[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 27 : Chapter 26 To Eat The Red Ones Last

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,767
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 267 ครั้ง
    22 พ.ค. 61

Chapter 26 – To Eat the Red Ones Last




เซเวอร์รัส สเนป ผลักประตูซึ่งจะนำไปสู่ห้องทำงานของดัมเบิลดอร์ เขาล้วงมือเข้าไปหยิบนาฬิกาฝาพับจากเสื้อคลุมออกมาดูเวลา เข็มนาฬิกาบ่งบอกว่าตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงสี่สิบห้าในเช้าวันเสาร์

ฝ่ามือของเขาหยุดนิ่งอยู่บนประตูไม้เนื้อเกลี้ยงเมื่อน้ำเสียงสดชื่นของชายชรากล่าวเชิญ ความเรียบนิ่งซึ่งฉาบบนใบหน้าอันตรธานหาย แทนที่ด้วยความซังกะตายขึ้นมาในบัดดล

“สวัสดียามเช้า ดัมเบิลดอร์” น้ำเสียงราบเรียบไร้ซึ่งอารมณ์เอ่ยขึ้น

 “ยินดีที่ได้พบเธอเช้านี้เซเวอร์รัส ประหลาดใจอย่างมากที่เธอช่างขยันขันแข็งจนสามารถลุกตื่นขึ้นมาในตอนเช้าของวันหยุดเพียงวันเดียวในสัปดาห์ของเธอได้”

ดัมเบิลดอร์กลั้นหาว เซเวอร์รัสก้าวไปยังโต๊ะทำงานตัวเขื่องกลางห้องและนั่งลงบนเก้าอี้ แค่นลมหายใจอย่างเสียอารมณ์เมื่อสายตาปะทะเข้ากับกระดาษกองโตระเกะระกะที่กระจายไปทั่วแผ่นไม้ขัดเงา ความไม่เรียบร้อยจัดว่าเป็นหนึ่งในคุณสมบัติของกริฟฟินดอร์อย่างแน่แท้ การจัดการพื้นที่ให้สะอาดคงจะยากเย็นจนเกินกว่ากริฟฟินดอร์หนึ่งหนึ่งจะทำได้

 “ผมมาด้วยเรื่องของพันธะ” เซเวอร์รัสเปิดประเด็น พลันก็ได้แต่อ้าปากค้างอย่างตะลึงขณะมองยังท่าทางไม่รู้ร้อนรู้หนาวของดัมเบิลดอร์ แค่นเสียงไม่พอใจเมื่อกล่องสีสดใสถูกหยิบออกออกมาจากในลิ้นชักแล้ววางลงบนโต๊ะด้วยฝ่ามือเหี่ยวย่นนั่น

“พันธะอะไรเซเวอร์รัส? เธอคงไม่ได้หวังว่าตาแก่คนนี้จะจำได้ทุกเรื่องหรอกนะเด็กน้อย” พ่อมดชราพูดติดตลก

“พันธะ ดัมเบิลดอร์ เป็นพันธะที่ผูกพันเดรโก มัลฟอย และ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ไว้ด้วยกัน คุณจำไม่ได้หรือว่าให้ผมไปตรวจสอบมัน?” เซเวอร์รัสตอบ ยกคิ้วสีเข้มขึ้นข้างหนึ่งโดยที่มือกำลังสาละวนกับการเก็บกระดาษทำความสะอาดพื้นที่บนโต๊ะของผู้เป็นอาจารย์ใหญ่ สะดุ้งเล็กน้อยเมื่อได้ยินคล้ายเสียงแก้วแตก เงยหน้าขึ้นมองใบหน้าอิ่มเอมของชายชราด้วยความงุนงง

เสียงคล้ายแก้วแตกที่ได้ยินนั้นมาจากเสียงระเบิดของกล่องสีสันสดใส มันพ่นอมยิ้มหลากสีกระจายเต็มพื้นที่โต๊ะทำงานที่เซเวอร์รัสเพิ่งจะเก็บกวาดไปเมื่อครู่

 “โอ้ พันธะนั้นเองหรอกหรือ ว่ามาสิ เธอเจออะไรบ้าง” อัลบัสพึมพำ ดวงตาและนิ้วมือสอดประสานทำหน้าที่ในการจำแนกสีลูกอมที่คละกันอยู่เหล่านั้นไว้เป็นกองๆ

“พันธะที่ผูกคนทั้งคู่ไว้นั้นไม่ได้มีเพียงพันธะเดียว พันธะเดิม อย่างที่คุณทราบดี มันเติบโตขึ้นทุกวัน แตกกิ่งก้านพันธะใหม่ขึ้นมาระหว่างสองคนนั้น เวทย์มนต์ของทั้งคู่ดึงดูดกัน ทิศทางและการไหลของกระแสเวทย์ตอบสนองกันอย่างดี อีกทั้งยังหนุนเนื่องกันและกันอีกด้วย”

เซเวอร์รัสอธิบาย เอนตัวไปข้างหน้า ระหว่างพูดมือของเขาเองก็ทำหน้าที่อธิบายเป็นระวิงว่าเขาพบอะไรมาบ้างจากการใช้คาถาสำรวจกระแสเวทย์และพันธะ “พันธะบางสายยังพอควบคุมได้ แต่บางสายนั้นเริ่มที่จะประสานกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว”

เจ้าของดวงตาสีเข้มกล่าว วางข้อศอกบนเข่า มือผายออกเมื่อกำลังเลือกสรรคำที่จะสามารถนิยามสิ่งที่อยู่ในหัว

“อา น่าสนใจ เธอพบอะไรอีกไหม? อะไรที่ดูจะสร้างอีกหลายๆปัญหาในอนาคตข้างหน้านี้น่ะ?” อัลบัสถามขึ้นอย่างสงบ ความสนใจทั้งหมดถูกเทไปยังช็อกโกแลตที่เพิ่งถูกนำออกมาใหม่และลูกอมหลากสีที่ยามนี้ถูกแยกออกเป็นกองๆ

“ไม่ครับ ทุกอย่างเป็นปกติดี”

“ยอดเยี่ยม เอาล่ะ ถ้าไม่มีอะไรที่เธออยากจะบอกแล้วก็กลับไปทำงานได้” พ่อมดชราออกปาก ผายมือไปทางประตูขณะเลื่อนเก้าอี้เข้ามาใกล้โต๊ะและช็อกโกแลตที่ยังไม่เป็นที่เป็นทาง

“ขอบคุณครับ” เซเวอร์รัสกล่าว ผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็วแล้วเดินไปทางประตู ก้าวขาหลบกองหนังสือที่ถูกวางตามีตามเกิดอยู่กลางห้อง พลันหันหน้ากลับไปมองขณะผลักประตูออกไป เซเวอร์รัสจ้องมองดัมเบิลดอร์ที่กำลังจำแนกประเภทของลูกอมตรงหน้า ชายชราเคราครึ้มพึมพำ หรือฉันควรเก็บอันสีแดงไว้กินสุดท้ายดี? กับตนเอง

ส่ายหน้าระอา เซเวอร์รัสออกจากห้องในบัดดล นึกหวนถึงห้องทำงานอุ่นๆของตัวเอง

.

