[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 21 : Chapter 20 When Panther Meets Lion

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,181
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 239 ครั้ง
    22 เม.ย. 60

Chapter 20 – When Panther Meets Lion

 

 

 

รอนนั่งช็อค ปากของเขาอ้าค้างออกมาเป็นนาทีแล้วเมื่อได้ยินบทสนทนาระหว่างแฮร์รี่ และ ดัมเบิ้ลดอร์

แฮร์รี่ท้าเขาดวลในการประลองพ่อมด... เขากลืนน้ำลายอึกใหญ่แม้จะเป็นเช่นนั้น แต่ก็มีบางเรื่องทีมันดีกว่าที่เขาคิดเอาไว้มาก!

เจ้าโง่นั่นประกาศตัวเองว่าเป็นภูติรับใช้ของเฟอร์เรตไปแล้ว ซึ่งมีพยานเป็นคนทั้งฮอกวอตส์

สำหรับพ่อมดคนหนึ่งจะมีอะไรน่าเสียศักดิ์ศรีมากไปกว่าการได้ทำหน้าที่ภูติรับกัน?

เพราะอย่างไรเสีย ภูติรับใช้ ก็คือ ภูติรับใช้ ตำแหน่งนั้นมีไว้สำหรับ สัตว์ ไม่ใช่ พ่อมด

          แฮร์รี่แสดงตัวออกมาว่าเขาอยู่ข้างสลิธิริน ซึ่งเวลานี้พวกสลิธิรินทุกคนถูกมองว่าพวกเขาอยู่ฝ่ายเดียวกับผู้เสพความตายทั้งหมด และ ทุกคนในโรงเรียนทั้งเกลียด และ ทั้งกลัวผู้เสพความตายเสียยิ่งกว่าอะไรดี

            มิเช่นนั้นพวกเขาคงไม่โดนกลั่นแกล้งจากคนทั้งโรงเรียนหรอก จริงมั้ย?

            ถ้า แฮร์รี่ พอตเตอร์ ยังดึงดันทำแบบนี้ต่อไป เขาจะเป็นตัวอะไรได้ ถ้าไม่ใช่ คนทรยศ

แม้จะมีหลายสิ่งที่เขาทั้งอึดอัด และ ไม่เข้าใจ ว่าทำไมแฮร์รี่จึงเลือกที่จะปกป้องมัลฟอยมากกว่าพวกเขา ทว่าด้วยความอคติ และริษยาในใจทำให้เขามองข้ามมันไปอย่างไม่ใยดี

รอยแสยะยิ้มเมื่อเห็นแฮร์รี่พยายามทำการคุกคามดัมเบิ้ลดอร์ ไม้กายสิทธิ์ทรงเรียบหรูแปลกตาซึ่งรอนเดาว่าต้องไม่ใช่ของเจ้าตัวเป็นแน่กำลังชี้ไปทางชายชราโดยที่ปลายของมันปริ่มประกายของเวทย์มนต์เตรียมพร้อมการระเบิดได้ทุกขณะ

และในตอนนี้เหลือเพียงสิ่งเดียวที่เขาต้องทำ

 “ฉันรับคำท้า” เสียงของรอนโพล่งขึ้น ถึงกระนั้นก็ไม่มีใครฟังเขาสักคนเพราะทุกสายตากำลังจับจ้องไปยังผู้เป็นครูใหญ่ และ เด็กชายผู้รอดชีวิต เด็กหนุ่มผมแดงลุกขึ้นจากโต๊ะกริฟฟินดอร์ เดินไปกลางโถงเพื่อเรียกสายตาจากผู้คน เมื่อมีคนสนใจมากขึ้นแล้วเขาจึงตะโกนว่า

“ฉันรับคำท้าของนาย ไอ้คนทรยศ!

.

.

“ฉันไม่อนุญาตให้เกิดการประลองใดใดในโรงเรียนของฉันทั้งนั้น มิสเตอร์พอตเตอร์!” ดัมเบิลดอร์คำรามอย่างเกรี้ยวกราดซึ่งมีเพียงไม่กี่คนนักที่จะเห็นชายชราผู้อารมณ์ดีจะใช้น้ำเสียงนี้

คำตอบที่ได้กลับมาเรียกเสียงคำรามต่ำจากลำคอของแฮร์รี่ซึ่งดูเหมือนเสียงคำรามของพยัคฆ์มากกว่าเป็นเสียงครางต่ำของคน

ดวงตาของเขาวาวโรจน์ ริมฝีปากบิดเบี้ยวขณะที่เขาคำรามแผ่วพร้อมมองไปยังพ่อมดชราด้วยท่าทีของนักล่า บรรดาสลิธิรินเมื่อเห็นดังนั้นก็ตัวแข็งเกร็ง นิ้วมือกระชับไม้กายสิทธิ์ชองตนโดยที่ดวงตาจ้องเขม็งไปทางโต๊ะเบื้องหน้าของบรรดาศาสตราจารย์

 “ฉับรับคำท้าของนาย ไอ้คนทรยศ!

น้ำเสียงที่เปล่งออกมาของรอนกระทบเข้ากับกำแพงหินเข้าสู่โสตประสาทการรับฟังของเหล่านักเรียน แฮร์รี่หลับตา เขายิ้มเล็กๆก่อนจะหันกลับไปทางโต๊ะของกริฟฟินดอร์และหัวเราะเบาๆ

“อ่า รอน นายคิดว่าตัวเองมีดีขนาดไหนกัน”

แฮร์รี่พึมพำ เขานวยนาดไปตามโถงทางเดินเพื่อเผชิญหน้ากับกริฟฟินดอร์หนุ่ม เสื้อคลุมพลิ้วไหวตามจังหวะการเดินคล้ายหมอกควันสีเงิน ดวงตามรกตประกายแวววาวด้วยความยินดีขณะเดินไปยังกึ่งกลางโถงซึ่งมีรอนยืนอยู่โดยมีบรรดาสลิธิรินเดินตามกันไปเป็นพรวน

“จะไม่มีการประลองอะไรทั้งสิ้น!

ดัมเบิลดอร์ตะคอก ทุบโต๊ะตรงหน้าอย่างแรงครั้งหนึ่งส่งผลให้เครื่องเงิน และสิ่งของบนโต๊ะกระโดดขึ้นด้วยแรงที่มี

 “ด้วยความเคารพเป็นอย่างสูงค่ะ ศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์ คุณไม่สามารถยับยั้งการประลองนี้ได้” เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ พูดขึ้น หล่อนลุกออกมาจากโต๊ะของกริฟฟินดอร์ ก้าวขาไปยังกลางโถงอาหารซึ่งมีแฮร์รี่กับรอนยืนอยู่

“กฎของพ่อมดระบุว่า เมื่อการดวลได้รับคำยินยอม จะต้องดำเนินต่อไปจนกว่าการประลองจะเสร็จสิ้น ขอบเขตการประลอง คือ การต่อสู้แบบตัวต่อตัว และเมื่อฝ่ายที่ถูกท้าประลองยอมรับเงื่อนไขการประลองแล้ว จะสร้างข้อผูกพันแก่ทั้งผู้ท้ารวมถึงผู้ถูกท้าด้วย

ดังนั้นการประลองที่จะเกิดจึงควรจะดำเนินไปจนกว่าผู้ประลองฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งประกาศความพึงพอใจของตนออกมา”

หลายคนพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจกับสิ่งที่เฮอร์ไมโอนีจะสื่อออกมา กฎที่หล่อนพูดถึงสามารถตีความได้อีกนัยน์หนึ่งว่าจะไม่มีใครสามารถระงับการประลองได้ทั้งนั้นนอกจากผู้ลงมือประลองเอง

และพวกเขาเชื่อว่าตอนนี้ต่อให้เอาช้างมาฉุดคนทั้งคู่ก็คงเอาไม่อยู่เสียแล้ว

“เธอพูดถูกอัลบัส” ศาสตราจารย์มักกอลนากัลกระซิบ ดวงตามองไปยังสามสหายกริฟฟินดอร์ที่ยามนี้ยืนเรียงกันเป็นรูปสามเหลี่ยมอยู่ตรงหน้า

แม้จะเป็นภาพที่คุ้นตาสำหรับศาสตราจารย์ประจำบ้านสำหรับหล่อนที่คอยรับมือกับจอมสร้างเรื่องทั้งสาม ทว่ายามนี้พวกเขาดูเปลี่ยนไปอย่างน่าเสียดาย

“ฉันเชื่อว่ามันคงจะเป็นการดีที่สุดถ้าปล่อยให้มันดำเนินไป ไม่ว่าจะเกิดขึ้นที่นี่หรือที่อื่น อย่างไรเสียพวกเขาก็จะประลองกันอยู่ดี สู้ให้เขาประลองที่นี่ยังดีกว่า อย่างน้อยเราก็สามารถควบคุมสถานการณ์ได้หากมีอะไรผิดพลาดเกิดขึ้น”

หล่อนกระซิบต่อ จับจ้องมองแฮร์รี่ผู้มีบรรดาสลิธิรินยืนอยู่เบื้องหลัง แล้วจึงมองไปทางรอน ดัมเบิ้ลดอร์ทิ้งตัวกลับไปบนเก้าอี้ ลดไม้กายสิทธิ์แล้วจึงเอามือยึดพนักพึงแขนเอาไว้

“ฉันเห็นด้วย” เขาเอ่ยเสียงแผ่ว หลับตาแล้วทิ้งหัวลงอย่างเหนื่อยอ่อน “ฉันเชื่อว่ามันจะเป็นการดีถ้าหากเธอจัดการเรื่องนี้มิเนอร์ว่า... ฉันไม่อยากจะทำมันสักเท่าไหร่”

มิเนอร์ว่าพยักหน้ารับ เดินออกจากจุดที่หล่อนยืนอยู่ไปยังแท่นประกาศของโรงเรียน หล่อนยกมือขึ้นมากำอย่างสงบนิ่ง วางไว้บนแท่นประกาศ แล้วกวาดสายตามองไปทั่วนักเรียนผู้นั่งอยู่ในห้องโถงอย่างเป็นกังวล

“มิสเตอร์พอตเตอร์ ทางเรายินยอมคำร้องของเธอในการท้าดวลกับมิสเตอร์วิสลี่ย์ ถึงกระนั้น สิ่งที่ฉันเป็นกังวลคือนักเรียนคนอื่นซึ่งอยู่ที่นี่ หากเธอต้องจะประลองมันจะต้องอยู่ในของเขตที่ถูกจัดเตรียมไว้”

ศาสตราจารย์มักกอลนากัลประกาศ ส่งสายตาปรามบรรดาเด็กนักเรียนที่เริ่มส่งเสียงเชียร์ แล้วจึงผินหน้ามาทางเฮอร์ไมโอนี่

“มิสเกรนเจอร์ ฉันอยากให้เธอจัดการเรื่องของสถานที่การประลอง เพราะดูเหมือนเธอจะมีความรู้เกี่ยวกับเรื่องนี้อยู่พอตัว”

“เป็นเกียรติอย่างสูงในการได้ช่วยคุณค่ะศาสตราจารย์มักกอลนากัล”

เฮอร์ไมโอนี่ตอบรับ มองไปทางแฮร์รี่ผู้มีบรรดาสลิธิรินคอยตะโกนเชียร์อยู่เบื้องหลัง ดวงตาของเขาเปล่งประกายอย่างพอใจ คนผมดำยกยิ้มมุมปากเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้ามาทางหล่อน

“ยอดเยี่ยม ขณะที่เธอจัดเตรียมสถานที่ประลอง ฉันจะจัดการกับห้องโถงนี้เอง”

มักกอลนากัลเอ่ย เรียกหานักเรียนปีหกและปีเจ็ดหลายคนมาสั่งการ ขณะที่เธอเตรียมจัดแจงห้องโถงให้พร้อมสำหรับการประลองที่จะเกิดขึ้น

เฮอร์ไมโอนี่ยืนนิ่งอยู่หน้ารอน และ แฮร์รี่ ดวงตาจับจ้องไปยังคู่คนทั้งสองยืนอยู่เพื่อให้พวกเขาเตรียมพร้อมสำหรับการจัดแจงเงื่อนไขการประลอง เมื่อคนทั้งสองพยักหน้ามาทางหล่อน เฮอร์ไมโอนี่จึงเริ่มแจกแจงเงื่อนไขเพื่อให้ตรงกับความพอใจของพวกเขา

“นายทั้งคู่จะต้องเลือกไม้สองในการนับแต้ม และเนื่องจากแฮร์รี่เป็นฝ่ายท้าประลอง ดังนั้นนายจึงสามารถเลือกรูปแบบโลหิตในการประลองได้” หล่อนชี้แจง ถ้อยเสียงใสกังวานก้องในห้องโถง ผู้คนทั้งโรงเรียนจับจ้องไปยังคนทั้งสามราวกับตกอยู่ในภวังค์

 

“ฉันขอเลือกแบบสามโลหิต”

แฮร์รี่ประกาศ มองไปทางดวงตาสีน้ำตาลของเฮอร์ไมโอนี่ขณะที่เจ้าหล่อนจ้องมาทางเขาตาไม่กระพริบ ดวงตามรกตเบิกบานขณะที่นักเรียนหลายรายอ้าปากค้างเมื่อได้ยินคำพูดนั้น

การประลองแบบสามโลหิต คือ รูปแบบการประลองที่อันตราย และเกิดเหตุผิดพลาดจนผู้ประลองเสียชีวิตมากที่สุดรูปแบบหนึ่ง ดังนั้นเพื่อหลีกเลี่ยงการประลองที่เสี่ยงชีวิต บรรดาผู้วิเศษจึงมิได้ใช้บ่อยครั้งนัก

เงื่อนไขของมันเป็นดั่งชื่อผู้ทำให้อีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บโดยสามารถถึงขั้นเลือดตกยางออกได้ครบสามครั้งก่อน จะเป็นผู้ชนะในการประลอง

เฮอร์ไมโอนี่พยักหน้ารับและหันไปทางรอน

 

“โปรดเลือกไม้สองของนาย” หล่อนกล่าว ริมฝีปากบิดเบี้ยวเล็กน้อยกับท่าทีของเขาที่แสดงออกมา

“เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เธอจะเป็นไม้สองให้ฉันได้มั้ย?” รอนเอ่ย เอื้อมมือทั้งสองข้างเข้าไปเกาะกุมมือนุ่มของคนรัก

