[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 22 : Chapter 21 The Dore Mouse

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,033
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 226 ครั้ง
    25 เม.ย. 60

Chapter 21 – The Dore Mouse

 

 

 

            เดรโกพลิกตัว เขาสางนิ้วไปกับเส้นผม อ้าปากหาว ทว่าชะงักเมื่อปากของเขามีผมสีดำของแฮร์รี่อยู่ เขาชักตัวกลับแล้วปิดปาก ใบหน้าบิดเบี้ยว

            “ทำไมฉันทุเรศแบบนี้” เขาพึมพำ มองไปทางเจ้าของกลุ่มผมสีดำที่อยู่ในปากของเขาเมื่อครู่นี้กำลังหลับปุ๋ย

            “ฉันเห็นด้วยว่ามันทุเรศน่ะนะ” เดรโกสะดุ้งเมื่อเขาได้ยินน้ำเสียงของผู้เป๋นพ่อทูนหัว ค่อยๆพลิกตัวกลับไป เขาปรายตามองเซเวอร์รัสซึ่งนั่งไขว่ห้างอยู่ในเก้าอี้โต๊ะเขียนหนังสือของเดรโก ในมือของเขาถือหนังสือปรุงยาเอาไว้

            “เซเวอร์รัส คุณมาทำอะไรที่นี่?”

            เดรโกพึมพำ ยันตัวขึ้นด้วยข้อศอกเพื่อเขาจะได้มองไปทางแฮร์รี่ที่กำลังหลับลึกอยู่ได้ชัดเจน

            “ฉันมาดูอาการของเธอ จำได้หรือเปล่าว่าเมื่อวานนี้เธอถูกลอบทำร้ายจากมิสเตอร์วีสลี่ย์” เซเวอร์รัสตอบ เลิกคิ้วขึ้นมองเดรโกเป็นเชิงไถ่ถาม

            “แค่รางๆครับ” เดรโกเอ่ย ยันตัวนั่งและพิงหลังกับหัวเตียง ดวงตาผละมาจากแฮร์รี่ซึ่งขดตัวเป็นก้อนกลมภายใต้ผ้าห่มสีดำ และ มรกต

            “มิสเตอร์วีสลี่ย์ลอบทำร้ายนายที่โถงทางเดิน เบลสพบเธอระหว่างที่เขากำลังจะไปทานอาหารและนำเธอกลับมาที่นี่ และเมื่อพอตเตอร์รู้เข้า เขาก็รีบหาตัวมิสเตอร์วิลี่ย์แล้วท้าดวลเขาในการประลองของพ่อมด”

เซเวอร์รัสเอ่ยแล้วเดินไปหาเดรโก มือสีซีดวางไว้บนหน้าผากของผู้เป็นลูกทูนหัว แต่รีบผละออกเมื่อเห็นเดรโกทำหน้าถมึงตึง

            “แล้ว มันเกิดอะไรขึ้นต่อครับ”

เขาถาม น้ำเสียงติดจะกราดเกรี้ยวเมื่อเขาลูบมือผ่านผมสีดำของคนที่นอนอยู่ข้างกาย

            “อ่า พอตเตอร์เลือกการประลองแบบสามโลหิต และเสนอไม่ให้ใช้เวทย์มนต์กับบาดแผลที่เกิดขึ้นจากการประลอง หลังจากลูกแมวยักษ์ของนายแทะมิสเตอร์วิสลี่ย์จนหนำใจ เขาก็ซัดเครื่องเงินบนโต๊ะของบุคลากรใส่เขาจนต้องเข้าเฝือก” เซเวอร์รัสแย้มยิ้มอย่างสุขสันต์ ดวงตาประกายวาวโรจน์เมื่อมองไปทางแฮร์รี่ “เบลสบอกว่าเขาจบการประลองอย่างสวยงาม”

“คุณไม่ได้ไปดู?” เดรโกหัวเราะในลำคอ ม้วนเรือนผมสีดำเล่น

            “ไม่ โชคไม่ดีนัก ที่ฉันพลาดการประลองหนึ่งเดียวซึ่งอนุญาตให้จัดภายในโรงเรียนเพราะต้องมาดูแลเธอ มันน่าเสียดายที่เราทั้งคู่อดชื่นชมมัน เมื่อเช้านี้ฉันได้ไปช่วยงานมาดามฟรอมฟีย์ที่ห้องพยาบาล

และดูเหมือนว่ามิสเตอร์วีสลี่ย์คงต้องนอนเป็นผักจนกระทั่งเดือนหน้า”

เซเวอร์รัสหัวเราะชั่วร้าย ถอนหายใจพร้อมเกลี่ยเส้นผมที่ลงมาปรกดวงตาของตน

            “พอตเตอร์ทำส่วนของเขาได้ดี มิสเตอร์วีสลี่ย์ต้องดามเฝือกทั้งตัว ดีเท่าไหร่ที่ไส้ไม่ทะลัก อ้อ และนั่นทำให้พวกเรามั่นใจได้เลยว่าเขาคงไม่มีปัญญาทำร้ายเธอได้อีกแน่ๆ ถึงเวลาที่ฉันต้องไปแล้ว หลังว่าจะได้พบเธอทั้งคู่อีก” เซเวอร์รัสนวยนาดกลับไปที่ประตู เขาหยุดเท้าแล้วหันกลับไปทางเดรโก ยิ้มบางๆให้กับภาพของลูกทูนหัวและคู่พันธะของเขาก่อนจะจากไป

