[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 23 : Chapter 22 The Panther Who Walked Among Lions

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,048
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 200 ครั้ง
    29 เม.ย. 60

Chapter 22 – The Panther Who Walked Among Lions

 

 

 

ลูเซียส มัลฟอย นั่งอยู่ในห้องอาหารซึ่งสว่างสไวไปด้วยเล่มเทียนตามคฤหาสน์มัลฟอย อาหารที่ทำจากไข่นั่งอยู่ในจานของเขามาเป็นเวลานานจนเย็นชืด เข็มนาฬิกาเดินผ่านไปในขณะที่เขาใช้มันไปกับการจดจ้องอยู่บนพาดหัวข่าวของหนังสือพิมพ์เดลี่ฟรอเฟ็ตซึ่งวางอยู่ข้างจานของตน

ถ้วยชาลายประณีตซึ่งชะงักกลางอากาศถูกยกขึ้นมาจิบ เศษตะกอนเล็กๆไหลเข้าลำคอของผู้ดื่มแต่มิได้ทำให้ระคายเคืองนัก วางสายตาเย็นเยียบลงบนรูปภาพซึ่งเด่นหราอยู่กลาง หน้ากระดาษ

ไม่ว่าใครที่เป็นคนถ่ายรูปนี้ได้ คนคนนั้นค่อนข้างทำงานได้คุ้มค่าจ้างเลยทีเดียว

           พ่อมดหนุ่มในรูปภาพมีผมสีบลอนด์สะอาดตา ใบหน้าของเขาฉายแววหยิ่งผยอง และเยือกเย็น  ดวงตาสีเดียวกันกับลูเซียสปรายตามาที่กล้องราวกับไม่สนใจเท่าใดนักที่ถูกถ่ายภาพ เสือตัวสีดำขนาดใหญ่ยืนอยู่ข้างกาย และดูตัวใหญ่ยิ่งขึ้นเมื่อมันเดินเข้ามาใกล้กล้องพร้อมเอาหัวซุกเข้าไปในมือของเด็กหนุ่ม

มันแสยะเขี้ยว ลู่ใบหูลงขณะที่มันรู้สึกได้ถึงทิศทางของกล้อง

ในสายตาของลูเซียส ภาพที่มันกำลังคำรามอยู่นั้นเป็นเหมือนการเยาะเย้ยเสียมากกว่า

           ลูกชายของเขาไม่ได้อยู่ข้างเขาอีกต่อไปเดรโกกลับกลายเป็นพวกเดียวกับเด็กชายผู้รอดชีวิตไปแล้ว

ถ้วยชาราคาสูงลิบถูกเขวี้ยงกระทบกับผนัง เครื่องกระเบื้องแตกกระจายเป็นละอองฝนโปรยปรายลงพื้นไม้เนื้องแข็ง ในขณะที่ตรามารบนแขนของเขาเริ่มร้อนขึ้นทุกที

.

.

แฮร์รี่นั่งขัดสมาธิอยู่กลางเตียงของเดรโก เรียวนิ้วหยอกล้ออยู่กับเกลียวริบบิ้นสามสีซึ่งเคยพันรอบกระดาษเอาไว้ คนผมดำเคี้ยวริมฝีปากอย่างครุ่นคิด เนื้อความของจดหมายวิ่งไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่าในความคิด

เขาถอนหายใจพร้อมกับยกมือลูบผ่านใบหน้า และเป็นอีกครั้งที่ดวงตาเสไปมองกระดาษของเฮอร์ไมโอนี่ที่คอยเรียกหาเขาจากที่ที่มันนอนอยู่

            “มีอะไรรึเปล่า?” แฮร์รี่หันหน้าไปทางเจ้าของคำถาม มองไปทางเดรโกซึ่งยืนกอดอกพิงของประตูด้วยท่วงท่าสง่างามหมดจด ดวงตาสีฟ้าซีดพูดคำถามเดิมซ้ำๆแทนริมฝีปาก

            “ฉันแค่ไม่รู้ว่าควรจะรู้สึกอย่างไรดี เมื่อวาน เธอเป็นเฮอร์ไมโอนี่คนเดิมที่ทุกคนรู้จัก และ รัก แต่วันที่ตรอกไดแอกอนมัน...”

แฮร์รี่พึมพำ ดวงตามองไปยังจดหมายที่เฮอร์ไมโอนี่ให้มา มันส่งถึงทั้งเขาและเดรโก เนื้อหาของมันเป็นคำขอโทษง่ายๆ  โดยปรกติ เฮอร์ไมโอนี่เป็นคนที่ค่อนข้างหัวแข็ง การที่หล่อนส่งจดหมายมาให้เขาแบบนี้แสดงว่าหล่อนเองก็คงรู้สึกผิดอยู่ไม่น้อย และทำให้เขาประหลาดใจ

           “บางทีนายอาจจะต้องไปปรับความเข้าใจกับเธอ” เดรโกพูด เขาเดินเข้าไปหาแฮร์รี่ เขาปีนขึ้นบนเตียงแล้วสวมกอดคนตัวเล็กกว่าจากทางด้านหลัง คนผมบลอนด์วางคางไว้บนศีรษะของแฮร์รี่ ดวงตาอ้อยอิ่งอยู่บนกระดาษจดหมายซึ่งทำให้คู่พันธะของเขาเกิดควาขุ่นหมอง

