[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 24 : Chapter 23 Don't Cry Over The Split Tea

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,634
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 162 ครั้ง
    14 พ.ค. 60

Chapter 23 – Don't Cry Over Split Tea

 

 

 

เซเวอร์รัส สเนปนั่งอยู่ที่หัวโต๊ะขนาดกะทัดรัดในห้องครัวส่วนตัว แก้วชาชินาม่อนกรุ่นกลิ่นหอมหวลอยู่เบื้องหน้า ดวงตาของเขาจับจ้องอยู่ที่หน้ากระดาษหนังสือพิมพ์บนโต๊ะ ค่อยๆทวนอ่านทีละคำอย่างละเอียด ขณะเดียวกับที่เขากำลังหาวิธีแก้ปัญหาใหม่ล่าสุดของตน

ตอนนี้เป็นเวลาเจ็ดโมงสี่สิบสามแล้ว เซเวอร์รัสเหลือเวลาเป็นชั่วโมงจนกว่าจะถึงเวลาไปทานอาหารเช้าที่ห้องโถง

            เสียงตะโกนเรียกชื่อของเขาอย่างกะทันหันทำให้ต้องผินหน้าไปฝั่งของห้องนั่งเล่น เซเวอร์รัสหลับตาอย่างอ่อนใจเมื่อเสียงตะโกนนั้นดังอีกครั้งหนึ่ง ผุดลุกขึ้นและนำถือแก้วชาทางประตู รับรู้ได้ทันทีว่าเป็นใครที่กำลังรอเขาอยู่ เมื่อเปิดประตูออกมาก็เผยให้เห็นชายวัยกลางคนรูปร่างสมส่วนในชุดสีดำสนิท เรือนผมสีซีด ดวงตาเย็นชาอันเป็นเอกลักษณ์ช้อนขึ้นมองเขา

            “สวัสดีตอนเช้า ลูเซียส” เซเวอร์รัสเอ่ย ย่างเท้าไปอีกฝั่งของห้องเพื่อนั่งเก้าอี้หน้าผิงซึ่งกำลังปะทุ

            “มันสวัสดีไม่ได้ เพราะฉันไม่รู้สึกความสุขสวัสดิ๋อะไรทั้งนั้นเซเวอร์รัส นายเห็นเดลี่โพรเฟ็ตหรือยัง? ลูกชายของฉันผูกพันธะกับเด็กชายผู้รอดชีวิต

           แล้วรู้มั้ยว่ามันหมายความว่าอย่างไร? รู้หรือเปล่า!

ลูเซียส มัลฟอยคำราม ไม้เท้ากระทบลงบนพื้นทุกคำที่เขาเอ่ยออกมา

           “นี่ไม่ถึงขั้นกาลอวสานสักหน่อยลูเซียส”

เซเวอร์รัสเอ่ย จิบชาอุ่นในแก้วด้วยท่วงท่าสุขุม

           “ไม่ถึงขั้นกาลอวสานบ้านนายสิ! นายรู้หรือเปล่าว่าท่านเจ้าแห่งศาสตร์มืดอยากให้ฉันทำอะไร? ลูกชายของฉันต้องกลายเป็นเหยื่อล่อเพราะพวกเขารู้ว่าลูกของฉันผูกพันธะกับไอ้เด็กนั่น!

            เราต่างก็รู้ดีว่าเด็กพอตเตอร์นั่นจะต้องตาย และถ้ามันตายไม่ใช่ว่าลูกของฉันต้องตายตามไปด้วยหรือ

            ฉันมีทางเลือกให้นายสองทางเซเวอร์รัส หาวิธีทำลายพันธะนั่นซะ หรือ จะให้ฉันบอกจุดประสงค์ที่แท้จริงของนายที่มาเข้าพวกเรา”

ลูเซียสสบถ เดินเข้าไปด้วยท่าทีคุกคาม กระแรกตัวลงบนเก้าอี้ตรงกันข้ามกับคนผมดำ

เซเวอร์รัสทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ดวงตาสีรัตติกาลเบิกว้าง ลมหายใจขาดห้วง แรงสะดุดขณะแกว่งน้ำชาทำให้มันกระเซ็นหกรดบนพื้น และเปรอะตามเนื้อผ้าบนเก้าอี้ตัวนุ่มที่เขากำลังนั่งอยู่

            “พันธะไม่สามารถทำลายได้ลูเซียส พันธะภูติรับใช้นั้นคงอยู่ไปตลอดกาล อีกอย่างเวทย์มนต์ของพวกเขาเริ่มรวมเป็นหนึ่งเดียวกันแล้ว ตอนนี้เราไม่สามารถทำอะไรได้สักอย่าง”

เขาตอบ ขมวดคิ้วขณะป้ายนิ้วลงไปยังคราบของน้ำชาซึ่งหกรดซึมลึกลงไปในเบาะผ้าเสียแล้ว

            "ฉันไม่สน และแนะนำว่านายควรจะคิดหาวิธีแก้ไขมันซะ" ลูเซียสคำราม วางมือลงบนแขนเก้าอี้ เอนตัวเข้าหาเซเวอร์รัสด้วยใบหน้าขึงขัง "อ้อ และ ฉันแนะนำว่านายควรจะคิดมันออกเร็วๆนี้"

            ลูเซียสผุดลุกขึ้น หุนหันเดินเข้าไปในเงามืดและหายไป ทิ้งเซเวอร์รัสที่อยู่ในอาการตะลึงงันให้นั่งนิ่งอยู่ในห้องซึ่งฉาบไล้ไปด้วยเงา

 

            เซเวอร์รัสกลืนน้ำลาย ทิ้งศีรษะลงบนเก้าอี้ นึกสงสัยว่าลูเซียสนั้นมุ่งหน้าไปที่ไหน และเขาจะไปทำอะไรกันแน่

            .

            .

            .

            แฮร์รี่ขยับตัวอย่างเกียจคร้าน หันไปมองทางต้นตอของแรงสะกิดรัวๆที่หลัง ส่งเสียงคร่ำครวญก่อนที่จะผลักใบหน้าออกจากหมอนและพลิกตัวขึ้นมามองไปทางภาพเรือนรางชองเดรโกที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้า

 

            "มีอะไร?"

