[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 26 : Chapter 25 Tea And Transfigurations

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 3,442
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 196 ครั้ง
    18 มี.ค. 61

Chapter 25 – Tea and Transfiguration s


 



แฮร์รี่จุ่มช้อนขึ้นลงไปมาในซุปเห็ดเหนียวหนืดซึ่งมันควรจะเป็นอาหารกลางวันของเขามากกว่าของเล่นแก้เบื่อ เด็กหนุ่มละสายตาจากมันทันทีเมื่อบรรดาสลิธิรินเริ่มเข้ามานั่งที่ของตัวเองในโถงอาหาร เดรโกนั่งลงข้างๆเขา เอียงใบหน้าไปพูดกับเบลสเกี่ยวกับรายงานสำคัญของวิชาอักษรรูนโบราณที่แฮร์รี่ยังไม่มีความคิดว่าจะทำมัน

และ เขาเองก็มั่นใจเช่นกันว่าเบลสเองก็คิดเช่นเดียวกับเขา

            ดวงตาของแฮร์รี่จดจ้องไปยังสลิธิรินผู้โดดเดี่ยวซึ่งนั่งอยู่ท้ายสุดของโต๊ะทานอาหารยาวเหยียด พยายามอย่างหนักที่จะกดสัญชาตญาณของแพนเตอร์เอาไว้ไม่ให้แสดงออกมา

ความต้องการที่จะกัดเจ้าหล่อนให้จมเขี้ยว และ ฆ่าทิ้ง ปะทุขึ้นทันทีเมื่อแฮร์รี่เห็นคนที่ดูเหมือนจะเป็นภัยต่อเขาเมื่อไหร่ก็ได้

ดวงตามรกตจดจ้องทุกการกระทำของแพนซี่ สำรวจแม่มดสาวขณะหล่อนทานอาหารกลางวันอย่างเงียบเชียบ กลิ่นของความฉ้อฉลเหมือนจะอบอวลอยู่ในโพรงจมูกของเขาทันทีเมื่อพบเธอ

กลิ่นของเธอแปลกไป ไม่ใช่กลิ่นของหญิงสาวแรกรุ่นแต่เป็นกลิ่นของความตาย และความชั่วร้าย

สิ่งนั้นพอที่จะบอกกับเจ้าของเรือนผมยุ่งเหยิงได้ว่าหล่อนกำลังทำอะไรบางอย่างที่ไม่ธรรมดาอย่างแน่นอน

 

            “แฮร์รี่?” น้ำเสียงทุ้มเอ่ยถาม เจ้าของชื่อหันใบหน้ากลับมามอง พบกับคำถามมากมายภายในดวงตาของเดรโกและเบลส

            “หื้ม นายว่ายังไงนะเมื่อกี้” แฮร์รี่เอ่ยตอบ ก้านนิ้วคนซุปด้านหน้าด้วยช้อนอย่างเอื่อยเฉื่อย

            “ฉันถามว่านายเป็นอะไรรึเปล่า คือ นายคำราม?” เดรโกพูดเสียงแผ่ว พินิจมองแฮร์รี่อย่างใคร่ครวญ คนถูกจ้องยืดหลังตรงทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

แฮร์รี่คิดว่าเขาควรจะจดจ่อกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้าเขามากกว่า ตอนนี้แพนซี่กลายเป็นคนที่ตีตัวออกห่างบ้านสลิธิริน สิ่งที่เจ้าหล่อนแสดงออกมาในวันที่เกิดการประลองบ่งบอกได้ดีว่าหล่อนควรจะทำอย่างไรเมื่อแสดงออกถึงความเป็นปรปักษ์ต่อบ้านตัวเอง

สิ่งที่แฮร์รี่กำลังจับสังเกตจริงๆในเวลานี้ คือ สัญญาณแห่งการทรยศ เขากำลังระวังกริชที่จะแทงลงมาเบื้องหลังเมื่อเขาพลั้งเผลอกริชของผู้หญิงคนนั้น

 

            “น่าจะเป็นเสียงท้องร้องของฉันมากกว่า” เจ้าของดวงตามรกตเอ่ยตอบ รู้ดีแก่ใจว่าเดรโก และ เบลส คงไม่มีทางเชื่อเป็นแน่ แฮร์รี่มองสองสลิธิรินที่เลิกคิ้วขึ้นพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย

            “เสียงท้องนายวันนี้ฟังดูโมโหมากเลยนะ” เบลสเปรยขึ้น มองนิ้วมือที่ขยับหยุกหยิกอย่างไม่อยู่สุขของแฮร์รี่อย่างพิจารณา

            “มันคงอยากกินอะไรที่อร่อยกว่าซุปนี่ล่ะมั้ง” คนผมยุ่งตอบไปอย่างส่งๆ เมื่อจบประโยคนั้นจานขนาดใหญ่ที่บรรจุไก่อบทั้งตัวก็ถูกนำมาตั้งไว้เบื้องหน้าโดยเดรโก ส่วนช้อน และ ซุป ถูกแย่งไปวางไว้จนไกลเกินกว่าแฮร์รี่จะเอื้อมถึงโดยเบลส ดวงตาสีมรกตกระพริบลงอย่างเชื่องช้า มองคู่หูสลิธิรินที่ทำงานสอดประสานกันได้ดีเหลือเกิน

            “อะไร๊?” เบลสแหวเสียงลั่น “เรายอมให้นายกินไก่ที่เรามีดีกว่าให้นายไปกินแพนซี่ ถึงสำหรับนายกินแบบสุกจะไม่อร่อยเท่ากินแบบดิบก็เถอะ แต่มันก็ดีกว่านายไปจับอะไรกินเองและนั่นฟังดูโคตรวุ่นวายสุดๆ”

            แฮร์รี่กลอกตา ถอนหายใจเสียงดังก่อนที่จะไปจัดการอกไก่อบตัวใหญ่ทีละส่วนอย่างระมัดระวัง รับรู้ถึงกระแสความเป็นห่วงจากเดรโกผ่านสัมผัสของอุ้งมือที่วางไว้บนหัวเข่า ทว่าอย่างไรก็ตามดวงตาของเขาก็อดที่จะไปมองแพนซี่ก่อนที่จะเริ่มทานอาหารไม่ได้

            แฮร์รี่เชื่อ ผู้หญิงคนนั้นต้องไปทำอะไรแปลกๆมาอย่างแน่นอน

            .