แฮร์รี่ส่งเสียงอู้อี้แล้วพลิกตัวกลับมา ฝังใบหน้าลงต้นขาของเดรโก สัมผัสได้ถึงเรียวนิ้วลากผ่านศีรษะของตนไปอย่างอ่อนโยน

            “ฉันทำนายตื่นหรือปล่า?” เดรโกถาม

            “อืม นี่กี่โมงแล้ว?” แฮร์รี่กระซิบ ทิ้งตัวทิ้งศีรษะอย่างผ่อนคลาย มือข้างหนึ่งขยี้ดวงตาที่ยังปิดสนิท ดวงตามรกตสบเข้ากับดวงตาสีฟ้าซีดฉายแววเย็นชาของเดรโก

“เกือบสิบโมงแล้ว” เดรโกพูด ขยุ้มเรือนผมสีดำของแฮร์รี่ แล้วผลักร่างอีกฝ่ายลงบนหมอน ดวงตาของแฮร์รี่ฉายความเจ็บปวดอย่างเห็นได้ชัดจากแรงดึงกะทันหัน เอื้อมมือไปจับข้อมือของเดรโก

“ฉันสาบานแฮร์รี่ ถ้านายทำอะไรโง่ๆเหมือนเมื่อวานอีกครั้ง โลกผู้วิเศษจะต้องหาผู้กล้าคนใหม่แน่ ฉันพูดชัดแล้วใช่มั้ย?”

เดรโกเอ่ยอย่างกราดเกรี้ยว ดวงตาต่างสีสบกัน แฮร์รี่พยายามที่จะพยักหน้า ทว่ากลับทำได้เพียงแค่โน้มหัวเล็กน้อยเนื่องจากมือของเดรโกออกแรมากขึ้น

ริมฝีปากของเดรโกฉวยลงมาประทับกับกลีบปากอิ่มสีระเรื่อของแฮร์รี่ สอดเรียวลิ้นเข้าไปสัมผัสความหอมหวานในโพรงปากอย่างดุดันราวกับจะทำโทษ

แขนของแฮร์รี่เกี่ยวกระชับรอบคอของอีกฝ่าย ดึงเดรโกเข้ามาใกล้ เอียงใบหน้ารับจุมพิตร้อนแรงของเดรโกแล้วรุกกลับ แฮร์รี่ผละออกมา ใบหน้าขึ้นสีระเรื่อ เขาสูดริมฝีปากกอบโกยอากาศเข้าปอด เรียวนิ้วไล้ไปตามหูของเดรโก

            ดวงตามรกตของแฮร์รี่เปล่งประกายเรียกร้อง เดรโกทาบทับตัวลงไปแววตาประกายกร้าว ขบกัดตามลำคอของคนใต้ร่างอย่างซุกซน ก่อนจะเผยยิ้มที่ชวนใจสั่นแล้วผลักร่างอีกฝ่ายลงจากเตียง

            หลังของแฮร์รี่กระแทกลงบนพื้น สบถเล็กน้อยเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นที่ไล่เล็มความร้อนระอุที่โดนเดรโกปั่นป่วนออกจากร่าง

เดรโกแย้มยิ้ม นี่เป็นการลงโทษของเขา แม้จะเป็นการลงโทษที่แอบทรมานตัวเองก็ตาม

ดวงตาสีซีดมีประกายไฟลุกโหมขณะปรายตามองไปยังแฮร์รี่ เขายันตัวขึ้นมาจากเตียง จ้องลึกเข้าไปในดวงตาสีมรกตวาวโรจน์ ดวงหน้าภายใต้ผมสีดำยุ่งเหยิงมองขึ้นมาทางเขาจากบนพื้น

            “สัญญาได้มั้ย?” เขาแค่นเสียง เอื้อมมือไปลูบผ่านกลุ่มผมสีดำของแฮร์รี่

            “ไม่ ฉันไม่สัญญาอะไรทั้งนั้น ถ้าหากนายกำลังมีปัญหา ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่แค่ไหน ฉันจะไปช่วยนาย”

แฮร์รี่คำราม ดวงตาวาวโรจน์ดุดันเมื่อมองมา เดรโกเบิกตากว้างเมื่อเขาได้ยินคำพูดที่ออกมาของแฮร์รี่

 “ไม่ นายห้ามทำแบบนั้น! ในวันข้างหน้าอย่างไรฉันก็ต้องทำอะไรที่มันอันตรายแน่ๆ และฉันจะไม่ให้ยอมให้นายตายเพราะฉันเด็ดขาด”

            เดรโกพูด เขายืนด้วยเข่าแล้วยกมือเท้าสะเอว แฮร์รี่ผลุบลุกขึ้น เชิดหน้าใส่เดรโก แยกเขี้ยวขู่ฟ่อๆ เดินปึงปังไปทางประตู เปิดมันออกโดยไม่สนใจที่จะปิดมันด้วยซ้ำ

            คนผมบลอนด์ครางต่ำ เขาพลิกตัวออกจากเตียงแล้วเดินไปทางตู้เสื้อผ้า หยุดลงก้มเก็บเสื้อคลุมที่เงินของตนที่วางระเกะระกะไว้บนพื้น

            “ครั้งหน้า ถ้านายยืมชุดของฉันอีกจะเป็นการดีมากถ้านายเก็บมันกลับที่เดิม!” เขาตะโกนเสียงดังเข้าไปในห้องนั่งเล่น ปัดฝุ่นออกจากเสื้อคลุมตัวเก่งซึ่งถูกวางทิ้งวางขว้างอย่างไม่ใยดี เขาขมวดคิ้วเมื่อสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่ดุนดันออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม ล้วงมือเข้าไปในนั้น เขาหยิบม้วนกระดาษซึ่งถูกรัดด้วยริบบิ้นสามสีออกมา

            .

