[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 25 : Chapter 24 Silent Truces ครบ

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 6,076
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 164 ครั้ง
    11 ก.ค. 60

Chapter 24 – Silent Truces 




          เดรโกสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา แขนข้างหนึ่งปัดป่ายข้ามเตียงความหาร่างกายอบอุ่นที่เวลานี้สมควรจะนอนอยู่ข้างเขา ดวงตาสีซีดค่อยๆปรือขึ้นเมื่อฝ่ามือไม่พบสิ่งใดนอกจากสัมผัสเย็นชืดของผืนเตียง สบถงึมงำในคอ เดรโกนิ่วหน้ามองตัวเลขบ่งบอกเวลาของนาฬิกา

          ตีสอง สิบหกนาทีแล้ว

ขยับตัวออกจากความอบอุ่นของผ้าห่มอย่างไม่รีบร้อนนัก เดรโกสวมเสื้อคลุมตัวหนา ความอบอุ่นจากเสื้อค่อยๆไล่เล็มความหนาวที่คืบคลานตามผิวหนัง คนผมบลอนด์ก้าวขาออกจากห้องนอนอย่างเหนื่อยหน่าย และหยุดลงหน้าประตูที่เขาปิดลงเพื่อมองสิ่งมีชีวิตที่มีเรือนผมสีดำสนิทกำลังนั่งอยู่บนพื้นหน้าเตาผิงไฟที่ลุกโชน

“แฮร์รี่ นายมานั่งทำอะไรอยู่ตรงนี้”

เดรโกถาม สาวเท้าไปทางที่พ่อมดอีกคนนั่งอยู่ สั่นเล็กๆเมื่อปลายเท้าแตะโดนความเย็นบนพื้นหิน ดวงตามรกตละจากสิ่งที่ทำอยู่เพื่อปรายตามองที่เขา ฝ่ามือนุ่มนวลเหยียดตรงมาทางคนผมบลอนด์เป็นเชิงชักชวน

“ฉันกำลังเปิดอ่านจดหมายฉบับสุดท้ายจากกองพวกนั้นแล้ว” แฮร์รี่กระซิบแผ่วดึงเดรโกให้นั่งลงบนเก้าอี้ที่เจ้าตัวกำลังเอนหลังพิงอยู่

“นี่มันตีสองแล้ว แฮร์รี่” เขาบ่น ทอดสายตามองแฮร์รี่ขยำแผ่นกระดาษจนยับยู่ยี่เป็นลูกบอลก่อนจะขว้างมันเข้าไปสู่เปลวเพลิงที่เริงระบำในเตาผิง

“ฉันรู้” คนผมดำยกยิ้มเจื่อนๆ ดวงตามองไปทางเปลวเพลิงที่กลืนกินทุกเศษเสี้ยวของกระดาษจดหมายที่เขาอ่านมันไปจนหมดแล้ว

“ฉันจำได้ว่าเมื่อวานนี้ฉันบอกให้รอเปิดพร้อมกัน”

เดรโกเอ่ย ม้วนเส้นผมสีดำขลับเล่น และจับแฮร์รี่ให้เอาหลังพิงขาของเขาแทนเก้าอี้ที่โดนยึดไป ฝ่ามืออ่อนโยนไล้ไปตามหลังคอก่อนจะวางลงบนไหล่ผอม และเริ่มนวดมันเบาๆ

“เอาหน่า” แฮร์รี่พึมพำตอบ หลับตาลงอย่างผ่อนคลายเมื่อเดรโกลงน้ำหนักมือลงมา เดรโกส่ายศีรษะอย่างอ่อนใจ เอนตัวลงไปจุมพิตหลังคอของแฮร์รี่แผ่วเบา รอยยิ้มบางแต้มบนมุมปากเมื่อแฮร์รี่พึมพำออกมาไม่เป็นภาษาก่อนที่ขบคมเขี้ยวลงบนจุดเดิมอย่างรวดเร็ว พยายามผ่อนคลายบรรยากาศตึงเครียดที่เกิดขึ้นรอบตัวคนรักของตน

“นายได้อะไรบ้างไหม? นอกจากเรื่องที่นายกลายเป็นพวกเดียวกันกับเจ้าแห่งศาสตร์มืดไปแล้ว” เดรโกเอ่ยด้วยน้ำเสียงแห้งแล้ง

          “จริงๆก็มี เห็นได้ชัดว่าถ้าหากฉันเปลี่ยนคนของฝั่งนั้นให้กลับใจมาอยู่ฝั่งสว่างนั่นก็เท่ากับว่าฉันยังคงฆ่าโวลเดอมอร์ได้อยู่ นอกจากนี้แล้วก็ไม่มีอะไรน่าสนใจ ถึงแม้ว่าฉันจะได้เรียนคำศัพท์ใหม่ๆเพิ่มซึ่งฉันมั่นใจว่า ฉันจะโดนเตะออกมาจากห้องแน่ๆหากใช้มันชั้นเรียน”

          แฮร์รี่หัวเราะในลำคอ เอื้อมแขนไปจับมือของเดรโกให้วาดไขว้ไว้ตรงอก เดรโกกระชับอ้อมแขน เกยคางของตนเองเอาไว้บนคางของตนลงบนศีรษะที่ปกคลุมด้วยกลุ่มผมสีดำยุ่งเหยิง

          “หืม ฉันว่านั่นก็ดีนะ”

          เดรโกฝืนตัวลุกขึ้น กระชับฝ่ามือกับแฮร์รี่ พร้อมพาเจ้าตัวดีเดินกลับไปยังห้องนอน “เรามีคาบเรียนในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า และฉันต้องการจะพักผ่อนให้เต็มอิ่ม” 

เดรโกบ่นอุบ ถอดเสื้อคลุมทิ้งอย่างไม่เหลือเยื่อใย เขารีบซุกตัวเข้าไปใต้ผ้าห่มผืนหนา ฝังใบหน้าลงบนต้นคอของแฮร์รี่อย่างคุ้นเคยเมื่ออีกฝ่ายมาอยู่ใต้ผ้าห่มเรียบร้อยแล้ว เขาหลับตาลง และ ปรารถนาเพียงแค่ว่าขอให้เขานั้นฝันดี

.