            .

            .

รอนนอนจมอยู่บนเตียงนุ่มที่เดิม เขาพลิกอ่านสมุดจดวิชาแปลงร่างของตนอย่างเอื่อยเฉื่อย ห้องพยาบาลเป็นสถานที่แสนรกร้างและเปลี่ยวเหงาเหลือเกินสำหรับเขา ดวงตากวาดมองไปทั่วห้อง ค้นหาสิ่งที่จะสามารถสร้างความบันเทิงให้แก่ตนได้ เสียงแหลมที่ดังขึ้นในความเงียบงันส่งผลให้เขาสะดุ้งเฮือกและมองไปทางประตูซึ่งเป็นที่มาของเสียง ดวงตาหลับปี๋เมื่อความเจ็บปวดจากแผลแล่นริ้วขึ้นมาจากอาการกระตุกเมื่อครู่

เสียงประตูเปิดออกเรียกให้เขาลืมตาที่คลอไปด้วยหยาดน้ำขึ้น เมื่อเบิกตาจนกระจ่างก็พบกับ มอลลี่  วีสลี่ย์ ผู้เป็นมารดายืนเท้าเอวอยู่ตรงประตูด้วยท่าทางที่ดูเหมือนไม่ใคร่จะพอใจนัก ใบหน้าของหล่อนดูกราดเกรี้ยวจนสามารถผลักคนตกเหวได้อย่างไม่ใยดี

            “โรนัลด์ วีสลี่ย์! แม่ไม่อยากจะเชื่อเลย! ลูกรับคำท้าประลองเวทย์มนต์หลังจากไปต่อยตีชาวบ้าน! โดยไร้สาเหตุ! แม่คิดว่าแม่เลี้ยงลูกมาดีกว่านี้! พ่อของลูก และ แม่ รู้สึกผิดหวังในตัวลูก

            แม่บอกไว้ก่อนเลยว่าการกลับบ้านช่วงฤดูร้อนของลูกครั้งนี้ลูกจะไม่ได้เห็นแม้แต่แสงตะวัน แม่พูดจริงๆนะ แม่ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับลูกแล้ว!

            คุณนายวีสลี่ย์ตะหวาด มือทั้งสองข้างเท้าสะเอวขณะหรี่ตามองลูกชายของหล่อน

            “แต่แม่ครับ-“ รอนตั้งใจจะเอ่ยอธิบายเรื่องราวต่างๆในทางที่จะไม่นำเขาไปสู่การทำโทษของมารดา

            “แม่ไม่อยากได้ยินอะไรจากปากลูกนอกจากคำว่า ขอโทษ สำหรับ เด็กน้อยทั้งสองคนนั่น ลูกไม่มีสิทธิ์ที่จะทำแบบนี้กับใครทั้งนั้น! ลูกกำลังคิดอะไรอยู่!

            รอนสะดุ้งกับเสียงตะหวาดของผู้เป็นแม่ โดยสัจจริงไม่มีโอกาสที่จะวิ่งหนีด้วยซ้ำเพราะขาเดี้ยงๆนี่

            “ฮ เขาเริ่มก่“ รอนพยายามทวงสิทธิ์ให้แก่ตนแต่รีบเงียบเสียงลงทันทีเมื่อคุณนายวีสลี่ย์กระทืบเท้าข้างหนึ่งของตัวเอง

            “แม่จัการเรื่องการกักบริเวณของลูกกับดัมเบิลดอร์แล้วแล้ว ลูกจะได้รับการกักบริเวณกับศาสตราจารย์เสนปตลอดทั้งปี” คุณนายวีสลี่ย์ดูจะพึงพอใจอย่างมากขณะมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดของบุตรชาย

            “ตลอดทั้งป

 “แม่หวังว่าลูกจะสำนึกได้โดยไว เพราะมันไม่มีทางที่ลูกจะหนีพ้น ทำอะไรได้อย่างนั้น โรนัลด์”

            รอนพยักหน้ารับอย่างน่าสังเวช ทว่าภายในจิตใจของเขากลับเดือดพล่าน เป็นอีกครั้งที่แฮร์รี่ พอตเตอร์ เอาชนะเขา เขาจะหาทางเอาคืนเจ้างั่งนั่นให้ได้ไม่ช้าก็เร็ว

            เจ้าของเรือนผมสีแดงกระแทกหลังลงกับหมอนนุ่ม ยกมือขึ้นกอดอก เพิกเฉยต่อคำพูดของมารดาที่กำลังร่ายยาวอย่างอารมณ์เสีย

.

.

.

            นาซิสซา มัลฟอย นั่งอยู่ในคาเฟ่ซึ่งตั้งอยู่ ณ ตรอกไดแอกอน มันเป็นสถานที่ขนาดเล็กน่าเอ็นดูสุดแสนตรึงใจจนเจ้าหล่อนต้องหาเวลาเพื่อมานั่งจิบชาสักถ้วย หรือ ทานเค้กสักชิ้นเสมอ

            หล่อนเคยพาเดรโกมาที่นี่อยู่บ่อยครั้ง โดยหวังเพียงแต่ว่าให้บุตรชายของหล่อนมีพื้นที่เล็กๆสำหรับความรื่นเริงในชีวิต แม้ว่าตอนแรกเขาจะมีท่าทีฮึดฮัดบ้างก็ตามแต่หล่อนรู้ดีว่าเขาชอบมันไม่มากก็น้อยเลยทีเดียว

นาซิสซายกยิ้มบางเบา ช้อนดวงตาขึ้นมองเมนูแบบพับเก็บของทางร้านแล้วลุกขึ้นยืนกอดกระชับหนึ่งในเพื่อนที่หล่อนรักที่สุดแน่น

 

“นาซิสซา!

 

            “เมลินดา!

