอย่างที่เคยพูดอยู่เสมอนั่นล่ะ ฝ่ายที่ดูตื่นเต้นกลับเป็นก๊วนออฟฟิศน้อยๆ มากกว่า โดยเฉพาะเจนนิภา ที่โผเข้ามากระโดดกอดเธอทันทีที่ลงจากรถ เมื่อครั้งที่นัดเจอกันที่ดอยช้าง ขนาดนี่ผ่านมาจะเป็นเดือนแล้ว เพื่อนของเธอก็ยังตื่นเต้นกับการกลับมาร่วมก๊วนของเธอไม่หาย ส่วนพวกผู้ชายคนอื่นๆ ในก๊วนออฟฟิศก็เอะอะหาเรื่องปาร์ตี้ อ้างเหตุผลว่าฉลองการกลับมาของเธออยู่เรื่อยๆ และก็ดูเหมือนว่าจะอ้างแบบนี้ไปอีกนาน

 “ถ้าน้องแต้วกลับช้า แปลว่ามื้อเย็นวันนี้ก็เหลือแค่เราคนเดียว ถ้าอย่างนั้น ทำอะไรง่ายๆ กินก็แล้วกัน” บอกตัวเองไปพร้อมความกับความคิดนั้น ก่อนจะเก็บโทรศัพท์มือถือลงกระเป๋า แล้วกลับไปจัดการข้าวของเครื่องใช้ที่เพิ่งซื้อมาต่อ

นี่ก็ห้าวันเห็นจะได้แล้ว ที่น้องแต้วมาค้างที่บ้านนี้กับเธอ และก็เป็นห้าวันแล้วเหมือนกันที่เธอกับพี่ชายตัวดีของน้องแต้วไม่เจอหน้ากันแบบจริงๆ จังๆ ถึงจะได้วิดีโอคอลคุยกับแบบเห็นหน้าก็เถอะ แต่มันก็ไม่เหมือนการเจอกันแบบมายืนตรงหน้าอยู่ดี คุยกันผ่านเทคโนโลยีแบบนั้น นอกจากจะไม่ช่วยให้เธอรู้สึกว่าใกล้เขามากขึ้นแล้ว ซ้ำยังจะทำให้คิดถึงมากกว่าเก่าอีกต่างหาก

จะว่าไปนี่ก็เป็นครั้งแรกที่เธอกับกีรติอยู่ห่างกันตั้งแต่กลับมาอยู่ที่บ้านหลังนี้พร้อมกับสถานะใหม่ เอาเข้าจริงสถานะใหม่ก็ไม่ได้ทำให้อะไรๆ เปลี่ยนไปมากนัก กีรติก็ยังเป็นกีรติคนเดิม เพียงแต่เขาไม่เรียกเธอว่า พี่ อย่างเคยแล้ว และก็ไอ้การไม่เรียกพี่นี่แหละ ที่ทำให้เขาทำอะไรตามใจชอบ เอะอะท้วงถึงสถานะตลอด เมื่อก่อนว่าร้ายกาจแต่ก็ยังเกรงใจอยู่บ้าง เพราะติดที่ว่าเธอเป็นพี่

แต่ตอนนี้น่ะเหรอ...

เหมือนสิบเดือนที่ผ่านมาเขาจะเก็บกดมากไป เผลอหน่อยเป็นต้องถึงเนื้อถึงตัวตลอด แถมยังอ้างว่าเป็นการลงโทษที่เธอทิ้งเขาไป อยากจะย้อนถามนัก ว่าใครควรจะได้รับการลงโทษกันแน่