           “ฉันรู้ว่าฉันควรต้องไป ฉันติดค้างคำขอโทษของเธอ และ จำเป็นต้องอธิบายการกระทำของตัวเองตลอดอาทิตย์ที่ผ่านมาด้วย แต่...ฉันไม่รู้ว่าควรจะสู้หน้าเธออย่างไรดี

           ฉันหมายถึง.. ดูสิ เดรโก ฉันทำอะไรกับรอนไว้ นายคิดจริงๆหรือว่าพวกเขาจะปล่อยให้ฉันเข้าไปในหอคอยกริฟฟินดอร์ได้เฉยๆ?” แฮร์รี่เอ่ย หลับตาลงแล้วปล่อยตัวให้จมเข้าไปในอ้อมกอดของเดรโก ซึมซับความอบอุ่นในอ้อมแขนของคนผมบลอนด์

           “ไหนนายว่ากริฟฟินดอร์เป็นพวกกล้าหาญ หืม?” เดรโกพูดแผ่ว เรียวนิ้วถูกแฮร์รี่เอาริบบิ้นพันไว้จนยุ่งเหยิง

           “เอ้า ไหนนายบอกว่าฉันเป็นสลิธิริน” แฮร์รี่หยอกล้อ สนุกไปกับการพ่วงโยงริบบิ้นสามสีบนนิ้วของเดรโก

           “ก็ใช่ นายก็มีความเป็นสลิธิรินพอๆกับฉันนั่นแหลั แล้วนายก็มีความเป็นกริฟฟินดอร์ด้วยนิดหน่อย รู้มั้ยสำหรับสลิธิรินการเป็นคนกล้าหาญนั้นไม่ใช่เรื่องแย่ ฉันแค่กล้า ในตอนที่จะต้องกล้าเท่านั้น” เดรโกยิ้มบางๆ ค่อยๆดึงริบบิ้นที่พันกันมั่ว แล้วแก้ปม

           “นายนี่นะกล้าหาญ? ตลกแล้วเดรโก นายกล้ายังไงไหนพูดมา?” แฮร์รี่แค่นเสียงออกจมูก คนผมดำมองเรียวนิ้วสีซีดของเดรโกเอื้อมมาพันริบบิ้นรอบข้อมือ

           “ฉันเลี้ยงเสือไง! หรือนายจะเถียงว่าไม่ใช่? ไปคุยกับเธอได้แล้ว” เดรโกพูด ผูกหัวกับท้ายของริบบิ้นเข้าด้วยกัน

“ถ้าเกิดอะไรขึ้นฉันจะตามไปทันที” เขาเอ่ย งอนิ้วเคาะขมับของแฮร์รี่เบาๆ ดวงตามรกตมองไปกระดาษจดหมายซึ่งถูกวางเอาไว้ ลูบผ่านริบบิ้นที่เดรโกผูกให้ไว้บนข้อมืออย่างเรียกกำลังใจ

           “ฉันจะไปเดี๋ยวนี้แหละ” แฮร์รี่ว่า ยกมือขึ้นลูบผ่านผมสีบลอนด์ซีดของเดรโก

           “ดี ถ้าหากนายต้องการความช่วยเหลือให้ตะโกนดังๆ ฉันจะรีบไปที่นั่นด้วยความเร็วแสงพร้อมกับกองทัพอสรพิษด้วย” ขยี้เรือนผมสีดำให้ยุ่งเหยิงกว่าเดิมครั้งสุดท้าย

เดรโกลูบผมที่ชี้โด่ชี้เด่ของตนด้วยฝีมือของคนตรงหน้าแล้วเดินออกจากห้องไป

           แฮร์รี่แลบลิ้นให้กับแผ่นหลังของเดรโก แล้วประณามคนที่ทำให้ผมของเขายุ่งเสียยิ่งกว่ารังนกเสียงดัง

            .

            .

รอนนอนอยู่บนเตียงในห้องพยาบาล ขาของเขากรีดร้องออกอย่างเจ็บปวดแต่มาดามพรอมฟีย์ให้เขาเพียงแค่ยาเท่านั้นเพราะหล่อนถูกแจ้งเกี่ยวกับกฎซึ่งถูกเรียกร้องในการประลอง เขาขบกรามเสียงดังเมื่อเขาพยายามหาทางฆ่าแฮร์รี่ให้ตายคามือ เมื่อเขาสามารถลุกได้ และถอดเฝือกตามเนื้อตามตัวออกได้

ยื่นแขนเทอะทะด้วยเฝือกของตัวเองออกไปหยิบหนังสือซึ่งวางบนโต๊ะเล็กๆข้างเตียง ใบหน้าของเขาถมึงตึงเมื่ออ่านชื่อเรื่องบนหน้าปก

แมวยักษ์ และ วิถีชีวิตของพวกมัน

ใบหน้าแย้มยิ้มของแพนเตอร์อืดเต็มหน้าปก คมเขี้ยวสีมุกประกายเยาะเย้ย รอนสั่นเทา เขาโยนหนังสือเล่มนั้นข้ามห้อง สะดุ้งเฮือกเมื่อมันกระเด็นไปโดนถาดยาและทำให้บางอย่างที่ทำจากแก้วหล่นแตกลงบนพื้น

เสียงแตกเพล้งของแก้วนำร่างของแม่มดชราให้ปรากฎกาย ริมฝีปากของหล่อนร่ายคำบ่นออกมาไม่ขาดสาย รอนถอนหายใจและดึงหมอนขึ้นมาปิดหน้า

ทำไมชีวิตของเขามันห่วยแตกขนาดนี้?

