Only Y(o)u ท้าร้ายให้ได้รัก

  • 0% Rating

  • 0 Vote(s)

  • 639,047 Views

  • 5,473 Comments

  • 8,452 Favorites

แชร์นิยายเรื่องนี้

จำนวนแชร์
0

  • Month Views
    3,248

    Overall
    639,047

ตอนที่ 1 : PROLOGUE

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 47494
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 1058 ครั้ง
    2 พ.ย. 61



PROLOGUE

 

ลมเอื่อยๆ จากเครื่องปรับอากาศในห้องที่ตกกระทบผิวหน้าพอดีปลุกให้ฉันค่อยๆ ปรือตาขึ้น ภาพที่มองเห็นข้างหน้ายังพร่ามัวจนต้องกะพริบสามสี่ครั้งติดๆ กันเพื่อเรียกสติ เสียงเพลงที่ยังดังอยู่ในห้องคือสิ่งต่อมาที่ฉันได้รับรู้ ก่อนที่กลิ่นแอลกอฮอล์อ่อนจากลมหายใจของคนที่หลับเป็นตายอยู่ใกล้ๆ จะตามมา

“ชลลี่...” ฉันเอ่ยชื่อเพื่อนสนิทเสียงแผ่วจนแทบไม่ได้ยิน ตั้งใจจะเปล่งเสียงเพื่อทำให้ตัวเองตื่นเต็มตามากกว่าจะปลุกให้เจ้าของชื่อตื่น

เราเพิ่งมีปาร์ตี้ใหญ่ซึ่งก็คือ Farewell Party งานเลี้ยงส่งนักศึกษาไทยที่มาฝึกงาน ณ ประเทศญี่ปุ่น ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา เลี้ยงส่งหรือเลี้ยงลาตายก็ไม่รู้ ถึงได้พร้อมใจกันกระดกเหล้าเหมือนตายอดตายอยากมาสามชาติอย่างนี้

อ้อ...ไอ้ตายอดตายอยากที่ว่านั่น ก็รวมฉันไปด้วยนั่นล่ะ

คิดอย่างนั้นก็พ่นลมหายใจออกมาเสียงดัง ก่อนจะพลิกตัวมานอนหงายมองเพดานสีขาวตรงหน้า ในหัวกำลังเริ่มไล่เลียงถึงสารพัดแอลกอฮอล์ที่ซดเข้าไปเมื่อไม่กี่ชั่วโมงก่อนหน้า ไม่รู้กี่ชนิดที่ผสมปนเปกันอยู่ในกระเพาะตอนนี้ รู้สึกพะอืดพะอมขึ้นมาเลย ดูทรงแล้วพรุ่งนี้มีแฮงค์แน่ๆ

ตอนแรกมันเริ่มจากงานปาร์ตี้อย่างเป็นทางการที่ห้องประชุมของมหาวิทยาลัย ซึ่งแน่นอนว่ามีทั้งคณะนักศึกษาไทยและนักศึกษาญี่ปุ่นที่ทำกิจกรรมร่วมกันมาตลอดช่วงเวลาสองสัปดาห์เข้าร่วมด้วย เราปาร์ตี้กันสนุกสนานพอประมาณ ก่อนที่ทุกคนจะแยกย้ายกันกลับบ้าน

ไอ้ที่แยกย้ายกันกลับบ้านใครบ้านมันจริงๆ นั้น คงมีแค่นักศึกษาญี่ปุ่นเท่านั้นล่ะ ส่วนนักศึกษาไทยอย่างพวกฉันน่ะเหรอ งานเลี้ยงที่มหาลัยจัดให้นั่นเป็นแค่สตาร์ทเตอร์เท่านั้น เพราะสุดท้ายแล้ว ทุกคนก็ต้องกลับมารวมตัวกันที่อพาร์ตเมนท์ข้างมหาวิทยาลัย ตึกสองชั้นอันเป็นที่ซุกหัวนอนของพวกฉัน แล้วแทนที่จะแยกย้ายกันเข้าห้องใครห้องมัน ไอ้บุคคลประเภทที่งานจบอารมณ์ไม่จบแล้วดันมาอยู่รวมกันอย่างพวกฉัน ก็อยากจะส่งท้ายทริปนี้ให้สาแก่ใจ พากันไปซื้อของมึนเมาแทบจะทุกชนิดที่มีขายอยู่ในซูเปอร์มาร์เก็ตมาสังสรรค์กันต่อที่ห้องพักของแก๊งพี่ฝ้าย รุ่นพี่ปีสามของคณะ ดื่มไป เมาท์ไป ฟังเพลงไปเพลินๆ เพลินจนไม่รู้ว่าตัวเองเมาจนน็อคหลับไปตอนไหน