“เชอะ แอบหนีไปตอนนี้เลยดีไหมเนี่ย” ว่าแล้วก็ค้อนหน่อยๆ ให้คนในความคิด

สัปดาห์นี้ทั้งสัปดาห์กีรติต้องไปติดต่องานที่กรุงเทพ ตอนแรกเขาก็ชวนเธอไปด้วย แต่พอคิดไปคิดมาแล้ว มีหลายๆ อย่างไม่ค่อยสะดวกเท่าไร อีกอย่างเขาก็ไปธุระเรื่องงาน เธอไม่อยากให้เขาต้องมาคอยพะวงว่าจะมีเวลาเจอเธอหรือเปล่า แล้วตอนนี้เชียงรายก็ยังอยู่ในช่วงหน้าหนาว บรรยากาศดีๆ อบอวลไปทั่ว ทำให้นึกถึงช่วงเวลาอบอุ่นของปีที่แล้ว อากาศเย็น ผู้คนอารมณ์ดี แค่เดินข้างทางยังมีโมเมนต์ดีๆ ให้เธอได้ถ่ายรูปเต็มไปไหมด อีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้าก็จะเป็นงานรับปริญญาของนักศึกษามหาวิทยาลัยแล้ว ตอนนี้พื้นที่ในมหาวิทยาลัยจึงถูกประดับตกแต่งไปด้วยดอกไม้สีสันสวยงาม เตรียมพร้อมสำหรับงานใหญ่ที่จะมาถึง เธอเลยอยากอยู่ถ่ายรูปและทำงานของเธอที่นี่มากกว่า ถึงแม้เมื่อวันก่อนเธอจะยืมรถมอเตอร์ไซค์คันเล็กของเจนนิภาขี่ไปที่มหาวิทยาลัยแต่ก็ไม่ได้เข้าเพราะดันลืมสวมหมวกกันน็อคก็เถอะ

เอาน่า พรุ่งนี้ค่อยไปใหม่ก็ได้

คิดพลางหยิบของเข้าตู้เย็น แล้วเรื่องที่น้องแต้วต้องมาพักที่บ้านนี้เป็นการชั่วคราวก็หนีไม่พ้น เป็นคำสั่งของกีรติอีกนั่นแหละ เขาบอกว่าไม่อยากให้เธออยู่บ้านคนเดียว ทั้งที่เธอก็ไม่ได้รู้สึกกลัวหรือเป็นกังวลอะไรอย่างที่เขาคิดเลย เธอเริ่มจะชินกับที่นี่แล้วมากกว่า แม้ว่าตอนกลางคืนจะทั้งมืด ทั้งหนาว ทั้งเงียบก็ตาม แต่เธอไม่ได้เพิ่งมาอยู่ที่นี่ครั้งแรกเสียหน่อย แม้จะไม่ได้อยู่มาเกือบปี ทว่าก็ปรับตัวให้ชินกับความสงบเงียบของที่นี่ได้ไม่ยาก

ถึงอย่างนั้นก็เถอะ สุดท้ายเธอต้องยอมตามใจเขา ในเมื่อน้องแต้วเองก็บอกว่าไม่ได้ลำบากอะไรที่ต้องมาอยู่ที่บ้านนี้หนึ่งสัปดาห์ อีกอย่างรูมเมทของน้องแต้วเองก็ไม่อยู่ด้วย นิธินันท์เลยยอมตามใจจอมเผด็จการ ก่อนจะก็ได้รู้จากปากน้องสาวของเขาว่า ที่พี่ชายเจ้าแผนการขอร้องให้มาอยู่ที่นี่ ก็ด้วยเหตุผลที่ว่ากลัวเธอจะหนีไปอีก คิดแล้วก็ยังขำ ดูท่าว่าเมื่อครั้งก่อน เธอจะใจร้ายกับเขามากไปอย่างที่เจ้าตัวชอบว่าจริงๆ

แต่จะว่าไปการที่กวิตามาอยู่กับเธอก็ดีเหมือนกัน เพราะนอกจากจะใกล้ชิดกันมาขึ้นแล้ว เธอยังได้ฟังวีรกรรมของพี่ชายจอมแสบที่น้องสาวเผาได้ไม่เว้นแต่ละวัน และส่วนใหญ่ก็ไม่พ้น เรื่องที่คอยแกล้งน้องนั่นแหละ

นันท์รู้ไหม ตอนเด็กๆ นะ พี่ต่อเคยหลอกแต้วว่าแต้วไม่ใช่ลูกของพ่อกับแม่ แม่ซื้อแต้วมาจากตลาดนัด มีคนพม่าข้ามฝั่งเอาแต้วมาขาย