“ฉันขอปฏิเสธข้อเสนอ” เฮอร์ไมโอนี่พูด หล่อนเชิดคาง เรียกเสียงกระซิบกระซาบให้ดังขึ้นมาในห้องโถงทันที รอนอ้าปากค้าง ดวงตาถลึงมองไปทางแฮร์รี่ผู้หัวเราะในลำคออย่างขบขัน

 

รอนมองกลับไปทางกริฟฟินดอร์ผู้อยู่ทางโต๊ะทานอาหาร ไม่มีใครกล้าสบตาของเขาสักคน กวาดสายตามองไปทั่วห้อง เขาไม่พบใครเลยที่จะสามารถยอมเป็นไม้สองให้เขาได้

แน่ล่ะ ไม่มีใครกล้าพอที่จะทำให้แฮร์รี่ พอตเตอร์โกรธ

“ฉันจะเป็นไม้สองให้นายเอง” น้ำเสียงของหญิงสาวดังขึ้นมาจากกลุ่มของสลิธิรินที่ยืนออกันอยู่ กลุ่มคนในเครื่องแบบของบ้านงูถูกผลักออกจนยอมหลีกทางให้กับผู้ที่เป็นเจ้าของเสียงแต่โดยดี

แพนซี่ พาร์กินสัน ยืนอยู่หน้าคนทั้งสามอย่างภาคภูมิใจ แม้จะอดหัวเสียที่โดนคลื่นฝูงชนพัดให้ออกมายืนเป็นตัวประกอบหลังแฮร์รี่ พอตเตอร์คนดังทั้งๆที่ตั้งใจจะเดินหนีอยู่บ้าง กระนั้นหล่อนก็ยังคงภาพลักษณ์ของผู้มีเลือดบริสุทธิ์ และ หนึ่งในตระกูลที่อยู่ในรายนามยี่สิบแปดสกุลศักดิ์สิทธิ์เอาไว้อย่างดีเยี่ยม ดวงตาท้าทายผู้ที่กล้ามีคำถามกับการตัดสินใจของตน

รอนยักหน้าอย่างผ่อนคลายเมื่อเขาสามารถหาไม้สองให้ตัวเองได้แล้ว เฮอร์ไมโอนี่แค่นเสียงหายใจ แล้วจึงหันหน้ามาทางแฮร์รี่

 

“โปรดเลือกไม้สองของนาย”

หล่อนพูด เลิกคิ้วถามเมื่อมองมา แฮร์รี่ยิ้ม เขาส่ายหน้าปฏิเสธข้อเสนอที่ส่งมาเงียบๆ

“ไม้สองของฉัน คือ เบลส ซาบินี่” แฮร์รี่เอ่ยหันหลังกลับไปมองทางสลิธิรินซึ่งยืนอยู่เบื้องหลัง พวกเขาไม่มีใครโต้แย้งการตัดสินใจนั้น ยักหน้ายินยอมโดยดุษฎี

“ไม้สองได้ถูกกำหนดเรียบร้อยแล้ว สำหรับกติกาของเรา มีข้อบังคับเพียงสองอย่างสำหรับการประลองแบบสามโลหิต คือ นายห้ามทำให้ฝ่ายตรงข้ามเสียชีวิต และไม่สามารถใช้คำสาปโทษผิดสถานเดียวได้” เฮอร์ไมโอนี่ชี้แจง มองไปพ่อมดทั้งสองที่พยักหน้ารับอย่างเข้าใจ

“นายทั้งคู่มีข้อเสนออะไรอีกหรือเปล่า?” หล่อนพูดวรรคสุดท้ายของการกำหนดเงื่อนไขของการดวล

“ฉัน จริงๆมีอีกนิดหน่อยที่อยากให้เพิ่มเติม” แฮร์รี่คำรามต่ำ คมเขี้ยวคู่งามสะท้อนปลายกับเทียนไขซึ่งลอยเท้งเต้งอยู่บนเพดานของฮอกวอตส์

“ทุกบาดแผลจะต้องเยียวยาเองโดยธรรมชาติ สามารถให้ใช้เวทย์มนต์ในการรักษากระดูกได้ ถ้าร้าวหรือแตกหัก แต่สำหรับบาดแผลตามร่างกายที่ได้รับจากการแข่งขันห้ามใช้เวทย์มนต์เยียวยาใดใดทั้งสิ้น”

พวกเขาอ้าปากค้างเป็นรอบที่ร้อยของวันกับคำพูดคำจาของเด็กชายผู้รอดชีวิต

“ยอมรับข้อเสนอ” เฮอร์ไมโอนี่กระซิบ น้ำตาคลอขึ้นมาเล็กๆเมื่อมองไปยังคนทั้งคู่ รอนพยักหน้ารับ เด็กสาวไม่แม้แต่จะมองหน้าเขา หล่อนหันไปหาแฮร์รี่

“ฉันขอโทษแฮร์รี่”

หล่อนกระซิบแผ่ว เอื้อมมือออกไปจับกับแฮร์รี่ เลื่อนจดหมายออกมาจากเสื้อคลุมโดยทำให้มันแนบเนียนที่สุด แฮร์รี่เขย่ามือเป็นสัญญาณว่าเขาได้รับจดหมายแล้ว

“ฉันเข้าใจเฮอร์ไมโอนี่” เขายิ้มเบาๆขณะมองไปที่ใบหน้าของหล่อน “ฉันยกโทษให้เธอ ไม่ว่าจะที่ไดแอกอน หรือ วันนั้นที่ห้องนั่งเล่น แต่นั่นไม่ได้หมายความว่าฉันจะไม่โกรธเธอ เราคงเป็นเพื่อนกันไม่ได้อีกแล้ว”

เขาก้มหัวลงเล็กน้อยให้กับแม่มดผู้นิ่งงัน เด็กหนุ่มก้าวเข้าไปหาบรรดาสลิธิรินที่อยู่เบื้องหลังเขาอย่างเด็ดเดี่ยว

.

.

ศาสตราจารย์สเนปตามหลังสองสลิธิรินตัวใหญ่กลับไปที่ห้องนั่งเล่นรวมของพวกเขา เจ้าเด็กทึ่มทั้งสองไม่มีใครเปิดปากพูดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นเลยแม้แต่คนเดียว ถ้าให้เขาเดามันจะต้องเป็นเรื่องที่ยิ่งใหญ่พอๆกับการเปิดตัวของเด็กพอตเตอร์เป็นแน่

เขารีบเข้าหอพักใต้ทะเลสาปของสลิธิรินอย่างว่องไว กวาดสายตามองนักเรียนที่นั่งนิ่งอยู่โดยรอบ เป็นเบลส ซาบินี่ที่ลุกขึ้นมาจากที่นั่งของตนแล้วจ้ำอ้าวมาทางเขาทันที

“ไข่เมอร์ลินเป็นพยาน ศาสตราจารย์! ผมคิดว่าคุณจะไม่มาเสียแล้ว!