นี่ถ้าป๊ารู้ว่าฉันใช้ชีวิตของการมา ฝึกงานต่างประเทศ แบบนี้นะ มีหวัง นอกจากจะโดนเชือดคอไม่พอ คงไม่มีวันได้แหยมหน้าเขาร่วมทริปไหนของมหา ลัยอีกล้านปอร์เซ็นต์เลย

“เฮ้อ...นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย” บ่นเบาๆ พลางยกมือขึ้นขยี้ตา “เช้าแล้วหรือเปล่า ดีนะ ที่บินกลับไฟลต์เย็น ไม่งั้นคงได้ตกเครื่องกันหมดนี่แหละ”

ว่าเสร็จก็หันไปมองเพื่อนซี้ที่นอนสลบเหมือดอยู่ข้างๆ ยายชลลี่ฟุบหลับอยู่บนพื้นห้องไม่ต่างจากฉัน ผมของเพื่อนยุ่งเยิงจนฉันรู้ได้ทันทีโดยไม่ต้องส่องกระจกว่าสภาพหัวฉันตอนนี้ก็คงกระเซิงไม่ต่างจากโฮมเลสที่เคยเห็นตามสถานีรถไฟไปเท่าไร 

คิดอย่างนั้นเลยใช้แขนชันให้ตัวเองลุกขึ้นนั่ง ก่อนจะต้องอ้าปากค้าง เมื่อเห็นสภาพของเหล่านักรบที่ครึกครื้นกันเมื่อคืน ทว่าเวลานี้นักรบทั้งหลาย...เหอะ ตายไม่เหลือซากเลยสักคน

กลอกตาไว้อาลัยเบาๆ ให้เหล่านักรบ ก่อนจะยกมือขึ้นตบข้างแก้มตัวเองเพื่อกระตุ้นให้ส่างเมาอีกครั้ง แล้วถอนหายใจ “ปาร์ตี้ส่งท้าย...ทุ่มเทยิ่งกว่าที่เรียนมาทั้งปีซะอีกฉัน” ว่าแล้วก็ส่ายหน้าไปมา “ฝึกงานต่างประเทศเหรอ ข้ออ้างสวยหรูที่จะพากันมาซ่าต่างแดนแบบเป็นหมู่คณะขนานแท้เลย”

ใช้เวลาตั้งสติอยู่หลายนาที ก่อนจะลุกขึ้นยืน ในหัวกำลังคิดว่าถ้าฉิ้งฉ่องเสร็จแล้วฉันควรจะกลับห้องพักของตัวเองดี หรือว่ากลับมานอนต่อที่เดิมดี จากที่กวาดสายตามองคร่าวๆ แล้วก็เหมือนว่าทุกคนก็ยังนอนกองกันอยู่ในห้องนี้ อีกอย่างยายชลลี่ก็ยังหลับเป็นตายอยู่ ถ้าเพื่อนตื่นมาแล้วเห็นว่าฉันกลับห้องไปก่อน ชลลี่ต้องบ่นแน่ๆ 

ขณะที่ฉันกำลังจะได้ข้อสรุปว่าฉันควรจะกลับมานอนที่หลุมเดิมอีกสักตื่นแล้วค่อยกลับห้อง ความรู้สึกแปลกๆ บางอย่างก็ทำให้ฉันต้องหยุดขาที่เพิ่งก้าวไปได้สองก้าวเอาไว้ นิ่งจับความรู้สึกอยู่ไม่กี่วินาทีก็เข้าใจ

“บ้านโยกอีกแล้ว สงสัยข้างนอกจะลมแรง”

ไม่รู้ว่าโชคดีหรือโชคร้ายที่คณะฝึกงานของฉันดันมีโปรแกรมมาที่ประเทศญี่ปุ่นในช่วงเปลี่ยนจากฤดูใบไม้ผลิเป็นฤดูร้อนของที่นี่ สภาพอากาศส่วนมากเลยมักจะมีแต่ฝน วันไหนฝนตกปรอยๆ มันก็โอเคอยู่หรอก แต่ถ้าวันไหนเจอพายุนี่สิ ลมข้างนอกแรงมากจนถึงกับทำให้อพาร์ตเมนท์สองชั้นที่มีแค่ 4 ห้องนี้โยกตามแรงลมได้เลย

ตอนแรกพวกนักศึกษาไทยก็ตกใจกันจนแตกตื่น เพราะกลัวว่าอาคารเล็กๆ หลังนี้จะล่ม แต่เซนเซญี่ปุ่นที่ดูแลพวกฉันกลับขำใหญ่ บอกว่ามันเป็นเรื่องปกติของอาคารบ้านเรือนที่นี่ ที่ต้องทำให้โยกไปตามแรงของแผ่นดินไหวเพื่อให้ตึกไม่ถล่ม แล้วพอมีลมแรงๆ มากระทบเข้าหน่อยมันเลยพลอยโยกตามแรงลมไปด้วย