.

.

ลูเซียส มัลฟอย คุกเข่าอยู่เบื้องหน้าเจ้าแห่งศาสตร์มืด เขาก้มหัวลงต่ำด้วยความเคารพขณะรอรับคำสั่งของพ่อมดผู้ทรงพลังคนหนึ่งบนหน้าประวัติศาสตร์ เข็มนาฬิกาขยับอย่างเชื่องข้า ทุกเสี้ยววินาทีทำให้ริมฝีปากของเขาแห้งผากลงทุกขณะ

เขารู้ดีว่าอะไรกำลังจะมาถึง สำหรับช่วงเวลานี้มันคงหลีกเลี่ยงไม่ได้

           “อ่า ลูเซียส ดูเหมือนในที่สุดเราก็มีโอกาสเพื่อกำจัดเด็กเหลือขอตัวน้อยๆนั่นแล้ว” น้ำเสียงเย็นชาเนิบนาบกระซิบแผ่ว เรียกขนอ่อนตามลำแขนของลูเซียสให้ลุกชัน เขาพยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย  ขบริมฝีปากเมื่อจดจ้องไปที่ก้อนหินที่เชื่อมกันอยู่ในมือขาวซีด

           “เธอจะต้องช่วยให้ฉันได้ในสิ่งที่ฉันต้องการ และจะไม่มีความล้มเหลวใดใดทั้งสิ้นในครั้งนี้ลูเซียส ฉันเข้าใจถูกมั้ย?”

           “ขอรับนายท่าน แต่ลูกชายของกระผม“ ลูเซียสกำลังจะเริ่มพูด และหยุดชะงักให้กับคนเพียงคนเดียวที่ทำให้เขาคุกเข่าลงได้

           “ใช่สิ ลูกชายของเธอ ฉันคิดว่าเขาคงเป็นเหยื่อล่อที่ดีได้ เธอคงไม่มีปัญหาอะไร ใช่หรือไม่ลูเซียส?” โวเดอมอร์ถาม ดวงหน้าหลบซ่อนอยู่ภายใต้ฮู้ดตัวใหญ่ เงาอนธการรัดรึงอยู่รอบร่างกายของเขา

           “ไม่ขอรับนายท่าน” ลูเซียสกระซิบ หลับตาลง กัดริมฝีปาก เขาจมอยู่กับคำพูดซึ่งวนอยู่ในหัว

           เดรโกเป็นทายาทหนึ่งเดียวที่เขามี เป็นลูกชายคนเดียวของเขา

           หากเดรโกต้องจบชีวิตลง นั่นหมายถึงชื่อของมัลฟอยจะถูกลบออกไปจากโลกของผู้วิเศษ

           “นั่นแหละเป็นคำตอบที่ฉันคิดเอาไว้”

           เสียงหัวเราะซึ่งตามมาหลังจากประโยคนั้นนำพาความเย็นเยียบมาตามกระดูกสันหลัง ทำให้ผู้เสพความตามตระกูลมัลฟอยแนบหน้าผากลงบนก้อนหิน ปล่อยให้ความเย็นเยียบชำระล้าง ความคิด และความรู้สึกซึ่งตีวนอยู่ในหัวออกไป

            .

            .

          แฮร์รี่เดินทอดน่องเรื่อยๆไปทางหอคอยกริฟฟินดอร์ ดวงตามรกตมองบรรดานักเรียนซึ่งอยู่เบื้องหน้า พวกเขากอดหนังสือไว้คนละเล่มสองเล่มแนบอก และหันขวับกลับมามองแฮร์รี่ด้วยสีหน้าหวาดกลัว พวกเขาวิ่งหนีไปแล้ว...

ขอบคุณสำหรับการจราจรที่สดใสของวัน

เขาส่ายหัว แย้มยิ้มบางๆ หยุดลงเมื่อเดินมาถึงบันไดซึ่งจะนำไปยังหอคอยของกริฟฟินดอร์ เพิกเฉยต่อเสียงซุบซิบของภาพวาดซึ่งถูกแขวนไว้เรียงรายบนกำแพง เขายกมือขึ้นสัมผัสระเบียงบันได ขณะที่เขารำลึกถึงความหลัง

เขากับรอนเคยวิ่งไล่จับไปตามบันไดนี้ ไถลตัวลงมาตามราวระเบียงอย่างไม่กลังบาดแผล แม้จะเจ็บตัวไปบ้าง แต่เราก็ได้หัวเราะและมีความสุขด้วยกันกับเพื่อนของเราจริงๆ

ยืดหลังขึ้น เขากระชับฝ่ามือของตนและเดินไปตามทางของบันได ดวงตามรกตจับจ้องไปยังกรอบลูกของสุภาพสตรีอ้วน ส่งกระแสจิตผ่านพันธะออกไปหาเดรโก เพื่อความสบายใจที่จะได้รู้ว่าอีกฝ่ายยังคงอยู่เมื่อเขาต้องการความช่วยเหลือ

เขายกยิ้มเมื่อได้ยินเสียงหัวเราะตอบกลับมาในหัว กระแสเวทย์สีฟ้าอ่อนไหลมาตามพันธะ มันวิ่งสนอยู่รอบกายของแฮร์รี่ราวกับเป็นเกราะอ่อน

คำสัญญาอ่อนโยนดังขึ้นในความเงียบงัน

เมื่อเขามาถึงจุดบนสุดของบันได ก็สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะค่อยๆยกมือขึ้นแล้วเคาะประตูเบาๆ

.