            .

            เบลสนั่งลงบนโต๊ะตัวหนึ่งของห้องนั่งเล่น ดวงตามองไปทางเดรโกอย่างสำรวจ ยิ้มมุมปากเมื่อเขาผินหน้าไปบนชั้นวางหนังสือที่เดรโกกำลังจ้องมันอย่างเอาเป้นเอาตาย

            สิ่งที่เป็นสัญลักษณ์ซึ่งบ่งบอกถึงสิ่งมีชีวิตบนนั้นคือปลายหางที่ห้อยลงมา แกว่งซ้ายขวาเป็นจังหวะราวกับลูกตุ้มของนาฬิกาแขวนผนัง

เดรโกสบถอย่างโกรธเคืองข้างๆเขา และหยิบรายงานของวิชาประวัติศาสตร์เวทย์มนต์ออกมาทำ กระดาษใบนั้นเต็มไปด้วยถ้อยคำที่ถูกเขียนอย่างลวกๆ และภาพวาดยุกยิกภาพเล็กๆของแพนเตอร์

หลังจากที่เสียงทะเลาะระหว่างคู่พันธะดังขึ้น ห้องนั่งเล่นก็เต็มไปด้วยความเงียบงัน พวกเขาไม่กล้าที่จะทำลายความเงียบนี้เพราะเกรงว่าจะได้รับเสียงคำรามอย่างกราดเกรี้ยวของแพนเตอร์กลับมา

เดเมียนไม่แม้แต่จะมองหน้าเดรโก เขาปล่อยให้เจ้าชายแห่งสลิธิรินไปทานอาหารตัวคนเดียว

            เบลสสามารถพูดได้เลยว่าการที่ทั้งคู่แยกกันนั้นทำให้เดรโกร้อนใจพอสมควร

โอ้ และเขาหวังว่าคนทั้งคู่จะคืนดีกันเร็วๆนี้ เบลสเอื้อมมือออกไปแล้วคว้าเอากระดาษรายงานวิชาอักษรรูนโบราณของเดรโก กลอกตามองไปทางเพื่อนของตนที่ยังคงมีสีหน้าปั้นปึ่งแล้วค่อยๆลอกตัวอักษรซึ่งตอบเพียงคำถามแรกเอาไว้ เดรโกตะโกนลั่นอย่างเหลืออด ส่งผลให้เขาสะดุ้ง ขวดหมึกกระฉอกใส่กระดาษรายงานวิชาแปลงร่างที่เข่เพิ่มทำเสร็จไป

“แม่งเอ้ย แฮร์รี่! ฉันขอโทษ!

เดรโกตะโกนลั่น ผุดลุกขึ้นส่งผลให้เก้าอี้ถูกผลักไปเบื้องหลัง ขยี้ผมสีบลอนด์อย่างหงุดหงิด เขาปัดผมสียุ่งเหยิงเพราะตัวเองไปให้พ้นตาเพื่อให้มองเจ้าแมวยักษ์ที่ยังคงหันตูดใส่เขาอย่างดื้อรั้น หางที่ฉวัดเฉวียนไปมาชะงัก มันยืนขึ้น หันใบหน้าบูดบึ้งมาเผชิญกับเดรโก ดวงตามรกตของมันจับจ้องมาทางผู้เป็นนายแห่งพันธะอย่างใคร่ครวญ

เดรเมียนลู่ใบหูลงแล้วครางขู่เบาๆ

          ‘ฉันขอโทษแฮร์รี่ ฉันไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรต่อไปถ้านายเป็นอะไรขึ้นมาจริงๆ

แฮร์รี่ นายไม่สามารถไปวิ่งท้าทุกคนเพื่อประลองเพราะฉันได้ ถ้าหากวีสลีย์เล่นไม่ซื่อล่ะ? เบลสบอกฉันว่าเขาโจมตีนายด้วยคาถา แต่โชคดีที่มันไม่มีอะไร และนั่นรู้มั้ยว่าหมายถึงอะไร

นายอาจจะตายได้! ตายเพราะฉัน ซึ่งฉันไม่ยอมเด็ดขาด

เดรโกกระซิบ ส่งความรู้สึกที่หน่วงแน่นอยู่ในใจผ่านพันธะ ปล่อยให้แฮร์รี่รับรู้ความรู้สึกของลมหายใจสะดุดเมื่อเซเวอร์รัสบอกเขาเกี่ยวกับการประลองอันตราย