            หล่อนอุทาน สตรีทั้งสองต่างมองสังเกตกันและกันขณะที่กำลังเอ่ยทักทาย สิ่งที่พบนอกจากร่างกายที่ดูแข็งแรงดีเช่นเดิมแล้วก็คงเป็นอัญมณีน้ำงามราคาแพงหูฉี่ที่ต่างฝ่ายต่างประโคมใส่มาเสียเต็มที่

นาซิสซานั่งลง ก่อนจะผายมือเชิญสตรีตรงกันข้ามให้นั่ง ณ เก้าอี้ตรงกันข้ามกับหล่อนตามมารยาท เมื่อนั่งลงแล้วทั้งคู่ก็เริ่มบทสนทนาทันที เพิกเฉยต่อสายตาของบรรดาผู้สอดรู้ทั้งหลายที่กำลังมองมายังพวกหล่อน

            บริกรนำกาน้ำชาซึ่งกำลังควันพวยพุ่งมาและวางมันไว้กลางโต๊ะพร้อมกับเค้กตามที่ลูกค้าได้สั่งไว้ นาซิสซาปรายสายตามองบริกรซึ่งกำลังล่าถอยไป รอให้เขาเดินห่างไปในระยะที่พอเหมาะ หล่อนยกยิ้มมุมปากอย่างสุภาพแล้วร่ายเวทย์กั้นเสียงก่อนจะเบือนหน้ากลับไปทาง เมลินดา ซาบินี

รอยยิ้มของนาซิสซาบอกเป็นนัยน์ว่าพวกหล่อนจะสามารถพูดคุยกันเกี่ยวกับ ธุระปะปังของครอบครัว ได้อย่างปลอดภัยไร้ซึ่งความหวาดประวิง

            “ฉันไม่อยากจะเชื่อ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ผูกพันธะกับเดรโก!” หล่อนเอ่ย รินชาร้อนลงบนถ้วยชาเคลือบเข้าชุดกัน

            “ฉันรู้ แกริคเครียดมาก! เขาหมกมุ่นอยู่กับเรื่องนี้ทั้งวันทั้งคืน เขาคิดว่าลูเซียสสร้างเรื่องขึ้นเพื่อจะได้เพิ่มโอกาสในการเป็นมือขวาของทอม” เมลินดาพึมพำ หยิบถ้วยชาขึ้นมาแกว่งคนเล็กน้อยพลางทอดสายตามองไปยังบรรดาผู้วิเศษกำลังเดินขวักไขว่อยู่ภายนอก

 

 “บางที ทั้งลูเซียสและแกริคอาจจะจบลงที่อัซคาบันก็ได้” นาซิสซากล่าวหนัก เพิ่มน้ำตาลลงในถ้วยชาของเธออย่างเชื่องช้าและบรรจง

“การที่พวกเขาคิดจะจับแฮร์รี่ พอตเตอร์ แยกออกมาทำให้ฉันปวดหัว

โดยส่วนตัวแล้วฉันไม่เคยเข้าใจเลยว่าทำไมทั้งสองคนถึงได้ติดตามคนบ้าพันธุ์นั้น มันรังแต่จะนำพวกเขาไปสู่ความวุ่นวาย”

            “และก่อนที่จะไปถึงแฮร์รี่ พวกเขาจะต้องผ่านเดรโกกับเบลสไปให้ได้เป็นปราการแรก” เมลินดาเสริม สูดจมูกเล็กน้อยอย่างภูมิใจที่ได้กล่าวถึงบุตรชาย

            “หืม นั่นก็จริง อย่างที่เราทั้งคู่ต่างรู้ดี เมลินดา อะไรที่เป็นของเดรโกก็จะเป็นของเดรโกแต่เพียงผู้เดียว”  หญิงสูงศักดิ์ทั้งสองพยักหน้าลงอย่างพร้องเพรียง นึกปรามาศความไม่รู้จักคิดของสามีตนเองอย่างเงียบงัน

            “ทุกอย่างมันกำลังบีบคั้นให้ลูเซียสต้องตัดสินใจ มันเป็นการตัดสินใจครั้งสำคัญ และฉันกังวลว่าเขาจะไม่ได้เลือกทางที่ถูกต้อง ชีวิตมังกรตัวน้อยของฉันกำลังมาถึงช่วงหัวเลี้ยวหัวต่อ ฉันเชื่อว่าแฮร์รี่จะดูแลเขาได้ แต่มันจะต้องแลกมาด้วยอะไรล่ะ?

            จะเป็นชีวิตของแฮร์รี่ พอตเตอร์ หรือ เดรโก มัลฟอย”

            เธอร้องออกมาเบาๆ “ฉันสาบานได้ ถ้าชายผู้นั้นทำให้ลูกชายของฉันต้องเจ็บปวด ฉันจะฆ่าเขาด้วยน้ำมือตัวเอง”

            “ฉันด้วย แน่นอน ฉันจะช่วยเธอเอง เดรโกก็เหมือนลูกชายของฉันเช่นกัน” เมลินดากระซิบแผ่ว หล่อนกุมมือข้างหนึ่งของนาซิสซาขึ้นมาบีบนวดก่อนที่เจ้าหล่อนจะบีบถ้วยชาจนแหลกละเอียดคามือ

            นาซิสซาละเลียดจิบชาหอมกรุ่น พลางมองผ้าคลุมซึ่งปลิวไสวของกลุ่มแม่มดที่เดินผ่านไป

            พวกหล่อนกำลังพูดถึงการสิ้นอำนาจของโวลเดอร์มอราวกับมันเป็นเรื่องธรรมดาประหนึ่งเรื่องดินฟ้าอากาศ

            .

            .

            .