.

.

          ภายนอกนั้นค่อนข้างจะอบอุ่นสำหรับวันแรกของฤดูใบไม้ร่วง สายลมพัดอย่างเอื่อยเฉื่อย แสงแดดตกกระทบเสื้อคลุมสีดำอันเป็นเครื่องแบบของโรงเรียน เดรโกกำลังยุ่งอยู่กับการจัดการถุงมือที่เป็นสีประจำบ้านสลิธิรินของตนเอง เขาสะบัดมันครั้งหนึ่งก่อนที่จะหันกลับมาให้ความสนใจกับบทเรียนที่อยู่ตรงหน้า

          แฮกริดเดินดุ่มๆเข้ามายืนหน้ากลุ่มก้อนของนักเรียนบ้านสลิธิริน และ กริฟฟินดอร์ น้ำเสียงดังกระโชกโฮกฮากก้องไปทั่วป่ากว้าง

          เดรโกหัวเราะเยาะในลำคอเมื่อเจ้าลูกครึ่งยักษ์นำทางพวกเขาไปในป่า พร้อมพูดพร่ำในเรื่องที่ให้พระเจ้าเป็นพยานได้เลยว่ามันดูบ้าบอ และ ไร้สาระเกินกว่าจะเข้าใจ

          มื่อเดินไปสักพัก เดรโกก็เดินสะดุดจนล้มลง เขามองซ้ายมองขวาเพื่อตรวจสอบว่าไม่มีใครเห็นสภาพอเนจอนาถของตนเข้า ทว่าเขากลับพบว่าตนถูกแฮร์รี่จับได้แล้ว

          แฮร์รี่ยิ้ม และยื่นมืออกไปเพื่อฉุดให้เดรโกลุกขึ้นมา

“กับอีแค่การจะอวดสิ่งมีชีวิตโง่ๆของเขา มีความจำเป็นอะไรที่ต้องให้เรามาเรียนถึงกลางป่าบ้านี่ด้วย”

เดรโกบ่น กระชับมือของแฮร์รี่แน่นขณะที่กำลังก้าวข้ามขอนไม้ผุพังซึ่งนอนนิ่งอยู่บนพื้น

“เมื่อเช้าตื่นมาไม่ได้พกสติมาด้วยรึไง” แฮร์รี่กระเซ้าเย้าแหย่พร้อมกระตุกมือของเดรโกให้ตามมา

คนผมบลอนด์กลอกตา เขาปล่อยมือของตนออกจากการจับกุมของแฮร์รี่ มองคนผมดำกระโดดโลดเต้นไปอีกทาง รวมกับกริฟฟินดอร์กลุ่มเล็กๆ เดรโกเบ้ปากลงขณะที่แฮร์รี่เอื้อมแขนไปกอดคอดีนกับเซมัส คนทั้งสองที่ถูกกอดคออย่างกะทันหันเกือบล้มคะมำจากการทักทายของแฮร์รี่

“กริฟฟินดอร์ พวกบ้านั่น ทำไมถึงได้ร่าเริงโคตรๆแบบนั้น ฉันล่ะอยากจะรู้จริงๆ” เบลสเอ่ยขึ้น เหวี่ยงแขนตัวเองขึ้นเพื่อไม่ให้เสื้อตัวเก่งต้องสิ่งสกปรก หลังจากที่ขาของเขานั้นไปติดอยู่กับรากไม้โสโครก

          “ฉันเห็นด้วย” เดรโกตอบ หรี่ตามองแฮร์รี่ขณะที่ให้เบลสใช้แขนของเขาเพื่อพยุงร่างกายของตนเอง ขณะที่พยายามดึงขาออกจากกอไม้พวกนั้น เสียงหัวเราะอย่างสนุกสนานของบรรดากริฟฟินดอร์ทำให้สองสลิธิรินกลอกตา และ สบถออกมาพร้อมๆกัน

          เดรโกส่ายหน้า ดวงตาสีฟ้าซีดเหลือบไปเห็น มิลิเซนต์ บูลสตอร์ด ลื่นล้มก้นจุมปุกลงกับพื้น เดรโกกระทุ้งสีข้างของเบลสแล้วพยักเพยิดหน้าไปทางเพื่อนร่วมบ้านที่ลื่นล้มลงไป ดวงตา และ ปากของทั้งคู่เบิกกว้างขึ้นเมื่อเนวิลล์ ลองบัตท่อมวิ่งมาทางหล่อน และ ช่วยประคองร่างเล็กขึ้นมาอย่างอ่อนโยนจากพุ่มไม้

ทั้งคู่ยังคนจับจ้องหนึ่งสลิธิริน หนึ่งกริฟฟินดอร์ต่อไป ฝั่งสลิธิรินคล้องแขนของคนที่ยื่นมือมาช่วยไว้ และทั้งคู่ก็เดินหายไปอีกทางที่พวกเขามองตามไปถึงแล้ว

“หืม นั่นคงเป็นผลพลอยได้จากการที่เราเป็นเพื่อนกับกริฟฟินดอร์สินะ ถึงแม้จะเป็นแค่แฮร์รี่คนเดียวก็เถอะ” เบลสเอ่ยขึ้นอย่างครุ่นคิด มือข้างหนึ่งยกขึ้นเพื่อจัดผมให้เข้าทรง เดรโกหัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับมามองผลักแฮร์รี่ กับ ดีน กำลังแกล้งผลักกันไปมา

“คงงั้น แต่ฉันสงสัยว่ามันอาจจะเกิดขึ้นอีกก็ได้ อีกอย่าง มิลลิเซนต์ บูลสตอร์ด ไม่เคยเป็นงูอยู่แล้ว เธอเหมือนปลิงมากกว่าสำหรับฉัน”.

