เร้นรักพรางใจ ( สนพ. พิมพ์คำ )

ตอนที่ 12 : บทที่ 10 : เรื่องเตือนสติ (100%)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,067
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 42 ครั้ง
    14 ธ.ค. 60


กลิ่นหอมของหมูบนเตาลอยตลบอบอวนในอากาศ ไฟจากหลอดไฟที่กีรติเพิ่งเปลี่ยนเมื่อสัปดาห์ก่อนส่องแสงสว่างไปทั่วบริเวณ เสื่อที่ใช้ปูเตรียมอาหารที่หลังบ้านเมื่อตอนเย็น ตอนนั้นถูกย้ายเอามาปูไว้ที่ชานหน้าบ้าน ส่วนสาเหตุที่มื้อเย็นมื้อนี้ถูกย้ายมาอยู่ชานหน้าบ้านแทนที่จะเป็นครัวหลังบ้านอย่างเช่นทุกครั้งก็เพราะ...

หมูกระทะทีไร กินเหล้ากันยาวตลอด กลัวจะเสียงดังรบกวนบ้านข้างหลัง เลยต้องย้ายมากินหน้าบ้านแบบนี้ นั่นคือสิ่งที่เจนนิภาบอกกับสมาชิกคนล่าสุดของกลุ่ม และนิธินันท์ก็เห็นด้วย เพราะหน้าบ้านติดกับถนนเล็กๆ ในซอย ส่วนสองข้างของบ้านก็เป็นพื้นที่ว่างและออฟฟิศ ดูแล้วเสียงไม่น่าจะไปไกลจนรบกวนบ้านที่อยู่ถัดๆ ไปอีกได้

“โอ้โห ไอ้รัณย์ มึงหันหมูชิ้นขนาดนี้ มึงกะหั่นมาให้กูมุงหลังคาเหรอครับ”

พิพัฒน์บ่นขณะคีบหมูชิ้นใหญ่ลงวางบนเตา พ่อครัวจำเป็นอย่างศรัณย์ได้แต่หัวเราะขันฝีมือตัวเองเบาๆ แต่เจนนิภากลับอดไม่ได้ที่จะเถียงแทน

“น้องหั่นให้กินแล้วยังจะว่าน้องอีก ทีตัวเองล่ะไม่มาช่วย”

“อ้าว ก็ตอนนั้นงานมันยังไม่เสร็จนี่”

“อยากได้บางมากวันหลังก็มาหั่นเอง”

พิพัฒน์ยิ้มอ่อนให้ภรรยาที่นั่งอยู่ข้างๆ อย่างยอมอ่อนข้อให้ ทว่าก็หันไปหรี่ตาใส่ศรัณย์ แล้วถามออกไป “รัณย์ มึงเอาอะไรให้เมียกูกิน เข้าข้างมึงจัง”

“พัฒน์!” คราวนี้ฝ่ามือบางฟาดลงที่ต้นขาพิพัฒน์ พร้อมกับเสียงระเบิดหัวเราะของสมาชิกทุกคนที่นั่งล้อมวงอยู่

“โอย แค่ล้อเล่น”

“เดี๋ยวเหอะจะโดน”

นิธินันท์มองคู่สามีภรรยาแล้วยิ้มจนปวดแก้ม เธอเคยนึกอิจฉาคู่รักดาราที่แต่งงานกับไฮโซพันล้าน มีชีวิตครอบครัวที่แสนสุขสบายและเลิศหรู แต่ทว่าเวลานี้ ช่างภาพสาวกลับคิดว่า ครอบครัวเล็กๆ ที่แสนจะธรรมดาของพิพัฒน์และเจนนิภาต่างหากที่ดูน่ารักน่าอิจฉากว่าเป็นไหนๆ

แล้วก็เหมือนว่าใครบางคนจะรู้ทัน...