เขาร้องลั่นเหมือนเด็กหลงทางที่เพิ่งเจอพ่อ เด็กหนุ่มคว้าแขนของเซเวอร์รัสและพาเขาตรงดิ่งไปยังห้องส่วนตัวของเดรโก

เบลสเปิดประตูออกอย่างแผ่วเบา เขาจูงร่างของศาสตราจารย์ประจำบ้านไปยังเตียงซึ่งมีเดรโกนอนอยู่ให้ใกล้ขึ้น ลูกทูนหัวของเขาพลิกตัวไปมาอย่างยากเย็น และร้องออกมาเบาๆอย่างเจ็บปวด

“เกิดอะไรขึ้น?” เซเวอร์รัสถาม ค่อยๆตรวจดูบาดแผลตามร่างกายของผู้เป็นลูกทูนหัว

“วีเซิลวิ่งออกมาจากรู เดรโกบอกว่าเขาโดนทำร้ายอย่างไม่มีสาเหตุ” เบลสอธิบาย เท้าสะเอวมองเดรโกร้องโอดโอยขึ้นมาอีกครั้งเมื่อได้รับการสำรวจบาดแผลจากพ่อทูนหัว

“อ่า... เพราะแบบนี้นี่เองพอตเตอร์เลยเป็นบ้าเป็นหลังอย่างกับฆาตกรอำมหิต” เซเวอร์รัสพึมพำ นิ้วมือลูบผ่านแผลบนศีรษะของเดรโก “แผลบนศีรษะนั้นโดนกระแทกอย่างแรง-- มันคงเป็นแผลที่แย่ที่สุดแล้วจากทั้งหมด นอกจากนี้ยังมีแผลที่เกิดจากของมีคม และแผลฟกช้ำ มีอะไรมิสเตอร์ซาบินี่” เขาเลิกคิ้วถามเมื่อเบลสทำหน้าทำตาเหลอหลา

“คุณรู้! คุณรู้ว่าเดเมียน คือ แฮร์รี่” เบลสอ้าปากพะงาบๆ ดวงตามองไปทางพ่อมดผู้แก่กว่าอย่างตระหนก

“มันก็ออกจะชัดเจนขนาดนั้น” เซเวอร์รัสตอบ เขาส่ายหน้าอย่างขบขันไปที่ผู้เป็นลูกศิษย์แล้วสั่งให้ปีสามคนหนึ่งซึ่งยืนปั้นจิ้มปั้นเจ๋ออยู่หน้าประตูให้ไปนำกระปุกน้ำยาจากห้องของเขา ก่อนที่เบลสจะหาเสียงของตัวเองพบ เสียงอึกทึกครึกโครมก็ดังเข้ามาจากประตูทางเข้าบ้านของสลิธิรินจากบรรดานักเรียนที่เปิดเข้ามา

“เบลส! แฮร์รี่ให้นายเป็นไม้สองของเขา เขาเพิ่งท้าวีเซิลในหารประลองพ่อมด และดัมเบิลดอร์อนุญาต!

เป็นอีกครั้งที่เขาอ้าปากค้างอย่างตกใจ มือยันเข่าที่เริ่มอ่อนลงเมื่อได้ยินคำพูดนั้น เขาพยายามหาลมหายใจของตัวเอง

ไข่เมอร์ลิน! นี่มันเรื่องบ้าอะไรกัน

บรรดานักเรียนส่วนมากยังแห่เข้ามาไม่ขาดสาย บางคนกลับเข้าไปที่ห้องส่วนตัวของตน และกลับออกมาด้วยธงสามเหลี่ยมสีเขียวและสีเงินที่พวกเขาใช้เชียร์ในการแข่งขันควิดดิช เซเวอร์รัสกลอกตาก่อนจะลงมือรักษาเดรโก เพิกเฉยเสียงโหวกเหวกที่ดังขึ้นในห้องนั่งเล่น

.

.

แฮร์รี่เดินไปเดินมา ดวงตาของเขายังคงจับจ้องไปที่รอนซึ่งอยู่อีกฝั่งของห้องโถง โต๊ะทานอาหารของทั้งสี่บ้านอันตรธานหายไปถูกแทนที่ด้วยอัฒจันทร์สี่สีอยู่ตามผนัง ฝั่งซ้ายเป็นของสลิธิริน และ เรเวนคลอ ฝั่งขวาเป็นของกริฟฟินดอร์ และ ฮัฟเฟิลพัฟ ตอนนี้พวกมันถูกเติมเต็มด้วยนักเรียนจากทั้งสี่บ้าน บางคนปรับตัวอย่างรวดเร็ว บ้างโบกธงสีเขียวเงินของสลฺธิริน บ้างโบกธงสีแดงของกริฟฟินดอร์ ทว่าบางคนยังนั่งมึนดูเหมือนยังคงตกใจไม่หายกับสิ่งที่เกิดขึ้นปุบปับระหว่างมื้ออาหาร

แฮร์รี่มองศาสตราจารย์มักกอลนากัลกำลังเดินไปยังที่ของตนบริเวณโต๊ะของศาสตราจารย์ ซึ่งเป็นโต๊ะโต๊ะเดียวที่ไม่ถูกยกออกไปไหน บริเวณกลางโถงถูกกำกับคาถาป้องกันขั้นสูงเป็นโดมแก้วเวทย์มนต์เพื่อไม่ให้นักเรียนได้รับลูกหลงจากคาถาของผู้ประลอง และห้ามมิให้ผู้ใดสอดมือระหว่างเกิดการประลองด้วย เจ้าของดวงตามรกตสลัดความเมื่อยขบตามตัวออกไป แกล้งคำรามใส่บรรดาเรเวนคลอที่อยู่บนอัฒจันทร์จนพวกนั้นกลายเป็นลูกนกตัวสั่นงันงกในรังแทบจะทันที

“แฮร์รี่” เขาหันกลับไปตามเสียงเรียก มองเห็นเบลสที่แทรกฝูงชนซึ่งกำลังแห่ไปนั่งบนอัฒจันทร์ของบ้านตนมาทางเขา

“เบลส” เขาพึมพำ ดวงตามองไปยังเหยื่อของเขาในวันนี้อีกครั้ง

“นายเลือกประลองโลหิตไหน?” เบลสถาม เขาผินหน้ามองไปตามแฮร์รี่ก็พบรอนยืนอยู่ โดยมีแพนซี่ข้างกาย “แพนซี่เป็นไม้สองให้ไอ้บ้านั่น!

“สามโลหิต และ ใช่ เธอทำแบบนั้น” ดวงตามรกตลุกโชนเมื่อมองไปยังคนทั้งคู่

“อย่าให้เดเมียนควบคุมนายแฮร์รี่ ถ้าใช้เขามากเกินไปรังแต่จะทำให้นายเจ็บตัว”

เบลสเตือน เขย่าไหล่ของแฮร์รี่เรียกสติ ก่อนจะไปยืนประจำที่ไม้สองเพื่อทำหน้าที่นับแต้มนอกโดมเวทย์มนต์ เขามองตามแฮร์รี่ที่ย่างเท้าเข้าไปกลางห้องโถง

แฮรืรี่ยืนประจันหน้ากับรอน มองลึกลงไปในดวงตาของกันและกัน เขามองไปยังรอนที่ขยับไปมาอย่างกระสับกระส่าย ประสาทสัมผัสของเดเมียนในตัวเขาได้กลิ่นของเหงื่อ และ ความกลัว แฮร์รี่หลับตา พึงพอใจกับกลิ่นของเหยื่อตรงหน้า