“เฮ้ นายคิดบ้างหรือเปล่าว่าถ้าหากเราผูกมิตรกับเรเวนคลอ พวกนั้นน่าจะมาเอาแพนซี่ไปบ้าง” เบลสกระซิบ ยกยิ้มชั่วร้ายให้กับแผนการในสมอง

“เธอฆ่าพวกเขาตายแน่” เดรโกเอ่ย ก้าวเดินตามขบวนนักเรียนเข้าไปในป่ากว้างที่ซึ่งอันตราย ขณะที่ดวงตายังคงไม่ละจากแฮร์รี่เลยสักนิดเดียว

.

.


          แฮร์รี่เหยียดตัวนอนอยู่บนพรมผืนหนาหน้าเตาผิง เดรโกพาดขาของเขาไว้บนหลังของคนผมดำ ดวงตาสีฟ้าซีดจดจ่ออยู่ตรงตัวอักษรตรงหน้าเขา ปากกาขนนกตวัดทุกสิ่งที่เขาพอจะนึกออกเพื่อเขียนรายงานให้สมบูรณ์ นวดโครงจมูกด้วยนิ้วมือ เขาเกือบจะใช้นิ้วแทงตาตัวเองเมื่อได้ยินเสียงกระโชกโฮกฮากดังขึ้นที่หน้าทางเข้าห้องนั่งเล่นสลิธิริน

          บรรดาสลิธิรินยังคงนั่งเงียบ ทว่าเสียงตะโกนด้านหน้ายังคงดังไม่ขาดสาย แฮร์รี่คลานออกจากขาของเดรโก และเดินตรงไปยังหน้าทางเข้าห้องนั่งเล่น ผลักประตูออกให้เปิดกว้างขึ้นพร้อมกับพิงหลังลงบนขอบประตู

“แฮร์รี่!” 

           

          ต่อตรงนี้


          “แฮร์รี่!” เซมัส และ ดีน ตะโกนลั่นอย่างสุขสันต์ ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาทีคนทั้งคู่ก็ผลักแฮร์รี่ให้ยืนเรียบกับกำแพง

“เราหานายไปทั่ว!” ดีนตะโกน ระยะห่างจากหน้าแฮร์รี่ และ เขามีเพียงไม่กี่นิ้วเท่านั้น แฮร์รี่ยิ้มแหยๆแล้วหดคอหนี ดวงตามรกตมองไปยังด้ามไม้กวาดที่ขยับเข้าใกล้เขาทุกครั้งเมื่อดีน หรือ เซมัสเอ่ยพูด 

“นายมีธุระอะไรกับเขาไม่ทราบ?” เดรโกคำรามต่ำ นิ้วมือกระชับไม้กายสิทธิ์ไว้หลวมๆ ดวงตาของแฮร์รี่แทบเล่เมื่อด้ามไม้กวาดนั่นอยู่ใกล้ดวงตาเขาไม่ถึงนิ้ว

“พวกเราอยากเล่นควิดดิชแบบประจัญบานใจจะขาด แต่พวกเราทำแบบนั้นไม่ได้เพราะทีมขาดแฮร์รี่” เซมัสพูด สูดน้ำมูกหนักหน่วง แล้วขยี้ตาเพื่อปาดน้ำตาในจินตนาการของเขาออก

          “ใช่ ไม่รู้ว่าควรจะเริ่มจากตรงไหนก่อนดี”

          ดีนแสร้งสูดน้ำมูกตามไปด้วย ส่งสายตาของลูกหมาหงอยไปให้แฮร์รี่เพื่อเรียกร้องความสนใจ คนผมดำยกยิ้มบางๆแล้วมองไปทางเดรโกเป็นเชิงถามความคิดเห็น

“ได้ นายเล่นได้ แต่ฉันมีเงื่อนไขอยู่สองข้อ คือ ต้องเป็นนัดที่กริฟฟินดอร์แข่งกับสลิธิรินเท่านั้น รวมทั้ง นัดนั้นจะต้องไม่นับคะแนน หรือ มีการทำร้ายร่างกายผู้เล่น”

          เดรโกเอ่ยพร้อมกับกอดอก แฮร์รี่ดันตัวออกจากคู่คนตรงหน้าเขาแล้วกอดคนผลบลอนด์เอาไว้ ก่อนที่จะตรงดิ่งเข้าไปในห้องนอนของพวกเขา

“ถ้างั้นเจอกันที่สนามควิดดิชอีกครึ่งชั่วโมงแล้วกัน” เดรโกพูด มองไปทางแฮร์รี่เพื่อสำรวจว่าเจ้าตัวไม่ได้ลื่นล้ม หรือ ทำให้ตัวเองบาดเจ็บจากความตื่นเต้นเกินเหตุของตนหรือเปล่า

          คนผมบลอนด์กลอกตา ปิดประตูห้องนั่งเล่นใส่สองกริฟฟินดอร์ที่กำลังทำหน้าระรื่นอยู่ภายนอก

.

.

.

          เซเวอร์รัส สเนป นั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัว หนังสือหลายเล่มที่เปิดค้างไว้ถูกวางอย่างระเกะระกะ ดวงตาสีเข้มไล่ไปตามทีละย่อหน้าของหนังสือ แต่ดูเหมือนว่ามันจะไม่ได้ให้ความกระจ่างเขาเพิ่มขึ้นสักนิด

          หนังสือที่เขากำลังจดจ่ออยู่นั้นเป็นหนังสือที่ว่าด้วยเรื่องของพันธะ ไม่ว่าจะเป็น พันธะวิวาห์ พันธะโลหิต พันธะวงศ์สกุล พันธะคู่ชีวิต และ พันธะภูติรับใช้ในอีกหลายๆรูปแบบ อย่างไรก็ตาม พันธะที่เขากำลังเผชิญหน้าในครั้งนี้หาใช่สิ่งที่โลกพ่อมดมีการบันทึกไว้ไม่