            เดรโกเดินนำหน้าเบลสไปยังห้องเรียนวิชาแปลงร่าง เพิกเฉยเสียงทักทายมากมายที่แฮร์รี่ได้รับ กลอกตาสีฟ้าซีดของตน ทิ้งตัวนั่งลงบนเก้าอี้ที่ใช้นั่งประจำและรอให้เจ้าของดวงตามารกตนั่งลงข้างกาย เด็กหนุ่มบรรจงหยิบหนังสือ กับ กระดาษออกมาจากกระเป๋าเพื่อตรวจดูว่าตนได้พกทุกอย่างที่ต้องการใช้มาสมบูรณ์พร้อม แฮร์รี่ไถลตัวลงบนเก้าอี้ด้วยท่าทีเหนื่อยอ่อน วางหนังสือเปรอะหมึกของตนลงบนโต๊ะเบื้องหน้า

            “นายทำรายงานวิชาอักษรรูนโบราณเสร็จรึยัง?” เบลสเอ่ยถามแฮร์รี่ เดรโกแค่นลมหายใจและเอนตัวพิงเก้าอี้พลางก้มลงมองปลายเล็บที่ตัดสั้นสะอาดของตน สิ่งที่แฮร์รี่ตอบกลับถูกกลืนหายไปท่ามกลางเสียงเอ่ยทักทายศาสตราจารย์มักกอลนากัลซึ่งกำลังเดินเข้ามาในห้องของพวกกริฟฟินดอร์

            ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปที่หล่อนทุกย่างก้าว และหยุด เมื่อแม่มดชราได้นั่งลง ณ ที่ของเธอตรงหน้าห้องเรียน รอให้บรรดานักเรียนอยู่ในความสงบ

เดรโกจ้องผลแอปเปิลกำลังนั่งนิ่งอยู่เบื้องหน้าด้วยความไม่พอใจ เจ้าสิ่งโง่งมตรงนี้ควรจะเป็นส้มมากกว่าทว่ามันกลับไม่ใช่ มันยังคงเป็นแอปเปิลเหมือนเดิม

ว่าตามจริง รูปลักษณ์ของมันมีสีน้ำตาลปนๆส้มน่ารังเกียจ แต่ไม่ว่าอย่างไรมันก็ดูเหมือนแอปเปิลมากกว่าส้มอยู่ดี เขาหรี่ตาลง สะบัดไม้กายสิทธิ์เล็กน้อยเปลี่ยนรูปลักษณ์สยองขวัญของมันให้คืนกลับเป็นดั่งเดิม

            ใคร่ครวญมองแอปเปิล เขาจ้องนิ่งโดยไม่สนใจเสียงครางต่ำอย่างรำคาญในลำคอของแฮร์รี่ เจ้าของผมสีดำสนิทยังคงส่งเสียงครางต่ำอย่างไม่พอใจ ก่อนจะจิ้มทำลายแอปเปิลด้วยไม้กายสิทธิ์  ด้วยแรงระเบิดเล็กน้อยนั้นส่งผลให้แอปเปิลสีแดงแตกกระจายร่วงโรยดั่งฝนใส่ผู้คนที่อยู่ใกล้

            “อุ๊บส์” แฮร์รี่ร้อง หันมองเดรโกก่อนจะหัวเราะเสียงดังลั่น

 “นี่มันเสื้อตัวโปรดของฉันนะ” เดรโกพึมพำ พยายามสะบัดเอาเศษแอปเปิลออกจากเสื้อเชิ้ตผ้าไหมสีน้ำเงินเข้มซึ่งเขากำลังใส่อยู่ เจ้าของดวงตาสีซีดถอนหายใจอย่างเศร้าสลดพลางมองไปยังสิ่งที่ระเบิดแอปเปิลได้ทำลงไป ทอดมองรองเท้าหนังมังกรคู่ที่สามของเขาไม่มีวันเป็นเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วด้วยดวงตาอ่อนล้าทว่ากลับไม่นึกโกรธท่าทีซุกซนของเจ้าแมวยักษ์ในร่างมนุษย์แม้แต่น้อย

เดรโกชะงัก สะดุ้งเฮือกขณะที่ความเจ็บปวดกระซิบแผ่วเข้ามาในสมอง

เมื่อไล่หาต้นตอของมัน ความรู้สึกบ่งบอกได้อย่างชัดเจนว่าสาเหตุมาจากกระแสพันธะระหว่างเขากับแฮร์รี่ ดวงตาเด็กหนุ่มเบิกกว้างเมื่อมวลเวทย์มนต์มหาศาลพรั่งพรูเข้ามาตามการเชื่อมต่อของพวกเขา มันขมวดเข้าหากันเป็นกลุ่มก้อนใหญ่โตมหาศาลก่อนจะถูกดึงกลับไปยังจุดกำเนิด

กระแสพันธะสั่นระรัว กระเพื่อมไหว บัดเดี๋ยวยืด บัดเดี๋ยวหด บิดมวนไปมาไม่อยู่สุก เดรโกพยายามขจัดความรู้สึกเหล่านั้นออก เขาหันหน้าไปเผชิญกับผลแอปเปิลซึ่งกำลังนั่งคอยอยู่ ขบริมฝีปากอย่างแรงคราหนึ่ง ยกไม้กายสิทธิ์ขึ้นมา สะบัดมันพร้อมกับร่ายคาถา

            แล้วแอปเปิลก็เปลี่ยนเป็นส้มดั่งใจ ทว่าต่อมา มันก็ระเบิดออก เช่นเดียวกับผลไม้ที่บรรดานักเรียนพกมาสำหรับคาบเรียนแปลงร่างของวัน ในชั่ววินาทีที่ส้มและแอปเปิลระเบิดออกเป็นสายฝนนั้น ดวงตาของเจ้าชายแห่งสลิธิรินพร่าเบลอ เงาสะท้อนของแฮร์รี่ซึ่งกำลังสลบไสลลงไปจากเก้าอี้ในดวงตาดูซีดจางและเชื่องช้า

            แล้วแฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็เป็นภาพสุดท้ายที่เดรโก มัลฟอย มองเห็น ก่อนความมืดจะดึงเขาให้จ่อมจมลงไปยังเบื้องลึกแห่งความมึนเบลอ

มิเนอร์วา มักกอลนากัล ยังคงอยู่ในอารามตกใจ หล่อนกวาดสายตามองห้องเรียนซึ่งถูกประดับด้วยแอปเปิลและส้มอย่างอึ้งๆ หญิงชราผินสายตาทางกลุ่มก้อนของบรรดาสลิธิรินที่อยู่ในภาวะตื่นกลัวด้วยความตระหนก พ่อมดและแม่มดบ้านงูกำลังรุมล้อมรอบโต๊ะที่แฮร์รี่ และ เดรโก ใช้ร่วมกัน