“รังสีความอิจฉาแผ่เยอะไปแล้วนะพี่นันท์ เกือบจะลามไปไหม้หมูบนเตาแล้วนะเนี่ย”

นิธินันท์หันขวับไปย่นคิ้วใส่เจ้าของเสียงกระซิบข้างหู เจอคนแซ็วฉีกยิ้มล้อกลับมาให้ เธอกำลังคิดว่าจะเอาคืนเขาเสียหน่อย แต่เสียงของเจนนิภาก็ชิงสับนายจอมกวนเสียก่อน

“เออ จริงสิ นันท์บอกว่ายังไม่ค่อยได้ไปเที่ยวไหนเลย ต่อนี่ไม่เทกแคร์แขกหน่อยเลยนะ”

กีรติที่กำลังเคี้ยวหมูตุ้ยๆ เหล่มองหญิงสาวคนข้างๆ นึกดีใจที่เมื่อคืนตกลงกับเธอเอาไว้แล้วว่าจะรอให้เขาพาไปตลาดหน้ามอ ไม่อย่างนั้นเขาคงขอให้เจนนิภาพาเธอไปแทน “ก็พาไปเดินตลาดเช้าแล้วไง”

“ตลาดเช้าหน้าปากซอยเนี่ยนะ”

“แล้วจะให้ไปไหนล่ะพี่เจน อีกอย่างพี่นันท์ก็ไม่ใช่แขกซะหน่อย เราก็อยู่บ้านเดียวกัน” หันไปยักคิ้วให้นิธินันท์คล้ายจะบอกว่าเขาไม่ได้พูดอะไรผิด ก่อนจะเสริมต่ออีกนิด “อีกหน่อยพี่นันท์ก็จะอยู่ที่นี่ยาว ใช่ไหม”

นิธินันท์ถึงกับหน้าเหวอไป “ฉันไม่ได้บอกอย่างนั้นซะหน่อย”

“ผมก็พูดเผื่อไว้ เผื่อว่าพี่จะติดใจ...อะไรๆ ที่นี่”

นิธินันท์ไม่แน่ใจ ว่าคำว่า อะไรๆ ที่กีรติว่า เขาหมายถึงอะไรกันแน่

“เอาอย่างนี้สินันท์ เดือนหน้า จะมีงานบอลลูนที่สิงห์ปาร์ค นันท์ไปเที่ยวกับพวกเราสิ มีบรรยากาศสวยๆ ให้ถ่ายรูปเยอะเลยนะ”

“จริงเหรอ” พอได้ยินว่าบรรยากาศสวยๆ ช่างภาพสาวก็ถึงกับตาโต พยักหน้ารับคำชวนของเจนนิภาโดยไม่คิดมาก “น่าสนจัง เราขอไปด้วยคนนะ”

“ได้อยู่แล้ว”

คนชวนขยิบตาให้ นิธินันท์เลยยิ้มจนตาหยี คีบหมูบนเตาที่สุกแล้วใส่ถ้วยของเจนนิภาเป็นการขอบคุณ ก่อนจะฉุกคิดขึ้นมาได้ถึงเมื่อครั้งก่อนหน้าที่ใครอีกคนพูดถึงสิงห์ปาร์ค คนที่ยังไม่ได้หาข้อมูลเรื่องงานบอลลูนที่เจนนิภาว่า จึงหันไปถามน้องชายร่วมบ้านที่กำลังง่วนอยู่กับการกิน

“ต่อ งานบอลลูน มันมีอะไรบ้างเหรอ”

เขาละสายตาจากหมูบนเตา แล้วหันมาตีหน้านิ่งใส่ ตอบเธอสั้นๆ ว่า “มีบอลลูน”

ว่าเสร็จก็หันไปสนใจหมูต่ออย่างไม่คิดที่จะขยายความเพิ่ม นิธินันท์มองเขาด้วยความหมั่นไส้ พออยากจะแกล้งก็แกล้ง พออย่างจะเมินใส่ก็เมินใส่อย่างนั้นเหรอ หญิงสาวมองค้อน นึกขึ้นมาได้ว่าที่เขาแกล้งเธอจนหน้าเหวอเมื่อกี้นี้ยังไม่ได้ชำระความ เธอจึงรอโอกาสที่เขาเผลอ เอี้ยวตัวไปคีบหมูชิ้นโตที่เขาเพิ่งจะคีบใส่ถ้วยตัวเองไปกิน