“ขอให้ทุกคนอยู่ในความสงบ” น้ำเสียงของศาสตราจารย์มักกอลนากัลดังขึ้น ขณะที่เสียงพูดคุยเซ็งแซ่ราวนกกระจอกแจกรังเมื่อครู่จะค่อยๆเงียบไป

เป็นสัญญาณว่าการประลองของพ่อมดกำลังเริ่มขึ้นแล้ว

“การประลองนี้ คือ การประลองระหว่าง มิสเตอร์แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ มิสเตอร์โรนัลด์ วีสลี่ย์ โดยจะเป็นการประลองแบบสามโลหิต

มิสพาร์กินสันจะเป็นไม้สองให้แก่มิสเตอร์วีสลี่ย์ และ มิสเตอร์ซาบินี่จะเป็นไม้สองให้แก่ มิสเตอร์พอตเตอร์ การประลองครั้งนี้ได้รับคำยินยอมแล้ว

ขอเปิดการประลอง ณ บัดนี้”

หล่อนทิ้งตัวลงอย่างช้าๆโดยที่สายตายังคงจับจ้องไปยังคู่ประลองกลางห้องโถง

 

แฮร์รี่ และ รอนยกไม้กายสิทธิ์ของตนแนบใบหน้าแล้วโค้งทักทาย เขาส่งเสียงหัสเราะคิกคักเล็กน้อยอย่างกวนประสาทเมื่อพวกเขาหันหลังให้แก่กัน ทั้งสองนับจำนวนก้าวอย่างมั่นคงขณะเดินไปอีกฝั่งของห้องโถงกว้าง อ่า เขาหวังว่ารอนจะไม่หมดแรงไปเสียก่อน

            เสียงของรองเท้าบูทบดกับพื้นหินดังขึ้นขณะที่รอนหันหลังกลับมาก่อนที่จะเดินไปจนสุดทาง ดูเหมือนว่าเพื่อนคนนี้ของเขาชื่นชอบการแทงข้างหลังเสียจริง

แฮร์รี่หันหลังกลับมาทันควัน พลิกตัวเล็กน้อยให้คาถาที่ส่งมานั้นผ่านไหล่เขาไปอย่างสบายๆ

“ใช้เอกเปลลิอามัสไม่ง่ายไปหน่อยหรอ นี่นายคิดว่าฉันจะออมมือให้รึไงกัน?” แฮร์รี่เยาะเย้ย ดวงตาเปล่งประกายความสนุกสนานขณะที่อีกฝ่ายกำลังยืนเหวอ

“เฟอร์นันคูลัส!” รอนตะโกน สะบัดไม้มาทางจุดที่แฮร์รี่ยืนอยู่

“โพรเทโก้” แฮร์รี่คาถาอย่างเอื่อยเฉื่อย ยกยิ้มเมื่อคาถาที่ถูกส่งมาชนเข้ากับปราการของเขาและละลายลงไป ยกไม้ของเดรโกขึ้นมา เขาหัวเราะเบาๆก่อนจะร่ายเวทย์มนต์ที่อันตรายออกมาเป็นคาถาแรก “เซ็กตรัมเซมปร้า!

รอนลงไปนอนกองกับพื้นขณะที่เขารับคาถานั้นเต็มๆ ผิวของเขาปรากฏรอยเฉือนเป็นริ้วๆตามแขนและใบหน้าจนเลือดไหลซึมขณะที่ปราการเวทย์มนต์ของเขาสลายไปเนื่องจากไม่สามารถต้านทานความรุนแรงของเวทย์มนต์นั้นได้

แฮร์รี่ย่างสามขุมไปทางรอนผู้ที่ตัวงอเป็นกุ้งอยู่บนพื้น

“แรกโลหิต!” เบลสตะโกนดังลั่น สะดุ้งเล็กๆเมื่อเห็นรอยแผลของวีเซิลที่เกิดขึ้นจากคาถาเพียงคาถาเดียว

“ไฟไนต์ อินแคนทาเท่ม!” รอนกรีดร้องออกมา เขาพยายามที่จะหยุดการโจมตีของแฮร์รี่ ทว่ามันกลับพลาดเป้า คนผมแดงตัวสั่นเทาขณะที่เขานอนอยู่บนพื้น รับรู้ได้ถึงสัมผัสเย็นเฉียบของโลหิตสีแดงฉานที่รินไหลไปตามร่างกาย

“บอกตามตรงนะ ฉันคิดว่าฉันฝึกนายมาดีกว่านี้” แฮร์รี่แค่นเสียง เดินวนรอบร่างของกริฟฟินดอร์หนุ่มที่ยังคงตัวสั่นไม่หยุดหย่อนโดยมีรอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้า เสียงกระดิ่งเงินดังอย่างสุขสันต์เมื่อเขาก้มหัวลงมองคู่ประลองซึ่งนอนอยู่แทบฝ่าเท้าของเขา

“เอกซ์เปลลิอามัส” 

อนคำราม กระแสเวทย์มนต์กระแทกร่างของแฮร์รี่ ส่งผลให้เขาลอยขึ้นไปในอากาศทางโต๊ะของศาสตราจารย์ แฮร์รี่มองไปยังลำแสงที่พุ่งมา เขาร่ายคาถาโพรเทโก้ปรากฏปราการเวทย์มนต์เป็นเกราะอ่อนทันควันป้องกันตัวเขาให้ได้สัมผัสกับเวทย์มนต์ ทว่าด้วยแรงที่ส่งทีก็ยังคงทำให้เขาลอยขึ้นไปอยู่ดี คนผมดำยิ้มเมื่อเขาคิดวิธีลงจอดอย่างปลอดภัย เสื้อคลุมสีเงินรุ่มร่ามค่อยๆคลุมร่างกายของเขาและกลายเป็นเนื้อเดียวกัน

นี่เป็นครั้งแรกตั้งแต่เขาแปลงเป็นแอนิเมจัสโดยมีเสื้อผ้าติดกาย แฮร์รี่ปัดกระแสเวทย์มนต์ด้วยอุ้งเท้าแกร่ง ปล่อยให้แรงโน้มถ่วงดึงร่างกายหนักๆของแพนเตอร์สู่พื้น หางส่ายไปมาเมื่อเขาเริ่มทรงตัวกลางอากาศได้อย่างถนัดถนี่ จนในที่สุดร่างสง่างามของพยัคฆ์ก็ยืนคำรามอยู่บนโต๊ะของศาสตราจารย์อย่างสง่างาม

“ไร้โลหิต!” แพนซี่พูด นึกโมโหที่แฮร์รี่สามารถหลีกเลี่ยงการโจมตีที่สามารถจบการประลองได้

แพนเตอร์เดินไปมาบนโต๊ะของศาสตราจารย์ โดยที่พวกเขายังคงนั่งนิ่งสงบราวกับรูปปั้น มองรอนขืนตัวขึ้นมาดูเหมือนว่าความเจ็บของเขาจะไม่ได้ลดความดันทุรังให้ลดลงได้เลย เดเมียนกระโจนลงมาจากโต๊ะ ร่างกายของแพนเตอร์หลบหลีกคาถาอย่างปราดเปรียวสง่างามก่อนจะกระแทกเข้าที่ข้างตัวของรอน