เขามองไปทางแพนเตอร์ที่ยังคงผินหน้าหนีทุกคนในห้องนั่งเล่นรวม

ฉันรู้เดรโก แต่เขาสมควรจะได้รับมันแล้ว ในวันข้างหน้าฉันเองก็ต้องมีวันที่ต้องใช้ตัวเองเพื่อเป็นโล่ให้คนอื่นเหมือนกัน โปรดอย่าลืมว่าฉันคือ แฮร์รี่ พอตเตอร์ นายเองก็ต้องยอมรับมันให้ได้ และได้โปรดอย่าสงสัยในตัวฉัน เพราะหนึ่งในคนที่ฉันจะปกป้อง คือ นาย แน่นอน

ฉันจะตามนายไปมันทุกที่ ทุกๆที่ที่นายไปจะมีฉัน ไร้ข้อกังขาใดใดทั้งสิ้น

          ได้โปรดอย่าหวังให้ฉันไปยืนง่อยๆอยู่ข้างหลัง เพื่อมองนายเสี่ยงชีวิตเพื่อฉันเหมือนกัน อ้อ และถ้าหากถึงวันที่นายผลักให้ฉันไปอยู่ข้างหลังจริง โปรดอย่าห้ามให้ฉันระวังหลังให้นายด้วย!

          ยอมรับความจริงเดรโก ในวันข้างหน้าของเราทั้งคู่มีอันตรายรออยู่ เมื่อพ่อของนาย และ โวดอร์มอร์ เริ่มเดินหมาก

          ในวันนั้นเราอาจจะต้องหันหลังชนกันเพื่อสู้พวกเขาจากทั้งสองทาง

          เราจะได้ใช้ชีวิตของเราเพื่อปกป้องอีกคนหนึ่งแน่ๆ เพราะฉะนั้นหากเรื่องนี้เป็นสิ่งที่ฉันพอทำให้นายได้ โปรดอย่าห้ามกันเลย

            แฮร์รี่กระซิบ ส่ายหน้าแล้วสะบัดหางขณะที่เขากลั่นกรองคำพูดออกมา ดวงตาของเขาสั่นไหวจากความกลัว

            ลึกๆแล้วเขารู้อยู่แก่ใจดี วันเวลาที่มีของพวกเขาสั้นนัก สั้น เกินกว่าจะรู้ว่าวันข้างหน้าพวกเราจะมีความสุขอีกครั้งรึเปล่า?

            คำว่าตลอดไประหว่างเราจะมีจริงหรือไม่... แฮร์รี่ไม่เคยรู้เลย

            ตอนนี้สิ่งที่เขาทำได้คือ เก็บ เก็บภาพของเดรโกให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนที่เขาจะไม่มีโอกาสอีก

            ความรู้สึกอุ่นๆของความรักค่อยๆคืบคลานไปตามกระแสพันธะ มันวนรอบตัวของอีกฝ่าย และ ความรู้สึกเดียวกันก็ถูกส่งกลับมาแทบจะทันที

            เดรโกถอนหายใจพร้อมกับเจ้าแมวยักษ์ที่กระโจนออกมาจากชั้นหนังสือ มันลงฝีเท้าอย่างสงบแล้วยืนประจันหน้ากัน เสี้ยวเวลาหนึ่ง ดวงตามรกตและไพลินสบจ้องกันลึกล้ำ ก่อนที่แพนเตอร์จะแย้มยิ้มจนเห็นเขี้ยวคมคู่มุก และ แลบลิ้นเลียใบหน้าของเดรโก

            เด็กหนุ่มผมบลอนด์สำลัก เดรโกสะดุ้ง หลังเขากระแทกเข้ากับเก้าอี้ตัวงาม ใช้แขนเสื้อของตนเช็ดใบหน้าอย่างตาลีตาเหลือก

            “มันสกปรกนะเห้ย!” เขาสบถ เช็ดน้ำลายออกจากใบหน้าขณะมองแพนเตอร์ซึ่งกำลังมองค้อนกลับมา เขาผลุบลุกขึ้น เร่าสาวเท้ากลับไปที่ห้องของตน

            “นายจะไปไหนเดรโก?” เบลสร้องเรียก พยายามปาดหมึกที่หยดลงมาออกจากกระดาษรายงานของเขาให้มากเท่าที่จะทำได้

            “แปรงฟัน!” เดรโกคำรามออกมาจากในห้อง เบลสหัวเราะ ผินหน้ามองไปทางแพนเตอร์ซึ่งกำลังมองไปทางทิศของห้องนอน

            “ทำดีมาก แฮร์รี่ ฉันคิดว่านายน่าจะเก่งพอตัวในวิชาอักษรรูนโบราณ ใช่มั้ย?” เบลสถาม กุมกระดาษรายงานของตนเอาไว้ แพนเตอร์แสยะยิ้ม มันกระโดดลงจากโต๊ะทันที

            .

            .