นิธินันท์ขมวดคิ้วนิดๆ ดวงตามีแววขันจางๆ ให้ความคิดของกีรติ แล้วแต้วว่ายังไง

แต้วก็บอกว่าไม่เชื่อ สาวคนน้องยืนยันเสียงแข็ง ก่อนจะว่าต่อด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลง แต่ตอนนั้นแต้วก็ร้องไห้

อ้าว ทำไมล่ะ ไหนบอกว่าไม่เชื่อไง

ก็พี่ต่อทำหน้าจริงจัง แล้วก็พูดซ้ำอยู่นั่นแหละ แต้วกลัวว่าจะเป็นเรื่องจริง แต้วก็เลยร้องไห้

พอสิ้นประโยค คนฟังก็หัวเราะออกมายกใหญ่ นิธินันท์จำได้ว่าเมื่อตอนเด็กๆ เธอก็โดนพี่ชายแกล้งเหมือนกัน แต่เท่าที่ความจำความได้ เธอก็ไม่ได้โดนหลอกขนาดนี้ ถ้าเปรียบเทียบพี่ชายของเธอกับพี่ชายของน้องแต้ว...

พี่กรคงกลายเป็นพี่ชายที่แสนดีขึ้นมาทันตาเชียวล่ะ นี่ก็ไม่รู้ว่าถ้าสองเดือนข้างหน้า กีรติจะเจอครอบครัวของเธอ พี่กรจะรับมือแฟนจอมแสบคนนี้ของเธอไหวรึเปล่า เห็นแรกๆ ชอบทำหวงก้างใส่แฟนเก่าเธอทุกคนเลย แต่ก็แค่แรกๆ นะ พอเริ่มสนิทกันเข้าหน่อย ก็ย้ายฝั่ง กลายเป็นขุดเรื่องเก่าๆ มาเผาเธอทุกทีเลย

แต่นั่น...ก็คงยังเทียบไม่ได้กับที่วีรกรรมอื่นๆ ที่น้องแต้วต้องเจอหรอกมั้ง

ลำบากหน่อยนะ เกิดเป็นน้องสาวต่อน่ะ

นิธินันท์นึกย้อนกลับไปถึงคำพูดกลั้วหัวเราะของตัวเองที่พูดกับกวิตาเมื่อคืนแล้วอมยิ้มพลางหันไปหยิบของสดเข้าเก็บตามช่อง พอดีกับที่สายตาของเธอเลื่อนไปเห็นนมขวดเล็กที่ซื้อมาแช่ติดตู้เย็นเอาไว้ สาวร่างเล็กโน้มตัวไปหยิบมันขึ้นมา นมขวดนี้เป็นนมแบบที่ไม่มีเลสโตส เธอซื้อมาให้กีรติเพราะอยากให้เขาดื่มนมบ้าง แต่ดูเหมือนว่าเธอจะพลาดท่าไปหน่อย เพราะดันพลั้งปากบอกเขาไปว่าเธออยากให้เขาได้รับขาดสารอาหารที่ได้จากนมบ้าง ไม่อย่างนั้นกระดูกจะผุพรุนก่อนวัยอันควรไปก่อน แล้วแน่นอนว่าเพราะเหตุผลนี้ล่ะสิท่า มันถึงยังค้างอยู่ในตู้เย็นเหมือนเดิม

นอกจากว่ากีรติจะไม่แยแสนมขวดจิ๋วที่เอซื้อมาแล้ว เขายังยืนยันอีกว่า ไม่ว่ายังไง เขาก็ไม่มีทางกระดูกพรุนไปก่อนเธอที่แก่กว่าเขาแน่นอน คงไม่เคยแม้แต่จะเอามือไปเฉียดใกล้ขวดนมเลยสิท่า

“เชอะ! กินเองก็ได้ ใกล้จะหมดอายุแล้วด้วย เสียของหมด” บ่นไม่จริงจังนักพลางก็ยื่นมือไปหยิบหลอดมาเจาะนมขวดเล็ก ชิมรสชาติของมันสองสามอึกแล้วเอ่ยกับตัวเอง “จะว่าไปมันอร่อยกว่านมปกติอีกนะ...” ว่าเสร็จก็ยิ้มให้นมขวดเล็กในมือหนึ่งที ก่อนจะเผลอหลุดความคิดในหัวออกมา

“...คิดถึงต่อจัง”

ไม่ทันจะขาดคำ ร่างเล็กของคนพูดก็ถูกคว้าตัวจากข้างหลังอย่างไม่ทันตั้งตัวจนหลุดเสียงหลง เกือบปล่อยของในมือลงพื้น นิธินันท์หันขวับไปหาคนข้างหลังทันควัน ก่อนจะโพล่งชื่อคนก่อเหตุออกมา “ต่อ!