อยู่ที่นี่มาสองอาทิตย์ มันโยกจนฉันชินเสียแล้วล่ะ

“ดีนะ ที่ไม่ได้บินคืนนี้ ไม่งั้นเครื่องบินคงสั่นน่าดู” ฉันพูดอย่างไม่จริงจังนัก พร้อมกับเดินต่อไปยังห้องน้ำ แสงไฟที่ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ส่องลอดออกมาจากประตูทำให้ทางเดินพอมีแสงสลัวๆ ขาของฉันเลยก้าวไปตามแสงทั้งที่สมองยังคงมึนๆ อยู่ ลมหายใจเข้าออกยังมีกลิ่นแอลกอฮอล์เจืออยู่ชัด แต่แล้วในวินาทีที่ฉันเดินไปถึงหน้าห้องน้ำ ความมึน ความเบลอทุกอย่างก็พลันสลายหายไปจนหมดสิ้น เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้าพุ่งเข้ากระแทกเต็มสองตา

ร่างกายของฉันแข็งทื่อไปฉับพลันราวกับถูกสาป ดวงตาหยีๆ ของอาหมวยเชื้อสายจีนบัดนี้มันเบิกกว้าง แสงสว่างที่ลอดออกมาจากประตูห้องน้ำที่ถูกเปิดค้างเอาไว้เพียงเล็กน้อยนั้น มันไม่ได้ถูกเปิดค้างไว้เพื่อให้แสงตรงทางเดินอย่างที่ฉันเข้าใจ แต่มันถูกเปิดไว้เพราะมีใครบางคนกำลังใช้ห้องน้ำอยู่ต่างหาก! เช่นเดียวกับแรงสั่นไหวที่รู้สึกเมื่อครู่นี้ มันก็น่าจะไม่ได้เกิดจากแรงลมข้างนอกแต่อย่างใด ทว่า...มันเกิดจากการขยับตามจังหวะของร่างหนาที่ยืนคร่อมร่างเพรียวบางร่างหนึ่งเอาไว้ต่างหาก แขนกำยำข้างหนึ่งของเขายันไว้กับกำแพงห้องน้ำ ฉันมั่นใจว่าได้ยินเสียงผู้หญิงครางๆ เบาๆ ตามจังหวะการขยับตัวของผู้ชายที่ซ้อนอยู่ข้างหลังเธอไปด้วย

ทั้งคู่ยืนอยู่ในอ่างอาบน้ำเล็กๆ ที่เรียกว่าโอฟุโระ ขนาดว่าทั้งสองหันหน้าเข้ากำแพง ลมหายใจของฉันยังติดขัดขึ้นมาอย่างไม่อาจจะห้าม อยากจะก้าวขาถอยออกมาเพื่อปล่อยให้กิจกรรมเข้าจังหวะนี้เป็นเพียงเรื่องส่วนตัวของเพื่อนร่วมคณะ ทว่าขาไม่รักดีของฉันกลับไม่ยอมให้ความร่วมมือ มันนิ่งสนิทไม่ยอมเคลื่อนไหวราวกับถูกตอกตะปูให้ติดอยู่กับพื้น และในวินาทีนั้นเอง สมองด้านชั่วของฉันก็ดันมีคำถามหนึ่งแวบเข้ามา

ใคร?! 

ในคณะฝึกงานยี่สิบกว่าชีวิตที่มาด้วยกันไม่มีใครเป็นคู่รักกันเลยแม้แต่คู่เดียว แล้วในระยะเวลาแค่สองสัปดาห์ ใครมันสปาร์กกันจนถึงขั้นอดใจไม่ไหว ต้องชวนกันมาขึ้นสวรรค์ชั้นดาวดึงส์ในที่ที่เสี่ยงว่าจะมีคนมาเห็นแบบนี้ได้

นิสัยอยากเผือกที่ซ่อนอยู่ในส่วนลึกดึงให้ฉันหลุบตาลงมองเสื้อผ้าที่กองอยู่บนพื้นห้องน้ำ เสื้อสีเหลืองอ่อนนั้นมันเสื้อของใครกันนะ สมองตื้อๆ ไม่สามารถดึงความทรงจำก่อนเมากลับมาได้ในทันทีอย่างที่ใจต้องการ แล้วแทนที่ฉันละตัดใจแค่นั้น ความขี้เผือกตัวเดิมก็ดึงสายตาฉันกลับไปมองภาพที่ไม่อยากจะเห็นเท่าไรนั้นอีกครั้ง แต่ก็เหมือนเดิม...ผู้หญิงที่ยืนซ้อนอยู่ข้างในถูกร่างหนาบังเอาไว้จนแทบจะไม่เห็น

แล้วผู้ชายที่ยืนหันหลังให้ฉันตอนนี้ล่ะ?