          พ่อมดที่อยู่ในร่างแอนิเมจัสผูกพันธะกับพ่อมดด้วยกัน เป็นสิ่งที่ไม่มีทางเป็นไปได้ แต่ถึงอย่างนั้นมันก็เป็นไปแล้วกับคู่ของเด็กพอตเตอร์นั่น

          “ใช่ ไหนมาดูกันว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่” สเนปครางต่ำ คว้าหนังสืออีกเล่มมาเปิดอ่าน “มันแทบจะเป็นไปไม่ได้.. มี่ใครสงสัยเลยรึไงว่าทำไมเด็กนั่นถึงทำเรื่องผิดมนุษย์มนาตลอด แล้วดูซิว่ามันทำให้ฉันต้องเดือดร้อนขนาดไหน”

          ผู้เป็นอาจารย์ถอนหายใจอย่างหนักหน่วง ดีดนิ้วและรอให้เอลฟ์ประจำบ้านปรากฏกาย หันไปมองสิ่งมีชีวิตที่กุลีกุจอเข้ามาด้วยหน้าตาบูดบึ้งแล้วจึงสั่งน้ำชามาถ้วยหนึ่ง

          ลูเซียสสั่งให้เขาหาวิธีปลดเปลื้องพันธะลง พันธะภูติรับใช้ที่เขาเต็มใจจะให้ลูกชายของตนทำมันตั้งแต่แรกนั้นจะคงอยู่ตลอดกาล และจะไม่มีวันสลายไปได้ เจ้าตัวเองก็รู้ดี

ในบางกรณีอาจจะมีช่องโหว่อยู่ ทว่าคำถามก็คือ ช่องโหว่นั้นอยู่ตรงไหน?

พันธะระหว่างแฮร์รี่ และ เดรโกร นั้นเปลี่ยนแปลงทุกๆวัน ตอนนี้เขาไม่สามารถกำหนดได้ว่ามันเป็นพันธะรูปแบบไหนกันแน่

พันธะภูติรับใช้ พันธะโลหิต หรือ พันธะคู่ชีวิต 

เขาไม่สามารถยืนยันได้ว่าพันธะของคนทั้งสองนั้นใกล้เคียงกับพันธะไหนมากที่สุด

ความจริงที่ว่าเวทย์มนต์ของทั้งคู่ถูกผนึกรวมกัน และ มีแนวโน้มว่าจะเพิ่มมากขึ้นทุกทีนั้นสามารถยืนยันข้อเท็จจริงประการหนึ่งได้ว่า พันธะนี้ยากที่จะตัดออกให้ขาด โอกาสเสี่ยงนั้นสูงเกินไปเมื่อเทียบกับอัตราการเจริญเติบโตของพันธะ

ความสัมพันธ์ที่พันผูกรัดรึงจนแน่นหนาด้วยพลัง สายใยเส้นใหม่สร้างบ่วงบาศคล้องจิตวิญญาณที่ผูกพันธะให้หนาแน่น

เซเวอร์รัส สเนป ปิดหนังสือแล้ววางถ้วยชาของตนลงบนปกของมัน พร้อมทอดสายตาสีเข้มดูมืดครึ้มไปยังเปลวเพลิงที่เต้นระบำอย่างสุขสันต์ในเตาผิง

.

.

          เฮอร์ไมโอนี่นั่งอยู่บนแสตนเชียร์ควิดดิชของกริฟฟินดอร์ ดวงตาสีน้ำตาลมองตามความรวดเร็ว และ คล่องแคล่วในการประลองควิดดิชของบรรดานักกีฬาประจำบ้าน ตั้งแต่เริ่มเกมทุกอย่างดูเหมือนจะเป็นไปได้ดี ไม่มีใครได้รับบาดเจ็บ และผู้เล่นนั้นมีน้ำใจนักกีฬาอย่างมาก อาจจะมีการปะทะกันเล็กน้อยแต่ทว่าสุดท้ายก็ไม่ได้รุนแรงถึงขั้นต้องหามส่งห้องพยาบาล

          ปรบมือเบาๆให้กับการหักไม้กวาดลงแสนยอดเยี่ยมเมื่อครู่ของซีกเกอร์ทั้งสอง หล่อนตั้งใจดูแฮร์รี่ และ เดรโกร ซึ่งดิ่งพสุธาขับเคี้ยวกันอย่างสูสีอย่างไม่มีใครยอมใคร เกลียวคู่ของหนึ่งสลิธิริน หนึ่งกริฟฟินดอร์สอดประสานกันวิจิตรราวกับท่าเต้น ทุกครั้งที่ไม้กวาดไขว้กันจะเกิดการหยอกเย้า ยั่วยวนชวนเสียสมาธิ หล่อนยิ้มเมื่อมองคู่พันธะทั้งสองหยุดลงแล้วหักไม้กวาดขึ้นสูง โดยมีกันและกันคอยเฝ้าระวังภัย

          หล่อนคำนวณเวลา ถอนหายใจแล้วยืนขึ้น เก็บเสื้อคลุมของตนที่วางย้วยอยู่ข้างๆ เฮอร์ไมโอนี่ต้องการที่จะกลับไปทวนรายงานของตนอีกรอบก่อนที่จะนำมันไปส่ง โบกมือลาให้กับบรรดานักกีฬาควิดดิช แล้วจึงหันกายไปยังทางเดินเพื่อที่จะกลับไปยังหอคอยกริฟฟินดอร์ ทว่าเมื่อหล่อนหันไปก็พบเข้ากับ รีมัส ลูปิน กำลังยืนอยู่

“ศาสตราจารย์ลูปิน” เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ กระชับเสื้อคลุมของตน

“เฮอร์ไมโอนี่” พ่อมดวัยกลางคนส่งยิ้มให้ ดวงตาจับจ้องอดีตนักเรียนของเขาอย่างอ่อนโยน เฮอร์ไมโอนี่มองไปที่นัยน์ตาโศกของผู้เป็นอดีตศาสตราจารย์ ก่อนที่จะพยักหน้ารับ หล่อนก้าวเดินไปตามทางของตนเอง ได้แต่ภาวนาเงียบๆให้อดีตศาสตราจารย์ของหล่อนนั้นโชคดี— เพราะเขาต้องการโชคมากจริงๆ

.