แฮร์รี่พึมพำ ช้อนตามองขึ้นไปทางคนผมบลอนด์ในกางเกงขายาวสีดำ และสเวตเตอร์สีน้ำเงินเรียบหรู ขยี้ตาก่อนจะเอื้อมมือไปกระตุกชายสเวตเตอร์ของเดรโกเบาๆ ดึงให้คนที่ยืนอยู่นั่งลงข้างกายบนเตียง

"อีกชั่วโมงข้างหน้านายกับฉันมีคาบเรียน ถ้านายอยากทานอาหารเช้าก็ตื่นเดี๋ยวนี้เลย"

เดรโกเอ่ย สางเส้นผมสีดำยุ่งเหยิงของคนกำลังงัวเงีย

            ฉันไม่มีสักหน่อย ฉันไม่ได้มอบตัว ดังนั้นมันไม่น่าจะมีชื่อของฉันในรายนามผู้เข้ารับการศึกษาของปีนี้นี่หน่า"

แฮร์รี่โอดครวญ ไถศีรษะไปตามอุ้งมือของเดรโกอย่างผ่อนคลาย

            "คือว่านะ เซเวอร์รัสเอาตารางของนายมาให้เมื่อคืนนี้"  เดรโกรเกริ่น ยกยิ้มเมื่อแฮร์รี่งึมงำไม่ได้ภาษาแล้วยกหมอนขึ้นมาปิดใบหน้าตัวเอง

            "เขายังบอกอีกว่าดัมเบิลดอร์ยอมให้นายอยู่ที่บ้านสลิธิรินแล้ว นั่นเลยทำให้ตารางของนายเป็นตารางเดียวกับฉัน เข้าใจหรือยังหืม ตอนนี้ก็ตื่นได้แล้ว"

            คนผมบลอนด์ร่ายต่อ กระชากหมอนออกจากมือของแฮร์รี่ และตีลงมาที่อีกฝ่ายก่อนจะออกจากห้องไป แฮร์รี่งึมงำอีกครั้ง ก่อนจะค่อยๆกลิ้งออกจากเตียงและเดินเอื่อยเฉื่อยไปทางห้องน้ำ สะดุ้งเล็กๆเมื่อสัมผัสเย็นเยียบของพื้นหินแตะโดนปลายเท้าเปล่าเปลือย ถึงแม้จะไม่อยากตื่นเท่าไหร่นัก ทว่าแฮร์รี่ไม่อยากจะให้เดรโกไปไหนมาไหนโดยไม่มีเขาอยู่ด้วย เรียวนิ้วหมุนก๊อกน้ำปรับให้มันอยู่อุณหภูมิที่พอเหมาะ สั่นน้อยๆเมื่อทิ้งตังลงไปใต้ผิวน้ำ

            หวนคิดไปถึงทุกเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นกับตนเมื่อวานนี้ บรรดากริฟฟินดอร์ไม่ได้ขัดข้องอะไรที่เขานั้นมีพันธะกับเดรโก-- แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าคนทั้งโลกจะคิดแบบเดียวกันเสมอ ถอนหายใจหนักหน่วงขณะปีนออกจากอ่างอาบน้ำ และเริ่มเตรียมตัวให้พร้อมกับวันเปิดเทอมวันแรกอย่างเป็นทางการของเขา

.

.

.

            เดรโกทิ้งนั่งหลังตรงอยู่บนเก้าอี้ของโต๊ะอาหารฝั่งสลิธิริน ดวงตาของเขาจดจ้องไปยังจดหมายซึ่งกองสุมเป็นพะเนินเทินทึกระหว่างจานอาหารของเขากับแฮร์รี่

โถงอาหารเต็มไปด้วยนกฮูกจากทั่วทุกสารทิศเมื่อคนทั้งคู่มาถึง ดูเหมือนว่าตั้งแต่ที่มือของเดรโกเอื้อมผลักประตูจะเป็นการส่งสัญญาณกลายๆให้กับคนทุกผู้ทุกนามที่อยู่ในห้องอาหารว่าพวกเขานั้นมาถึงแล้ว

เดรโกวางมือลงบนหัวเข่าของแฮร์รี่ เมื่อคู่พันธะของเขาเริ่มที่จะเปิดจดหมายออกมาและกวาดสายตาอ่านไปตามตัวอักษรยาวเหยียดบนหน้ากระดาษ

            “ฉันไม่เข้าใจว่าทำไมนายยังยืนยันว่าจะเปิดอ่าน ทั้งๆที่รู้ว่ามันไม่ได้มีเนื้อความอะไรดีๆเลยสักอย่าง”

            เดรโกกระซิบถาม ลูบอุ้งมือบนหน้าตักอีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนเมื่อแฮร์รี่เริ่มรื้อจดหมายฉบับต่อไปออกมาอ่าน

            “ฉันจำเป็นต้องรู้”

แฮร์รี่ตอบ เรียวนิ้วแกะจดหมายฉบับที่ดูอ้วนกว่าฉบับอื่นๆออกอย่างเงอะงะ

 “รู้อะไร? เรื่องที่คนอื่นคิดว่านายเป็นพวกทรยศ และฉันเป็นผู้เสพความตายฝึกหัดน่ะเหรอ”

เดรโกสบถ ดึงจดหมายออกจากมือสั่นเทา แล้วโยนมันกลับไปยังกองเดิมที่มันถูกหยิบมา เขาผลักกองจดหมายไปอีกฝั่งของโต๊ะอาหารอย่างไม่ใยดี สะบัดมือไล่นกฮูกที่โฉบลงมาทางโต๊ะอาหาร โดยไม่สนใจเสียงฮึดฮัดของแฮร์รี่ คนผมบลอนด์เริ่มตักอาหารลงบนจานของเขาแล้วตักไปให้ทางคนผมดำที่ทำหน้ามุ่ย พร้อมยัดส้อมเข้าไปในมือเย็นเฉียบของแฮร์รี่

            “กินอะไรสักนิดเถอะ เราจะได้ออกไปจากที่นี่กัน”

“เดรโก มันเป็นสิ่งจำเป็นที่จะต้องรู้ว่าทุกคนนั้นคิดอย่างไร นั่นเป็นหนทางในการเตรียมรับมือเวลามีอะไรบางอย่างเกิดขึ้นโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว”

            แฮร์รี่เอ่ย จิ้มส้อมที่อยู่ในมือลงในออมเล็ต เดรโกถอนหายใจแล้วจึงชิงส้อมออกมาจากมือของแฮร์รี่ ช้อนเอาอาหารขึ้นมาแล้วจ่อไปที่ปากของคนผมดำ และเริ่มหรี่ตาเมื่อแฮร์รี่ต่อต้านโดนการไม่ยอมอ้าปาก

“เราจะไม่ไปไหนทั้งนั้น และนายจะไม่เปิดจดหมายอีกจนกว่าจะกินอะไรเข้าปาก!