.

.

เดรโกยืนส่องกระจกในห้องระหว่างจัดปกคอเสื้อจากผ้าไหมชั้นดีของตน เสื้อสีน้ำเงินเข้มนั้นขับให้ดวงตาของเขาดูอ่อนลงในขณะเดียวกันก็ยังคงความสง่างามและถือตัวแบบมัลฟอย ผมสีบลอนด์เปล่งประกายหยอกล้อระริกไหวใต้แสงเทียนโชติช่วง เด็กหนุ่มเงยหน้าขึ้นเล็กน้อยเมื่อแฮร์รี่ปรากฏตัวขึ้นเบื้องหลัง เจ้าของดวงตามรกตอยู่ในชุดสีเขียวเข้ม คนทั้งคู่ยืนนิ่งอยู่ข้างกัน ซึมซับบรรยากาศเงียบสงบขณะที่กำลังรอให้ใครสักคนเอ่ยปากออกมา

“เป็นอะไร?” แฮร์รี่ตัดสินใจเป็นคนทำลายบรรยากาศนั้น แกล้งดึงปกคอที่เดรโกอุตส่าห์จัดกว่าครึ่งค่อนชั่วโมง

“ก็ไม่เสียทีเดียว ฉันตั้งใจว่าจะทำตัวให้เป็นดูเป็นสุภาพบุรุษอย่างถึงที่สุดอยู่ และ ใช่ ไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้าเรากำลังจะไปพบกับเพื่อนเก่าโคตรๆของพ่อแม่นาย

อีกทั้งความประทับใจแรกระหว่างฉันกับเขานั้นค่อนข้างสำคัญมากทั้งสำหรับเรา และ คนอื่นๆ คนพวกนั้นจะตัดสินความสัมพันธ์ของเราทั้งคู่จากความคิดของเขา”

เดรโกอธิบาย ดึงมือของเจ้าแมวยักษ์ในร่างคนออก และกลับไปจัดปกคอเสื้อให้เข้าที่เหมือนเดิม เขาค่อยๆใช้นิ้วไล้ใต้ปกคอเสื้ออย่างระมัดระวัง เมื่อเรียบร้อยสร้อยเงินซึ่งมีกระดิ่งสีเดียวกันห้อยอยู่ก็ปรากฏขึ้น กระดิ่งอันจิ๋วนอนนิ่งอยู่บนแผ่นอกของเดรโก ดังกรุ้งกริ้งเบาๆทุกชั่วขณะที่ผู้เป็นเจ้าของสูดลมหายใจเข้าออก

“ใจเย็นหน่าเดรโก แค่รีมัสเอง อีกอย่างเขาก็ไม่ใช่ว่าจะไม่รู้จักนายเลยนะ ลืมหรือเปล่าว่าเขาก็เคยสอนนายมาเกือบปี”

แฮร์รี่ยักไหล่ จัดปลอกคอสีเงินรอบคอของตนให้เข้าที่และใช้นิ้วเขี่ยเครื่องรางที่ห้อยอยู่แผ่วเบา เพื่อตรวจสอบดูให้มั่นใจว่ามันไม่ได้หันผิดที่ผิดทาง เดรโกกลอกตา ดึงมือที่ดูเหมือนอยากจะเล่นเครื่องรางบนคอมากกว่าจัดปลอกคอออกแล้วจัดวางมันเสียใหม่อย่างทะนุถนอม อีกทั้งยังตรวจดูเครื่องรางที่ถูกเขี่ยเล่นเมื่อครู่ว่ายังคงไม่มีส่วนใดหลุด หรือ หล่นไป และ สามารถมองเห็นได้โดยง่ายหรือเปล่า

ส่ายหน้าเล็กน้อย เดรโกหันหลังให้กับกระจกและเดินไปทางเตียง หยิบเสื้อคลุมสีดำเข้มที่เขาเลือกไว้สำหรับการนัดพบในครั้งนี้ โดยไม่ได้เตรียมรับแรงสวมกอดจากทางด้านหลังของแฮร์รี่จนทำให้เขาล้มลงบนเตียง

“อย่ากังวลไปเดรโก โปรดจำไว้ว่าฉันอยู่ข้างนายตรงนี้ และถ้าเกิดว่านายรู้สึกไม่สบายใจเมื่อไหร่ บอกฉัน เราจะกลับทันที สบายๆ”

เจ้าของดวงตามรกตกระซิบแผ่วที่หลังคอ กดจุมพิตบริเวณนั้นอย่างอ้อยอิ่ง เดรโกนอนนิ่งเพื่อซึมซับความสบายใจจากอ้อมแขนและความอบอุ่นที่ห่อคลุมทั้งร่างกายและจิตใจ

คนผมบลอนด์พยักหน้ารับ เคี้ยวริมฝีปากด้วยความยั้งใจขณะที่แฮร์รี่ผละออกและลงไปยืนบนพื้น เขาหันหลังพร้อมยันตัวขึ้น พบแฮร์รี่ยืนยิ้มแฉ่งอยู่ปลายเตียง เดรโกยืดแขนออกไปให้แฮร์รี่ดึงตัวเขาขึ้น เด็กหนุ่มวางมือบนเอวนั้นหลวมๆพลางหัวเราะเล็กน้อยเมื่อเจ้าแมวยักษ์ในร่างคนดึงเขาเข้าไปกอดแนบอกพร้อมจุมพิตทั่วใบหน้าอย่างให้กำลังใจ

“เลิกเล่นได้แล้ว ถ้าเราไม่ไปตอนนี้จะสายเอานะ”

เดรโกฝืนใจพูดออกมาอย่างยากเย็น พยายามไม่ถอนหายใจให้กับความรู้สึกเสียดายเมื่อแฮร์รี่ผละออกไป ก้มตัวเก็บเสื้อคลุมที่ตกลงบนพื้นพลางนำมาวางพาดลงบนไหล่

เจ้าของดวงตาสีอ่อนหันกลับไปส่องกระจกอีกครั้งก่อนที่จะเดินนำออกจากห้อง เหล่มองที่ยังคู่พันธะของตนเพื่อตรวจความเรียบร้อยแล้วจึงสะบัดเสื้อคลุมออกไป

.