.

เซเวอร์รัส สเนป นั่งอยู่ตรงกันข้ามกับผู้เป็นครูใหญ่ของฮอกวอตส์ ชายชราจิบน้ำชาเสียงดังจากถ้วยกระเบื้องซึ่งเกี่ยวเอาไว้ด้วยนิ้วลำเทียนของตน เซเวอร์รัสปัดเสื้อคลุมของตัวเองอย่างเรียบร้อย เบ้ริมฝีปากอย่างรังเกียจเมื่อมองไปยังผ้าดาดเพดานสีแสงสดใสภายในห้องทำงานของพ่อมดชรา

            “ตอนนี้นะเซเวอร์รัส พวกเราต้องช่วยกันหาทางว่าควรจะเอายังไงกับแฮร์รี่ตัวน้อยของฉัน เด็กคนนั้นถูกคัดสรรให้ไปอยู่ที่กริฟฟินดอร์ แต่เขากลับอยู่ที่หอของสลิธิรินตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา นั่นมันเป็นสิ่งที่ยอมรับไม่ได้” ดัมเบิ้ลดอร์พูดเสียงดังก้อง นิ้วเอื้อมหยิบลูกอมสีเหลืองสดใสออกมาจากโถซึ่งวางไว้บนโต๊ะทำงาน

            “คือ ศาสตรา

            “เรียกฉันว่าอัลบัสเถอะ เซเวอร์รัส” ชายชราหัวเราะเฮฮา เขาเสนอโถลูกอมไปทางเซเวอร์รัส

            “ไม่เป็นไร ขอบคุณครับอัลบัส” เซเวอร์รัสงึมงำ ไม่ได้รู้สึกประทับใจกับโถลูกอมซึ่งถูกยื่นมาให้เลยแม้แต่น้อย

            “ผมเชื่อว่าพวกเราควรจะปล่อยให้เขาอยู่ที่เดิม อย่างไรก็ตามคุณเองก็ต้องยอมรับว่าจำนวนการทะเลาะวิวาทระหว่างบ้านตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมานั้นลดลงนั้นเป็นเพราะเขา การปรากฏตัวของมิสเตอร์พอตเตอร์ในสลิธิรินไม่ได้เป็นปัญหาแต่อย่างใด แต่มันเป็นการผูกมิตรนะหว่างบ้านที่คุณมักจะพูดถึงอยู่บ่อยๆ”

            “ฉันคิดว่า ฉันรู้สึกกังวลถึงบางสิ่งที่อาจจะทำอันตรายเด็กคนนั้น เธอก็รู้ดี เซเวอร์รัส บ้านของเธอไม่ได้เป็นบ้านที่ซื้อตรงที่สุด” อัลบัสเอ่ย ค่อยๆรินน้ำชาลงบนถ้วยกระเบื้อง รูปเสมือนบนผนังพยักหน้าอย่างเห็นด้วย

            ส่วนภาพวาดใหญ่ยักษ์ของ ซัลลาซาร์ สลิธิริน ก็ยกยิ้มอย่างพึงพอใจกับคำพูดนั้น พยักหน้ารับอย่างภาคภูมิ

“เด็กคนนั้นอยู่กับเดรโกมาตลอดซัมเมอร์ อัลบัส หากเขาจะทำร้ายมิสเตอร์พอตเตอร์เขาก็มีโอกาสมากมาย อีกอย่าง เขาจะเอาชนะเจ้าแห่งศาสตร์มืดอย่างไร ถ้าหากเขาไม่สามารถรับมือกับการอยู่ท่ามกลางกลุ่มคนที่ไม่คุ้นเคยยังทำไม่ได้?”

            เซเวอร์รัสถาม พยายามชักแม่น้ำทั้งห้าเพื่อชักชูงดับเบิลดอร์ให้เห็นด้วย

            “แล้วยังมีความจริงที่ว่าทั้งคู่ผูกพันธะด้วยกัน พวกเขาอาจจะได้รับผลกระทบอย่างรุนแรงถ้าหากเราแยกเขาทั้งคู่ออกจากกัน

พวกเขาจะยิ่งแข็งแกร่งเมื่ออยู่ด้วยกันอัลบัส

แฮร์รี่จะมีพลังมากกว่าที่เขาเคยมีก่อนหน้านี้ การแยกคนทั้งคู่ออกจากกัน สามารถทำให้หนทางเดียวที่เราจะกำจัดโวเดอมอร์ได้ริบหรี่ลงกว่าเดิม”