เดรโกตวาด เขาตบฝ่ามือลงบนโต๊ะเสียงดัง ห้องโถงพลันเงียบกริบในบัดดลเมื่อบรรดานักเรียนและศาสตราจารย์หันมาทางคู่คนที่เถียงกันอยู่ เสียงเครื่องกระเบื้องบนโต๊ะของศาสตราจารย๋ดังเรียกสายตาของบรรดานักเรียนให้ออกห่างจากเดรโก และ แฮร์รี่

            “ฉันสัญญาว่านายจะได้เปิดจดหมายอ่านทุกฉบับในตอนเย็น แต่มันไม่ใช่ตอนนี้ไม่ใช่ตอนนี้แฮร์รี่”

เดรโกเอ่ยยกมือขึ้นแนบแก้มของแฮร์รี่และเกลี่ยมันเบาๆ ดวงตาสีฟ้าซีดพบกับดวงตามรกตโศกเศร้า แฮร์รี่ผงกหัวรับ แนบแก้มของตัวเองลงไปบนฝ่ามือของเดรโกแล้วยกเรียวนิ้วขึ้นไปเกลี่ยแก้มของอีกฝ่ายกลับ

 “ก็ได้ ฉันขอโทษด้วย”

            แฮร์รี่กระซิบแผ่ว หยิบส้อมออกจากมือของเดรโกแล้วนำมันเข้าปากของตัวเอง คนผมบลอนด์หลับตาอย่างผ่อนคลายพร้อมมีรอยยิ้มจุดที่มุมปาก แล้วลืมตาขึ้นมองแฮรรี่ที่เพลิดเพลินไปกับอาหารจนเกลี้ยงจานของตัวเอง เดรโกเริ่มจับส้อมเพื่อจัดการในส่วนของตัวเองบ้าง รับรู้โดยทันทีว่าเขาจะต้องใช้พลังงานทั้งหมดที่มีของตัวเองเพื่อข้ามผ่านวันนี้ไป

            .

            .

            .

จินนี่ วิสลี่ย์ สาวเท้าออกจากโถงอาหารแล้วตรงไปยังห้องพยาบาล หล่อนถือหนังสือหลายเล่มไว้แนบอก หันหลังกลับไปมองทางที่จากมาอย่างระแวดระวัง ค่อยๆเดินช้าลง ยกยิ้ม และ เอ่ยทักทายมาดามพรอมฟีย์ พร้อมกับโบกมือน้อยๆก่อนจะตรงไปทางเตียงที่มีรอนนอนแอ้งแม้งอยู่

           “เธอหายหัวไปไหนมา?” รอนสบถ ชิงเอานิตยสารควิดดิชจากมือของจินนี่

“ฉันมีเรียนนะพี่ จำได้รึเปล่า นี่วันจันทร์”

หล่อนกระชากมันกลับมา ปรายตามองคนเป็นพี่ กอดอกและกระทืบรองเท้าข้างหนึ่งเสียงดัง

“แล้วนี่เธอผละออกจากคนพวกนั้นก่อนอาหารเช้าไม่ได้เลยหรือไงรอนคำราม แล้วยิ้มแหยๆเมื่อแม่มดตัวเล็กจุ๊ปากเป็นสัญญาณบอกให้เขาเงียบเสียง นิ้วมือหยิบแท่งกวนซึ่งทำจากทองแดงมาหมุนเล่นระหว่างนิ้วมือ

 “แฮร์รี่มาที่หอคอยกริฟฟินดอร์เมื่อคืนนี้” จินนี่พึมพำ แล้ววางแท่งกวนทองแดงลงที่เดิม

 “อะไรนะ?” รอนสะท้านเฮือก มือทั้งสองข้างขยี้ผมสีแดงของตนจนยุ่งเหยิง ดวงตามองตามร่างของผู้เป็นน้องสาว

 “เขามาคุยกับเฮอร์ไมโอนี่ และทุกคนยินดีที่ได้พบเขา ส่วนเซมัสกับดีนก็ยังคงเหมือนเดิม” จินนี่อมยิ้มขำๆเมื่อนึกถึงความเล่นใหญ่ของทั้งคู่ “แฮร์รี่คุยกับเธอที่หอชาย ดังนั้นเลยไม่มีใครรู้ว่าพวกเขาคุยอะไรกัน ทั้งเฮอร์ไมโอนี่กับแฮร์รี่ลงมาพร้อมกับรอยยิ้ม ดังนั้นไม่ว่ามันจะเป็นอะไร ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องที่ดี”

รอนคำราม เขาทุบกำปั้นลงข้างเตียง

            “ไอ้ทรยศนั่น! ตอนแรกมันก็ไปอยู่กับพวกงูสารเลว ยิ่งไปกว่านั้นคือมันทำร้ายร่างกายฉันด้วย! แล้วตอนนี้ทำไมคนพวกนั้นถึงต้อนรับมันเสียดิบดี! จิตวิญญาณกริฟฟินดอร์บ้าบอ!