คนโดนขโมยมองตามหมูที่ลอยเข้าปากคนข้างๆ ไปต่อหน้าต่อตา หลุดเสียงออกมาด้วยสีหน้างงๆ “อ้าว พี่นันท์...ขโมยของผม”

เธอไม่ตอบ ย่นจมูกให้แล้วสะบัดค้อนตามไปอีกที

กีรติหลุดขำให้ท่าทางของสาวแสนงอน เอาแต่ใจแบบนี้ ชักเริ่มไม่ใจแล้วว่านี่ พี่นันท์หรือ น้องนันท์ กันแน่

เมื่อเห็นว่าสาวร่างเล็กมาขโมยหมูของเขาไป ชายหนุ่มคีบชิ้นใหม่ใส่ถ้วยให้เธออีก คราวนี้นิธินันท์หันไปเลิกคิ้วให้เชิงถาม คนอมยิ้มอยู่ตอบเสียงเบากลับมาว่า

“ไม่ต้องขโมยหรอก แค่บอก...ผมก็เต็มใจยกให้พี่แล้ว”

ต่อตรงนี้ (100%)

นิธินันท์รู้สึกว่าหน้าร้อนผ่าวขึ้นมาฉับพลัน ถ้าเพียงแค่คำพูดเธอคงไม่คิดอะไรมาก หากแต่แววตาที่เหมือนกำลังสื่ออะไรบางอย่างที่เขาส่งผ่านมานั้น ชั่ววูบหนึ่งทำให้เธอเผลอไผลจนคิดไปไกล หัวใจทำงานเกินความจำเป็นขึ้นมาอีกหน โชคดีที่ความร้อนที่แผ่ออกมาจากเตาจะช่วยเป็นข้ออ้างที่ดี หากว่าแก้มเธอเกิดแดงขึ้นมาตอนนี้ก็คงไม่มีใครติดใจสงสัย

เป็นอีกครั้ง ที่หญิงสาวต้องพยายามข่มใจไม่ให้คิดไปไกลกับคำพูดของเขา ดึงคำพูดของเจนนิภาที่พูดเอาไว้ในครัวเมื่อก่อนนี้ออกมาเตือนสติ เขาก็แค่เคยชินกับการทำตัวสบายๆ กับผู้หญิง เขาไม่ได้หยอด ไม่ได้คิดอะไร แค่เทกแคร์เธอเหมือนเป็นพี่สาวคนหนึ่งเท่านั้น

แล้วก็เหมือนว่าเธอจะได้โชคดีสองชั้น เมื่อศรัณย์หักหัวเรือเปลี่ยนทิศทางดึงความสนใจของทุกคนไป

“เอ้อ ตกลงนี่พวกพี่ไปดูหญิงที่เซเว่นมาจริงๆ เหรอ ตอนออกไปซื้อเครื่องดื่มน่ะ” 

“เซเว่นอะไรล่ะ กูกับป๋าโฉบสาวร้านกาแฟมา”

ท่าทางทะเล้นของกีรติที่มาพร้อมคำพูด แถมยังพยักพเยิดหน้ากับกรวีร์อย่างรู้กัน บวกกับหัวข้อสนทนาใหม่ที่ถูกเปิดขึ้นกลางวงนั้นยิ่งย้ำให้นิธินันแน่ชัดว่า ที่เธอคิดว่ากีรติกำลังสื่อบางอย่างผ่านสายตามาให้นั้น...

เธอก็แค่คิดไปเอง!