.

แพนซี่ซ่อนตัวอยู่ในมุมมืดของห้องนั่งเล่น ดวงตาจดจ้องไปยังประตูห้องของเดรโกอย่างแม่นมั่น หล่อนกำลังรอโอกาสเหมาะที่คนทั้งคู่ออกจากห้อง โดยรู้มาว่าพวกเขากำลังมุ่งหน้าไปยังฮอกส์มีดเหมือนกับคนเด็กคนอื่นๆในวันนี้จึงทำให้ภายในหอปลอดผู้คน

หญิงสาวซ่อนตัวลึกลงไปในเงามืดเมื่อประตูห้องของเดรโกเปิดออก แฮร์รี่เดินตามเดรโกทางด้านหลัง แพนซี่ขบริมฝีปากเมื่อเด็กชายผู้รอดชีวิตชะงักพลางเชิดใบหน้าขึ้น คล้ายกับว่าจมูกกำลังค้นหาอะไรบางอย่างในอากาศก่อนที่จะสะบัดหัวเบาๆแล้วเดินออกไป

สูดลมหายใจ หล่อนจับจ้องมองแผ่นหลังของเดรโกไม่ละสายตาขณะค่อยๆก้าวออกมาจากเงามืด ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยจุดประสงค์และเงียบเชียบ เอนตัวไปข้างหน้าเล็กน้อย พยายามเงี่ยหูฟังสิ่งที่คนทั้งคู่พูดคุยกัน ทว่ากลับถูกขัดจังหวะโดยบรรดาเด็กปีสามกลุ่มหนึ่งที่วิ่งลงมาจากบันได เมื่อกลุ่มคนหายไป เสียงผนังลั่นเบาๆคล้ายจะดังก้องทั่วทิศ

             แพนซี่ยังคงอยู่ในเงามืดอีกครู่หนึ่ง รั้งรออย่างอดทนเพื่อตรวจสอบไม่แน่ใจว่าจะไม่มีใครกลับมาเพราะลืมของอะไรไว้ในห้อง สุดท้ายแล้วหญิงสาวจึงตัดสินใจเดินออกมาจากที่ซ่อนตัว ตรงรี่ไปยังประตูห้องนอนบานใหญ่ของเดรโก หล่อนร่ายคาถาสะเดาะกลอนแล้วจึงออกแรงผลักประตูเย็นเฉียบนั่น ทว่าบานประตูกลับไม่ได้ถูกเปิดออกอย่างที่หวังไว้

            “โธ่เว้ย!” แพนซี่สบถ เท้าเอวด้วยความไม่ชอบใจอยู่หน้าประตูก่อนที่จะใช้ไม้กายสิทธิ์ของตนจ่อมันที่ด้ามจับแล้วร่ายคาถาที่ได้รับมา ประตูบานใหญ่สั่นเล็กน้อยและส่งเสียงปริแตก เนื้อไม้ชั้นดีทำหน้าที่ของมันอย่างเต็มที่แล้วในการปกป้องสิ่งที่อยู่เบื้องหลังมัน

ยามเมื่อเสียงกลอนดัง ประตูก็แง้มออกโดยไม่ต้องออกแรงแม้แต่น้อย แพนซี่ยิ้มมุมปากและผลักประตูบานใหญ่นั้นออกแล้วแทรกตัวเข้าไปในห้องทันที เจ้าหล่อนกวาดตาไปทั่วห้อง โยนกล่องใบเล็กที่นำมาลงไปบนเตียง มันนั้นเด้งไปมาเล็กน้อยก่อนที่จะหยุดลงกลางฟูก

หล่อนจ้องไปยังผ้าห่มสีเขียวตัดดำบนและพรมหนาซึ่งถูกปูไว้บนพื้นโดยละเอียด แพนซี่รู้สึกถึงลำคอที่ตีบตันระหว่างกำลังเปิดหีบบรรจุสิ่งของภายในห้องเดรโกเพื่อหาสิ่งที่หล่อนได้รับคำสั่งมา หยุดชะงักเมื่อปลายนิ้วควานแตะพบกล่องเนื้อกำมะหยี่ซึ่งถูกซุกอยู่ภายใน หญิงสาวหยิบมันขึ้นมา เปิดกล่องออกมา พร้อมส่องดูของภายในกับแสงของเปลวเทียน สูดจมูกด้วยความพึงพอใจอย่างยิ่งขณะชื่นชมสร้อยคอเส้นงามที่นอนนิ่งอยู่ท่ามกลางผ้าไหมบุสีขาวสะอาดตา

หัวใจสีทองประดับไพลินดวงเล็กๆประกายระยับเล็กน้อยยามต้องไฟ มันถูกแขวนไว้ตรงกลางของสร้อยเส้นบางซึ่งถูกสรรสร้างอย่างพิถีพิถัน แพนซี่ปิดกล่องกำมะหยี่นั้นลงแล้วยัดมันเข้าไปในกระเป๋าเสื้อคลุม ปิดฝาหีบเป็นอย่างสุดท้ายแล้วจึงเดินหน้าไปทางประตู ทว่าก่อนที่จะออกไป เธอชะงัก ผินหน้ามองกล่องของขวัญที่เธออุตส่าห์เอามาวางไว้กลางเตียงเป็นครั้งสุดท้าย

เจ้าหล่อนปิดประตูลงอย่างแผ่วเบา พร้อมทั้งกวาดสายตาสำรวจทั่วห้องนั่งเล่นก่อนที่จะเดินกลับไปยังห้องของตนเอง ทุกการเหยียบย่างเท้า ขวดแชมเปญที่พ่อหล่อนส่งมาให้ส่งเสียงเรียกอย่างเย้ายวนไปตลอดทาง

.

.

.