สเนปพูดหว่านล้อมต่อไป ดวงตาหรี่ลงเมื่อชายชราชักมืออกจากโถของลูกอมรสมะนาว

“ฉันเห็นด้วย เซเวอร์รัส เอาล่ะ นั่นถือเป็นข้อสรุปของเรา แฮร์รี่จะอยู่ที่บ้านสลิธิรินต่อไป” อัลบัสพยักหน้าและยิ้มบางราวกับความคิดนั้นออกมาจากสมองของเขาคนเดียว นิ้วของเขาวนรอบปากโถลูกอม ดวงตาของพ่อมดชราเป็นประกายเมื่อเขามองไปยังชั้นวางหนังสือ

เซเวอร์รัสส่ายหน้าระอา เขายืนขึ้นและเดินจากไป หลบหนีจากพ่อมดชราให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ โยนมาดศาสตราจารย์น่าหวาดหวั่นประจำวิชาปรุงยาทิ้งอย่างไม่ใยดี

            .

            .

แฮร์รี่ยืนกระวนกระวายอยู่ด้านนอกทางเข้าหอกริฟฟินดอร์ มือขยุกขยิกไปมาขณะมองต่ำบนหัวรองเท้าของตน เขาเพิกเฉยเสียงพูดพร่ำของสุภาพสตรีอ้วน เนื่องจากสิ่งที่เขากำลังกังวลจริงๆคือการเรียบเรียงประโยคที่จะพูดหลังจากประตูถูกเปิดออก เสียงประตูถูกเปิดออกดังขึ้น มันทำให้เขาสูดลมหายใจเข้าลึกๆ และเงยหน้าขึ้นสบตากับหนึ่งในกริฟฟินดอร์ซึ่งเป็นผู้เปิดประตู และโผล่หัวออกมาจากด้านข้างอย่างระมัดระวัง

.

.

เดรโกนั่งตรงข้ามกับเบลสหน้าเตาผิงในห้องนั่งเล่นสลิธิริน แก้วของช็อกโกแลตร้อนถูกวางไว้บนหน้าตัก แววตาของเขายังคงวางอยู่บนกระดานหมากรุกเบื้องหน้าที่คั่นกลางระหว่างเขากับเบลส แต่ความจริงแล้วเขากำลังสัมผัสถึงแฮร์รี่ผ่านพันธะอยู่

ด้วยกระนั้นจึงทำให้เบลสหาทางเอาชนะหมากกระดานนี้ได้ เขารั้งรอกระแสจิตของคนผมดำอยู่กลางทาง และตั้งใจจดจ่อกับมันอย่างมาก ถ้าหากแฮร์รี่ต้องการความช่วยเหลือเขาจะได้เตรียมตัวได้ทันและออกไปทันที

 “รุกฆาต!” เบลสตะโกน ทำให้เดรโกสะดุ้งเฮือก ของเหลวอุ่นร้อนหกเรี่ยราดไปทั่วตัก สบถเมื่อความร้อนแล่นไปตามผิวหยัง คนผมบลอนด์ปรายตาไปยังเบลสซึ่งกำลังเต้นไปทั่วห้องนั่งเล่นอย่างสุขสันต์ โบกมือไปมา ตีปีกผับๆราวกับว่ากำลังจะแปลงร่างเป็นนกฮูกสื่อสาร

            ทิ้งตัวลงบนที่นั่ง เดรโกยิ้มเล็กๆ และมองเบลสเดินอวดชัยชนะของตัวเองกับพวกปีหนึ่ง

            นี่แหละนะ วิถีสลิธิรินที่แท้จริง

            .

            แฮร์รี่จ้องลึกเข้าไปในสายตาสอดรู้สอดเห็นของดีน ก่อนที่เขาจะถูกผลักเข้าไปในอ้อมกอดของกริฟฟินดอร์หนุ่มซึ่งกำลังรออยู่โดยแรงที่ไม่รู้จัก เท้าของเขาแตะพรมสีแดงเรียบหรู พอรู้ตัวอีกทีเขาก็ถูกกอดโดยกริฟฟินดอร์หนุ่มถึงสองคนเสียแล้ว

            “โอ้ แฮร์รี่!เซมัสตะโกนดังจนขี้หูเขาแทบเต้นระบำ “พวกเราคิดถึงนายชะมัด”

            “เพราะนายคอยปกป้องสลิธิรินแฮร์รี่ พวกเราไม่มีใครให้แกล้งเล่น หรือ แกล้งพวกนั้นกลับเลย! มันโคตรแย่สุดๆ” ดีนทำหน้าเหมือนจะร้องไห้ เขาผละออกจากอ้อมกอด จัดปกคอเสื้อคลุมให้แฮร์รี่ก่อนจะขยับไปยืนข้างพ่อมดอีกคน

            “นายก็รู้ใช่มั้ยว่าฮัพเฟิลพัฟตัวเตี้ยแค่ไหน เราก้มจนเกือบตายกว่าจะได้แกล้งพวกเขา” เซมัสร้อง เขาพยายามร้องไห้กระซิกๆเป็นนางเอกละครหลังข่าว แล้วกอดแฮร์รี่เสียแนบอก

 “ฮัพเฟิลพัฟ แฮร์รี่!” ดีนครวญคราง ก่อนจะหัวเราะไปปรบมือไปเป็นแมวน้ำให้กับความตีบทแตกของเซมัส เด็กหนุ่มถอยหลังไปและมองสำรวจแฮร์รี่