“ก็นะรอน.. พี่สมควรจะได้รับมันแล้ว” จินนี่เอ่ยเสียงแผ่ว

“สมควร? ฉันทำอะไรผิดถึงสมควร?” รอนถามเสียงดัง

“พี่ทำร้ายมัลฟอย ถ้าพี่ยังไม่รู้ฉันจะบอกบุญให้ก็ได้ว่าพวกเขารักกัน บางทีอาจจะรักโดยไม่เกี่ยวกับพันธะที่ผูกพวกเขาเอาไว้เลยด้วยก็ได้”

            จินนี่เอ่ย เดินไปทางปลายเตียงของผู้เป็นพี่ชาย มือกระชับโครงทองเหลืองที่ปลายเตียง

“ฉันมีเรียน ต้องไปแล้ว ไว้จะมาเยี่ยมใหม่นะ โอ้ เฮอร์ไมโอนี่บอกว่าเธอจะเอาการบ้านมาให้พี่ด้วย”

หล่อนโบกมือเล็กๆ ก่อนที่จะออกไปจากห้องก่อนที่รอนจะหายตกใจเกี่ยวกับเรื่องที่แฮร์รี่กับเดรโกรักกันเมื่อครู่นี้

            .

            .

            .

 

แฮร์รี่มองไปทางหน้าต่างของห้องเรียนอักษรรูนโบราณ นิ้วมือเล่นกับปากกาขนนกอย่างเกียจคร้าน ไม่ได้สนใจศาสตราจารย์ผู้สอนซึ่งเขียนกระดานอยู่เบื้องหน้าสักนิด ค่อยๆมองไปทางเบลสซึ่งนั่งอยู่เบื้องหน้าของตน

เบลสกำลังนั่งอยู่บนเก้าอี้ของตน หนังสือถูกตั้งขึ้นเพื่อปิดบังไม่ให้ใครเห็นว่าเจ้าตัวกำลังฟุบหลับโดยที่ใบหน้าของตนจมเข้าไปในแขนเป็นที่เรียบร้อย ส่วนเดรโกซึ่งนั่งอยู่ข้างๆเขานั้นกำลังจดตามบนกระดานเป็นบ้าเป็นหลัง น้ำหมึกสีเขียวจรดลงบนหน้ากระดาษเป็นทางยาว แฮร์รี่กรอกตาให้กับความแตกต่างของสองเพื่อนรัก ก่อนจะหรี่ตาลงเมื่อมีจับการเคลื่อนไหวบางอย่างทางหน้าต่างได้

ร่างของนกฮูกบินมาเข้ามาใกล้หอคอยที่พวกเขากำลังนั่งอยู่ ทำให้แฮร์รี่ถองศอกไปที่สีข้างของเดรโก แฮร์รี่ไม่สนใจสายตาของเดรโกที่ส่งมา พยักเพยิดไปทางที่นกฮูกปรากฏขึ้น ทั้งสองมองไปทางนกฮูกที่โฉบเข้ามาใกล้ ปีกของมันกระพือแรง นกฮูกเหยี่ยวตัวใหญ่บินเข้ามาทางหน้าต่างรบกวนการเขียนกระดานของศาสตราจารย์ผู้สอน เรียกความสนใจจากนักเรียนที่กำลังก้มหน้าก้มตาจดอยู่

นกฮูกโฉบลงมาที่โต๊ะของเดรโกและหยุดยืน มันยื่นขาของมันออกเพื่อที่จะวางจดหมายสีแดงฉานลง คนทั้งชั้นเรียนสูดลมหายใจเข้าลึกเมื่อซองจดหมายคลี่ตัวออกและลอยขึ้นและหยุดอยู่ตรงหน้าของคนทั้งคู่อย่างไร้เดียงสาก่อนที่จะ...

 “เดรโก ลูเซียส มัลฟอย! ฉันไม่รู้ว่าแกคิดอะไรอยู่ตอนนี้! แต่ฉันแนะนำว่าแกควรจะยุติการติดต่อกับเด็กพอตเตอร์นั่นให้หมด! ฉันไม่เคยต้องอับอายขายขี้หน้าขนาดนี้มาทั้งชีวิต! ฉันหวังว่าแกจะทำอย่างที่ฉันสั่งก่อนที่จะถึงวันปิดเทอมช่วงคริสมาสต์! และถ้าหากว่าไม่

            น้ำเสียงเกรี้ยวกราดหยุดลงทันทีเมื่อเงาร่างสีดำจู่โจมโดยทันที กรงเล็บและคมเขี้ยวทำงานควบคู่กันไปฉีกทิ้งจดหมายกัมปนาทเป็นชิ้นๆ นักเรียนบางคนมองไปที่ใบหน้าซีดเผือดของเดรโก บางคนสะดุ้งสะท้านไปทางแพนเตอร์ที่กำลังคำราม อวดเผยคมเขี้ยวสีมุกเป็นประกาย

 “ศาสตราจารย์ครับ ผมขอตัวสักครู่นะครับ?”

 เดรโกเอ่ย คำพูดเหล่านั้นดูเหมือนจะดังไปทั่วห้องเงียบกริบ

 “ได้ๆมิสเตอร์มัลฟอย เธอไม่ต้องเรียนแล้วล่ะ เชิญนำมิสเตอร์พอตเตอร์ไปกับเธอด้วย”

คนเป็นศาสตราจารย์เอ่ยขึ้น ดวงตาจดจ้องไปยังแพนเตอร์ซึ่งงนั่งอยู่บนกองรายงานของเด็กนักเรียน เดรโกพยักหน้ารวบรวมหนังสือของตน เก็บปากกาขนนกของแฮร์รี่รวมถึงกระดาษรายงานซึ่งมิได้ถูกเขียนตัวอักษรลงไปแต่อย่างใด

เดรโกรีบสาวเท้าออกจากห้อง มือของเขาลูบขนกำมะหยี่สีดำของเจ้าแมวยักษ์ไปโดยอัตโนมัติ ทั้งสองเดินผ่านโถงทางเดิน บรรดานักเรียนที่กำลังเดินอยู่แตกฮือเมื่อเห็นแพนเตอร์ และผู้เป็นนายอย่างมัลฟอย