อากาศวันนี้ค่อนข้างหนาว เป็นวันในประเภทที่กำลังเตือนถึงการมาเยือนของฤดูหนาวโดยแท้ และช่างเหมาะแก่การนอนเปื่อยอยู่หน้าเตาผิงเสียมากกว่าออกมาข้างนอกเป็นไหนๆ เด็กนักเรียนหลากชั้นปีวิ่งไปทั่วด้วยชุดกันหนาวหลายชั้น ผ้าผืนหนากระชับแนบตัวของพวกเขาด้วยลมที่พัดผ่านมาตามทิวสน ใบไม้ที่ร่วงหล่นลงมาปูทางไปยังฮอกส์มีด สีสันที่ขาดหายไปบนต้นไม้เหล่านั้นบ่งบอกการจากลาของฤดูร้อน

แฮร์รี่เดินจับมือมาพร้อมเดรโก ค่อยๆกระชับมือเข้าหากันระหว่างเดินมาตามถนนของฮอกส์มีด จากที่เดินออกจากฮอกวอตส์อย่างเอื่อยเฉื่อยต้องปรับเปลี่ยนเป็นการเดินขบวนอย่างรวดเร็วเมื่อคลื่นฝูงชนบรรดาพ่อมดและแม่มดค่อยๆไหลออกมาตามทาง

ดวงตาของเขาทั้งคู่กำลังสังเกตปฏิกิริยาของบรรดาผู้วิเศษที่อาศัยอยู่ในชุมชนเล็กๆแห่งนี้

นี่เป็นครั้งแรกที่แฮร์รี่ และ เดรโก เดินคู่กันในที่สาธารณะที่ไม่ใช่ในฮอกวอตส์ และปฏิกิริยาของพวกเขาเหล่านั้นมันค่อนข้างอธิบายได้ยาก บางคนมองมาทางคนทั้งสองด้วยท่าทางหวาดผวา ส่วนบางคนก็ส่งยิ้มให้และทักทายอย่างเป็นมิตร แฮร์รี่สั่นเล็กน้อยพลางเอาตัวซุกเข้าหาเดรโก อมยิ้มนิดๆเมื่อเจ้าของผมสีบลอนด์ยกแขนขึ้นโอบไหล่ของเขา

 นายไหวรึเปล่า? เดรโกกระซิบถามผ่านพันธะ กระแสเวทย์โอบล้อมแฮร์รี่เอาไว้ ชั่วขณะหนึ่งเมื่อกระแสเวทย์ของทั้งคู่ประสานเข้าหากันความรู้สึกเจ็บแปลบก็แล่นเข้ามาทางปลายนิ้วทำให้ทั้งพ่อมดทั้งสองผงะด้วยความตกใจ ความเจ็บนั้นค่อยๆจางหายอย่างเร็วไว แทนที่ด้วยกระแสความอ่อนโยนและปลอบประโลม

นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน แฮร์รี่ถาม ถอนเกระแสเวทย์ออกมาบางส่วนทว่ายังคงการติดต่อกับคู่พันธะของตนเอาไว้

ฉันเองก็ไม่รู้ บางทีฉันควรจะถามเซเวอร์รัสเกี่ยวกับเรื่องนี้ เดรโกตอบพลางกระชับแฮร์รี่เข้ามาใกล้

 ไม่ เอาเถอะ ช่างมันก่อน ฉันจะถามเฮอร์ไมโอนี่ทีหลังก็แล้วกัน เจ้าของดวงตามรกตเอ่ยตอบผ่านพันธะ พลางพยักหน้ารับพ่อมดวัยกลางคนผู้หนึ่งซึ่งโบกมือทักทายมาทางพวกเขา ฉันว่าตอนนี้เซเวอร์รัสมีเรื่องให้คิดเยอะพอแล้ว อย่ารบกวนเขาเลย เด็กหนุ่มสั่นเทาด้วยความหนาว คลุมฮู้ดจากเสื้อคลุมไว้บนศีรษะโดยปล่อยมือเดรโกไปวักพักเพื่อให้อีกฝ่ายเองได้เอาฮู้ดคลุมศีรษะของตนเช่นกัน

ส่งยิ้มบางเบาให้กับคนที่เดินเคียงข้างกัน พวกเขายังคงเดินต่อไป ผ่านนักเรียนหลากหลายชั้นปีซึ่งเกาะกลุ่มกันไปตามไหล่ทางพลางมองไปรอบๆเพื่อระวังภัยให้แก่กันอย่างเงียบเชียบ ทั้งคู่หยุดลงตรงหน้าร้านไม้กวาดสามอัน แฮร์รี่วางมือลงบนประตู สบตากับเดรโกรครู่หนึ่งก่อนที่จะผลักประตูเข้าไปในร้านเล็กๆร้านนั้น

.

.

.

รีมัส ลูปิน นั่งอยู่บนเก้าอี้อย่างอดทนตั้งแต่ตนนั้นเดินเข้ามาที่ร้านไม้กวาดสามอัน เขามีความทรงจำดีๆร่วมกับสถานที่แห่งนี้มากมาย หรือแม้แต่จะเป็นการร่วมดื่ม และ ทานอาหารกลางวันกับโจรปล้นสะดมเหล่านั้น การถกเถียงของพวกเขานั้นยังดังกังวานอยู่ในหู

เสียงเปิดประตูรอบที่เท่าไหร่ก็ไม่ทราบของวันดังขึ้น ลมหนาวพัดเข้ามาในร้านครู่หนึ่งเมื่อพวกเขาเข้ามา

ชายวัยกลางคนค่อยๆลุกขึ้นเมื่อผู้มาใหม่ทั้งสองถอดฮู้ดคลุมศีรษะออก กลุ่มผมของอีกคนหนึ่งยุ่งเหยิงวุ่นวายคุ้นตาในขณะที่อีกคนถูกจัดทรงเรียบสนิทเปล่งประกายภายใต้แสงเทียน รีมัสโบกมือเล็กน้อยเพื่อเรียกความสนใจจากคนทั้งสองที่เขากำลังรอการมาถึงของทั้งคู่อยู่

ขบคิดกับตัวเองเงียบๆว่าการพบกันครั้งนี้จะเป็นเช่นไร และต้องระวังปากตัวเองแค่ไหนไม่ให้พูดเกี่ยวกับความเป็นไปในภาคียามอยู่ต่อหน้าบุตรชายของผู้เสพวิญญาณ

 “รีมัส!” แฮร์รี่ทักทายเขาด้วยความสดใส สวมกอดไปยังมนุษย์หมาป่าผู้นั้นทันที รีมัสกอดตอบลูกชายของเพื่อนสนิทของตนและขานชื่อของแฮร์รี่เพื่อตอบกลับ