.

.

          เดรโกหมุนคอไปมา ดวงตาสีซีดมองหาลูกสนิชจนตาเหลือกตาพอง และหยุดลงเพื่อสำรวจแฮรืรี่ผู้ที่ยังคงจดจ้องไปยังแสตนเชียร์ของกริฟฟินดอร์อย่างไม่วางตา เดรโกจึงเลือกที่จะมองตามจุดรวมสายตาของแฮร์รี่และมองไปยังสิ่งมีชีวิตชนิดหนึ่งที่กำลังนั่งอยู่นั้นคนเดียว

คนผมบลอนด์ละสายตาเพื่อมองหาลูกสนิชอีกครั้ง ส่งกระแสเวทย์ไปโอบล้อมขุมพลังของแฮร์รี่ก่อนที่จะเริ่มสื่อสารกัน

           ‘นั่นใคร?’

          เขาถาม เอียงใบหน้าเล็กน้อยขณะสำรวจเชสเซอร์ผู้หวดไม้อยู่ข้างหลังเขา

 ‘รีมัส ลูปิน’

          น้ำเสียงของแฮร์รี่ที่ตอบกลับมานั้นเย็นเยือกอย่างประหลาด ขาดความอ่อนโยนที่มักจะถูกยกขึ้นมาใช้กับพ่อมดวัยกลางคนผู้นั้นเป็นประจำ          

‘ฉันคิดว่านายชอบเขาเสียอีก’ เดรโกกระซิบผ่านพันธะ พยายามอ่านความรู้สึกที่ถูกส่งมาตามกระแสเวทย์

‘ไม่รู้สิ เมื่อคืนนี้ฉันเห็นเขาคุยกับดัมเบิลดอร์ เขาดูเหมือนจะสิ้นหวังมากกับสถานะของเรา แต่ฉันไม่เข้าใจจริงๆว่าเขาหมายถึงอะไร’ แฮร์รี่กระซิบ เดรโกรู้สึกสับสนกับสิ่งที่คู่พันธะของเขากำลังคิดไม่ตก

‘สถานะของเรามันทำไม!’ 

          เดรโกคำรามตามกระแสเวทย์ที่ส่งไป หักข้อนิ้วเสียงดังขณะกำด้ามไม้กวาดแน่น ดวงตาสีซีดหรี่ลง ‘ทำไมทุกคนต้องพูดถึงสถานะของเราว่ามันเป็นเรื่องไม่ดี หรือ อะไรที่ดูห่วยๆสักอย่าง!’

          ‘ก็ไม่รู้สิ แต่ต้องขอตัวสักแปป เพราะฉันมีลูกสนิชที่ต้องจับ!’ 

          แฮร์รี่ผิวปากอย่างดีใจ หักไม้กวาดขึ้นเพื่อไปยังจุดที่ลูกสนิชอนู่ เดรโกสบถและบินตามซีกเกอร์อีกคนไป

          เดรโกตีคู่เข้ามาได้อย่างรวดเร็ว ทั้งสองบินเคียงข้างกันอย่างไม่มีใครยอมลดราวาศอก ไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายนำห่างได้มากนัก ลูกสนิชหักหลบลงเบื้องล่างด้วยความเร็ว โฉบลงเหนือผืนหญ้าสีเขียวขจี

          ซีกเกอร์ฝั่งสลิธิรินเอื้อมมือออกไป เรียวนิ้วขยับราวกับว่าเขาสัมผัสได้ถึงจังหวะการดีดตัวไปมาของลูกบอลทองติดปีกในอุ้งมือ

แต่แล้วความฝันของเขาก็พังพินาศลงไป เมื่อเขาได้ยินเสียงคำรามแผ่ว หันศีรษะกลับไปก็ได้แต่ตะลึงค้างในสิ่งที่เขาพบ เดเมียนกำลังหมอบต่ำอยู่บนไม้กวาดของแฮร์รี่ เดรโกร้องเหวอด้วยความตกใจเมื่อเจ้าแมวยักษ์พุ่งเขาใส่เขา อุ้งเท้าตบเอาลูกสนิชออกจากฝ่ามือของเขาลงพื้นขณะที่กำลังจะบินลงต่ำอย่างคนโฉด บรรดากริฟฟินดอร์โห่ร้องอย่างปิติยินดีเมื่อพวกเขาบินลงพื้น

“ฉันมั่นใจเลยว่านั่นคือการโกง” เบลสขมุบขมิบ นิ้วพยายามจัดผมยุ่งเหยิงที่เปลี่ยนทรงด้วยสายลม เดรโกพยักหน้าอย่างเห็นด้วย แต่กลับกลั้นยิ้มไว้ไม่ได้เมื่อมองสีหน้าของแพนเตอร์ที่กำลังฉายแววพึงพอใจอย่างเห็นได้ชัด

          “กฏข้อที่ยี่สิบสามในหนังสือกติกาควิดดิชได้บอกอะไรเกี่ยวกับการแปลงร่างการแปลงร่างเพื่อที่จะได้โอกาสชนะมากขึ้นบ้างหรือเปล่า?” เดรโกตะโกน ขี่ไม้กวาดโฉบหัวคนโน้นคนนี้ไปมาราวกับจะแกล้งด้วยท่าทีสุขสันต์

          น้ำเสียงของใครคนหนึ่งกระแอมไอเรียกความสนใจของบรรดาเด็กนักเรียนทุกคนที่อยู่ในสนามให้หันไปมอง

          เพียงชั่วขณะที่บรรดานักเรียนมองไปยังอดีตศาสตราจารย์วิชาป้องกันตัวจากศาสตร์มืดก่อนจะสะบัดศีรษะความมึนงงออกไป กริฟฟินดอร์พยักหน้ารับให้กัน พลันหลีกทางให้กับผู้ที่พวกเขาคิดว่าคนคนนั้นต้องการจะเจราจาด้วย โดยเพิกเฉยต่อสลิธิรินที่เริ่มแห่กันบินวนไปทั่วสนาม