            ห้องนั่งเล่นสลิธิรินไร้ผู้คนเมื่อเดรโกมาถึง เขาวางหนังสือลงอย่างไม่ใส่ใจ หุนหันเปิดประตูห้องนอนของตัวเอง เดรโกกระโดดขึ้นเตียงนอนแล้วฝังหน้าลงกับผ้าห่มผืนนุ่ม ปล่อยให้น้ำตาเม็ดเล็กๆไหลลงมาอายแก้ม เมื่อเขาพยายามกลั้นเสียงสะอื้มของตัวเอง

“ฉันเกลียดพ่อตัวเอง” เขากระซิบ กำผ้าห่มสีดำกำมะหยี่ของตนเองแน่น

 “ฉันรู้”

แฮร์รี่พึมพำปีนขึ้นบนเตียงนอนแล้วดึงเดรโกเข้ามาในอ้อมแขน เดรโกฝังจมูกลงบนต้นคอของแฮร์รี่ ถูจมูกลงบนสเว็ตเตอร์ที่แฮร์รี่ใส่

            เดรโกกระชับอ้อมแขนของตนกับร่างของแฮร์รี่ ซึมซับความอบอุ่นและความสบายใจที่สามารถหาได้จากคนตรงข้ามเท่านั้น ความคิดต่างต่างนานาที่แล่นเข้ามาในสมองทำให้เขาทรมานในหัวใจ จนในที่สุดอ้อมกอดแห่งความมืดก็ดึงตัวของเขาให้จมลงไปสู่ก้นบึ้งแห่งความทุกข์ตรม

            .

            .

            .

เซเวอร์รัส สเนป กำลังนั่งเงียบๆที่โต๊ะทำงานของตนในห้องเรียนปรุงยา คิ้วของเขาขมวดเป็นปมอย่างจดจ่อเมื่อเขาค่อยๆจรดปากกาเขียนเลขศูนย์ลงบนหัวกระดาษรายงานของนักเรียนตรงหน้าเขา เสียงกุกกักจากทางประตูทำให้เขาต้องเงยหน้าขึ้นไปทางทิศของห้องเรียน

กระชับไม้กายสิทธิ์เมื่อเขาค่อยๆลุกขึ้น ก้าวขาอย่างระมัดระวังไปตามมุมห้อง ดวงตาพยายามมองหาสิ่งอันตรายที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืด ดวงตาสีดำชะงักเมื่อเงาค่อยๆหายไป ปรากฏร่างของแพนเตอร์ที่เขารู้ตัวตนของมันเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน

แพนเตอร์ย่างเท้าของมันตรงมาทางเขา ดวงตามรกตจ้องลึกลงไปในดวงตาสีรัตติกาล

นี่ใกล้เวลาเคอร์ฟิวแล้วพอตเตอร์ ฉันอยากจะรู้จริงๆว่าเธอจะมาทำอะไรที่ห้องเรียนของฉันเอาตอนนี้ เธอคงไม่ได้นึกครึ้มเพิ่งค้นพบว่าตัวเองรักวิชาปรุงยาหรอกนะ เพราะฉะนั้นรีบไสหัวทุยๆของเธอออกไปเดี๋ยวนี้”

            เซเวอร์รัสเอ่ย ดวงตามองตามร่างของเจ้าแมวยักษ์ที่เดินเลี่ยงไป แพนเตอร์หยุดลงแล้วเดินต่อไป ทำให้เซเวอร์รัสชักเท้ากลับก่อนจะนึกได้ว่าเวลานี้แฮร์รี่เองก็เป็นคนๆหนึ่งที่เขาสามารถเชื่อใจได้

การที่แฮร์รี่พอตเตอร์มาหาเขาย่อมไม่พ้นเรื่องของเดรโกเป็นแน่

เจ้าแมวยักษ์ย่างสามขุมมาทางเขา หนวดของมันสั่นนิดๆอย่างนึกสนุกเมื่อตะปบอุ้งเท้าลงบนชุดคลุมของเซเวอร์รัส

 “เอาล่ะ ลูเซียส มัลฟอยมาหาฉันเมื่อเช้านี้ เขาต้องการพูดถึงเรื่องพันธะระหว่างเธอกับเดรโก เขาอยากให้ฉันหาวิธีทำลายพันธะลงก่อนที่เจ้าแห่งศาสตร์มืดจะฆ่าลูกชายของเขา อีกอย่างหมอนั่นขู่ว่าเขาจะบอกคนพวกนั้นว่าฉันเป็นสายให้กับภาคี และเขายังพูดถึงอะไรสักอย่างที่เกี่ยวกับเหยื่อล่อด้วย”

แพนเตอร์แค่นลมหายใจเบาๆ ดวงตามองไปยังศาสตราจารย์วิชาปรุงยา เซเวอร์รัสพยักหน้าให้ ราวกับว่าเขาเข้าใจในสิ่งที่แพนเตอร์พยายามจะพูดออกมา เซเวอร์รัสมองลึกเข้าไปในดวงตามรกตวาวโรจน์ ก่อนที่เจ้าแมวยักษ์จะกลืนเข้าไปกับเงามืดและหายไปอีกครั้ง

“อย่าลืมเคอร์ฟิวมิสเตอร์พอตเตอร์!

เขาคำราม ถอนหายใจแล้วกลับไปที่ทำงานของตน ควานหาปากกาขนนก และ ทำหน้าที่ตรวจรายงานของพวกเด็กๆเช่นก่อนหน้านี้

.