คนผมดำหันหน้าไปมองเดรโกซึ่งเดินมาทางจน เจ้าของดวงตาสีซีดยักคิ้วใส่ก่อนจะยิ้มมุมปาก ทิ้งตัวนั่งลงข้างๆแล้วหยิบปากกาขนนกของตัวเองออกมา ทั้งสามคนนั่งทำการบ้านด้วยกันอย่างสงบเมื่อไม่กี่นาทีก่อน จนกระทั่งทางเข้าห้องนั่งเล่นถูกเปิดออก เผยให้เห็นศาสตราจารย์สเนปกำลังเดินเข้ามา

            “เดรโก พอตเตอร์ ครูใหญ่ต้องการพบเธอทั้งคู่ เดี๋ยวนี้” ชายวัยกลางคนเอ่ยปาก ดวงตาหรี่มองแฮร์รี่ที่นั่งหน้าสลอนข้างๆลูกทูนหัวของตน

            “ทำไมครับ?” เดรโกถาม โดยไม่แม้แต่เงยหน้าขึ้นจากกระดาษรายงานที่เขากำลังจดจ่ออยู๋แม้แต่น้อย

            “ฉันเชื่อว่ามันน่าจะเกี่ยวข้องกับเหตุบางประการที่เกิดขึ้นเมื่อวานตอนหัวค่ำ” สเนปบ่นอุบ มือสีซีดของเขาปัดผมที่ปรกบนใบหน้าออก “ฉันแนะนำให้เธอรีบไปเสียตอนนี้”

            “ผมว่านั่นไม่ใช่คำแนะนำที่ดีเท่าไหร่” แฮร์รี่เอ่ยพร้อมกับหลบวีถีคาถาของศาสตราจารย์ผู้สอนวิชาปรุงยาซึ่งถูกส่งออกมา “อา ผมไม่มีอะไรต้องทำแล้วครับ เราไปกันได้แล้วแหละเนอะ” แฮร์รี่พูด เขายืนขึ้นบิดขี้เกียจ ดวงตามองไปทางไม้กายสิทธิ์ซึ่งอยู่ในกำมือของสเนป

            “นี่เป็นของเธอ พอตเตอร์” ไม้กายสิทธิ์ปราดเปรียวถูกส่งมาให้เขา แฮร์รี่มองเข้าไปยังดวงตาของพ่อมดวัยกลางคนขณะที่เขารับมันมาและเก็บไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุม

            เดรโกลุกขึ้น ปรายตามองคนทั้งคู่ซึ่งอยู่ตรงหน้า ก่อนจะจัดเสื้อคลุมของตนให้เข้าที่ และลูบเส้นผมของตัวเองให้เรียบร้อย เมื่อเตรียมตัวพร้อมแล้วก็ปรายตามองไปทางแฮร์รี่ คนผมดำรีบจัดการตัวเองจนเรียบร้อยในมาตรฐานของเดรโก

เดรโกเดินไปตามโถงทางเดินโดยมีแฮร์รี่อยุ่ข้างกาย เด็กนักเรียนเมื่อมองเห็นคนทั้งคู่พวกเขาก็รีบหลีกทางให้ทันที ไม่มีใครอยากทำให้แฮร์รี่ พอตเตอร์อารมณ์ไม่ดีแล้วมีจุดจบเหมือน โรนัลด์ วีสลี่ย์ในการประลอง

            “ฉันคิดว่าตัวเองทำลายชื่อเสียงของตัวเองนิดหน่อยนะ” เดรโกกระซิบ จ้องเขม็งไปยังบรรดาปีหนึ่งของบ้านเรเวนคลอ ยิ้มแสยะเมื่อพวกเขารีบหลีกทางให้โดยบางคนถึงกับกรีดร้องออกมาทีเดียว

            “ก็ว่างั้น” แฮร์รี่ตอบ ผลักรูปปั้นการ์กอยล์ซึ่งขวางหน้าทางเข้าห้องทำงานของดัมเบิ้ลดอร์ “แอปเปิ้ลรสเปรี้ยว” เขาเอ่ย กลอกตาให้กับรหัสผ่านแสนกุ้งกิ้งของผู้เป็นครูใหญ่

            “ตาแก่งี่เง่านั่นไปเอารหัสแบบนั้นมาจากไหน” เดรโกบ่น เดินตามแฮร์รี่ไปตามบันไดซึ่งนำไปสู่ห้องทำงานของดัมเบิ้ลดอร์ คนผมดำหัวเราะเบาๆจนก้องทางเดิน ก่อนจะยกมือเคาะประตูอย่างสุภาพเมื่อเขามาถึงทางเข้า แล้วจึงเดินเข้าไปข้างในเมื่อดัมเบิ้ลดอร์เอ่ยปากเชิญ

            เดรโกนั่งลงบนเก้าอี้ตัวหนึ่งข้างหน้าโต๊ะทำงานของชายชรา ขณะมองแฮร์รี่เดินตามมาอย่างช้าๆปล่อยให้พ่อมดชรารอจนเขาเดินมานั่งเก้าอี้เสร็จสรรพ

            “สวัสดียามบ่ายเด็กน้อย พวกเธออยากดื่มชาสักแก้วมั้ย?” ดัมเบิ้ลดอร์ถาม ผายมือไปทางกาน้ำชา และถ้วยสามใบบนถาดที่บินโฉบลงมาเบื้องหลัง

“ไม่ครับ ขอบคุณ” เดรโกเอ่ย นั่งหลังตรงเชิดจมูกขึ้นอย่างดื้อรั้น แฮร์รี่ได้แต่ส่ายหัวแล้วจับแขนพนักเก้าอี้ที่เขานั่งอยู่เอาไว้

            “อย่างนั้นลูกอมรสมะนาวมั้ย?” พ่อมดชราถาม เขาวางโถลูกอม เดรโกเบะปาก ผลักมันออกไปให้พ้นตาอย่างไม่ใยดี เขามองไปทางชายชราซึ่งนั่งอยู่ตรงหน้า