เจ้าของชื่ออมยิ้ม เลิกคิ้วให้อย่างกวนๆ แล้วถามกลับ “ที่บอกว่าคิดถึงต่อน่ะ จริงรึเปล่า”

คนถูกถามร้อนวูบขึ้นมาที่ใบหน้ายามรู้ตัวว่าถูกจับได้ว่าพูดความรู้สึกนั้นออกไป เธอเลื่อนสายตาหนีเจ้าของกอดที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลัง ขืนตัวเล็กน้อยเป็นสัญญาณให้เขาปล่อย ทว่าชายหนุ่มกลับไม่ยอมทำตาม เธอจึงหันมองค้อนคนชอบฉวยโอกาสที่กลับมาถึงบ้านก็เอาใหญ่อีกแล้ว

กีรติเห็นแล้วหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พยักพเยิดไปที่นมขวดเล็กในมือเธอ “ขอกินด้วยสิ”

นิธินันท์เลื่อนสายตาไปมองของในมือเธอ แต่ก็ไม่ยอมทำตามคำสั่งเขา หมุนตัวหันไปประจันหน้า พร้อมกับเปลี่ยนเรื่องคุย “ไหนบอกจะกลับพรุ่งนี้”

“งานเสร็จเร็ว เลยรีบกลับมาเลย”

“แล้วแอบย่องเข้าบ้านหรือไง ทำไมไม่เห็นได้ยินเสียงเลย”

“จะได้ยินได้ไงล่ะ มัวแต่พูดคนเดียวอยู่นี่” กีรติยังล้อไม่เลิก แถมยังถามย้ำ “ตกลงว่าที่บอกว่าคิดถึงต่อน่ะ จริงรึเปล่า”

คราวนี้นิธินันท์จ้องตาไปที่ดวงตาของคนถาม อยากล้อให้เธอเขินนักใช่ไหม เธอไม่ยอมแพ้เขาหรอก หญิงสาวข่มความเขินอายของตัวเองเอาไว้สุดใจ แล้วเอ่ยตอบเขา “ไม่มีคนพูดคนเดียวที่ไหน โกหกหรอกนะ”

คนฟังยิ้มเขินอย่างไม่อาจห้ามได้ หยอดคนอื่นตลอด พอโดนเองบ้าง ถึงกับเก็บอาการไม่อยู่ ยกมือขึ้นเขี่ยปลายจมูกตัวเองนิดๆ แล้วถามกลับแก้เขิน “ตกลงจะให้กินได้รึยัง”

นิธินันท์ยังคงผูกสายตาเอาไว้กับคนถามอย่างอ้อยอิ่ง ราวกับจะหยั่งเชิงเขา แล้วก็เป็นตอนนั้นเองที่เธอคิดอะไรขึ้นมาได้ หญิงสาวเม้นปากกลั้นยิ้มซ่อนความขบขัน พร้อมกับยื่นขวดนมไปตรงหน้าเขา รอจังหวะที่คนตัวสูงก้มตัวลงมาเกือบจะถึงหลอดดูด แล้วเธอก็ใช้เสี้ยววินาทีนั้นดึงขวดกลับไปดูดเอง

กีรติที่ไม่ทันตั้งตัวว่าจะถูกแกล้งเผลอหลุดหน้าเหลอออกมา ก่อนจะกระดิกนิ้วคาดโทษคนตัวเล็ก “เดี๋ยวนี้ชักเอาใหญ่นะ เอาคืนไม่เท่าไหร่ มีเพิ่มสกิลกวนก่อนอีกต่างหาก”