“อ้าว ไหนเมื่อกลางวันพวกมึงพูดถึงนักศึกษาที่เซเว่นไม่ใช่เหรอวะ”

“อันนั้นมันก็แค่พูดถึงไงพี่พัฒน์ แต่ที่ป๋าวีร์ของเราต้องไปให้ถึงเนี่ย คือร้านกาแฟที่แสนตราตรึงใจ”

ทุกคนในวงล้อมหมูกระทะโห่ร้องไปกับการเน้นเสียงที่บอกความตราตรึงนั้นของกีรติ และแน่นอนว่าต้องส่งสายตาหยอกล้อไปหากรวีร์ที่กำลังเกาคิ้วแก้เขินอยู่ด้วย เจนนิภาผู้ไม่ได้นั่งอยู่ในออฟฟิศตลอดเวลา เลยตามเรื่องราวของพวกหนุ่มๆ ไม่ทันจึงถามขึ้น

“ยังไงป๋าวีร์ยังไง ตราตรึงอะไรที่ไหน”

“ก็ไม่มีอะไร ตอนนั้นก็แค่ไปซื้อกาแฟ” เขาว่าแล้วหยุดไว้แค่นั้น

และเมื่อกรวีร์คนเขินไม่ยอมเล่า หญิงสาวที่ต้องรู้ทุกเรื่องของหนุ่มๆ ให้ได้จึงหันไปส่งสายตากดดันขอความจริงจากสามีของเธอแทน กีรติระเบิดหัวเราะออกมาเป็นคนแรกด้วยรู้ดีว่าพิพัฒน์ไม่อาจขัดสายตานั้นได้ เช่นเดียวที่ศรัณย์ส่ายหน้าด้วยความหมายเดียวกัน

“ไม่มีอะไรหรอก ก็แค่ช่วงก่อนสิ้นปี ที่งานของไอ้วีร์มันหนักมากๆ แถมยังแก้ปัญหาไม่ได้อีก มันก็ท้อมาก เหนื่อยมาก โปรแกรมก็ใช้ไม่ได้สักอย่าง ส่งงานไม่ทันแน่นอน คิดว่าฉิบหายแน่แล้วงานนี้ แต่พอมันเดินเข้าไปร้านกาแฟ แล้วสั่งลาเต้เย็น พอพนักงานคนนั้นเอามาเสิร์ฟ แล้วเขาพูดว่า...” พิพัฒน์พยักพเยิดหน้าไปให้กรวีร์เป็นฝ่ายพูดเอง

เจ้าของเหตุการณ์ยิ้มเขินแล้วเสริมต่อ “อย่าลืมคนนะคะ เท่านั้นล่ะ กูตาสว่างเลย เฮ้ย! เรายังมีทีมอยู่ โปรแกรมใช้ไม่ได้แต่มีคนอยู่ตั้งหลายคน เลยรีบกลับมาสุมหัวกัน สองคืนเสร็จเลย” กรวีร์ยกมือขึ้นตบที่อกซ้ายของตัวเองเบาๆ ด้วยสีหน้าปลื้มปริ่ม “นางฟ้ามาโปรดชัดๆ มันโดนใจมาก”

คนอื่นๆ ต่างพากันแซ็วกรวีร์เรื่องผู้หญิงคนนั้น ทว่าช่างภาพสาวฟังอยู่เงียบๆ กลับยิ้มกว้าง ก่อนจะเอ่ยชมเขาในเรื่องอื่นที่เธอรู้สึกแทน “ป๋าวีร์สุดยอดมากอ้ะ หาแรงฮึดได้จากเรื่องเล็กๆ แค่นี้ นี่ฟังอยู่แอบทึ่งเลยนะเนี่ย”

แล้วก็เหมือนว่าเรื่องน่าทึ่งจะไม่ได้มีเพียงเรื่องเดียว

“นันท์รู้ไหม ทำไมเวลาส่งงานเสร็จ หรือได้งานใหม่แบบนี้พวกเราถึงต้องกินหมูกระทะกัน”