            “โปรดเข้าเรื่องเสียทีเถอะครับ ผมมีการบ้านที่ต้องเสร็จให้ทันวันพรุ่งนี้” เดรโกพูด เขาเอื้อมมือไปวางไว้บนมือของแฮร์รี่แผ่วเบา

“ฉันผิดหวังอย่างมากกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อวานนี้ และไม่เคยเห็นแฮร์รี่แสดงอาการโกรธเกรี้ยวขนาดนั้นมาก่อน เธอไม่ได้แค่หาเรื่องอันตรายใส่ตัวแฮร์รี่ แต่เธอทำให้นักเรียนคนอื่นๆสามารถเป็นอันตรายได้ด้วยอารมณ์ของเธอ

            ฉันตั้งใจจะพูดว่าฉันเป็นห่วงสุขภาพร่างกายของเธอน่ะนะ และในตอนนี้ ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุดหากเธอกลับไปอยู่ที่บ้านกริฟฟินดอร์  หมวกคัดสรรเลือกเธอให้อยู่ที่นั่น รวมถึงฉันเองก็กลัวว่าเธอจะเรียนไม่จบปีการศึกษานี้ด้วย”

            “คุณจะทำอย่างนั้นก็ได้” เดรโกพูด “และแน่นอนว่าผมHต้องใช้เวลาสักสองสามชั่วโมงในการเก็บสัมภาระ แต่อย่าเพิ่งกังวลไปนะครับ ไม่ว่ายังไงผมก็คิดว่าเราสองคนสามารถย้ายไปที่หอคอยกริฟฟินดอร์ภายในเย็นนี้ทันแน่” เดรโกกระชับมือของแฮร์รี่แน่น รู้สึกตะลึงเล็กๆที่แฮร์รี่ละมือจากการจับแขนเก้าอี้แล้วกุมมือสอดประสานกับเขาแทน

 “มิสเตอร์มัลฟอย ฉันว่าเธอกำลังเข้าใจอะไรผิด แฮร์รี่จะกลับไปที่กริฟฟินดอร์ และเธอจะยังคงอยู่ที่หอพักของสลิธิรินกับเพื่อนร่วมบ้านของเธอต่อไป”

            “ไม่ครับ ผมเองก็คิดว่าศาสตราจารย์กำลังเข้าใจอะไรผิด แฮร์รี่จะไม่มีทางย้ายไปที่ไหนก็ตามโดยไม่มีผม” เดรโกประกาศ เขามองไปยังชายชราและกุมมือแฮร์รี่แน่นขึ้น

            “นั่นไม่ถูกต้อง มิสเตอร์มัลฟอย ฉันรู้ว่าพวกเธอทั้งคู่ใกล้ชิดสนิทสนมกว่าตลอดเวลาที่ฉันพยายามให้พวกเธอผูกมิตรกันอย่างมากเมื่อไม่กี่อาทิตย์ก่อน ถึงกระนั้นฉันก็ไม่อนุญาตให้แฮร์รี่อยาท่ามกลางบรรดาสลิธิริน” ดัมเบิ้ลดอร์เอ่ยเสียงเรียบ ดวงตาสีฟ้าของเขารอคอยปฏิกิริยาของเด็กหนุ่มทั้งสองอย่างสงบ

            “นั่นหมายความว่าอย่างไรครับ หรือกลัวว่าพวกเขาจะทำร้ายผม” แฮณ์รี่โพล่งขึ้นมา ดวงตามรกตฉายแววขมขื่นเล็กน้อยเมื่อมองไปยังศาสตราจารย์ที่เขาเคารพ

“ผมมีตัวเลือกให้คุณหลายข้อ หนึ่ง ผมจะอยู่ในหอพักของสลิธิรินต่อไป สอง เดรโกจะต้องย้ายมาอยู่กับผมที่หอคอยกริฟฟินดอร์ หรือ สาม ศาสตราจารย์จะหาห้องส่วนตัวให้เราสองคนอยู่ด้วยกันก็ได้ครับ และนั่นเป็นเพียงตัวเลือกที่คุณมี โปรดอย่าพยายามแยกเราจากกัน หรือทำให้เรากลับไปเกลียดชี้หน้ากันอีก เพราะจะไม่มีวันนั้นเกิดขึ้น”

            แฮร์รี่ว่า ค่อยๆลุกขึ้นแล้วกระตุกมือของเดรโกให้ลุกตาม ชั่วขณะต่อมาคู่พันธะทั้งสองยืนขึ้น ดวงตาจับจ้องไปทางครูใหญ่ของฮอกวอตส์อย่างคาดโทษ ก่อนจะผินหน้าแล้วเดินออกไปพร้อมกัน เสื้อคลุมสีดำ และสีเงินสะบัดพลิ้วก่อนจะนอนนิ่งสงบบนแผ่นหลังของทั้งคู่

            พวกเขาเดินจากไป ทิ้งเพียงความสับสนไว้บนใบหน้าของอัลบัส ดัมเบิ้ลดอร์

พ่อมดชราผู้มีภาพลักษณ์ของคุณตาใจดีทิ้งตัวลงกับเก้าอี้ช้าๆ หูได้ยินปิดประตูแผ่วเบา ค่อยๆยกถ้วยชาจรดริมฝีปาก เขาจิบน้ำชาเย็นชืดขณะดวงตาที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาหลายปีกำลังจับจ้องไปยังประตูของห้องทำงาน