นิธินันท์ดูดนมอย่างลอยหน้าลอยตา ก่อนจะยิ้มยั่วเขาซ้ำ “อย่างเผลอเชียว เดี๋ยวจะแซงให้ดู”

คราวนี้กีรติหัวเราะเสียงดัง ก่อนจะหันมองไปรอบๆ แล้วถามถึงใครอีกคนที่ควรจะอยู่ที่นี่ “ไอ้แต้วล่ะ ยังไม่กลับอีกเหรอ”

“น้องแต้วบอกว่าวันนี้จะกลับค่ำนะ ต้องช่วยงานเพื่อนที่คณะ”

คนเพิ่งกลับถึงบ้านยิ้มกริ่ม พยักหน้าซ้ำๆ พร้อมกับหัวเราะในลำคอ แววตาวาววับด้วยความเจ้าเล่ห์ขึ้นมาทันตา “หึหึ ทางสะดวกเลยดิทีนี้”

“ทางสะดวกอะไร ยังไงน้องแต้วก็กลับมานอนที่นี่”

กีรติอมยิ้มให้คนหน้าตาตื่น ยื่นมือไปจับปลายคางมนของเธอ แล้วโน้มตัวยื่นหน้าเข้าไปใกล้ ตอบเธอเสียงทุ้มเบา “ต่อหมายถึง...ทางสะดวกที่เราจะได้กินข้าวเย็นด้วยกันสองคน เกี่ยวอะไรกับที่แต้วจะนอนที่นี่หรือไม่นอน หืม?

นิธินันท์มองคิ้วเข้มที่เลิกขึ้นอย่างยียวน ยังไม่ทันที่เธอจะได้เถียงกลับ เขาก็ว่าซ้ำอีก

“อ๊ะๆ เดี๋ยวนี้ข้ามขั้นนะ ไม่คิดจะกินข้าวเย็นก่อนเลยเหรอ เชื่อแล้วว่าคิดถึงต่อจริงๆ”

“อี๋ หลงตัวเอง ใครพูดให้คิดก่อนล่ะ” คนตัวเล็กทำหน้ายู่ยี่ใส่เขา แต่ก็ปฏิเสธไม่ได้ว่าเธอทำไปเพื่อกลบเกลื่อนความเขิน พยายามไม่แสดงออกมากนักว่าที่ไม่ได้เจอกันหลายวัน พอได้มาอยู่ใกล้ๆ จนได้กลิ่นกายที่คุ้นชินแบบนี้ มันรู้สึกเหมือนมีไออุ่นๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอกบอกไม่ถูกเหมือนกัน

คนโดนหาว่าหลงตัวเองยังคงยิ้มค้าง หัวใจเต้นแรงตึกๆ อยากจะหอมให้หายคิดถึงสักทีสองที แต่ก็ไม่แน่ใจว่าเธอจะยอมไหม ขนาดว่าแค่กอดยังชอบขืนตัวอยู่เรื่อย กีรติมองดวงตากลมของเธอ รอยบุ๋มข้างแก้มบอกว่าเธอกำลังอมยิ้ม เขามั่นใจว่าเธอมีความสุขเช่นเดียวกับเขา ทว่าอาจเป็นเพราะทั้งเขาและเธอกำลังอยู่ในช่วงปรับกับอะไรๆ ใหม่ๆ นิธินันท์ยังไม่กล้าบอกที่บ้านเธอด้วยซ้ำว่ามีแฟนแล้วหลังจากที่โสดมานาน เพราะกลัวว่าพี่ชายจะรีบเร่งให้กลับกรุงเทพเร็วๆ เธอให้เหตุผลกับเขาว่าอยากอยู่อย่างสบายใจที่นี่ ไม่อยากวุ่นวายกับการต้องตอบคำถามใครตอนนี้ อยากรอให้อะไรๆ เข้าที่เข้าทางมากกว่านี้ก่อน แล้วค่อยบอกกับคนที่บ้าน พร้อมกับพาเขาไปให้แม่เธอเห็นเสียทีว่าผู้ชายคนนี้แหละ ตัวการที่ทำให้ลูกสาวของแม่สติหลุดอยู่หลายเดือน