ดวงตาของรีมัสจ้องกลับดวงตาสีซีดของเด็กหนุ่มผมบลอนด์ที่ยืนอยู่เบื้องหลังของแฮร์รี่ เขาทำเพียงยืนนิ่งไม่ได้ส่งเสียงทักทาย ถอนหายใจเล็กน้อย ปล่อยแฮร์รี่ออกจากอ้อมแขน และกอดไหล่ของเด็กหนุ่มผมดำเอาไว้เพื่อพาไปที่โต๊ะ สายตาถูกปลอกคอสีเงินที่พันธนาการอยู่บนลำคอของเด็กหนุ่มดึงดูดอย่างรวดเร็ว

ความรู้สึกแรกที่วิ่งเข้ามาตามขมับ คือ เขาอยากคำราม อยากจะปลดปล่อยแฮร์รี่ออกจากพันธนาการนี้ ทว่ากลับต้องสะบัดมันออกจากความคิด แล้วจึงผายมือไปยังโต๊ะที่เขาได้จองเอาไว้ คนทั้งสามค่อยๆหย่อนก้นลงนั่งช้าๆ เลือกที่นั่งอย่างระมัดระวังเพื่อป้องกันไม่ให้การพบกันระหว่างรีมัส และ พวกเขาครั้งแรกกร่อยตั้งแต่เริ่มงาน

“นี่ เดรโก มัลฟอย ครับ” แฮร์รี่แนะนำอย่างภูมิใจ กระชับมือข้างหนึ่งของตนเข้ากับมืออีกข้างของเดรโกที่อยู่บนโต๊ะ เจ้าของผมสีบลอนด์พยักหน้ารับ ดวงตายังคงจับจ้องไปที่พ่อมดผู้แก่กว่าไม่วางตา

            “เป็นเกียรติอย่างยิ่งที่ได้พบเธออีกครั้งเดรโก” รีมัสกล่าวตอบ ดวงตาสำรวจคู่พันธะของแฮร์รี่อย่างไม่ลดละ

“เช่นเดียวกันครับ” เด็กหนุ่มตอบรับด้วยความสุภาพ แอบลอบมองปฏิกิริยาของรีมัสอย่างเป็นกังวลโดยแสร้งมองเมนูแทน บริกรหนวดเครารุงรังเดินมารับออเดอร์จากพวกเขา

ชายวัยกลางคนมองภาพตรงหน้าอย่างงุนงงเมื่อแฮร์รี่และเดรโกกำลังถกเถียงกันเรื่องอาหารแต่ละเมนูว่าพวกเขาควรจะเลือกอะไรดี ก่อนที่จะเลือกจานของตัวเอง

“คุณเป็นอย่างไรบ้างครับรีมัส ช่วงนี้กำลังทำอะไรอยู่?” แฮร์รี่เริ่มเปิดประเด็น นิ้วมือหมุนมีดหั่นสเต็กบนโต๊ะเล่นขณะมองไปรอบๆ

“ไม่มีอะไรมากหรอก ฉันเปลี่ยนฝูงมนุษย์หมาป่าไปเรื่อยๆ พยายามหาผู้สนับสนุนฝั่งเรา แต่มันไม่ง่ายเลยจริงๆ” รีมัสกล่าว หยิบแก้วน้ำขึ้นมาดื่ม

“นั่นแน่นอนอยู่แล้ว” เสียงของเดรโกราบเรียบ “ผู้วิเศษมองว่าพวกเขาเป็นตัวประหลาดและไม่ให้ค่าพวกเขาอย่างที่ควรจะได้รับ มนุษย์หมาป่าเคยเป็นนักล่าทรงพลัง และยิ่งใหญ่ เจ้าแห่งศาสตร์มืดหยิบยื่นความเสมอภาคให้

พวกคุณคิดว่าคนที่ต้องหลบซ่อนในเงามืดมานานจะต้องการอะไรอีก ถ้าไม่ใช่พื้นที่ในการได้ยืนในแสงสว่างอย่างภาคภูมิโดยไม่ต้องทนกับคำครหาในชาติกำเนิด คุณมีอะไรจะเสนอแก่พวกเขาได้เท่ากับที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดเสนอหรือเปล่าล่ะ?”

หลังจบประโยค ความเงียบก็โรยตัวเข้าปกคลุมระหว่างพวกเขา ไม่นานนักอาหารก็ถูกเสิร์ฟตรงหน้า คำพูดของเดรโกสำหรับรีมัสนั้นฟังดูทั้งเข้าหูและไม่เข้าหูไปในที แต่ถึงกระนั้นมันก็แสดงออกถึงความเป็นเดรโกได้อย่างดี รีมัสนั่งเงียบๆขณะทานอาหารของตนพลางมองไปยังคู่พันธะซึ่งนั่งตรงข้ามกับเขาด้วยความรู้สึกหรรษาแปลกๆ

พวกเขาวางจานของตนไว้ตรงกลางระหว่างกันเพื่อที่อีกฝ่ายจะได้กินสิ่งที่อีกคนสั่งมาด้วย

ดวงตาของรีมัสเบิกกว้างเมื่อคู่เด็กหนุ่มตรงหน้าเริ่มทานอาหารของตน ท่าทางของพวกเขาลื่นไหลราวกับว่าทำสิ่งต่างๆเหล่านี้มาเป็นพันๆครั้ง แฮร์รี่จิ้มเห็ดออกจากสเต็กของเดรโกขณะที่เด็กหนุ่มผมบลอนด์เองก็กวาดเอาถั่วลันเตาออกจากขาแกะของแฮร์รี่ที่ใช้เวลาต่อรองแทบตายกว่าจะได้กิน

ความจริงที่ว่าพวกเขาจัดการอาหารบนโต๊ะของกันและกันได้เป็นอย่างดีโดยไม่มีติดขัดเลยสักครั้ง หรือแม้แต่ข้อศอกชนกันยังไม่เกิดขึ้นกับคู่คนตรงหน้าเลยแม้แต่น้อย นั่นทำให้รีมัสตระหนักได้ถึงความสัมพันธ์และความคุ้นชินที่ทั้งคู่มีต่อกันนั้นมากเพียงใด

“ของหวานมั้ย?” รีมัสถาม เลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งแล้วจึงวางผ้าเช็ดปากบนโต๊ะทานอาหารข้างๆแก้วกาแฟเย็นขืดที่เขาสั่งมาก่อนหน้านี้