ตั้งแต่เจาผูกพันธะกับเดรโก มัลฟอย แฮร์รี่กลายเป็นคนที่ยากเกินกว่าจะควบคุม โดยปรกติแฮร์รี่เป็นคนหัวอ่อนและเชื่อฟังไม่ว่าเขาจะพูดอะไร ทว่าหลังจากเขาผูกพันธะ ดูเหมือนว่าแฮร์รี่จะไม่ยอมฟังสิ่งที่เขาพูดแม้แต่น้อย และเริ่มที่จะคบค้าสมาคมกับบรรดาสลิธิริน

            เรื่องราวของพยัคฆ์ผู้พิทักษ์แห่งสลิธิรินถูกเล่าขาน เมื่อใดที่มีคนคุกคามสลิธิรินพวกเขาจะโดนตอกกลับอย่างสมน้ำสมเนื้อ และในตอนนี้แฮร์รี่แทบจะกลายเป็นหนึ่งในสลิธิรินไปแล้ว ถ้าหากเขาไม่ได้แฮร์รี่กลับมาอยู่ในการควบคุมอีกครั้ง

            เขาอาจจะต้องเสียเครื่องมือที่ทรงพลังที่สุดไป

 

Tbc

 

Talk

โอ้โห โคตรเอสเอ็ม ไม่อยากคิดถึงฉากขึ้นเตียงเลย นี่แค่เล้าโลมนะ ฮึก

หลังจากที่กำเดาจัลไหล แล้วก็ร้องไห้เลย เศร้าอะ ตื้นตัน

           เอาล่ะ ความรักเริ่มถูกกีดกัน

           

           

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 226 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #873 Aprilis34 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 00:17
    จ้า เครื่องมือจ้า หลักฐานชั้นดีที่บอกว่าดับเบิ้ลดอร์ไม่ใช่คนดี และไม่เคยเป็นคนดี ทั้งโวลดั้งบี้ ทั้งดับเบิ้ลดอร์ คนนึงก็ฉีกวิญญาณซะจนเป็นบ้า หาความฉลาดจากช่วงยังปกติดีไม่ได้ อีกคนก็ตัวสร้างจอมมาร จอมมารคนแรกก็เพื่อนสนิท จอมมารคนสองก็ลูกศิษย์เก่า แถมยังคิดเอาคนอื่นเป็นเครื่องมือกำจัดจอมมารที่ตัวเองสร้าง ช่างเป็นวีรบุรุษผู้น่ารังเกียจ
    #873
    0
  2. #854 MitsukiCarto (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 01:03
    เรากลัวตับพังจังเลยอ่ะ
    #854
    0
  3. #798 Kurokiri (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 00:11
    ดูเหมือนฟิคเรื่องนี้จะทำให้บทบาทของคนแต่ละคนกลับตาลปัตร//ลูบหน้า

    น่าติดตามนะคะ แต่แอบคิดว่าต้องมีอะไรปวดตับแน่ๆ...
    #798
    0
  4. #758 2H'MIPS (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 02:37
    ทำไมมีแต่คนใจร้ายกับแฮร์รี่จัง
    #758
    0
  5. #693 nicharipaen04 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 12:14

    อัลบัสสสสส

    #693
    0
  6. #679 โลลิค่อน (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 11:11

    อัลบัสคิดจะทำอะไร!!!

    #679
    0
  7. #634 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 10:06
    ดัมเบิลดอร์จะทำอารายยยย
    #634
    1
    • #634-1 indee-indy(จากตอนที่ 22)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:43
      ขอบคุณสำหรับทุกเม้นต์ของคุณเลยน้าา น่านักมาก จุ้บๆๆๆ
      #634-1
  8. #588 MB ._. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 15:50
    ดับเบิลดอร์นี้มัน...จริงๆเลย
    #588
    0
  9. #534 Bebeby (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:57
    มีความแบบ รักนี้โดนกีดกัน ดับเบิลดอร์กลัวอะไรอยู่กันแน่ อย่ามาพยายามที่จะแยกเค้าสองคนออกจากกันนะ เพราะว่ามันไม่ได้ผลหรอกเค้ารักและผูกพัน เข้าใจกันมากกว่าที่คิดนะ
    #534
    0
  10. #508 Corncake (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 21:10
    ทำไมคู่นี้มีความ sm แบบนี้ ฮือออออินี่สกรีมหนักมาก สรุปเรื่องนี้ฝ่ายไหนดีฝ่ายไหนไม่ดีกันแน่ แต่ขอแค่เดรกแฮร์อยู่เคียงข้างกันก็พอแล้ว
    #508
    0
  11. #453 lp-ventus (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 09:34
    ทำไมไม่อ่อนโยนนนนนนนเลยเดรโก ! สมควรที่แมวขี้ยั่วจะงอนเข้านะ แต่ดีแล้วที่เข้าใจกัน ความห่วงของสองฝ่ายนะ