คิดถึงตอนที่เธอพูดแล้วชายหนุ่มก็อมยิ้ม กีรติไม่กังวลเรื่องที่ว่าเธอจะบอกที่บ้านเธอตอนนี้หรือเมื่อไร เขาเข้าใจดีว่านิธินันท์แสดงออกไม่เหมือนกับชาวบ้านชาวช่อง บางครั้งเธอก็มีเหตุผลหรือความกังวลบางอย่างที่คนอื่นไม่เข้าใจ การที่เธอไม่บอกที่บ้านเธอ ก็ไม่ได้หมายความว่าความรู้สึกที่เธอมีให้เขามันน้อยลงหรือไม่เต็มที่ เพราะการที่สาวติสต์ผู้รักอิสระอย่างเธอยอมที่จะอยู่ที่นี่อย่างไม่มีเงื่อนไข อยู่เคียงข้างเขาโดยไม่หนีไปไหน ก็ตอบทุกข้อข้องใจได้ทั้งหมดแล้ว

ตอนนี้ไม่มีอะไรสำคัญมากไปว่าการที่มีเธออยู่ใกล้ๆ หลังจากการต่อสู้กับงานอันหนักหน่วงนอกบ้านจนเหนื่อยล้า แล้วกลับมาเห็นว่าเธอยังรอเขาอยู่ เป็นเสมือนบ้านที่อบอุ่นของเขา แค่นี้ก็เพียงพอแล้ว

“เย็นนี้กินอะไรดี”

เสียงหวานถามขึ้น ดึงให้ชายหนุ่มหลุดจากความคิด

กีรติยิ้มกรุ้มกริ่ม แล้วว่าสั้นๆ “นม!

นิธินันท์รู้ทันทีว่าเขาแกล้งพูดสองแง่สองง่ามให้เธอคิดไปถึงเรื่องแบบนั้นอีกแล้ว หญิงสาวจึงยื่นนมที่ยังกินไม่หมดไปตรงหน้า มองเขาอย่างท้าทายหน่อยๆ

ร่างสูงรวบแขนขึ้นกอดอก ชักรู้สึกสนุกขึ้นมาเมื่อได้มองแววตาของคนตรงหน้า มุมปากของเขากระตุกนิดๆ ก่อนจะดักทาง “ห้ามชักกลับอีกนะ”

คนมีแผนในใจพยักหน้ารับ ย่ามใจว่าจะได้แกล้งเขาซ้ำสอง นิธินันท์เม้มปากกลั้นยิ้ม แล้วพอคนตัวสูงก้มตัวลงมา เธอก็รีบดึงขวดนมกลับกำลังจะหัวเราะเขาที่พลาดท่าเธออีกครา ทว่ายังไม่ทันจะได้ทำอย่างนั้น คนโดนแกล้งก็โน้มตัวตามขวดนมที่เธอดึงหนี ก่อนมาหยุดที่ริมฝีปากบางของเธอ

สาวช่างแกล้งเบิกตาโตวูบหนึ่งเมื่อความตกใจหยุดอารมณ์ขันของเธอเอาไว้ชั่วขณะ ก่อนที่ไม่กี่วินาทีหลังจากนั้น เธอจะรู้สึกถึงสัมผัสจากมือหนาที่ยกขึ้นประคองใบหน้าเล็กๆ ให้เงยขึ้น กีรติเกลี่ยนิ้วชี้สากๆ กับพวกแก้มอุ่นเบาๆ จูบร่างเล็กที่แสนนุ่มนิ่มอย่างเชื่องช้า ถ่ายทอดความคิดถึงไม่มีใครยอมเอ่ยให้กันตรงๆ สักที

ไม่นานนักคนฉวยโอกาสก็ถอนจูบออก มองเจ้าของเรียวปากชมพูอ่อนอย่างคนมีชัย “ชอบจัง คนเตือนแล้วไม่ยอมฟังเนี่ย” ไม่ว่าอย่างเดียว กีรติตวัดท่อนแขนแกร่งโอบรอบเอวบางเอาไว้ ก่อนจะก้มลงเข้าไปใกล้อีก แล้วใช้จมูกโด่งปัดกับปลายจมูกของหญิงสาวเบาๆ แกล้งเย้าเธอซ้ำ ทว่าน้ำเสียงกึ่งออดอ้อนเว้าวอน “คืนนี้ขอกินนมหน่อยนะ”