แม้ว่าท่อนบนของเขาจะเปลือยเปล่า ทว่าท่อนล่างของเขายังสวมกางเกงยีนสีเข้มเอาไว้ ปลายเข็มขัดที่ห้อยลงมาบ่งบอกให้รู้ว่าเขาได้ปลดเปลื้องส่วนหน้าออก เพียงแค่ไม่ได้ถอดกางเกงให้พ้นกายเท่านั้น คิ้วของฉันขมวดมุ่น มัดกล้ามบนแผ่นหลังที่ดูแข็งแรงนั้นทำให้ฉันคิดไม่ออกเลยว่าเขาเป็นผู้ชายคนไหนในคณะศิลปศาสตร์อันมีผู้ชายน้อยนิดอย่างนี้

ฉันเกือบจะหักใจละความสงสัยเอาไว้แล้วก้าวถอยออกมาอยู่แล้ว แต่ไม่รู้ว่าบาปบุญอะไรที่สายตาของฉันดันไปสะดุดกับสร้อยเส้นสั้นที่เขาสวมอยู่ ผู้ชายคนนั้นหมุนให้จี้ที่ห้อยอยู่หันมาด้านหลัง คงเพื่อไม่ให้มันแกว่งกระทบอกเขาตอนขยับตัว

คิ้วเรียวของฉันผูกปมโดนไม่ต้องรอให้สมองส่วนไหนสั่ง ก่อนที่ความอยากรู้อยากเห็นที่มีอยู่จะผลักให้ฉันยื่นหน้าเข้าไปใกล้อีกนิด แล้วเขม้นมองด้วยความพยายามสุดแรงกล้า ก่อนจะพบว่าสิ่งที่ห้อยลงมานั้นมันคือ...

เกียร์?!

เกียร์เหรอ นี่มันไม่ใช่ผู้ชายในคณะฉันนี่!

ความงงงวยเข้ายึดสมองฉันเพียงชั่วอึดใจเดียวเท่านั้น คำตอบที่ตามมาก็ทำให้ฉันต้องเปิดปากอ้า คนเดียวที่ไม่ใช่คนในคณะ แล้วอยู่ในปาร์ตี้เมื่อคืนนี้ด้วย...

“ยู วิศวะ”

อ่านเรื่องอื่นของ อินเอวา


ดาราร้อยเล่ห์
อินเอวา
www.mebmarket.com
งานนี้ถ้าเผด็จศึกคุณสา (มี)... ไม่ได้  เธอขอแห้งเหี่ยวตายคาบัลลังก์แคตวอล์ก . . เพราะสถานะไฮโซกำลังจะหลุดลอยไป เมื่อความล้มละลายมาเยือน เกล็ดดาว นางแบ...






ไม่อยากพลาดอัปเดต กด Like เพจ ไว้เลยจ้าาา


 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 1.058K ครั้ง

11 ความคิดเห็น

  1. #3986 Pimvalai (@Pimvalai) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2562 / 05:41

    รออยู่นะคะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-02.png

    #3986
    0
  2. #3936 Woainǐ (@Janejira-M) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 มกราคม 2562 / 21:52

    ฉากเปิดตัวของพระเอกที่กำลังเร่าร้อน??? พ่ามมม!55555

    #3936
    0
  3. #1591 fianna (@daraxx21) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2561 / 11:46
    ลุ้นน​

    ความขี้เผือกนี้5555
    #1591
    0
  4. #141 Kwanta Lorliam (@kwantal) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 11 พฤศจิกายน 2561 / 06:12

    ไม่น่าเลยงานนี้

    #141
    0
  5. #128 Jellydolphin (@Jellydolphin) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 10 พฤศจิกายน 2561 / 19:04
    ความเผือกเป็นเหตุ 5555
    #128
    0
  6. #114 แต่'เตี๊ยม (@0937364719) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:38

    งู้ยยยย
    #114
    0
  7. #113 แต่'เตี๊ยม (@0937364719) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 21:38

    งู้ยยยยนน
    #113
    0
  8. #79 Kikyou (@kikyou) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 00:51
    เปิดตัวได้เริ่ดมากยู555
    #79
    0
  9. #19 Somying2525 (@Somying2525) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2561 / 12:53
    555 งานเข้าแล้วยู
    #19
    0
  10. #12 ✨•P•u•y•z•Zii•✨ (@PuyzZMeekaeW) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 02:13
    โผล่มาก็ร้อนฉ่าเลยนะยู
    #12
    0
  11. #3 Sweetynuna_ (@Sweetynuna_) (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2561 / 00:40
    เปิดเรื่องมาก็แจ็คพอตเลย5555555555555555555
    #3
    0