    โอโห ลงท้ายด้วยประโยคเครื่องมือเห็นแฮร์รี่เป็นเครื่องมืออะไรกันไปแล้วเนี้ย
    #453
    0
  12. #430 toki226 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 21 กรกฎาคม 2560 / 01:10
    หวีดฉากบนเตียงมากกกกกกกกก สัมผัสได้ถึงความsm กี๊ดด
    #430
    0
  13. #417 naripultuayati (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 11 กรกฎาคม 2560 / 15:12
    ชักทะแม่งๆเสียแล้วใครดีใครโกงกันแน่
    #417
    0
  14. #381 chs219 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 มิถุนายน 2560 / 10:12
    ทุกอย่างมันดูกลับกันไปหมด ความรู้สึกที่เคยมีต่อกริฟฟินดอร์ แต่เราเข้าใจสรินธิรินมากขึ้น โอ้ยยยยย รัก
    #381
    0
  15. #336 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 1 พฤษภาคม 2560 / 01:21
    ทำไมตาทำแบบเนนนน้
    #336
    0
  16. #333 Promson_oi (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 30 เมษายน 2560 / 19:33
    ดัมเบิลดอร์..พอตเตอร์คือเครื่องมือ? หมายถึงเครื่องมือในการต่อกรก้บจอมมารหรอ? แต่ทำไมถึงมีคำว่า'หัวอ่อน' 'พูดอะไรก็เชื่อไปหมด'...เหยย ทะแม่งๆละ..เราไม่ได้คิดไปเองใช่มั้ย(มาขนาดนี้ละ==) ;---;
    #333
    0
  17. #319 pipk (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 00:34
    ชอบตอนอยู่บนเตียงอะเเบบคือดี สู้ๆนะคะรออยู่
    #319
    0
  18. #313 ChubbyOwl (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 16:52
    ..นิยายไม่แจ้งเตือนอ่าา ถ้าไม่เอะใจกดเข้ามาดูคงไม่ได้อ่าน ฮืออ
    บางทีวอโดมอลอาจจะเป็นฝ่ายดีก็ได้ อิ
    #313
    0
  19. #311 Bonus0924165163 (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 05:08
    รี่เป็นได้แค่เครื่องมือรึไง-*-
    #311
    0
  20. #310 Ning Nong (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 28 เมษายน 2560 / 05:00
    เกลียดตาแก่ดัมบี้ แฮรี่ไม่ใช่เครื่องมือของใครทั้งนั้น!?
    #310
    0
  21. #309 RRJT (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 18:01
    ชอบตอนแฮร์รี่งอนแล้วหันก้นให้เดรโกมากค่ะ นึกภาพตามแล้วน่าร้าก นึกถึงไข่แมวกลมๆแล้วน่าเอ็นดูเชียว
    #309
    1
  22. #308 หล่อไร้ดั้ง (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:32
    นี่เพิ่งเคยอ่านฟิค dm hr ที่สนุกขนาดน้้ครั้งเเรก ฮือชอบอ่ะแปลภาษาสวยมากกกผจะรอฉากขึ้นเตียวนะคะ อิอิ
    #308
    0
  23. #307 WORLDMAS (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 27 เมษายน 2560 / 17:08
    แอพเด็กดีไม่แจ้งเตือน นี่เข้ามาดูเพราะคิดถึงเรื่องนี้ เห็นวันที่อัปเดตแล้วแบบ เฮ้ออ ไมไม่แจ้งเตือนง่ะ แอพเป็นไรฮือออออออ

    อ่านตอนนี้แล้วแบบกลัวดับเบิลดอร์แทนรี่เลยอ่ะ เฮ้อ คนที่คิดว่าเค้าจะดีจะจริงใจต่อเรา ก็เห็นเราเป็นแค่หมาก เพื่อนอย่างรอนที่สนิทก็นินทาว่าร้ายลับหลัง เป็นเราเราก็ไม่อยากกลับไปในที่แบบนั้น อยู่กับเดรกมีความสุขกว่าใครจะอยากห่าง เฮ้อออ
    #307
    0
  24. #306 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 23:26
    ฉากบนเตียงนี่แบบ โอ้โหหหหหห คุณคะะะะ ถ้าเกิดเปลี่ยนอีกหน่อยนี่จำเลยรักเลยนะ

    ดัมทำไร อย่าแยกเขาออกจากกัน เขาจดทะเบียนกันแล้วน--- อ้าวไม่ใช่หรอ ฮืออออออ ตอนนี้นี่มันดีจังง

    ใกล้ดราม่าแล้วสิเนี่ย สู้ๆนะคะไรท์!
    #306
    0
  25. #305 Miss Anna. (จากตอนที่ 22)
    วันที่ 26 เมษายน 2560 / 19:14
    ตาแกดัมบี้ต้องเป็นตัวร้ายแน่นอนทอมถูกหลอกสินะ เราชอบแนวนี้ เราไม่ชอบดัมบี้สักเท่าไหร่หลังจากดูภาคสุดท้าย ดัมบี้เลี้ยงแฮร์รี่เพื่อให้เขาตาย เขาทำเหมือนหนูน้อยของฉันเป็นหนึ่งในหมากบนกระดานของเขา ฉันเกลียดเขา ฉันคิดว่าการได้อ่านนิยายที่ตาแก่นั้นเป็นตัวร้ายนั้นมีความสุขที่สุดจนบางครั้งฉันก็ไม่สนว่ามันจะเป็นคู่ที่ฉันไม่ได้คิดก็ตามแต่มันทำให้ฉันได้อ่านคู่ใหม่ๆและนำมันมาเป็นหนึ่งในคู่ที่ฉันชอบ ขอบอกด้วยความสัตย์จริงฉันเกลียดตาแก่ดัมเบิลดอร์
    จากอันนาลิส
    #305
    0