          แฮร์รี่กวาดสายตามองขาที่ห้อยต่องแต่งบนไม้กวาดของบรรดาสลิธิริน คนผมดำถอนหายใจแล้วจึงค่อยๆขี่ไม้กวาดบินขึ้นไปข้างบนก่อนที่จะหยุดอยู่เบื้องหลังของเดรโก ผู้ที่กำลังนั่งอยู่บนไม้กวาดด้วยท่วงท่าสง่างาม กำลังหรี่ตาลงมองบุรุษวัยกลางคนผู้แก่กว่าอยู่เบื้องล่าง

“ไม่ทราบว่าพวกเรามีอะไรติดค้างคุณอยู่หรือครับ คุณลูปิน?” เดรโกเอ่ย แฮร์รี่กลอกตา โอบเอวเดรโกด้วยมือข้างหนึ่งดึงรั้งคนผมบลอนด์ให้ถอยหลังมา เพื่อที่เขาจะได้มีโอกาสพูดจากับเพื่อนของบิดาตน

“สวัสดีครับ รีมัส” เขาเอ่ย ไม่ได้แสดงอารมณ์ใดในการทักทายครั้งนี้

“สวัสดี แฮร์รี่” รีมัส ลูปิน เอ่ยยิ้มๆ “ฉันขอคุยกับเธอได้หรือเปล่า?”

แฮร์รี่ยืนนิ่ง มองไปทางชายวัยกลางคนอย่างใคร่ครวญ ไม่สนใจเดรโกที่วางมือลงมือบนมือของตน

“แน่นอนครับ” แฮร์รี่ตอบ ถองศอกเป็นเชิงบอกให้คนผมบลอนด์กลับไปก่อน โบกมือไปทางกลุ่มก้อนของกริฟฟินดอร์ และ สลิธิริน แล้วจึงค่อยๆผละออกมาจากกลุ่มของนักกีฬาควิดดิช

“มีอะไรให้ผมช่วยคุณหรือเปล่า รีมัส?” แฮร์รี่ถาม ยกมือขึ้นลูบด้ามไม้กวาดอุ่นๆของตน

          “ฉันอยากจะคุยกับเธอเรื่องพันธะภูติรับใช้ ฉันต้องขอโทษจริงๆที่เมื่อหน้าร้อนที่แล้วฉันไม่สามารถช่วยเหลืออะไรเธอได้เลย พ่อของเธอจะต้องปลาบปลื้มที่เธอเชี่ยวชาญในการแปลงร่างเป็นแอนิเมจัสแน่ๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อคนคนหนึ่งมีพลังเช่นนี้ พวกเขาควรจะต้องระมัดระวังในการใช้มัน เธอไม่ควรจะหายไปไหนมาไหนคนเดียวโดยที่ไม่บอกไม่กล่าวแบบนั้น”

รีมัสพึมพำ เอามือไพล่หลังขณะเดินข้างแฮร์รี่ไปเรื่อยๆ

“ฉันไม่รู้ว่าเธอไปทำอีท่าไหนถึงได้ไปผูกพันธะกับมัลฟอย แต่เธอไม่ต้องกังวลไปนะ ดัมเบิลดอร์กำลังให้เซอร์เวอร์รัสหาวิธีการตัดพันธะอยู่ อีกไม่นานเธอจะได้เป็นอิสระจากเจ้าลูกแหง่นั่น”

“เดรโกไม่ใช่ลูกแหง่นะครับ” แฮร์รี่เอ่ยเสียงเข้ม หรี่ตาลงมองระยะห่างระหว่างเขากับรีมัส ลูปิน “ผมขอให้คุณระวังคำพูดเวลาคุณกล่าวถึงคนรักของผมด้วย”

ชายวัยกลางคนชะงัก จดจ้องไปยังแฮร์รี่ พ่อมดหนุ่มเดินกำลังเดินกลับไปยังทางที่เขาจากมา ไม้กวาดถูกแกว่งไปมาอย่างไม่ใคร่สนใจนัก

“คนรัก!” รีมัสอ้าปากพะงาบๆ มือของเขาเดี๋ยวกำเดี๋ยวแบ

“ครับ ตอนนี้ถ้าหากคุณจะกรุณา ผมจะได้กลับไปที่หอพักของสลิธิรินสักที” แฮร์รี่เอ่ย หันกลับไปก้มหัวให้รีมัสเป็นเชิงบอกลาแล้วตั้งท่าจะเดินจากไป

“เดี๋ยว แฮร์รี่! โปรดอธิบายเรื่องนี้กับฉันที ฉัน— ไม่เข้าใจ ที่เธอพูดถึงนี่หมายความว่าเธอกับเดรโกผูกพันธะอย่างสมบูรณ์แล้วหรือ?”

รีมัสตกใจ มองไปยังแผ่นหลังของแฮร์รี่ที่หยุดชะงักลง

“อาจจะยังครับ.. แต่ผมรักเขา” แฮร์รี่เอ่ยเสียงแผ่ว หันกลับไปมองหนึ่งในบรรดาเพื่อนของบิดา รีมัสลูบใบหน้าของตนแล้วพยักหน้าอย่างช้าๆขณะที่เขาพยายามขบคิดเกี่ยวกับคำพูดของพ่อมดหนุ่ม

“สมมติว่าฉันไม่ตกใจเรื่องที่เธอพูดมาเมื่อครู่นี้ เธอแน่ใจหรือว่าเธอรักเขาจริงๆ?” รีมัสพึมพำ ถามไถ่คำถามที่เขาต้องการจะรู้อย่างคาดคั้น