คำถามของพิพัฒน์เรียกให้เจ้าของชื่อหันไปหา ขมวดคิ้วอย่างไม่รู้ตัวเพราะคิดมาตลอดว่าเป็นแค่ฉลองกันธรรมดา ไม่น่าจะมีความหมายแฝงอะไรได้ พิพัฒน์เห็นท่าทางนั้นแล้วยืดตัวขึ้นคล้ายจะเล่าด้วยความภาคภูมิใจ

“ก็เพราะว่าเวลาที่เรากินหมูกระทะเนี่ยนะ ไฟร้อนๆ มันก็เหมือนปัญหา” พิพัฒน์ว่าพลางใช้ปลายตะเกียบชี้ไปที่เตา “แต่เคยสังเกตไหม ยิ่งไฟมันสุมเท่าไหร่ เราก็จะได้ยินเสียงหมูบนเตาดัง ซู่ ซู่ ขนาดหมูยัง สู้ พวกเราเป็นคน ไม่สู้ไม่ได้!

“ใช่!” ศรัณย์ที่เงียบอยู่นานเสริม “อย่างนี้แหละ พวกเราเลยกินหมูกระทะกันบ่อย จะได้มีแรงฮึดสู้ไง”

นิธินันท์ผลิยิ้มกว้างด้วยแววตาชื่นชมพวกเขาอย่างไม่ปกปิด เวลาที่เธอมาทำงานที่บ้านเจนนิภา บ่อยครั้งเธอมักจะเห็นทุกคนทำงานกันเหมือนไม่จริงจังนัก เล่มเกมบ้าง ฟังเพลงบ้าง แต่เอาเข้าจริงๆ พวกเขาดูจริงจังและเป็นผู้ใหญ่มากกว่าเธอหลายเท่า ทั้งพิพัฒน์หัวหน้าทีม กรวีร์ ศรัณย์ คิดแล้วก็เลื่อนสายตาไปมองแต่ละคน ก่อนจะไปหยุดลงที่...

กีรติ...ผู้ชายขี้เล่นคนนี้ก็น่าจะเป็นอย่างนั้นด้วยเหมือนกัน

แล้วตอนนั้นเอง ชายหนุ่มข้างกายของเธอก็ว่าขึ้นบ้าง “ใช่ เรื่องรอบมันก็เตือนสติเราได้ตลอดแหละ เหมือนตอนนั้นไงป๋า จำได้ไหม”

นิธินันท์ย้ายสายตาไปวางไว้ที่คนพูด รอฟังอย่างตั้งใจ ว่าเรื่องเตือนสติของกีรติเป็นจะแบบไหน

“ที่ตอนนั้นเราไปกินเหล้า แล้วแวะเซเว่นน่ะ” สองหนุ่มสบตากัน ยิ้มกรุ้มกริ่ม บอกกลายๆ ว่าดึงเรื่องนี้ออกมาจากความทรงจำได้โดยไม่ต้องเล่าอะไรมาก “พอตอนคิดเงิน กำลังเมาๆ มึนๆ พนักงานถามว่า ใส่ถุงไหมคะ โอ้โห เหมือนสติวิ่งเข้าชน เอื้อมมือไปหยิบถุงข้างเคาน์เตอร์คิดเงินแทบไม่ทัน”

เสียงฮาครืนของทุกคนดังขึ้นทันทีที่กีรติพูดจบ มีแต่นิธินันท์ที่หันไปทำหน้าเหวอใส่เจนนิภา อีกฝ่ายหัวเราะพลางส่ายหน้าระอา แถมยังเอ่ยกับเธอว่า

“ผู้ชายพวกนี้ก็อย่างนี้แหละ เดี๋ยวก็ชิน”

นอกจากนิธินันท์จะยังไม่ชินแล้ว เรื่องเตือนสติของกีรติ ยังทำให้เธออึ้งจนพูดไม่ออกเลยด้วย

 

 Talk:

แจ้งข่าวเพิ่มเติมนะคะ ตอนนี้เนื้อหาในเรื่อง สลับใจไขว้รัก ไรต์ได้อัปให้อ่านแล้วในเด็กดีนะคะ จะทยอยอัปลงเรื่อยๆ ตามลิ้งก์นี้นะค้า >> สลับใจไขว้รัก