“ไม่เป็นไรครับ ขอบคุณ” เดรโกตอบ นั่งพิงหลังกับพนักพลางเอื้อมแขนไปพาดไว้บนเก้าอี้ของแฮร์รี่ ส่วนเจ้าแมวยักษ์ในร่างคนเมื่อได้ยินคำถามของพ่อมดผู้แก่กว่าแล้วก็ทำตาโตแล้วรีบพยักหน้าทันที เด็กหนุ่มเลือกพุดดิ้งเป็นของหวานประจำมื้อนี้ของเขาอย่างรวดเร็ว อีกทั้งยังคอยชะแง้มองบริกรที่จะนำมันมาเสิร์ฟอยู่ตลอดเวลา

รีมัสมองเดรโกซึ่งกำลังกลอกตากับท่าทีตื่นเต้นของแฮร์รี่อย่างขำๆ ขณะที่เด็กหนุ่มผมดำกำลังก้มลงจัดการพุดดิ้งกล้วยถ้วยใหญ่เบื้องหน้า รีมัสจึงถกเถียงประเด็นการเมืองหลายเรื่องกับเดรโกเป็นการฆ่าเวลา อดีตศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มือรู้สึกทึ่งกับความคิดและทฤษฎีที่เดรโกนั้นได้กล่าวขึ้นมา เขายกนาฬิกาขึ้นมาดู และค้นพบว่าตนเองได้อยู่คุยกับเด็กหนุ่มทั้งสองกว่าสามชั่วโมงแล้ว รีมัสถอนหายใจเบาๆ พร้อมทั้งเรียกบริกรเพื่อชำระเงินและจากไป

ก่อนจะผลักประตูออกไป รีมัส ลูปิน ผินหน้ากลับมามองเดรโกและแฮร์รี่ที่ยังคงนั่งอยู่ตรงโต๊ะเล็กๆนั่น เขาอดที่จะยิ้มกับภาพที่แฮร์รี่จับมือของเด็กหนุ่มผมบลอนด์เอาไว้แล้วดึงเขามาใกล้  ก่อนจะใช้ช้อนตักพุดดิ้งโบกไปมาใต้จมูกของอีกฝ่าย

เขาปิดประตูลงมองขึ้นไปบนห้วงนภากว้าง ยกยิ้มให้กับตัวเอง หัวเราะแผ่วเบา

แฮร์รี่มีความสุขดี และนั่นเป็นทุกสิ่งที่เขาต้องการ

.

“ฉันคิดว่าวันนี้ไปได้สวยนะ” เดรโกเอ่ย ฝ่ามือลูบไปมาบนขนสีน้ำหมึกของเดเมียน เด็กหนุ่มผมบลอนด์หยุดลงตรงทางเดินเล็กๆที่อยู่ไม่ห่างจากร้านไม้กวาดสามอันมากนัก พลางหยิบถุงมือขนแกะออกมาจากกระเป๋าเส้อคลุมเพื่อสวมใส่ขณะที่แพนเตอร์ตรงหน้าของเขากำลังกระโดดโลดเต้นจับใบไม้ซึ่งกำลังปลิดปลิวออกจากขั้ว

“นายเป็นลูกแมว หรือ เสือ กันแน่?” เขาถาม

เป็นอะไรก็ได้ โตแล้ว แฮร์รี่ในร่างแพนเตอร์ตอบ เลือกไม่ถูกว่าจะตะปบใบไม้ใบไหนดี แล้วจึงผินหน้ามองไปยังคู่พันธะของตนที่กำลังใช้ฮู้ดคลุมศีรษะ ผู้คนค่อนข้างน้อยกว่าตอนที่ออกมานัก นักเรียนหลายคนเองก็กลับฮอกวอตส์ไปแล้วเนื่องจากอากาศที่หนาวจัด หนึ่งพ่อมด หนึ่งแมวยักษ์ เดินตามนักเรียนกลุ่มหนึ่งซึ่งกำลังมุ่งหน้ากลับโรงเรียนเช่นกัน

มีบางอย่างแปลกไป เดรโกกระซิบผ่านพันธะ กระชับเสื้อโค้ตของตนเองให้แน่นขึ้น ความมืดครึ้มกลืนกินท้องฟ้าเบื้องบนอย่างตะกละตะกราม ต้นไม้ลู่ตามกระแสลมหนาวดูกราดเกรี้ยว

นายคิดไปเองรึเปล่า

เจ้าของดวงตามรกตตอบกลับ อุ้งเท้าเหยียบย่างแผ่วเบานำเด็กหนุ่มไป ตอนนี้สัญชาติญาณแพนเตอร์ของเขาถูกรบกวน คาดว่าน่าจะเนื่องด้วยสภาพอากาศเลวร้ายซึ่งผิดแผกจากปรกตินัก ฉันคิดว่าหิมะน่าจะตกคืนนี้

มันเร็วไปสำหรับหิมะ เดรโกว่า ล้วงมือเข้าไปนกระเป๋าเสื้อคลุม กระชับไม้กายสิทธิ์ของตนแม่นมั่น

 ปรกติหิมะจะเริ่มตกก็ต่อเมื่อปลายพฤศจิกา ถ้ามันตกคืนนี้ ฉันว่ามันต้องไม่ธรรมดาแล้ว อาจจะมีบางสิ่งที่ส่งผลต่อสภาพอากาศ และฉันมั่นใจว่ามันไม่ใช่ภาวะโลกร้อนแหงๆ

เราต้องรีบกลับไปที่ปราสาทให้เร็วที่สุด แฮร์รี่สบถ แยกเขี้ยวใส่เด็กปีสี่บ้านฮัฟเฟิลพัฟที่หยุดผูกเชือกรองเท้ากลางทางเดิน

เห็นด้วย เดรโกรับคำ ก่อนที่จะตวาดใส่บรรดานักเรียนซึ่งตกใจกับเขี้ยวของเสือตัวโตจนวิ่งมาชนเดรโกที่เดินอยู่เบื้องหลัง ทำให้เด็กหนุ่มผมบลอนด์ต้องตกทางเดินเข้าไปในพุ่มไม้ด้านข้าง เจ้าชายแห่งสลิธิรินตัดพ้อถึงรองเท้าของเขาที่ไม่วันจะสะอาดได้ถ้าหากต้องออกมาเดินข้างนอกกับแฮร์รี่ พอตเตอร์ในใจ

เมื่อหลุดออกมาจากพุ่มไม้ เดรโกก็หรี่ตามองไปยังแมวยักษ์ และใช่ ถ้าแพนเตอร์หัวเราะได้เขาคงเห็นมันหัวเราะไปแล้ว เด็กหนุ่มถลึงตามองทันใด เจ้าแพนเตอร์ก็รีบบึ่งออกไปจากที่เกิดเหตุทันที ระหว่างนั้นเดรโกก็หาวิธีแก้เผ็ดเดเมียนไปตลอดทางขณะที่พวกเขากำลังเดินกลับไปยังสถานที่แห่งความอบอุ่น และ ปลอดภัยที่สุดอย่างฮอกวอตส์

.