เขี้ยวคมจมลึกเข้าไปในข้างลำตัวของคนผมแดง ฉีกกล้ามเนื้อและเส้นเอ็นจนขาด เขาถอนเขี้ยวออกมา ชื่นชมผลงานของตนอย่างพึงพอใจ

“สองโลหิต!” เบลสหวีดร้อง สบตากับแพนซี่ที่อยู่อีกฟากของห้องโถง ยิ้มมุมปากให้กับใบหน้าเหลอหลาของหล่อน

ดวงตามรกตทอประกายวิบวับแข่งกับขนกำมะหยี่ของเจ้าแมวยักษ์ รอนร้องลั่น เขาเตะเข้าที่หัวของแพนเตอร์ด้วยแรงทั้งหมดที่มี เดเมียนไม่สามารถรับลูกเตะกะทันหันนั้นได้ทัน เลือดหยดหนึ่งไหลออกมาจากแผลที่เกิดจากลูกเตะของรอนตรงกลางหน้าผาก

 “แรกโลหิต!” แพนซี่ยิ้มอย่างสุขสันต์ ยกนิ้วให้เบลสก่อนจะส่งเสียงเชียร์รอน และปรบมือเสียงดังอยู่คนเดียว

เดเมียนถอยออกมาจากรอน ผ้าคลุมสีเงินที่รวบไปกับตัวของเขาปรากฏขึ้นมาอีกครั้งเมื่อเขาคืนร่างกลับเป็นมนุษย์ด้วยความรวดเร็ว แฮร์รี่ยืนขึ้นอย่างครุ่นคิด ปาดเลือดที่ไหลลงมาจากบาดแผลแล้วถอนหายใจ

“ฉันคิดว่าต้องจบเรื่องนี้ก่อนที่จะทนไม่ไหวจนกระชากคอหอนายออกมาแล้วล่ะ”

แฮร์รี่พูด เดินไปรอบโดมแก้วเวทย์มนต์ขณะที่ฟังเสียงของรอนพยายามยืนขึ้นอย่างหนักหน่วง

บรรดานักเรียนทั้งสี่บ้านนั่งเงียบ บางคนถึงร้องไห้ออกมาจนตาแดงก่ำให้แก่ความรุนแรงกลางห้องโถงที่พวกเขากลายเป็นสักขีพยาน และมีบางคนที่รู้สึกทั้งชื่นชม หลงใหลแฮร์รี่ พอตเตอร์ ผู้งดงามและร้ายกาจซึ่งกำลังยืนอยู่เบื้องหน้าพวกเขา

เขายกนิ้วขึ้นมาแล้วดึงกระดิ่งเงินบนปลอกคอที่สวมอยู่เล็กน้อย ส่งกระแสจิตผ่านพันธะไปหาเดรโก ริมฝีปากอิ่มบิดเบี้ยวอย่างมีโทสะเมื่อเขาพบเพียงความมืดมนสุดไขว่คว้า แฮร์รี่คำรามต่ำ หันไปทางรอนที่ยืนด้วยเนื้อตัวสั่นเทิ้มกลางใจห้องโถง แฮร์รี่ยกไม้กายสิทธิ์ของเดรโกขึ้นมาช้าๆ สบตาดับรอนก่อนที่จะร่ายคาถาสุดท้ายที่จะจบการประลองนี้ลงทันที

“ออปพังโก้!

เครื่องเงินบนโต๊ะของศาสตราจารย์บินไปทางรอน มันกระแทกตามลำตัวและศีรษะของเขาอย่างโหดเหี้ยม รอนสลบไปแล้ว เขากระอักเลือดคำสุดท้ายด้วยแรงจากเครื่องเงินที่กระแทกตัวเขาเข้าอย่างจัง ยามนี้มีเพียงเสียงร้องไห้กระซิกจากทางกริฟฟินดอร์

“สามโลหิต!” เบลสตะโกน เขาเข้ามาในโดมแก้วเวทย์มนต์ไปหาแฮร์รี่ผู้มองวีเซิลกริฟฟินดอร์ที่สลบไสลด้วยใบหน้าของผู้ชนะ

“ฉันพอใจแล้ว” แฮร์รี่เอ่ยเสียงเรียบ ท่าทางสบายๆของเขาทำให้หลายคนต้องขยี้ตาอีกทีเพื่อมองว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ที่ยืนอยู่ใช่แฮร์รี่ พอตเตอร์คนเดียวกับที่ดูร้ายกาจเมื่อครู่นี้หรือเปล่า

เขาพยักหน้าให้แก่บรรดาบุคลากรซึ่งซึ่งนั่งอยู่บนโต๊ะเบื้องหน้า

แฮร์รี่ย่างเท้าออกจากโถงหลัก ตามมาด้วยเสียงเฮของบรรดาสลิธิริน ที่หลายคนยังพากันสะบัดธงสีเขียวเงินอย่างบ้าคลั่ง

คนผมดำผลักบรรดาฮัพเฟิลพัฟที่ยืนอออยู่หน้าประตูให้พ้นทาง กระทบไหล่หลายคนโดยไม่ใส่ใจ ตอบจนนี้เขาสะสางความแค้นไปแล้ว เปลี่ยนร่างของเขาเป็นเดเมียน โดยให้เสื้อคลุมสีเงินกลืนเข้าไปกับผิวหนังอีกครั้ง ปล่อยให้สัมผัสของแพนเตอร์ทำงานอย่างหนักหน่วง เจ้าแมวยักษ์วิ่งไปตามโถงทางเดิน เพิกเฉยนักเรียนที่เดินผ่านไป

ขนกำมะหยี่ของเขาประกายวิบวับเมื่อต้องแสงของดวงจันทร์ ดวงตามรกตวูบไหวเมื่อเขาพยายามเร่งความเร็วไปหาเดรโก

วิ่งเหยาะๆไปตามทางเดินเข้าหอพักสลิธิริน ค่อนข้างตกใจที่รูปภาพเสมือนจริงซึ่งเปรียบเสมือนประตูถูกเปิดออก ก่อนที่จะเดินเข้าไป

เซเวอร์รัสยืนอยู่กลางทางเข้า ดวงตาสีดำขลับวาวโรจน์เมื่อเขามองไปยังแพนเตอร์ตรงหน้า แฮร์รี่ส่งเสียงขู่คำรามเป็นการเตือน ตระหนกเล็กน้อยเมื่อเซเวอร์รัสทำเพียงเลิกคิ้วแล้วหลีกทางให้แพนเตอร์เดินเข้าไปในห้องนั่งเล่น

แฮร์รี่เร่งสาวเท้าเข้าไปในห้องของเดรโก หยุดขาเมื่อสเนปเอ่ยบางสิ่งขึ้นมา

“เขารอเธออยู่” พ่อมดผู้แก่กว่ากระซิบแผ่ว พอให้แพนเตอร์ได้ยิน ร่างของค้างคาวแห่งคุกใต้ดินยังคงยืนอยู่ตรงหน้าทางเข้า แฮร์รี่หันกลับไปทางที่สเนปยืนอยู่ ดวงตามรกตจับจ้องไปยังดวงตาสีดำขลับอย่างครุ่นคิดแล้วพยักหัวรับ หูของเขาไปยินเสียงปิดประตูแผ่วเบา แฮร์รี่เดินเข้าทางประตูห้องของเดรโก เขาครางฮือเล็กน้อย แล้วประตูห้องก็ถูกเปิดออก