เดเมียนย่ำเท้าไปตามเงามืด ประสาทสัมผัสทั้งหมดค่อยๆนำทางให้เขาไปตามมุมมืดของปราสาทฮอกวอตส์อย่างปลอดภัย หยุดลงเมื่อเห็นประตูห้องโถงกำลังแง้มอยู่ เขาปล่อยให้เงามืดกลืนกินไปตามร่างกายซึ่งจะทำให้แสงจันทราไม่สามารถจับเส้นขนของเขาจนเปิดเผยตัวตนออกไป

เดเมียนยกใบหูขึ้นเพื่อรับฟังน้ำเสียงงึมงำกำลังคุยกัน

ขยับกายให้เข้าใกล้เสียงนั้น เจ้าแมวยักษ์ลู่ตัวลงต่ำในมุมมืด ดวงตามรกตมองไปทางจุดศูนย์กลางของห้องโถงซึ่งร้างผู้คน หรี่ดวงตาลงเมื่อมองเห็นร่างของดัมเบิลดอร์ กับ รีมัส ลูปินส์กำลังคุยกัน

รีมัส ลูปินส์ ส่ายศีรษะ มือไม้ชี้นู่นนี่ไปมาอย่างตอกย้ำ คนที่อยู่ตรงหน้าเขาคือพ่อมดชราที่รู้จักกันในนามของพ่อมดที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลกเวทย์มนต์ซึ่งมีตำแหน่งเป็นครูใหญ่ของโรงเรียนนี้ แต่บางครั้งเขาก็ทำให้เดเมียนสงสัยว่าครูใหญ่คนก่อนหน้าจะต้องแย่ขนาดไหน หากดัมเบิลดอร์เป็นคนที่ดีที่สุดแล้ว

 “นี่มันบ้าไปแล้ว! ผมจะไม่ยอมให้ลูกของเจมส์ต้องผูกพันธะกับลูกชายของผู้เสพความตายหรอกนะ”

รีมัสตะคอก เขากำมือสองข้างแน่น

“มันไม่มีอะไรที่เราจะสามารถทำได้ พวกเขาอยู่ด้วยกันนานเกินกว่าจะแยกออก เซเวอร์รัสบอกฉันว่าพวกเขาแสดงสัญลักษณ์ของการผูกพันธะเวทย์มนต์โดยสมบูรณ์ออกมาทั้งหมดแล้ว

โดยทั่วไปการผูกพันธะภูติรับใช้ จะเติบโต และ เปลี่ยนแปลงไปทางไหน ขึ้นอยู่ว่าเด็กทั้งสองคนรู้สึกอย่างไร หรือ ต้องการอะไร

การผูกพันธะครั้งนี้เกี่ยวข้องกับวิญญาณของเด็กๆรีมัส มันอันตรายเกินไป

เราคงต้องให้ทุกอย่างเป็นไปตามน้ำไปเรื่อยๆก่อน การแยกพวกเขาตอนนี้ไม่ใช่สิ่งที่ควรนัก"

ดัมเบิลดอร์เอ่ยอย่างสงบ นิ้วมือเล่นไปตามเสื้อคลุมสีฟ้าสดใสของตน

           “พวกเขาไปถึงขั้นนั้นแล้วหรือ?” รีมัสกระซิบ ยกมือขึ้นลูบใบหน้าอย่างอ่อนล้า “ผมคงมาสายไปสินะ ไม่เคยคิดเลยว่าพันธะจะสมบูรณ์ได้รวดเร็วขนาดนี้ แล้วคุณตั้งใจจะบอกเรื่องนี้กับพวกเขาเมื่อไหร่?” เขาถาม ดวงตามองไปทางพ่อมดชรา

                “ฉันตัดสินใจแล้วว่ามันคงดีที่สุดหากไม่บอกพวกเขาจนกว่าเราจะหาทางออกว่าจะทำอย่างไรกับเรื่องนี้”

         ดัมเบิลดอร์ตอบ ผายมือไปทางประตูให้รีมัสตามไป โดยไม่มีใครสักคนสังเกตเห็นแพนเตอร์ที่ผลุบตัวออกมาจากเงามืด หางสะบัดไปมาในอากาศขณะมองหนึ่งชายชรา หนึ่งชายวัยกลางคนเดินไปตามโถงทางเดินแล้วหายไปในเงามืด

 

            Tbc.


            Talk

            แฮร์รี่ไม่ถูสบู่

            ถ้านี่เป็นคนในโรงอาหารเราคงทำหน้าเหม็นความรักใส่คู่นี้ แหมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม

            พ่อตาไม่ปลื้มตายแล้วค่ะคุณขา

            มาแล้วนาจา ขอโทษที่หายไปนานและไม่สม่ำเสมอ

ตอนนี้กังวลอยู่หลายอย่างอะค่ะเลยทำให้รู้สึกไม่ค่อยโอเค. เราถกกับแม่เรื่องที่เรียนเพราะมันใกล้แอดแล้ว แม่อยากให้เราเรียนนิติศาสตร์มาก แต่เราไม่อยากทิ้งภาษาหรือว่าคณิตศาสตร์เลย

            คิดอยู่ว่าจะเรียนการเงิน เศรษฐศาสตร์ หรือ โลจิสติกส์ดีมั้ยน้อ อย่างน้อยก็ได้เรียนแคลคูลัส หรือไม่ก็คณิตศาสตร์ในชีวิตประจำวัน แล้วก็ได้ใช้ภาษาอังกฤษเสริม เข้านิตินี่เหมือนต้องไปนับหนึ่งใหม่เลยยังไงไม่รู้ นึกภาพตัวเองท่องประมวลไม่ออกเลยอะค่ะ ไม่ค่อยสันทัดเรื่องพวกนี้สักเท่าไหร่ จะไปสู้เขาไหวไหมนะฉัน TvT

            อีกทั้งเมื่อต้นเดือนผ่านมาเป็นวันเกิดเราเราเลยไปเที่ยว ไปทำบุญจนฉ่ำปอด เดินสายพาน้องสมัครเรียนด้วย พอได้นอนพักผ่อนก็ขึ้นอืด ลุกไม่ขึ้นเลย เอิ้กๆ ขี้เกียจสิบเบอร์


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 162 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #681 โลลิค่อน (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 12:11