“ทุกคนกลับไปนั่งที่ของตัวเอง!” หล่อนตะโกนเรียกความสนใจของบรรดานักเรียนทั้งหลาย ในชั่วขณะหนึ่ง หล่อนคิดว่าพวกเขาจะเชื่อฟังเป็นอย่างดี ทว่าพวกเขากลับส่งสีหน้าเหนื่อยหน่ายใจกลับมาแล้วยังคงยืนอยู่ที่เดิม

เสี้ยวลมหายใจหนึ่ง มักกอลนากัลรู้สึกถึงน้ำหนักเบาหวิวของคำว่าศาสตราจารย์ซึ่งพาดอยู่บนบ่าของตน สุดท้าย หญิงชราตัดสินใจแทรกกลุ่มก้อนสลิธิรินซึ่งกำลังมุงอยู่บริเวณที่เกิดเหตุเบื้องหน้าเข้าไป ภาพที่พบคือร่างของหนึ่งสลิธิริน หนึ่งกริฟฟินดอร์ นอนสลบไสลไม่ได้สติอยู่บนพื้น

 “เฮอร์ไมโอนี ไปแจ้งดัมเบิลดอร์เรื่องนี้ บอกให้เขาไปหาเราได้ที่ห้องพยาบาล” มิเนอร์วาออกคำสั่ง มือของหล่อนพยายามเช็คอาการของคนทั้งคู่ซึ่งสลบไปเป็นระวิง

“มิสเตอร์ซาบินี ช่วยแจ้งศาสตราจารย์สเนปที ขอให้เขาไปเจอเราที่ห้องพยาบาลด้วย” นักเรียนที่ได้รับคำสั่งสบตากันก่อนจะรีบก้าวขาฉับๆออกไปทำหน้าที่ของตน โดยเพิกเฉยให้แก่ท่าทีสงสัยของนักเรียนผู้เอ่ยปากถาม

            มิเนอร์วาร่ายคาถาอย่างระมัดระวังก่อนจะยกร่างของทั้งคู่ขึ้นจากพื้นแล้วพาออกไปจากห้องเรียน หล่อนปิดประตูห้องเสียงดังเพื่อกั้นนักเรียนทั้งหลายที่อยู่ในอารามตกใจเอาไว้แล้วตรงรี่ไปยังห้องพยาบาลพร้อมกับร่างลอยไปลอยมาของเดรโก และ แฮร์รี่ คอยระมัดระวังไม่ให้ร่างของทั้งคู่ต้องชนกับต้นเสาหรือนักเรียนซึ่งกำลังเดินสวนมา

ศาสตราจารย์สเนปก้าวขาอย่างปราดเปรียวตรงไปยังห้องพยาบาลโดยทิ้งให้เบลส ซาบินีซึ่งกำลังรีบเดินตามมาอย่างหนักไว้ข้างหลัง เขาใช้ดวงมองไปยังร่างของคู่พันธะซึ่งกำลังนอนนิ่งและถูกแยกกันให้นอนคนละเตียง เบลสบอกกับเขาเกี่ยวกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นระหว่างคาบเรียนแปลงร่างแล้ว คำตอบเดียวที่เซเวอร์รัสบอกกับเด็กหนุ่มไป คือ การหลั่งมวลเวทย์ เท่านั้น พลังที่เด็กทั้งสองคนครอบครองอยู่ดูเหมือนจะมีมากจนเกินจะควบคุมได้

            “เซเวอร์รัส!” เสียงคร่ำครวญของมักกอลนากัลทำให้สีหน้าของเขาบิดเบี้ยวเล็กน้อยขณะสำรวจร่างกายของเดรโก มองหาบาดแผลภายนอก ทว่าเขากลับไม่พบอะไร เมื่อมองไปทางแฮร์รี่ แผลไหม้บนหลังมือเรียกสายตาเขาเป็นอย่างมาก

สเนปก้าวถอยหลังเล็กน้อย ร่ายคาถาอย่างตั้งใจ ชั่วนาทีต่อมา เขาลืมตาขึ้นอย่างผ่อนคลาย สำรวจกระแสพันธะระหว่างลูกทูนหัวและเจ้าเด็กหัวบาก สะดุ้งเล็กน้อยกับมวลเวทย์หลากสีที่กำลังไหลวนไปมา

คู่พันธะเบื้องหน้าถูกโอบรัดด้วยกระแสเวทย์มนต์หลากสีคล้ายกระแสลำธารไหลผ่าน มวลเวทย์เหล่านั้นไหลผ่านร่างกายของเด็กหนุ่มทั้งคู่ กระแสเวทย์สีฟ้าซีดคล้ายดวงตาของเด็กหนุ่มผมบลอนด์ไหลวนอยู่เบื้องศีรษะ ส่วนสีม่วงละมุนละไมยังคงเต้นรำอยู่บนฝ่ามือ สีเงินพราวยะยับห่อคลุมทั้งคู่ไว้อย่างสมบูรณ์แบบสลักแน่นด้วยสีแดงเข้ม

            พิจารณาสีของกระแสพันธะอย่างระมัดระวัง เขาผงะ เบือนหน้าหนีมวลเวทย์สีทองที่พุ่งออกมา ก่อนที่เขาจะได้สำรวจมวลเวทย์ประหลาดของคู่พันธะตรงหน้าต่อ เส้นสีก็เริ่มที่จะละลายเข้าหากัน และค่อยๆจางกายกลายเป็นเฉดสีน้ำเงินเข้มดำมืด กระแสเวทย์นั้นพัวพันกันเล็กน้อยก่อนที่จะค่อยๆแยกออกจากกัน กลับไปเป็นอยู่ ณ จุดกำเนิดเดิมของมันแล้วผันสีเปลี่ยนเป็นดั่งเดิมเช่นกัน

            เพียงโบกไม้กายสิทธิ์แผ่วเบา เวทย์สำรวจจึงหยุดลง ปล่อยให้ศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาปรุงยายืนนิ่งงัน หันหลังกลับ เสนปเดินออกจากห้องไปอย่างรวดเร็ว

            .

            .

            .