เซมันส่งเสียงออกจากจมูกอย่างยินดี ขณะที่เขาผละออกจากแฮร์รี่และเดินโงนเงนไปทิ้งตัวลงบนโซฟาแล้วปล่อยลมหายใจออกมาอย่างสบายกาย

แฮร์รี่ยังคงยืนงงอยู่ตรงที่เดิม เลิกคิ้วมองเจ้าตัวป่วนสองหน่อ

            “สลิธิรินยังคงอยู่ในการคุ้มครองของฉัน” เขายิ้ม เพิกเฉยเสียงโอดครวญของคนทั้งสอง“แต่ว่าฉันอนุญาตให้พวกนายทำอะไรกับแพนซี่ก็ได้ตามแต่ใจปรารถนา” เขาหัวเราะในลำคอ เมื่อสองหน่อตรงหน้าดูสดใสขึ้นมาฉับพลัน

แฮร์รี่มองดีนที่หยิบเศษกระดาษรายงานออกมาจากกระเป๋าอย่างฉงน

            “นั่นเพื่ออะไร?” เขาถาม คิ้วเรียวขมวดเป็นปมอย่างไม่เข้าใจ

            “นั่นเป็นลิสต์น่ะ เป้าหมายของชีวิต และ การกลั่นแกล้งต่างๆนาๆที่พวกเขาอยากทำก่อนที่จะจบการศึกษาจากฮอกวอตส์ โดยส่วนตัวแล้วฉันไม่เห็นด้วยกับการเรียนจบด้วยความปังๆประเภทนี้ ถึงแม้มันจะทำให้รุ่นน้องประทับใจมากๆก็เถอะ”

            เสียงใสดังขึ้นมาเงียบๆทำให้เขาต้องหันขวับ เป็นเฮอร์ไมโอนี้ หล่อนกำลังยืนอยู่บนบันไดขั้นสุดท้ายของหอพัก

            “ไง เฮอร์ไมโอนี่” แฮร์รี่เอ่ยเสียงแผ่ว ขยี้เส้นผมสีดำอย่างกระวนกระวาย “ฉันแค่สงสัยว่า เราคุยกันได้มั้ย?” ส่งยิ้มให้แกนๆ เขาไม่แม้แต่จะมองหน้าหล่อน ด้วยความที่กลัวว่าหล่อนจะปฏิเสธคำขอ เขารีบส่งกระแสจิตผ่านพันธะออกไปและพบว่าเดรโกกำลังรออยู่แล้ว ความสบายใจ และอบอุ่นถูกส่งมาเรียกขวัญกำลังใจของเขาได้อย่างดีเยี่ยม

เฮอร์ไมโอนี่มองมาทางแฮร์รี่ พยายามกลั้นยิ้มสุดความสามารถเมื่อมองเห็นความรู้สึกผิดบนใบหน้าของเขา

เป็นรอยยิ้มเดียวกับคราวที่ เขากับรอน ทำอะไรที่ไม่ควรจะทำ และกำลังกังวลว่าจะถูกจับได้

“ได้สิ แฮร์รี่ มาทางนี้เลย” หล่อนตอบรับ เดินนำทางเขาไป หล่อนเดินขึ้นมาที่บันไดเข้าไปในหอชาย เพื่อจะได้พูดคุยกันอย่างเงียบๆโดยไม่ต้องกังวลว่าจะมีใครมาได้ยิน

            เฮอร์ไมโอนี่ปีนขึ้นเตียงๆหนึ่ง คว้าหมอนใบหนาสีแดงกำมะหยี่มาไว้บนตัก หล่อนมองแฮร์รี่ที่นั่งลงบนเตียงอีกเตียงตรงหน้า นิ้วมือเอื้อมไปกุมกระดิ่งเงินซึ่งแขวนบนลำคอโดยอัตโนมัติ

            “คือว่า ฉันอยากขอโทษเรื่องที่ตรอกไดแอกอน ฉันได้ยินเธอกับรอนคุยกันแบบนั้นมันเลยทำให้ไม่ทันยั้งคิด

มันเจ็บมาก เธอรู้มั้ย สำหรับฉัน ฉันหวังว่ารอนจะเสียใจในสิ่งที่เขากระทำ และเธอ เฮอร์ไมโอนี่ ฉันหวังว่าเธอจะเสียใจในสิ่งที่เธอทำแล้วมาขอโทษกันแค่สักคำ

            หลังจากนั้นฉันก็รู้สึกดีใจมากที่เธอมาหาฉันที่ห้องนั่งเล่นของสลิธิริน ฉันคิดว่าเธอจะเข้าใจ แต่แล้วก็เปิดโปงฉันซะหมดจด หมดจดจริงๆ...เพราะตอนนั้นฉันโป๊ด้วย”

แฮร์รี่พูด เขากุมกระดิ่งเงินบนลำคอไว้แน่นขณะกำลังเรียบเรียงเรื่องราวของตน

“ฉันก็ต้องขอโทษนายเหมือนกันแฮร์รี่ ฉันควรจะรู้ความหมายของการกระทำของนาย กับ เดรโก แล้วก็ตกใจมากที่เขารู้แล้วว่านายเป็นใคร มันไม่น่าเชื่อที่เขากับนายจะอยู่ด้วยกันได้ ทั้งๆที่พวกนายก็ทะเลาะกันมาโดยตลอด