.

.

 

หนังสือเล่มหนาถูกกระแทกลงบนโต๊ะทำงานของเซเวอร์รัส เขาสะดุ้งเล็กน้อยจนทำให้หมึกแดงหกเปรอะโต๊ะของเขาทั่ว ขบกรามอย่างไม่พอใจ เงยหน้าขึ้นมองผู้ก่อการร้ายที่มีดวงตาสีซีด และเย็นเยือกเรากับน้ำแข็ง

“ลูเซียส?” เขาพูดกับตัวเองแผ่วเบา ผู้เป็นเจ้าของชื่อนั้นทำให้เขาถึงกับต้องถอนหายใจ คนผมบลอนด์ดึงเก้าอี้ออกและกระแทกตัวลงนั่งเบื้องหน้าโดยขาดมารยาทและการวางตัวอย่างมัลฟอย

“เซเวอร์รัส” น้ำเสียงนั้นเยือกเย็นพอๆกับดวงตา ผ้าคลุมสีดำซึ่งอยู่บนไหล่ผอมของผู้เป็นหัวหน้าตระกูลขยับไปมาทุกครั้งที่เขาขยับตัว “ฉันมาเพื่อมอบคำเตือนสุดท้าย ต้องทำลายพันธะนั่นซะ”

“ฉันเกรงว่าจะเป็นไปไม่ได้ มันไม่มีทางไหนเลยที่จะสามารถทำลายพันธะที่มาถึงขั้นนี้ พันธะมัน... ทำบางสิ่ง เติบโต ผสาน และ สร้างพันธะอื่นๆขึ้นมาใหม่ มันกลายเป็นสิ่งใหม่ทั้งยวง การจะทำลายมันอาจส่งผลถึงตาย” เซเวอร์รัสพูดถึงสิ่งที่เขาเคยยืนยันไปแล้วหลายครั้ง ดวงตามองไปที่หนังสือเล่มใหญ่ตรงหน้าเขา ก้านนิ้วขาวซีดของมัลฟอยคนพ่อเคาะลงบนนั้นพลางหรี่ตา

“ฉันไม่สน ฉันจะไม่ยอมให้ลูกชายคนเดียวของฉันผูกพันธะกับไอ้เด็กหัวบากคนนั้นอีกต่อไป แค่นี้เลือดของเขาก็แปดเปื้อนมากพอแล้ว” ลูเซียสสบถ ก้านนิ้วของเขาเคาะปกหนังสือแรงกว่าเดิม

“มันไม่มีทางจริงๆลูเซียส การทำแบบนั้นอาจทำร้ายหรือไม่ก็ฆ่าพวกเขาได้” เซเวอร์รัสเถียงดังขึ้น หรี่ตามองขณะที่ก้านนิ้วขาวซีดของผู้มาเยือนเลื่อนไปตามลายบนหนังสือ

“ฉันบอกไปแล้วใช่ไหม ว่าฉันไม่สน! ทำอะไรสักอย่างเกี่ยวกับเรื่องนี้” ลูเซียสคำราม ผุดลุกขึ้น เดินเข้าไปในมุมมืดของห้องทำงานเซเวอร์รัสและจากไป

เซเวอร์รัสมองไปยังมุมมืดที่มัลฟอยได้คนพ่อหายไป เขาจึงเลื่อนหนังสือเล่มนั้นเข้ามาใกล้แล้วค่อยๆเปิดมันช้า ปรากฏให้เห็นตัวอักษรแบบหวัดตรึงอยู่กลางหน้ากระดาษซึ่งเป็นชื่อของหนังสือว่า ตำราเวทย์เคลื่อนย้าย ดวงตาเบิกกว้างในบัดดล พลางรีบพลิกหน้ากระดาษเพื่ออ่านสารบัญ และ หัวข้อ เขาชะงักเมื่อบางสิ่งดึงดูดสายตา สิ่งนั้นถูกคั่นเอาไว้ระหว่างหน้ากระดาษทั้งสอง เป็นที่คั่นหนังสือซึ่งทำมาจากขนนก สลักตัวย่อ และ เอาไว้อย่างวิจิตร เขากวาดสายตามองชื่อบท พลางเอนตัวพิงเก้าอี้

เวทย์เคลื่อนย้ายสำหรับร่างแอนิเมจัสของผู้วิเศษ

ทำไมก่อนหน้านั้นเขาจึงคิดไม่ถึง? ด้วยสิ่งนี้มันจะทำให้เรานำเอาส่วนของพันธะต่างๆออกมาได้ และนำมันไปใส่ในอะไรสักอย่างเอาไว้แทนอย่างปลอดภัยไร้อันตราย

ศาสตราจารย์ประจำวิชาปรุงยายกยิ้ม ยกมือขึ้นเสยผมสีดำสนิทอย่างโล่งใจ ชั่วขณะหนึ่งราวกับว่าโลกของเขามีแสงสว่างประกายขึ้นระยิบระยับไปทั่ว

 

Tbc

Talk

อะไรก็koo! สเนปไม่ได้กล่าวแต่เรากล่าวแทน สงสารนาง นั่งอ่านหนังสือมากี่ตอนแล้วก็ไม่รู้ เอิ้กอ้าก

เผื่อใครไม่เก้ต ล ม บนขนนกคือ ตัวย่อชื่อของลูเซียส มัลฟอยจ้า ตอนนี้แอบเห็นความรักของพ่อจากลูเซียสอะ นางก็วิ่งเต้นเพื่อไม่ให้ลูกโดนเพ่งเล็งอยู่เหมือนกันนะ สู้ๆนะ ทุกตัวละครเลย

เดรโกตอนนี้ก็ไปพบครบครัวแฟนไปพลางๆ

เห็นมั้ย เราบอกแล้วว่าปลายพ.ค.! ก่อนเปิดเทอมตั้งเป้าไว้สามตอน คือรวมตอนนี้ด้วย ถ้าไม่เป็นตามเป้าโปรดอย่าถือสา ฮรุก