แฮร์รี่เริ่มรู้สึกตัวขึ้นมาบ้างแล้ว หรี่ตาลงเมื่อยังไม่สามารถปรับรับแสงที่ตกกระทบลงมาได้ เด็กหนุ่มเจ้าของกลุ่มผมยุ่งเหยิงกระพริบตาปรับโฟกัส แฮร์รี่นึกรำคาญ เขาจึงปรับรูม่านตาให้หดเล็กลงกลายเป็นขีดเล็กๆแบบสัตว์ประเภทแมวเพื่อมอบความคมชัดให้แก่ตนด้วยความว่องไว ดวงตามรกตซึ่งเจือปนไปด้วยความหวาดระแวงพบเข้ากับดวงตาสีฟ้าของใครคนหนึ่ง ซึ่งมีผมสีแดงหยักศกกระจายเต็มหัวไหล่

            “แฮร์รี่ ที่รัก เธอรู้สึกอย่างไรบ้างจ๊ะ?” มอลลี วีวลีย์ ถาม หล่อนก้มลงปรับเตียงพลางพยุงให้แฮร์รี่ลุกขึ้น

“เดรโกล่ะครับ” เด็กหนุ่มเอ่ย ความคิดแรกที่แล่นเข้ามาในสมองมีเพียงความปลอดภัยของคู่พันธะของตนเท่านั้น

 

            “โอ้ เขาไม่เป็นไรจ้ะ มาดามพรอมฟีย์ส่งเขากลับไปที่หอพักแล้ว เขาเองก็เป็นห่วงเธอเหมือนกัน อีกทั้งยังไม่ยอมไปปล่อยเธอให้อยู่ห้องพยาบาลคนเดียวอีก แต่ดัมเบิลดอร์คิดว่ามันจะดีที่สุดหากพวกเธอทั้งคู่ได้นอนพักบ้าง” มิสซิสวีสลีย์ตอบพลางปัดเตียงไปมาอย่างไร้ประโยชน์ “แล้วตอนนี้เธอรู้สึกอย่างไรบ้างจ๊ะ” แฮร์รี่ชะงักและพยายามเพ่งลึกเข้าไปในกระแสพันธะ เขารู้สึกเบาตัวขึ้นเยอะ พันธะของเขาและเดรโกยังคงเคลื่อนไหวเอื่อยเฉื่อยอยู่ในอากาศ ส่วนมวลเวทย์ที่ไหลเวียนอยู่ก็ดูสงบและคงที่

            “ก็..ดีขึ้นเยอะแล้วครับ ตอนนี้ผมไปได้หรือยัง?” เขาถาม พยายามไม่โวยวายขณะดันตัวเองออกจากผ้าห่มซึ่งหล่อนกำลังโอบลงมา

            “มาดามพรอมฟีย์คิดว่ามันคงจะดีที่สุดหากเธอพักผ่อนที่นี่ คืนนี้” ผละออกจากเตียง หญิงวัยกลางคนหยิบเก้าอี้ที่หล่อนใช้นั่งเข้ามาใกล้กับเตียงผู้ป่วย ดวงตามรกตกวาดสายตามองไปทั่วห้องขณะที่เธอนั่งลง เขากำลังมองหารอนผู้ควรที่จะนอนอยู่บนเตียงใดเตียงหนึ่งในห้องนี้

            “รอนล่ะครับ?” แฮร์รี่เอ่ยถามอย่างว่องไว พยายามตรวจสอบความปลอดภัยให้เดรโกเท่าที่จะทำได้

            “เขาเพิ่งถูกส่งกลับบ้านไปไม่นานมานี้ล่ะจ้ะ อาร์เธอร์กับฉันคิดว่ามันคงเป็นทางเลือกที่ดีที่สุด” แฮร์รี่ทำหน้าตาเลิกลั่กเมื่อหล่อนสูดจมูกฟึดฟัด

 “ฉันไม่เคยคิดเลยว่าเขาจะทำเรื่องพรรคนั้น!” ด้วยประโยคนั้นเอง เธอเริ่มที่จะร้องไห้ออกมา แฮร์รี่ถอนหายใจ และลูบไหล่เธอเบาๆ พยายามไม่สนใจต่อความไม่พอใจเบื้องลึกเกี่ยวกับลูกชายของหล่อนเอาไว้ หญิงวัยกลางคนกอดคอของเขาแน่นทำให้แฮร์รี่ตัวแข็งค้าง

เด็กหนุ่มรอให้หล่อนค่อยๆใจเย็นลงช้า เจ้าหล่อนปาดน้ำตาของตนออกด้วยถุงมือสีม่วงสดใสที่หล่อนหยิบออกมาจากใต้กรุ มิสซิสวีสลีย์ร้องไห้จนผล็อยหลับไปโดยที่พักศีรษะของหล่อนบนหัวเตียงของแฮร์รี่ เด็กหนุ่มเผลอยิ้มมุมปากขณะที่เขาปีนลงจากเตียงแล้วเดินไปทางประตูอย่างเงียบๆ สุดท้าย เขาหันหลังทอดสายตาไปยังหญิงวัยกลางคนซึ่งกำลังตกในห้วงนิทราแล้วจึงเดินออกไปจากประตู ตรงรี่กลับไปยังสถานที่ที่เขาสมควรอยู่

ข้างกายเดรโก

            .

            .

           
            .

แพนซีกำลังพักผ่อนอยู่ริมหน้าต่างบนหอคอยส่งนกฮูก มือข้างซ้ายกำขวดเหล้าสกอชที่หมักในเวลาพอเหมาะ ขณะที่มือขวากำลังคีบแท่งบุหรี่เข้าปาก สูดลมหายใจเข้าลึก ปล่อยให้ควันลอยอวลอยู่ในปอดแล้วปล่อยมันออกมาพลางยกยิ้มมุมปากให้กับควันหนาสีเทาเบื้องหน้า ความคิดฟุ้งซ่ายของหล่อนหยุดลงเมื่อโสตประสาทรู้ถึงเสียงแหวกอากาศของปีกนกฮูก นกตัวใหญ่หยุดยิ่งสักพัก ปล่อยให้แรงโน้มถ่วงได้ทำงานเพียงชั่วขณะหายใจ ปีกกว้างของมันก็โบกสะบัดอีกคราพลางพาร่างใหญ่โตโฉบผ่านไหล่ของหญิงสาว กรงเล็บข่วนผ่านผิวหนังจนได้เลือด แล้วยืนตัวตรงบนขอบหน้าต่างบานกระจ้อย