ภายในห้องมืดสนิท แสงหนึ่งเดียวที่มีอยู่ คือ แสงของเทียนซึ่งจุดอยู่บนแท่นจุดเทียน เขาหยุดอยู่ข้างเตียง เขามองลงไปที่ดวงตาสีซีดของเดรโก มีขาวยื่นออกมา ดึงปลอกคอให้เขาเข้าไปใกล้ตัวมากขึ้น

“นายไปไหนมา?” เดรโกถาม วางมือแนบแก้มอุ่นของเจ้าแมวยักษ์ แย้มยิ้มกระแสเวทย์มนต์กระซิบผ่านร่างของแพนเตอร์ เมื่อมันจางลง กลายเป็นว่ามือของเขาวางอยู่บนกลุ่มผมดำขลับของแฮร์รี่ซึ่งนั่งอยู่บนพื้นแทนที่จะเป็นบนหัวทุยๆของเดเมียน

“จัดการปัญหายอกอกของเรา” แฮร์รี่ตอบ ยกมือขึ้นเกลี่ยเส้นผมที่ปรกหน้าของเดรโก คนผมบลอนด์ลูบผ่านรอยแผลบนหน้าผากของแฮร์รี่ ขมวดคิ้วอย่างขุ่นหมองเมื่อเขาสัมผัสได้ถึงเลือดอุ่นๆ

“นายโอเค.รึเปล่า?” เขากระซิบ ดวงตาใกล้ปิดลงด้วยผลข้างเคียงของน้ำยาซึ่งเซเวอร์รัสป้อนให้ 

“ฉันสบายดี ไม่เคยสบายดีไปกว่านี้อีกแล้ว” แฮร์รี่ยิ้ม เอี้ยวตัวไปจุมพิตที่ริมฝีปากของเดรโกแผ่วเบา ขณะที่เดรโกถอนหายใจและจมลงไปสู่ห้วงนิทรา

แฮร์รี่ยันตัวขึ้น เขาปลอดเสื้อคลุมออกแล้วจึงปีนขึ้นเตียง ซุกตัวในผ้าห่มอุ่มข้างเดรโก โอบแขนรอบเอวของคนตัวสูงกว่า แฮร์รี่หลับตา

ปล่อยตัวปล่อยใจให้ผ่อนคลายไปกับกลิ่นหอมของวานิลลาประจำตัวของเดรโกแล้วหลับไป

 

            Tbc

 

            Talk

            ช็อคมาก เพสเนื้อเรื่องลงในเวิร์ดแล้วแทบร้องกรี้ด สิบเจ็ดหน้าพอดีไม่ขาดไม่เกิน... อร่อก เป็นลม แฮร์รี่นี่จัดหนักทั้งรอน ทั้งเราเลยอะ อร่อก เป็นลมรอบที่สอง

หาคำสวยๆมาแทนศัพท์เฉพาะในการประลองยากมาก คิดไม่ออกเลย มันอาจจะดูแปร่งๆบ้างนะคะ อย่างไรจะปรับปรุงรีไรท์ใหม่อีกที

จริงๆมีท่อนหนึ่งที่เราแอบแปลเลี่ยง คือความรู้สึกของนักเรียนที่ชื่นชมแฮร์รี่ก่อนร่ายออปพังโก้ คำภาษาอังกฤษจริงๆแล้ว คือ Held lust ซึ่งหมายถึงปรารถนาแบบสิบแปดบวก 555555 อีนี่งงเลย คนประเภทไหนกันที่มองฉากเลือดสาดแล้วเกิดอารมณ์ บ้า นี่เลยใช้คำว่าชื่นชมหลงใหลแทน เลยมาแจ้งตรงนี้

            ดีจัยเว่อ ถึงตอนที่ยี่สิบแล้ว เหลืออีกสิบเอ็ดตอนเท่านั้ลลลลลลลลล เป็นสิบเอ็ดตอนที่ final จริงๆ มีใครเป็นสาวกท่านเจ้าแห่งศาสตร์มืดมั้ยคะ เขาจะออกมาเซย์ฮายกับฮอร์กครัชของเขาในช่วงไฟนอลนี่แหละค่ะ

            ซัลลาซาร์อวยพร

            DAB!


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 239 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #864 Maysia (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 14 มกราคม 2563 / 00:49
    แรงมากกกก ชอบเวอนี้ที่สุด
    #864
    0
  2. #853 MitsukiCarto (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 ตุลาคม 2562 / 00:33
    แค่จูบก็ฟินนนน~
    การประลองรวดเร็วมากเลยค่ะ น้องเท่ห์มากกกกกก
    #853
    0
  3. #797 Kurokiri (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 6 มกราคม 2562 / 00:01
    เขาจูบกันค่ะพิ เขาจูบกันนนนน ฮื้ออออ แอบช็อกแทนเฮิร์มแต่อีกไม่นานก็คงทำใจได้ น้องรี่เก้วกาดมาก แอบรู้สึกว่าน้องโหดมากแต่ก็เข้าใจครส.นาง
    #797
    0
  4. #778 Raatty (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 1 ธันวาคม 2561 / 15:12
    ฮูยยยย ดุมาก!!!
    #778
    0
  5. #757 2H'MIPS (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 พฤศจิกายน 2561 / 02:07
    อย่ามายุ่งกับของของพิ!
    #757
    0
  6. #735 pgott (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 18 พฤศจิกายน 2561 / 14:05
    อย่างแซ่บ ฮึ่ย
    #735
    0
  7. #732 Kaede_Kaede (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2561 / 22:29
    กำลังคิดว่า แฮร์รี่นี่ใช่เคะจริงรึเปล่าเนี่ย
    #732
    0
  8. #731 Hyukky38 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2561 / 21:39
    แซ่บมากเลยหนู
    #731
    0
  9. #692 nicharipaen04 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 12:04

    ให้ตายย สลิธีรินชัดๆ

    #692
    0
  10. #678 โลลิค่อน (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 30 กรกฎาคม 2561 / 10:35