    พ่อเดรโกใจร้ายอ่าาาาาา

    #681
    0
  2. #592 The Killer Princess (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 23:26
    เกลียดพวกมีอะไรแล้วไม่บอก คือควรบอกแล้วช่วยกันแก้ปัญหามากกว่า ควรบอกเพื่อให้เขาระวังตัว ยิ่งพวกเขาไม่รู้ยิ่งอันตราย นี่ดีนะที่หนูรี่มาเค้นถามจากเสนป (ท่าทางมันบอก) นี่ถ้าพวกเขาไม่รู้ก็คงไปฮอกส์มี้ดตอนวันหยุดแล้วโดนผู้เสพความตายเล่นงานเอาก็ได้
    #592
    0
  3. #536 Bebeby (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 13:06
    พ่อเดรกใจร้ายมากอ่ะ ทำไมมีแต่คนพยายามแยกพวกเขาออกจากกันทั้งที่มันไม่มีทาง พวกเขาอยู่ด้วยกันมันดีแล้วไม่ใช่หรอพวกเค้าต่างเกื้อกูลซึ่งกันและกันและมันทำให้เขาสองคนแข็งแกร่งขึ้นทำไมไม่หาทางดึงพลังที่แข็งแกร่งของเค้าทั้งสองมาใช้ให้เป็นประโยชน์ล่ะ?
    #536
    0
  4. #510 Corncake (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 21:31
    สงสารเดรก พ่อนางใจร้ายมาก ดีนะมีรี่อยู่ข้างๆ ไม่ว่าใครก็อย่าได้คิดจะแยกเดรกกับรี่เชียว แฮรรรรร่
    #510
    0
  5. #390 twolu (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 กรกฎาคม 2560 / 11:22
    เด็กแอดเหมือนกันเลยค่ะสู้ๆไปด้วยกันนะ เราพึ่งมาหาฟิคdrarryหลังจากช่วงครบ 20 ปีแฮรี่ไปรู้สึกกาวมาก ชอบฟิคมากเลยนะคะแปลดีภาษาสวยมากๆอ่านเพลินมากเลยค่ะชอบบบบ
    #390
    1
    • #390-1 indee-indy(จากตอนที่ 24)
      7 กรกฎาคม 2560 / 15:48
      ขอบคุณค่ะ เขินเลย ฮา ต้องยกความดีความชอบให้ต้นฉบับด้วยแหละค่ะ เขาทำออกมาดีจริงๆ ><
      #390-1
  6. #385 pla.lookpla (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 13 มิถุนายน 2560 / 21:18
    เราก็ใกล้แอดแล้ว...
    #385
    0
  7. #383 FoxL (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2560 / 20:22
    รอนานจังเลย มาต่อหน่อยๆ~
    #383
    1
    • #383-1 indee-indy(จากตอนที่ 24)
      7 กรกฎาคม 2560 / 15:51
      มาต่อแล้ว ฮิฮิ
      #383-1
  8. #377 Thatarus (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 17 พฤษภาคม 2560 / 01:29
    รอนะ เราชอบเรื่องนี้มาก ขอบคุณไรต์มากๆเลย
    #377
    0
  9. #376 [10000] li (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:20
    หืมมม รักกันดีเจร๊งๆ
    #376
    0
  10. #375 RRJT (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 22:00
    ตอนแฮร์รี่กลายร่างเป็นเดเมี่ยนแล้วตะครุบจดหมายกัมปนาทนี่เท่มากๆเลย
    #375
    0
  11. #374 Promson_oi (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 18:36
    แหมๆๆๆๆ..หวานกันปานจะกลืนกิน(?) มีเกลี่ยแก้ม มีวางมือบนตัก ลวนลาม(?)แต๊ะอั๋ง(?)กันออกนอกหน้าจริงๆ หมันไส้//เอ๊ยๆไม่ใช่

    ปล.ลูเซียสทำตัวเป็นมารความรักลูกจริงๆ -^- เค้ารักกันไม่เห็นเรอะ!?

    รอนะคะ สนุกมาก มาต่อไวๆนะ ^0^
    #374
    0
  12. #373 the guardian (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 13:27
    สู้ๆ นะคะในทุกๆเรื่องนะคะ เราก้อกำลังจะแอดเหมือนกัน สู้ไปด้วยกันแล้วกันเนอะ~ ^?^
    #373
    0
  13. #372 S_suika (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 10:15
    กำลังคิดถึงเลยจ้า สู้ๆ นะคะ 
    #372
    0
  14. #371 Namtan-BFF (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 06:09
    เรื่องเรียนของเราเราจบม.ปลายสายวิทคณิตมา แม่เลยอบสกให้เรียนมางนี้ต่อ แต่เราชอบทางภาษามากกง่าเลยทะเลาะกันวบ่อย มีอยู่วันหนึ่งแม่พาซินแสมาดูให้ เขาลอกว่าเราเหมาะกับภาษา แม่เราเลยไม่พูดเรื่องวิทคณิตอีกเลยค่ะ สู้ๆนะคะ
    #371
    0
  15. #370 LastEnd (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:27
    คิดถึงไรท์มากมาย~ เข้าใจไรท์นะเราก็เข้ามหา'ลัยเหมือนกันแต่มีที่เรียนแล้วตอนนี่นอนอืดอยู่บ้านเฉยๆ555 ลองค่อยๆคุยกับแม่ดูสิคะชี้แจงเหตุผลหน่อยเราเชื่อว่าแม่ไรท์ต้องเข้า ยังไงก็เลือกสิ่งที่รักดีกว่าไปดันทุรังในสิ่งที่เราไม่ชอบ เรียนก็เท่าเดิมจริงมั้ยคะ?
    #ขอให้ไรท์ติดคณะที่ชอบนะคะเป็นกำลังใจให้
    ปล.มาต่อเร็วๆเน้อ~~~ไรท์สู้ๆ~~~
    #370
    0
  16. #369 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:06
    ไรท์เตอร์สู้นะคะ ฟืดดดด ฟิคก็ต้องอัพ ที่เรียนก็ต้องหา 555555 เป็นกำลังใจให้ค่ะ!