บีบไหล่ที่มีแผลถูกข่วน หล่อนทอดสายตานิ่งสงบไปยังของเหลวสีอำพันซึ่งเหลืออยู่ไม่มาก ดวงตาคมปลาบจ้องไปยังนกโง่หลังจากสูบเอาควันสีเทาเข้าไปในปอดอีกรอบ ดวงตาคมปลาบของนกฮูกสีดำจ้องกลับดวงตาของหญิงสาวไม่ลดละก่อนจะยื่นขาหน้าของมันออก และ ส่งจดหมายใบเล็กๆในหลอดโลหะให้แก่หล่อน

อ่านแต่ละคำอย่างตั้งใจ แพนซี่ยิ้ม ก่อนจะเผามันด้วยไม้กายสิทธิ์แล้วปล่อยให้มันมอดไหม้ไปจนตกถึงพื้น หญิงสาวหยอดหลอดโลหะลงในกระเป๋าเสื้อคลุมพลางเดินออกไปจากหอคอยนกฮูก ชะงักนิ่งหันกลับไปมองนกฮูกของโวลเดอร์มอนั่งอยู่ในหอคอยนกฮูกด้วยท่าทีสงบนิ่งราวกับว่านั่นเป็นที่ของมันมานานแล้ว

.

.

.

 

เซเวอร์รัสยังคงนั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว ดื่มบรั่นดีแก้วที่เท่าไหร่ก็มิอาจทราบได้ หนังสือเบื้องหน้าของเขาเป็นหนังสือเกี่ยวกับเวทย์สำรวจพันธะ คาถาซึ่งเขาใช้มันกับเดรโกและแฮร์รี่นั้นใช้เพื่อสำรวจพันธะต่างๆที่มิอาจมองเห็นได้ด้วยตาเปล่า เขามองกระดาษซึ่งจดบันทึกในสิ่งที่เขาไปสำรวจแฮร์รี่กับเดรโกมา

สีม่วง นิ้วมือลากไปตามหนังสือ เป็นพันธะที่บรรดาเขาคุ้นเคยดี พันธะที่ทำให้เกิดเรื่องทั้งหมดพันธะภูติรับใช้ มันใช้เพื่อปันเวทย์ระหว่างสัตว์ และ ผู้วิเศษ ตามวัตถุประสงค์หลักของมันแล้วนั้นใช้เพื่อคอยกักเก็บเวทย์มนต์ของผู้เป็นนายแห่งพันธะ อีกทั้งยังทำให้สื่อจิตระหว่างกันได้อีกด้วย อย่างไรก็ตาม มันอาจจะเป็นพันธะอีกประเภทหนึ่งก็ได้

สีฟ้าอ่อน เป็นสัญลักษณ์ของพันธะสื่อจิต ทำให้ผู้ผูกพันธะแก่กันสามารถพูดคุยผ่านการกระแสพันธะได้

เซเวอร์รัสเอนหลังพิงพนักและหลับตา เคี้ยวริมฝีปากขณะที่เขาพยายามหาวิธีแยกพันธะยุ่งเหยิงพวกนั้นออกจากกัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง สีแดง ที่สลักลึกนั้นเป็นพันธะที่ใช้กันในชนชั้นสูง

พันธะผู้พิทักษ์ ซึ่งนั่นสามารถอธิบายถึงท่าทางที่ดูปกป้องกันและกันจนเกิดเหตุของทั้งคู่ได้เป็นอย่างดี บางครามันใช้สำหรับการประกันภัย

สุดท้าย สีเงิน เป็นพันธะแสนสำคัญและง่ายต่อการเข้าใจ พันธะคู่รัก เขาสงสัยว่ามันคงจะสมบูรณ์ได้ไม่นานนัก และจุดเริ่มต้นของมันก็ค่อนข้างชัดเจน ไม่ว่าช้าหรือเร็วอย่างไรก็ตามมันจะขมวดแน่นและสมบูรณ์ยิ่งขึ้นอย่างแน่นอน แต่นั่นยังต้องใช้เวลาอีกสองสามปี

เขาเอนหลังลงกับพนักอีกครั้งและมองไปยังบรรดากระดาษที่ถูกขีดเขียนด้วยลายมือของตน ดูเหมือนการทำลายพันธะเหล่านี้จะต้องใช้เวลาชั่วกัลป์เลยทีเดียว พวกมันแน่นหนาเกินกว่าจะทำลายลงได้โดยง่าย โอกาสในการทำลายมันลงแทบจะเป็นศูนย์

ดัมเบิลดอร์จะต้องอยู่ไม่พอใจกับเรื่องนี้เป็นแน่

แต่ ณ ช่วงเวลานี้ คงไม่มีใครที่สามารถแก้ไข้เรื่องราวทั้งหมดได้อีกแล้ว

 

Talk

แฮ่

อย่าเพิ่งสาป อย่าเพิ่งแช่งกันเลยนะคะ มาแล้วค่า กำลังพยายามเข็นออกมาให้อยู่ แถมกว่าจะนึกพาสเวิร์ดเด็กดีออก เราก็แทบกรี้ดเหมือนกัน

ยาวขึ้นทุกที แปลครึ่งตอนก็ต้องแปลเกือบทั้งวัน ไม่รู้เพราะมือตก หรือ มันยาวมากๆก็ไม่รู้

สรุปคือไม่ได้ทิ้งจ้า แต่ติดทุกอย่างที่ทุกคนพอจะนึกออก สอบ เรียน บลาๆ ตอนนี้เทอมสองแล้ว และเพิ่งผ่านมิดเทอมมา ถ้าผ่านไฟนอลปุ๊ปเราก็จะปิดเทอม ช่วงเวลานั้นแหละค่ะ! รอคอยการกลับมาแบบฟูลออบชันได้เล้ย! (ประมาณปลายเดือนพ.ค.เน้อ)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 196 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #694 nicharipaen04 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 13:21

    สนุกกกก

    #694
    0
  2. #683 โลลิค่อน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 13:31