ฉันคิดด้วยซ้ำว่านายถูกเขาบังคับให้เป็นทาส และไม่สามารถเป็นอิสระได้ แต่ว่าไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่ามันเป็นเพราะนายชอบเขา... ฉันยอมรับในสิ่งที่นายเป็นทุกอย่างแฮร์รี่

            ยอมรับตัวตนของนายที่จะมีเขาคอยจับมือเดินเคียงข้าง

            ฉันว่าเขาเองก็ใส่ใจนายมากเหมือนกัน ฉันเคยเห็นเขาหัวเสียแทบตายเพราะนายมาก่อน”

            เฮอร์ไมโอนี่พูด หล่อนยิ้มให้กับความทรงขำที่เดรโกเข้ามาคุกคามหล่อนกับเทอร์รี่ในห้องเรียนว่างเปล่า

            แฮร์รี่ทำแค่เพียงยิ้มกว้าง แล้วขยิบตาใส่หล่อน

            “ตอนนี้เราคืนดีกันแล้วใช่มั้ย?” แฮร์รี่พูด เขาค่อยๆยื่นมือออกมา เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้าแล้วยิ้ม มองลงไปที่ริบบิ้นซึ่งถูกผูกอยู่บนข้อมือของอีกฝ่าย

“แน่นอนสิ” หล่อนดึงคนผมดำเข้ามากอดเสียเต็มรักแล้วผละออกมา แล้วคล้องแขนเขาเอาไว้ ก่อนจะผลักประตูออกเพื่อเปิดทางให้แฮร์รี่

            “เดรโกคงสงสัยแล้วว่านายหายไปไหน” หล่อนสะอื้นไห้ ปาดน้ำตาที่ไหลออกมาก่อนจะโบกมือลาแฮร์รี่ที่เดินออกไป

            เฮอร์ไมโอนี่ทิ้งตัวลงบนเตียง ทอดสายตามองผ้าดาดเพดานสีแดงทองด้านบน หล่อนหัวเราะเบาๆเมื่อได้ยินเสียงร้องโอ้ย และเสียงหัวเราะดังออกมาจากห้องนั่งเล่นเมื่อแฮร์รี่เดินผ่าน

            ตอนนี้ทุกอย่างคงเข้าที่เข้าทางแล้ว ทุกอย่างจะยังคงดำเนินต่อไปคล้ายใบไม้ที่ผลัดใบทุกฤดูใบไม้ร่วงในทุกๆปี และจะยังคงมีข้อพิพาทเกิดขึ้นอีกมากมาย ก่อนที่สงครามน้ำลายพันปีระหว่างกริฟฟินดอร์จะสิ้นสุดลง

 

            Tbc

 

Talk

ฉากเล่นกับริบบิ้นคือมุมิมาก เหมือนนุ้งแมวเล่นกับไหมพรม

เรื่องนี้โวเดอร์มอร์ยังคงร้ายค่ะ เสียใจด้วยสำหรับหลายคนที่เชียร์ลุงเขา อิอิ

            คิดถึงบรรยากาศตัวป่วนของกริฟฟินดอร์เหมือนกันเนอะ

แชปนี้ก็เคลียร์ปัญหาระหว่างเพื่อนเนอะ ใครทำอะไรก็ได้แบบนั้น TvT

หวังว่าแอพจะไม่เล่นตลกกับเราอีก ฮา มีคนบอกว่าไม่ขึ้นว่าอัพให้ งื้อ อย่าใจร้ายต่อกันเลยค่ะคุณเด็กดี

            เพลง I’m the one ที่ออกเมื่อวานเพราะน่าฟังมาก แนะนำคนอยากโยกแบบขี้เกียจๆ

            9 Chap left!



ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 200 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #824 nicharipaen04 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 21:10
    เขินหนักมากอ่าา ฉากแรก งุ้งงิ้งกันสองคนจริงๆ
    #824
    0
  2. #781 lp-ventus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 10 ธันวาคม 2561 / 19:21
    ฉากนัวเนีย(?)ของแมวและเจ้าทาสของเขาน่ารักจริงค่ะ งุ้งงิ้งกับริบบิ้น กอดกัน ซบกัน เฮ้อ น่ารักมากๆ ดีใจจริงๆที่แฮร์รี่และเฮิร์มปรับความเข้าใจกัน โล่งไปที เพื่อนดีๆควรมีเก็บไว้
    #781
    0
  3. #714 Wichnaree Nuch Aim (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 11:48
    ---//ฆ่าอิแพนซีทิ้ง
    #714
    0
  4. #680 โลลิค่อน (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 11:46

    สนุกมากเลยค่ะ

    #680
    0
  5. #535 Bebeby (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 12:26
    เขินตอนเล่นริบบิ้นมาก ตอนนี้แฮร์รี่กับเฮอร์ไมโอนี่ก็เคลียร์กันแล้วดูเหมือนทุกอย่างมันลงตัวและไปได้ดี แต่ก็คงไม่เพราะดาร์คหลอดกำลังจะลงมือกำจัดแฮร์รี่โดยให้เดรกเป็นเหยื่อล่อ บอกได้เลยว่าเรื่องต่อจากนี้มันไม่ง่ายเลย
    #535
    0
  6. #509 Corncake (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 21:19
    ฉากแรกเขินหนักมาก เล่นอะไรกันไม่เกรงใจแม่ยกเลยนะคู่นี้ เฮิร์มยังคงเป็นเพื่อนที่ดีของรี่จริงๆ
    #509
    0
  7. #454 lp-ventus (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 09:55
    ค่อยโล่งหน่อยที่เข้าใจกัน แต่กับรอนนี่ยาก !