    สำหรับตอนนี้คือ Ewwwwwwwww เหม็นความรักก/ฉีดยาไล่ออร่าสีชมพู ลูเซียสโอปป้า(หรือต้องเรียกอัปป้าแล้ว รุ่นพ่อขนาดนี้ ????) รักลูกห่วงลูกน้องเข้าใจ แต่จะมาแยกเขาสองคนมิดั้ยยยยย

    เห็นเขารักกัน ชิปเปอร์สุดมโนอย่างเราก็พอใจแล้วค่ะ กระซิกๆ
    #369
    0
  17. #368 The Killer Princess (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:04
    แฮร์จะดาร์กหรือเดรกจะไวท์(?)หว่า
    #368
    0
  18. #367 The Killer Princess (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 15 พฤษภาคม 2560 / 00:03
    ปีนออกจากอ่างน้ำ ใช้คำซะทำให้แฮร์รี่ดูประมาณเด็ก6ขวบไงงั้น 55555
    #367
    0
  19. #366 waruki (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 22:40
    เริ่มรู้สึกหมั่นไส้คู่นี้ 5555 บรรยากาศในนั้นคงสีชมพู

    เรื่องเรียนนี่ยังไงก็ลอง ๆ ศึกษาเพิ่มก่อนก็ได้นะคะ บางทีเรียน ๆ ไป ใจไม่ชอบไม่รัก เรียนแล้วทุกข์มันก็ทำให้รู้สึกไม่อยากเรียนต่อ แล้วต้องมาซิ่วหรือเปลี่ยนสายทีหลังจะเสียเวลาเพิ่ม เรื่องคณะนิติ แนะนำว่าต้องเป็นคนที่ขยันอ่านหนังสือด้วยส่วนหนึ่งค่ะ มีความอดทนมุ่งมั่นไม่ท้อถ้าอ่านหนังสือเป็นตั้ง ๆ อย่างน้องเราตอนนี้เรียนนิติ ถ้าคนที่ชอบอ่านหนังสือจริง ๆ ไปรอดค่ะ(ไม่ได้บอกน้องตัวเองขยันอ่านนะคะ 555555 แต่นางบอกนางมีดีแค่อย่างเดียวเรื่องเรียนคือขยันอ่าน หัวไม่ไวแต่ขยันทบทวน) เห็นแล้วก็ปวดหัวแทนเวลาสอบที
    ส่วนตัวเราจบสายภาษามา แนะนำว่าอย่าทิ้งภาษาค่ะ ได้ใช้แน่ ๆ ในการทำงาน ยิ่งใครได้ภาษายิ่งได้เปรียบ แต่ไม่จำเป็นจะต้องจบมาสายภาษาโดยเฉพาะก็ได้ เรียนด้านอื่นแต่มีการต่อยอดภาษา หรือเรียนเสริมเอาก็ได้ค่ะ บางคณะมีเรียนควบกันหรือเรียนเป็นวิชารองไปด้วยก็มี ลอง ๆ ศึกษาดูก่อนนะคะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #366
    0
  20. #365 ChubbyOwl (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:42
    อารมณ์แบบทางครอบครัวกีดกัน ต้องทำให้คบกันแบบหลบๆซ่อนๆ ฮ่า

    เราว่าโลจิสก็ดีนะคะ เพราะมันต่อยอดได้ คนต้องการเยอะ นิติเพื่อนเราเรียนแล้วกไลังจะตายค่ะ คนยังสอบไม่เสร็จเลยนะ ประมวนหนามากบอกเลยค่ะ สู้ๆ
    #365
    0
  21. #364 Kazania ::เหนื่อยจัง แย่อ่ะ (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 21:21
    ไรท์รุ่นเดียวกับเราเหรอเนี่ย รู้สึกอับอาย ตอนไปงมอ่านตาลายไปหมดไม่รู้เรื่องเลย สู้ๆนะคะเด็กแอด เราคิดว่าโลจิสติกก็ไม่เลวเลยนะคะ เคยได้ยินครูพูดว่ามันเกี่ยวกับการจัดการด้านการขนส่ง ยังไงขอให้เคลียร์กับที่บ้านได้นะคะ ทางนี้กว่าจะสำเร็จตบตีแทบตาย ยืมมือคนอื่นช่วยกล่อมอีกแรง
    #364
    0
  22. #363 10297 (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:40
    เคยลองหาข้อมูล โลจิสติกเปนอีกคณะที่ไม่เลวเลยนะคะ ยังไงก็สุ้ๆเน้อ
    #363
    0
  23. #362 BEAR_cute (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:22
    สู้ๆนะคะไรท์ เป็นกำลังใจให้น๊า
    #362
    0
  24. #361 kaow9456za (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:06
    งึ รอตอนต่อปายยยน
    #361
    0
  25. #360 WORLDMAS (จากตอนที่ 24)
    วันที่ 14 พฤษภาคม 2560 / 20:06
    โอ้ยยย หวานเกรงใจกันบ้างเนอะ คนเยอะแยะ 555

    ส่วนเรื่องเรียน พ่อแม่ก็คงอยากให้เรียนในสิ่งที่จบออกมาแล้วมั่นคงแหละค่ะ ของเรานี่แม่ไม่อยากให้เรียนบัญชี ตอนแรกเราติดวิศวะแล้วจะไม่เอา จะแอดบัญชี แม่บอกว่าลองเรียนดูก่อน พอเรียนไปเราไม่ชอบอ่ะ เลยซิ่ว นี่ก็โดนว่าเยอะเลย แต่ตอนนี้ก็เรียนบัญชีอยู่ค่ะ ตอนนี้ก็ไม่ได้ชอบบัญชีนะ คือเราไม่รู้ตัวว่าจริงๆเราชอบอะไร แค่ตอนนี้เรียนๆให้จบ4ปี เฮ้อชีวิตดูไม่มีเป้าหมายเลย สู้ๆนะคะ เราว่านิติก็โอเคอยู่ ส่วนเรื่องแคลคูลัส สำหรับม.เรารู้สึกว่าเศรษฐศาสตร์ก็เรียนแคลแค่ตัวเดียวนะคะ เป็นตัวพื้นฐานคนละแบบกับสายวิทย์ ถ้าอยากเรียนคณิตเยอะๆก็วิศวะอะค่ะ ยิ่งตัวเองเก่งอิ้งด้วยนี่ จบไปสบายเลยค่ะ สมัยนี้เก่งอิ้งคือดีมากๆ เราไม่ค่อยเก่ง ไม่รู้จบไปจะยังไงเลยค่ะ TT
    #360
    1
    • #360-1 indee-indy(จากตอนที่ 24)
      14 พฤษภาคม 2560 / 21:04
      เราอยากลองบัญชีเหมือนกันค่ะ เป็นคณะที่ท้าทายมาก มันคงมีแต่เลข หัวหมุนแน่เลย 5555555
      #360-1