    สนุกมากเลยค่ะ

    #683
    0
  3. #650 defosw25 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 25 พฤษภาคม 2561 / 10:50
    ถ้าจำไม่ผิดคือ 31 ตอนจบใช่มั้ยคะ? ฮือ ขอบคุณที่กลับมาน้า
    #650
    1
    • #650-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      30 พฤษภาคม 2561 / 12:54
      ใช่จ้า อนึ่งเพราะใกล้จบแล้วเลยมาทำให้จบ แต่อาจจะต้องใช้เวลา ข่วยรอด้วยนะคะ
      #650-1
  4. #635 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 15:53
    รอนะค้าาาา
    #635
    1
    • #635-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:43
      กลับมาแล้วค้าบบบ
      #635-1
  5. #616 เอบีซีส์ษ์ศ์ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 3 พฤษภาคม 2561 / 00:46
    น้องรออยู่วววววว
    แฮร์รี่นี่ขยันหาเรื่องให้เสนปจริงๆ555
    แต่ไม่เป็นไรค่ะเค้ารักกัน/ชิป
    #616
    1
    • #616-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:45
      ช่วยกันพายคนละไม้นละมือ ฮึบ!
      #616-1
  6. #612 Saiji (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 เมษายน 2561 / 22:43

    ดีีต่อจายค่ะ

    สู้ๆนะคะ

    #612
    1
    • #612-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:47
      ขอบคุณสำหรับพลังงานดีๆค่ะ
      #612-1
  7. #609 bb.smile (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 18 เมษายน 2561 / 16:09
    ดีใจที่ได้อ่านต่อ~
    #609
    1
    • #609-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:47
      มาต่อแล้วด้วยตอนนี้ อิอิ
      #609-1
  8. #606 kfangja (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 9 เมษายน 2561 / 00:13
    แปลดีมากๆๆๆๆๆ รอติดตามต่อนะคะ เรื่องนี้สนุกมากเลยค่ะ
    #606
    1
    • #606-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:48
      ชื่นใจจจ
      #606-1
  9. #605 ♣InukorI♣ (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 29 มีนาคม 2561 / 20:15
    สู้ๆนะคะ รออ่านอยู่น้าา
    #605
    1
    • #605-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:50
      มาต่อแว้ววว
      #605-1
  10. #604 KzGlowyinG (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 23:14
    อ่านยาวๆ สนุกมากเลยคะ
    #604
    2
    • #604-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:49
      ขอบคุณสำหรับกำลังใจดีๆที่มอบให้ค่ะ
      #604-1
    • ความเห็นย่อยนี้ถูกลบแล้ว :(
  11. #603 mookzkies (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 28 มีนาคม 2561 / 02:35
    คิดถึงมากค่า รอติดตามน้า สู้ๆนะคะ💛
    #603
    1
    • #603-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:49
      ขอบคุณจ้า
      #603-1
  12. #602 Ploylolyeiei (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 27 มีนาคม 2561 / 19:07
    สนุกมากกก เพิ่งอ่านครั้งแรกอยากบอกว่าสนุกมากเลยยนย
    #602
    1
    • #602-1 indee-indy(จากตอนที่ 26)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:49
      ขอบคุณค้าบบบ ทางต้นฉบับดี ทางนี้ก็เลยดีตาม
      #602-1
  13. #601 Carecare975 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 22:42
    รอออออออออ
    #601
    0
  14. #597 neep06 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 24 มีนาคม 2561 / 01:34
    กราบไรท์ สู้ๆนะไรท์ รออ่านอยู่นะ
    #597
    0
  15. #596 neovenesia (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 22 มีนาคม 2561 / 07:29
    แพนซี่ต้องคิดทำเรื่องไม่ดีกับรี่แน่ๆเลย
    #596
    0
  16. #594 PRGirls1710 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 20:42
    รออยู่ค่ะ มาแต่งต่อเร็วๆนะค่ะ
    #594
    0
  17. #593 RA-IN-ra-in (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 20 มีนาคม 2561 / 08:53
    ไรท์มาแล้ววววว ดีใจ เราอยู่น้าาาา
    #593
    0
  18. #591 Dew Tsuyu (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 20:11
    ไปดำน้ำในเว็บอังกฤษอยู่นาน แต่ก็ไม่ค่อยรู้เรื่องเท่าไหร่ 555555 เห็นไรท์มาอัพนี่แทบอยากจะลงไปสไลด์คำนับ ขอบคุณนะงับที่มาลง #คิดถึงไรท์แบบงองูล้านตัว
    #591
    0
  19. #590 หางสีเงิน (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 18:48
    คิดถึงมากกกกก จุ้บๆๆๆ
    #590
    0
  20. #589 dozo_mamo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 16:14
    เห็นแจ้งเตือนแล้วไม่เชื่อว่าอัพแล้วคิดว่าตัวเองตาฝาด แงงงงง
    #589
    0
  21. #587 ploydreamhigh (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 15:29
    ดีใจที่ไรต์กลับมาาาาาาา
    #587
    0
  22. #586 🦄TheLittlePoNY💕 (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 13:50
    แงงงงงงงงงงงง้ ไรท์กลับมาแล้ววว ดีที่เฟบไว้แจ้งเตือนขึ้นกดเข้ามาดูนี่กรี๊ดเลย รอติดตามผลงานตลอดเลยค่า สู้สู้!! 
    #586
    0
  23. #585 S.P Halo (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 13:36
    ขอบคุณที่กลับมา นึกว่าจะทิ้งกันไปเสียแล้ว สู้ๆนะค่ะไรท์ รอตอนต่อไปอยู่ สู้ๆ
    #585
    0
  24. #584 mzQ. (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 13:24
    แงงง ไรท์กลับมาแล้วว โอ้ยยย คิดถึงมากเลยย ฮือออ เริ่มเครียดแพนซี่แล้วอ่ะ นางจะทำอะไรกับเดรรี่ของเราา!! ชอบภาษาที่ไรท์แปลมากๆเลย ลื่นไหลมาก ชอบมากๆเลยนะคะ อย่าหายไปไหนอีกน้าาา ติดตามอยู่น้อออ สู้ๆนะคะ! เป็นกำลังใจให้ไรท์เลยนาา><
    #584
    0
  25. #582 S_suika (จากตอนที่ 26)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 09:50
    ขอบคุณมากนะค่ะ ที่กลับมาแปลให้เราอ่านต่อ ถึงจะนานแต่ก็ไม่ลืมค่ะ 

    #582
    0