“เขาทำให้ผมมีความสุข และ คอยดูแลปกป้องผมไม่เหมือนกับที่ใครทำมาก่อน ทำไมคุณไม่มาทานอาหารกลางวันกับเราช่วงวันเสาร์นี้ล่ะครับ? ถ้าหากคุณได้รู้จักกับเขาคุณจะพบว่าเขาเป็นคนดีคนหนึ่งเลยล่ะ”

แฮร์รี่มองไปทางรีมัสอย่างมีความหวัง ดวงตามรกตเปล่งประกายวิบวับ

“ก็..ได้ ส่งนกฮูกมาบอกฉันว่าที่ไหน แล้วฉันจะไปพบเธอแล้วกัน” รีมัสมองตามเบื้องหลังของแฮร์รี่ตรงกลับไปยังปราสาทฮอกวอตส์ ไม้กวาดพาดอยู่บนไหล่ของเด็กหนุ่มอย่างมั่นคง

เขาถอนหายใจ หลับตาลงแล้วนึกสงสัยเกี่ยวกับความเป็นไปของโลกใบนี้

.

.

.

          แพนซี่มองซ้ายมองขวาด้วยอาการประหม่า สัมผัสความอบอ้าวจากเสื้อคลุมตัวหนาสีดำซึ่งเธอสวมใส่เอาไว้

          พวกมันดูอัปลักษณ์อย่างมาก แต่นั่นก็ไม่ได้รบกวนความคิดของหล่อนเท่าใดนักในเมื่อช่วงเวลาต่อมาประตูเบื้องหลังของหล่อนนั้นถูกเปิดออก หญิงสาวทรุดเข่าลงแทบจะทันที หน้าผากจรดลงบนพื้นเย็นเยียบ 

          พลันหูก็ได้ยินเสียงสบถออกมาจากก้อนศิลาซึ่งถูกห่อคลุมด้วยเสื้อเก่าๆโทรมๆตัวหนึ่ง กลืนก้อนน้ำลายลงอย่างยากเย็นเมื่อสัมผัสได้ถึงขุมพลังมหาศาลวนเวียนอยู่รอบตัวของหล่อน แล้วหยุดลงตรงเก้าอี้อันเปรียบประหนึ่งบัลลังก์ซึ่งมีก้อนศิลาเย็นเยียบถูกวางไว้

          เมื่อเธอช้อนมันขึ้นมาน้ำเสียงหนึ่งก็ดังขึ้น

          “พ่อของเธอพยายามเกลี้ยกล่อมให้ฉันรับเธอเข้ามาเมื่อไม่กี่เดือนก่อน ตัวฉันคิดว่าเธอยังเด็กเกินไป แต่เมื่อไตร่ตรองดูดีๆแล้วเธอเองก็ดูจะมีประโยชน์เหมือนกัน”

น้ำเสียงเยือกเย็นของโวเดอมอร์ดังกังวานออกมาจากก้อนศิลา แพนซี่พยายามประจบประแจง แสร้งกลบซ่อนความรู้สึกกลัวภายในใจอย่างมิดชิด กิริยาท่าทางที่ถูกฝึกฝนมาหลายปีถูกนำมาใช้ขณะที่หล่อนกระซิบคำขอบคุณ และ กระทำตนให้เปรียบประหนึ่งผู้เสพความตายอย่างสมบูรณ์แบบ

“มัลฟอยคนลูกอยู่บ้านเดียวกับเธอในฮอกวอตส์ สิ่งที่จะต้องจัดการต่อไปคือทำให้ฉันมั่นใจว่ามัลฟอยคนลูกนั้นตกอยู่ในกำมือของฉันจริงๆ

          ฉันเกรงว่าลูเซียสอาจจะปกป้องลูกชายของเขา แต่อาจจะไม่ได้กลายเป็นพวกของฝั่งนั้นโดยง่ายนัก”

“ไม่ทราบว่านายท่านปรารถนาให้ฉันทำอะไรหรือคะ?” แพนซี่เอ่ยเสียงเบา ปรายตามองไปยังก้อนศิลาสีดำสนิทที่อยู่เรียวนิ้วของหล่อน

“ฉันคาดว่าเธอจะต้องขอความช่วยเหลือเล็กๆน้อยๆจากคนอื่นๆ ฉันเชื่อในการตัดสินใจของเธอสาวน้อย แต่ถ้าหากเธอถูกจับได้ นั่นหมายถึง ชีวิต

เธอจะได้รับคำสั่งจากฉัน เมื่อเวลานั้นเหมาะสม จนกว่าจะถึงตอนนั้นเธอจะต้องคอยฟังสิ่งที่จะเป็นประโยชน์ต่อฉัน

มิเช่นนั้น... เธอจะถูกไล่ออก”

โวเดอมอร์กระแทกเสียง นั่นทำให้แพนซี่สั่นระริก และ สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะจรดปลายจมูกลงบนก้อนศิลา

“ขอบคุณเจ้าค่ะ นายท่าน” หล่อนเอ่ย รับรู้ได้ถึงพลัง และ ความแข็งแกร่งของคนตรงหน้า 

เธอจะต้องทำให้ครอบครัวพากินสันภูมิใจ กลืนก้อนเหนียวหนืดลงลำคอ หล่อนยกยิ้ม เธอได้รับความไว้วางใจให้ทำงานชิ้นสำคัญ เธอเองก็หวังว่าเธอจะทำงานนี้ได้สำเร็จโดยไม่ต้องเสี่ยงชีวิตของเธอ


Tbc


Talk 2

          นังรี่ นังคนโกง 5555555

          ต้องขอแจ้งข่าวด้วยค่ะว่าเราอาจจะไม่อยู่อีกหนึ่งสัปดาห์เพราะเริ่มเข้ากิจกรรมรับน้องแล้ว แต่ครั้งนี้ไม่หายไปไหนแน่นอนค่ะ เราอาจจะอัพทีละหนึ่งในสามส่วนตลอดวีค หรือไม่ก็ ตู้มเดียวไปเลยในอาทิตย์หน้า ทั้งนี้ทั้งนั้นคือแล้วแต่ว่าเราจะว่างแบบไหน จึงแจ้งมาเพื่อทราบก่อนค่ะ รักทุกคน