เอ้อ เรามีเรื่องมาเล่าให้ฟัง คือช่วงหนึ่งที่บ้านเรามีข่าวเสือดำอะค่ะ เราแอบเห็นภาพที่เราตัดต่อ (ภาพแพนเตอร์ที่เราเอามาปรับสีตาให้เป็นสีเขียวแบบตาของแฮร์รี่) ถูกเอามาใช้ทำภาพรณรงค์เรียกร้องความยุติธรรมในทวิตด้วย เรา แบบ แง้ เราจำสีตานั้นได้ เราเป็นคนทำเอง 55555 แค่นี้แหละเนอะๆ อยากแชร์เฉยๆ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 267 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #876 sky_493 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 กันยายน 2563 / 23:31
    มาต่อที🥺🥺🥺
    #876
    0
  2. #875 1332y (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 กันยายน 2563 / 15:41
    https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/jj-big-11.png รอออยูู่ค่าาาาาาาาาาาาาาา
    #875
    0
  3. #874 Nimayu (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2563 / 13:21
    รออยู่น้าค่า
    #874
    0
  4. #872 fern09102545 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2563 / 00:00

    มาต่อหน่อยยยยย

    #872
    0
  5. #871 tuawkay (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2563 / 13:24

    สนุกมากเลยเธอเราชอบ ตะหนูพอตตี้ซนมาก55555 แต่คนเอ็นดูสุดน่าจะเป็นเดรก น่ารักมากเลย ปัดหมุดรอนะคะ
    #871
    0
  6. #870 KimGrace (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 19 เมษายน 2563 / 15:02
    รอคอยอย่างมีหวังอยู่นะคะ🥺
    #870
    0
  7. #869 moon4122819 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 23 มีนาคม 2563 / 08:15

    ยังคงเธออยู่
    #869
    1
    • #869-1 moon4122819(จากตอนที่ 27)
      23 มีนาคม 2563 / 08:16
      รอออออ
      #869-1
  8. #868 sweett_p (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 มีนาคม 2563 / 01:35
    สนุกมากเลยค่ะ เราอ่านจบในคืนเดียวเลย เป็นกำลังให้นะคะ กลับมาเเปลต่อไว้น้า รักไรท์ค่า <3
    #868
    0
  9. #865 Maysia (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 02:03
    ปี 63 แล้วนะคะ ยังคาดหวังและรอคอยอยู่นะ
    #865
    0
  10. #863 Blue (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 7 มกราคม 2563 / 22:51

    สนุกมากคะ

    #863
    0
  11. #858 CzG_Snow (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2562 / 17:43

    เต๊งงงง คิดถึงงอยู่นะ

    #858
    0
  12. #856 JulietMulfoy (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2562 / 13:14
    ยังรอเรื่องนี้อยู่ตลอดเลยนะคะ😂😂😂😂
    #856
    0
  13. #832 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 21:59
    ทั้งๆที่ตัวเองเป็นคนเลือกแพนเตอร์มาเองแท้ๆนะคะคุณมัลฟอย(คุณไรท์ขากลับมาอัปต่อเถอะนะคะ//กอดขา)
    #832
    0
  14. #830 hluknam (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 8 กันยายน 2562 / 21:15
    ดีมากๆเยยฮัฟ เยิ้ฟฟฟ รีบๆมาต่อนะฮัฟ คูมไรท์
    #830
    0
  15. #829 tongma323 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 สิงหาคม 2562 / 17:23
    น่าเกลียดนัก!!!!
    #829
    1
    • #829-1 tongma323(จากตอนที่ 27)
      13 สิงหาคม 2562 / 17:24
      ถึงกับเอาชีวิตลูกมาเสี่ยง!! บอกสายเลือดเดรโกจะแปดเปื้อน ทั้งๆที่ตัวเองกำลังรับใช้ลอร์ดสายเลือดผสมเนี่ยนะ? น่าหัวร่อ!!!! มัลฟอยคนพ่อขี้ขลาด!
      #829-1
  16. #827 Yawxs (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 16:59
    แพนซี่เธอจะทำอะไรน่ะ!!!!!!! งืออออ ละมุนมากหนูสองคน รีมัสเห็นแล้วใช่ไหมว่าเขารักกัน ศาสตราจารย์สเนปจะทำอะไรหรอมมม
    #827
    0
  17. #826 pownd_zapp (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 15 เมษายน 2562 / 07:46

    ขอร้องล่ะไรท์ มาอัพเถอะ
    #826
    0
  18. #825 FunnyYuki (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 14 เมษายน 2562 / 22:26

    กราบขอร้องไรท์ช่วยกลับมาอัพหน่อยนะT^T สนุกมากๆเลย
    #825
    0
  19. #810 ชิโอรุ คิทสึเนะ (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 11 เมษายน 2562 / 21:36

    ไรท์กลับมาอัพต่อไม่ได้เหรอ รออยู่นะhttps://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-03.png

    #810
    0
  20. #805 Emma8798 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 13 มีนาคม 2562 / 21:14

    สนุกมากกกก
    #805
    0
  21. #804 Athichakhosar2 (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 10 มีนาคม 2562 / 02:13
    ไรต์~~~~เรารออยู่น่ะ
    #804
    0
  22. #799 Kurokiri (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 00:55
    อ่านวันเดียวถึงตอนนี้เลยค่ะ! จะรอคุณนักแปลนะคะ เป็นกำลังใจให้กับทุกๆเรื่อง ภาษายังงดงามเหมือนเคยเลยค่
    #799
    0
  23. #779 Hazel_nut (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 6 ธันวาคม 2561 / 14:49
    คุณนักแปลคะ ว่างแล้วยังงง เรารออยู่น้า แง T T
    #779
    0
  24. #756 Shawpooh (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 22:27

    กลับมาเถอะค่ะไรต์https://www0.dek-d.com/assets/article/images/sticker/yy-big-02.png

    #756
    0
  25. #727 swnnn (จากตอนที่ 27)
    วันที่ 21 ตุลาคม 2561 / 14:14
    อ่านรวดเดียว2วันเลยค่ะ 555555 คือน้องน่ะซนมากกก หนีออกมาจนโดนจับได้แถมยังโดนทำพันธะอีก ถ้าหนูดื้ออีกแม่จะตีแล้วนะ!!!! สงสารน้องมากจะำปบอกเพื่อนว่ากลายเป็นอะไรก็โดนเขาตีมาอีก ไม่มีใครรักหนูเท่าเดรโกแล้วรู้ก เรื่องนี้สนุกมากๆๆๆๆๆ นานทีปีหนจะเจอเรื้องที่ถูกใจ จะรอตอนต่อไปนะคะ สู้ๆแล้วก็ขอให้ไม่เจ็บไม่ป่วยนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ💕
    #727
    0