ฝากอีบุ๊กเรื่องล่าสุด้วยนะค้าาาา

 --------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


ผลงานที่ผ่านมา


ดาราร้อยเล่ห์
อินเอวา
www.mebmarket.com
งานนี้ถ้าเผด็จศึกคุณสา (มี)... ไม่ได้  เธอขอแห้งเหี่ยวตายคาบัลลังก์แคตวอล์ก . . เพราะสถานะไฮโซกำลังจะหลุดลอยไป เมื่อความล้มละลายมาเยือน เกล็ดดาว นางแบ...









 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 42 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

868 ความคิดเห็น

  1. #273 ใบไม้เปลี่ยนสี (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 14:18
    อ่อยเบอร์แรงมากอ่ะต่อ
    #273
    0
  2. #272 Jellydolphin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 12:19
    “ไม่ต้องขโมยหรอก แค่บอก...ผมก็เต็มใจยกให้พี่แล้ว” หมูหรือหัวใจคะต่อ
    #272
    0
  3. #271 maixing (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:57
    ฟิน~ ดีใจไรท์อัพทุกวัน 😊
    #271
    0
  4. #270 noonara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:15
    พี่นันอึ้งนี่คือกลัวน้องต่อแล้วใช่มั๊ยคะ น้องคงมีสาวๆเยอะ พี่นันแย่แล้ว
    #270
    0
  5. #269 niceday777 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 11:08
    ใส่ถุงไหมคะ แล้วสรุปน้องต่อใส่ไหม
    #269
    0
  6. #267 wonderfully (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 14 ธันวาคม 2560 / 09:29
    เมื่อตอนนี้ออกมาเตือนสติ      ตอนก่อนหน้านี้?
    ทะเล้นชองกรีติ    ของ
    พนักงานคนนั้นเอาเสิร์ฟ     เอามา
    พี่ อย่าหลงคารมและเสน่ห์ของน้องต่อนะ
    #267
    1
    • #267-1 อินเอวา(จากตอนที่ 12)
      14 ธันวาคม 2560 / 10:13
      ขอบคุณนะค้าาา ^^
      #267-1
  7. #265 qiz (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 22:37
    น่ารักมากเลยค่ะ เขินตามมม

    #265
    0
  8. #264 som.vrs (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 14:25
    โอ้ยยยยย น้องอ่อยแล้วเด้อ เขิน
    #264
    0
  9. #263 ao_majo (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 11:57
    นายตั้งใจอ่อยใช่มั๊ยนายต่อ สารภาพความนัยมาซะดีๆ 
    #263
    0
  10. #262 นักอ่านสุดขี้เกียจ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 11:51
    โอ๊ยๆๆ ประโยคสุดท้ายดาเมจรุนแรงมาก
    #262
    0
  11. #261 niceday777 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 11:28
    น้องต่อก็ขยันอ่อยเหลือเกิน ใจพี่หวั่นไหวหมดแล้ว
    #261
    0
  12. #260 noonara (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 11:00
    โอย เค้าจีบกันมุ้งมิ้งขนาดนี้ พวกพี่ๆแอบจับตาดูกันอยู่เงียบๆใช่มั๊ยคะ
    ชอบนิยายของไรท์ทุกเรื่องเลยค่ะ
    #260
    0
  13. #259 kakfern23 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 09:40
    อยากกินหมูกระทะะะะะะ
    #259
    0
  14. #258 $pirit Finger$ (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 08:37
    โอ๊ยยยยย. ใจบางหมดแว้ววววว ???????????? หิวหมูกะทะอีก 😹😹😹
    #258
    0
  15. #257 wonderfully (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 13 ธันวาคม 2560 / 08:36
    ไไม่ได้ชำระความ     ไม่
    อล้วสะบัดค้อน    แล้ว
    หิววววว

    #257
    0