Talk: กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด สวัสดีมิตรรักแฟนเพลงทุกทั่นนนนนนน กลับมาโดยสวัสดิภาพแล้วค่ะ ตอนนี้เรามีที่เรียนเป็นที่เรียบร้อย ได้ การเงิน ของ มก บางเขนค่ะ >< ใครอยู่แถวนั้นไปด้อมๆมองๆกันได้ ฮา

ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่แนะนำเราเรื่องที่เรียนเหมือนกันนะคะ ช่วงรอแอดเรารู้สึกใจแฟบมา เลยกลัวว่าถ้าแปลมันจะออกมาไม่ดี ตอนนี้ก็รอดพ้นทุกสิ่งอย่างแล้ว จะกลับมาต่อแล้วจ้า แต่เอาไป 1/3 ก่อนนะคะ อีก สองส่วนจะตามมาภายหลัง ไม่นานเกินรอ ขอเวลาแค่สามวัน! ตอนเต็มจะมาเสิร์ฟแล้น

ด้วยรักจากเราเงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 164 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

876 ความคิดเห็น

  1. #682 โลลิค่อน (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:31

    ชอบมากค่ะ

    #682
    0
  2. #558 จอมเวทย์ที่ถูกลืม (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 มีนาคม 2561 / 15:09
    รอเธอน๊าน...นาน เมื่อไหร่จะมาเสียที
    #558
    0
  3. #556 fantaQwQ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 8 มีนาคม 2561 / 20:46
    รอร้อรอ~
    #556
    0
  4. #553 Absurdly crazily (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 มีนาคม 2561 / 23:42
    รอเธอมานานแต่ก็รอต่อไป
    #553
    0
  5. #547 Chanisar (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 มกราคม 2561 / 20:25
    เมื่อไหร่ ไรท์จะมาละ?
    #547
    0
  6. #540 Hazylight (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2560 / 20:25
    ฮือออ อ่านรวดเดียวจบ สนุกมากกก ชอบอ่ะ มาต่อเถอะค่ะ พลีสสสสส เบบี๋ พลีส คัมแบคคคคคค
    #540
    0
  7. #539 pukluk_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 17:25
    ไรท์หายยยย แง้
    #539
    0
  8. #538 pukluk_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 2 พฤศจิกายน 2560 / 17:25
    ไรท์หายยยย แงเ
    #538
    0
  9. #537 Bebeby (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 13:32
    โอ้ยยยยยยย มันเดาไม่ออกเลย มันกลัวไปหมด มีแต่คนที่จะพรากพวกเขาจากกัน ไว้ใจใครไม่ได้เลย
    ปล.ยังรอไรต์มาอัพเสมอนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ สู้ๆ
    #537
    0
  10. #511 Corncake (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 ตุลาคม 2560 / 08:33
    ไม่ว่าใครอย่ามาพรากเดรกรี่ของชั้นนะ โวลดี้เอ้ยอย่ามาใช้ให้แพนซี่ทำอะไรเดรกนะ ฮึ้ยยยย สนุกมาก ยิ่งอ่านยิ่งติด ค้างมาก ณ จุดๆนี้ ไรต์จ๋าโปรดกลับมาต่อด้วยน้า ตอนไหนก็ได้ เรารอเสมอ
    #511
    0
  11. #487 pukluk_ (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 ตุลาคม 2560 / 17:29
    สนุกมากกกกกกกกก รอต่อนะคะ
    #487
    0
  12. #485 ItsMe. (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 16 ตุลาคม 2560 / 15:46
    ตัวเราคิดถึงงง
    #485
    0
  13. #483 Yurica (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 23:02
    เรายังรออยู่น้าาาาาา
    #483
    0
  14. #481 ราชินีเพลิง (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 14 ตุลาคม 2560 / 00:26
    รออยู่น้าา
    #481
    0
  15. #479 R-davil (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 ตุลาคม 2560 / 11:58
    ตลกตอนแข่งควิดดิช66555555
    #479
    0
  16. #467 AnPanatda (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 1 ตุลาคม 2560 / 15:10
    มาต่อเร็วๆน้าาา
    #467
    0
  17. #464 aeble (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 26 กันยายน 2560 / 10:38
    ฮื้ออออ เขินนนน ต่อเถอะค่ะ นะๆๆๆ
    #464
    0
  18. #463 neovenesia (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 25 กันยายน 2560 / 19:56
    ชีวิตรี่นี่มีแต่ความลำบาก จะหวายแหววกับเดรกทีก้อต้องมีคนขัดตลอดสิน่า
    #463
    0
  19. #462 Alicabelt (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 23 กันยายน 2560 / 07:46
    รอฉันรอเธออยู่แต่ไม่รู้เธออยู่หนใดเธอจะมาเธอจะมาเมื่อไหร่
    #462
    0
  20. #456 Dor_dream (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 20 สิงหาคม 2560 / 21:53
    ทำไมไรท์หายไปนานจังง่าาาาาา;-:
    #456
    0
  21. #433 vixxspch (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 24 กรกฎาคม 2560 / 00:08
    กลับมาแล้วฮื่ออดีใจ;-;
    #433
    0
  22. #432 toki226 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 02:03
    ขอแสดงความยอนดีด้วยนะคะ(ไม่รู้ว่าทันเปล่า555) ทำไมนะ เริ่มรู้สึกถคงความอึดอัดดราม่าแล้วแหะ หรือเราคิดไปเองหว่า
    #432
    0
  23. #419 Bonus0924165163 (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 20:15
    มาแล้วววว คิดถึงจังงงง~~~
    #419
    0
  24. #418 KazuruVGaKookie (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:21
    เริ่มมีอุปสรรคละ><รอต่อไวๆนะคะ~
    #418
    0
  25. #416 Dew_wed (จากตอนที่ 25)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 14:03
    ไรเตอร์กลับมาเเล้วววว เย้
    #416
    0