    โวย ดราม่าเกลื่อนกลาดแน่ๆในอนาคต มัลฟอยจะทำอะไรกับเดรโกนี่ลูกนะเห้ย

    ฉากเล่นริบบิ้น -///- หนุงหนิงเกินหน้าเกินตามากๆ มีกอดช้อนหลังอีก คนอ่านเขินนะ !
    #454
    0
  8. #431 toki226 (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 01:21
    นี่ก็ยังสงสัยความสัมพันธ์ของรอนกับเฮิร์มอยู่เลยแหะ เฮิร์มแทบไม่พูดถึวรอนเลย รอนก็เช่นกัน
    #431
    0
  9. #389 HalaMadrid (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 กรกฎาคม 2560 / 23:41
    เอ็นดูความเล่นริบบิ้น แงงงงงงงง แมวววว
    #389
    0
  10. #348 the guardian (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 13:53
    รอค่ะ!!!
    #348
    0
  11. #338 pla.lookpla (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2560 / 14:22
    แฮรี่เป็นนายหญิงแห่งสนิธลินชัดๆ
    #338
    0
  12. #337 ตะไมล์ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 07:38
    เขากอดกันด้วย ฮ่อลคือแบบเขาหยอกกันแกล้งกันได้น่ารักซะ แต่พี่เดรกก็ยังมีความเมะอ่ะเออ หล่อ55555555
    แฮรี่นี่ขี้แกล้ง สมแล้วที่อยู่กริฟฟิน
    #337
    0
  13. #335 ~~แมวน้ำ งุงิ>w<~~ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 21:39
    แฮร์รี่กับเฮิร์มน่ารักเสมอเลย ถ้าไม่ติดว่าเชียร์นุ้งรี่กับพี่เดรกมากกว่าก็จะเชียร์คู่นี้แหละ ฮืออออ
    ฉากพันริบบิ้นน่ารักมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก ก.ไก่ล้านตัว
    คือแบบแค่นุ้งพันมือเดรโกเล่นก็ว่าน่ารักแล้ว แต่เดรกเอามาผูกข้อมือให้ก่อนไปคุยกับเฮิร์มน่ารักยิ่งกว่า
    ดูเขาใส่ใจกันจังเลยค่ะแม่ ฮืออออ //ยกผ้าเช็ดหน้าขึ้นซับน้ำตา
    #335
    0
  14. #334 Promson_oi (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 19:51
    รออออค่ะ แอบบสงสารมัลฟอย(ทั้งสอง) ตาโวลดี้นี่จะไม่ไปไหนเลยสินะ..ความคิดร้ายๆเนี่ย ให้ตาย! ไม่น่าอินไปกับฟิค tmr/hp เลย T^T .ขยุ้มหัว .จิกแขน //==
    #334
    0
  15. #332 Kronos-Hades (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 18:43
    เป็นกำลังใจให้ค่าาาา
    #332
    0
  16. #331 RRJT (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 09:47
    เราชอบฉากที่แฮร์รี่เอื้อมมือจับกระดิ่งที่คอมากเลยค่ะ รู้สึกถึงความสัมพันธ์ของเขากับเดรโกได้เลย (?_?)
    #331
    0
  17. #330 มีนา'ไง (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 00:55
    งือออ ไรท์อัพแล้ววว อุตส่าห์เชียร์ทอมม ิโธ่ววว ! กดดันลุงลูซซะได้ ของเค้าไม่แจ้งเตือนอ่าค่ะไรท์ ><
    #330
    0
  18. #329 kaow9456za (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 23:57
    ลุงลูซน่าฉงฉาร เป็นห่วงเดรแต่ก็ปฏิเสธไม่ได้;-;
    #329
    0
  19. #328 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 23:02
    โอ้ยตาย คุณอาลุคต้องเลือกแล้วค่าาาาา แงงง น้องใจไม่ดีเลย
    #328
    0
  20. #327 Miss Anna. (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:26
    อัลบัส ตาแก่ตัวร้าย หมากตัวสำคัญแปรพักแล้วเป็นยังไงละ โฮ๊ะๆๆๆ
    #327
    0
  21. #326 เมรุรุ (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 20:16
    อ่านไปก็อดคิดไม่ได้เลยว่าดับเบิ้ลดอเป็นตัวร้ายนะคะเนี่ยกริฟฟินดอร์ดูเค้าเหมือนจะดีกันหมดแล้วเหลือแแต่วีเซิล
    #326
    0
  22. #325 ChubbyOwl (จากตอนที่ 23)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 19:34
    แหม นึกว่าจะผลิกฝ่าย
    ตอนนี้ลุงลูซคงต้องเลือกแล้ว นั้นก็เจ้านาย นี่ก็ลูกชาย น่าสงสารลุงแกแหะ
    #325
    0