นิธินันท์รีบเอนตัวหนี แล้วย่นจมูกให้ ก่อนจะว่าขึ้นพร้อมกับจิ้มนิ้วกับอกแกร่งของเขา “ชอบฉวยโอกาสแบบนี้ กินนมในตู้เย็นไปเลย”

“โอยยย นันท์ไม่รักต่ออีกแล้ว...” ว่าเสียงยานคาง แสร้งทำเป็นคอตก แล้วเอาหน้าไปซุกไซ้คลอเคลียกับไหล่บางของคนตัวเล็ก แล้วก็เป็นนิธินันท์ที่ต้องเอนตัวหนีอีกครา ก่อนที่เธอจะต้านทานเขาไม่ไหวเข้าจริงๆ

“พอแล้ว ไม่ต้องมาอ้อนเลย”





 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 362 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

868 ความคิดเห็น

  1. #867 wad5380 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 ธันวาคม 2561 / 20:55
    คิดถึงต่ออออ
    #867
    0
  2. #857 wad5380 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:23
    มาต่อไวๆนะคะไรรรต์ อ้อนนนๆ
    #857
    0
  3. #856 อซอว ชม (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 00:16
    น่ารักมากเลยอ่ะ ฮือออ
    #856
    0
  4. #855 pachatjra (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 15:08
    น่าร๊ากกกก
    #855
    0
  5. #854 wad5380 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 23:09
    เขินนนน แงงงงงง
    #854
    0
  6. #853 ruethai007 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 10 พฤษภาคม 2561 / 05:57
    หวานมากกกก
    #853
    0
  7. #852 fsn (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 23:40
    ได้ทีอ้อนใหญ่ หุๆ
    #852
    0
  8. #851 pimon9172 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 19:25
    น้องต่อยังขี้แกล้งเหมือนเดิม
    #851
    0
  9. #850 noonara (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 16:32
    โอ๊ยน่ารักๆ
    #850
    0
  10. #849 pim_pom (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 9 พฤษภาคม 2561 / 05:19
    หวานเว่ออออ
    #849
    0
  11. #848 yuisorracha (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:50
    อ่านในเล่มจบไปนานแล้ว มีตอนพิเศษให้คิดถึงต่อด้วย
    #848
    0
  12. #847 KhawoatLalita (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:34
    ทำไมต่อน่ารักแบบนี้
    #847
    0
  13. #846 k_somoh (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:27
    หื้อออดีต่อใจ
    #846
    0
  14. #845 Ohsayyes (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 22:16
    งื้ออออ ซื้อหนังสือมาเเย้วด้วย สนุ้กกกกกกเลยยย
    #845
    0
  15. #844 mugglemousee (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:36
    เอาละเหวยยยย มาแล้วว
    #844
    0
  16. วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:35
    ตอนพิเศษมีกี่ตอนค่ะ รอนร้าาาาา ฟินมว๊ากกกกกก
    #843
    0
  17. #842 L*O*V*E*ME (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:20
    ว้ายยยย เขินนน ต่อยังกวนเหมือนเดิมเลย
    #842
    0
  18. #841 Somying2525 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:14
    555 ยังคงความกวนเหมือนเดิม
    #841
    0
  19. วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 21:00
    กรี๊ดดดดดด ความกวนระดับสิบมีแต่น้องต่อเนี้ยแหละ 😆😂????
    อ๊ายยยยยยย 😆😆😆 เขินนนนนนนนนน คิดถึง ☺️☺️☺️
    #840
    0
  20. #839 hathairut2008 (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 20:57
    อร๊ายยยน้องต่อมา คิดถึงงงง
    #839
    0
  21. #838 patgun (จากตอนที่ 47)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2561 / 20:55
    น้องต่อ แสบเหมือนเดิมเลยยย
    #838
    0