    ทำได้ดีมากเลยแฮร์รี่

    #678
    0
  11. #633 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:59
    ควีนมากกก ชอบบบบ
    #633
    0
  12. #533 Bebeby (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 11:05
    แฮร์รี่มีความสลิธิรินมากกก เอาคืนได้สาแก่ใจ เรื่องนี้สอนให้รู้ว่าไม่ว่าใครก็ห้ามแตะต้องเดรกเด็ดขาด
    #533
    0
  13. #507 Corncake (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 25 ตุลาคม 2560 / 20:56
    ความควีนสลิธิรีนของแฮร์รี่ชวนกรี๊ดมาก จัดเต็มเอาคืนรอนได้สาสมมาก ตอนนี้แอบสงสารเฮิร์มนิดๆเพราะนางดูเสียใจทั้งเรื่องแฮร์รี่ทั้งเรื่องรอนอีก ตอนสุดท้ายทำเอายิ้มแก้มปริ หวานกันไปไหนคะคุณ
    #507
    0
  14. #452 lp-ventus (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 09:15
    สง่างามมาก ควีนแมวอะไรเช่นนี้ ชอบเหลือเกินท่าทางถนงตัวของแฮร์รี่ดูเป็นสลิธิรินเข้าไปทุกที นางแมวมากๆเลยอ่ะ รอนก็ตามเคย กาก ! แต่จะร้องไห้เหมือนกันความสัมพันธ์เพื่อนมันจบลงแล้ว เศร้า
    #452
    0
  15. #347 the guardian (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 13:23
    จัดการปัญกายอกอกของเรา ของเรา~ ของเรา..... อรอก~
    #347
    0
  16. #294 Namtan-BFF (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 19:42
    ชอบค่ะ โอ๊ยฟินนนนน
    #294
    0
  17. #293 มารี (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:42
    จัดการปัญหายอกอกของเรา โอ้ยยยทำไมมาโหดแล้วมาหวานได้ขนาดเน้ เปลี่ยนอารมณ์ตามไม่ทันเขิลจนลงไปกองกับพื้นล้าววว55555
    #293
    0
  18. #292 ตะไมล์ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 24 เมษายน 2560 / 09:21
    เนี่ยติดผู้มากกว่าเพื่อน555555
    ถึงขั้นตัดเพื่อนอ่ะคืองง ทำไมต้องตัดในเมื่อเฮิร์มกับรอนแค่อยากรู้รึเปล่าว่ารี่เป็นแพนเตอร์จริงๆนึเปล่า ยังมีชีวิตอยู่จริงรึเปล่างี้ โห่ว แบบติดเดรกสุดๆ55555555
    #292
    2
    • #292-1 indee-indy(จากตอนที่ 21)
      24 เมษายน 2560 / 10:37
      เอาตามความเข้าใจของเรานะคะ คือในช่วงเวลาที่แฮร์รี่ต้องการเพื่อนของตัวเองที่สุด พวกเขากลับทิ้งแฮร์รี่เอาไว้ข้างหลัง ตอนนั้นแฮร์รี่เลยโหวงมาก เขาสับสนและโดดเดี่ยวจากการโดนทิ้ง พอโดนจับมาผูกพันธะกับเดรโกก็กลายเป็นว่าช่วงที่แฮร์รี่กำลังดิ่ง มีเดรโกคอยบรรเทา คอยเป็นเพื่อนเล่น+พันธะทำให้รู้สึกกับเดรโกแต่ต่อมาพวกเขาก็กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน และผูกพันจริงๆ การสื่อพันธะโดยกระแสจิตเป็นเครื่องยืนยันค่ะว่าพวกเขาพร้อมที่จะเดินข้างกันค่ะ
      ส่วนตัวให้รอนตีแฮร์รี่ยังไม่เท่าไหร่ แต่ตีเดรโกไม่ได้ เพราะหน้าที่ภูติรับใช้ที่แฮร์รี่ถูกผูกพันธะก็คือหน้าที่ผู้พิทักษ์ดีๆนี่เอง ในเรื่องของการตัดเพื่อนในใจของแฮร์รี่ตรงจุดนี้จะมองแค่ friendships ไม่ได้แล้ว เมื่อก่อนเขาอาจจะมีแค่รอนกับเฮิร์ม แต่ตอนนี้เขามีเดรโกด้วย มันเลยกลายเป็นเรื่องของ familiars bound กับ love ซึ่งเป็นจุดปมผูกเรื่องด้วยค่ะ ไม่แปลกที่แฮร์รี่จะโกรธและอ่อนไหวง่าย เพราะเขาเป็นเดเมียนมากเกินไปอีกทั้งในช่วงที่แฮร์รี่ไม่เหลือใครเขาก็ผูกอยู่กับเดรโกคนเดียว อย่างไรก็ตาม นี่เป็นการสันนิษฐานของเราเท่านั้น จุดประสงค์มีเพียงอยากชี้แจงค่ะ อยากให้รอดูกันต่อไป ใครทำอะไรก็ได้อย่างนั้นเนอะ ,_, ขอบคุณสำหรับคอมเม้นต์นะคะ รัก
      #292-1
    • #292-2 มารี (จากตอนที่ 21)
      27 เมษายน 2560 / 01:09
      คือถ้าอ่านดีๆจะเห็นว่าในหัวรอนไม่ได้มีความหวังดีกับรี่้ลยนะ ส่งผลออกมาถึงการกระทำต่างๆเล็กๆน้อยๆด้วย ซึ่งถ้าไม่ใช่เพื่อนกันมันก็ไม่เป็นอะไร แต่ถ้าเพื่อนสนิทกันมาทำแบบนี้เค้าเรียกทรยศหักหลังค่ะ คนอิจฉาริษยาเพื่อนนี่ดูง่ายค่ะ ดูที่การกระทำ ถ้าคนหวังดีจะคิดเยอะๆ คิดเผื่อจิตใจเค้า คิดแล้วไม่แน่ใจกลับมาคิดอีก แบบเฮิร์มไงคะ เราให้อภัยเฮิร์มได้นะเพราะนางหวังดีกับรี่จริงๆ
      #292-2
  19. #291 Nookkeem (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 23:24
    เยี่ยมมากแฮร์รี่
    #291
    0
  20. #290 ` จู ลิ เ ลี ย ต .★ (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 22:55
    เหยดดดดดดดดด แฮร์รี่เก่งมากลูกกกกกกก น้องเอาชนะอีผีบ้านั่นได้แร้วววววววววว

    ฮือ คุณคะ เขาจุ๊บปากกัน ฮือๆๆๆๆๆๆ /กัดผ้าเช็ดหน้าแหก

    ขอบคุณไรท์ที่แปลมาให้นะคะ! ตอนนี้รู้สึกว่าน้องนี่ควีนจริงๆ แฮ่กๆๆๆๆ
    #290
    0
  21. #289 Miss Anna. (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 21:23
    แจ่มฮิฮิฮิฮิฮิ
    #289
    0
  22. #288 VarietyGirl (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 18:11
    เป็นไงละอิหนุงรอนนน โฮะๆๆๆๆ สะใจมากกกก
    #288
    0
  23. #287 Killer Darksatanic Lawdraeroon (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 11:05
    สะใจอะไรเบอร์นี้ น้องรี่หนูโหดมได้สุดยอดมากลูกกกกกก//หัวเราะอย่างตัวร้าย

    ชอบมากค่ะ ภาษาสวยมาก ครั้นจะไปอ่านต้นฉบับเราก็ขี้เกียจแปล 55555555 รอไรท์มาแปลให้อ่านแทน😂😂😂

    ขอบคุณที่แปลมาให้อ่านค่ะ สนุกจริงๆ ภาษาที่แปลมาก็สวยมากกกกก
    #287
    0
  24. #286 l3oss_it (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 10:48
    แฮรี่มาโหดมาก แต่ก็มีเสน่ห์มากอีกเหมือนกัน ต่อจากนี้ถ้าจะทำให้โกธร....ไม่สิอย่าทำให้โกธรเลยจะดีที่สึดล่ะนะ
    #286
    0
  25. #285 Fangg (จากตอนที่ 21)
    วันที่ 23 เมษายน 2560 / 07:49
    ตอนแรกตั้งใจจะไปอ่านต้นฉบับ แต่พอเห็นอังกฤษติดกันยาวๆ ความขี้เกียจก็มา เลยแว๊บมาอ่านของไรต์ ภาษาสวยมากจริงๆ รอตอนต่อไปน๊า​(^o^)
    #285
    0