[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 2 : Chapter 2 Behind Bars

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,621
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 299 ครั้ง
    17 มี.ค. 60

Chapter 2 – Behind Bars 




แสงสว่างเจิดจ้ากระทบกับเปลือกตาของแฮร์รี่ทำให้เขาสะดุ้งพร้อมยกมือขึ้นบังแสงที่รุกคืบเข้ามา

เขารู้สึกได้ถึงขนอ่อนนุ่มปัดผ่านจมูก แฮร์รี่ครางออกมาด้วยความเศร้า เขาลืมตาขึ้นและพบว่าตนเองถูกล่ามไว้กับกำแพงหิน...

เสียงครวญครางของแพนเตอร์ดังขึ้น ขณะที่ริ้วความเจ็บปวดวิ่งพล่านไปตามร่างกาย เขาค่อยๆเคลื่อนตัวอย่างเชื่องช้าและเหน็ดเหนื่อยเพื่อนอนในท่าที่สะดวกสบายกว่าเดิม

สะบัดหัวไล่ความมึนงง แฮร์รี่สัมผัสได้ถึงรอยแผลเลือดเย็นจากกระสุนนัดนั้น ปลอกคอหนาพันธนาการรอบคอกว้าง แม้จะขยับกายเบาๆ แต่มันทำให้ระคายเคืองต่อขนรอบคออยู่ดี 

มีคนกล้าล่ามปลอกคอใส่เขา เด็ก-ชาย-ผู้-รอด-ชี-วิต!

!

เสียงคำรามลั่นทำให้แฮร์รี่หมอบลง ลู่ใบหูแนบกระโหลก --เป็นหมาป่าตัวใหญ่สีเงินยวงที่ทำเสียงดังสนั่นใส่เขาจากทางกรงด้านซ้าย ก่อนจะเดินกลับไปสู่มุมมืดและค่อยๆกลืนหายไปกับเงา

สัญลักษณ์เพียงหนึ่งเดียวที่ยืนยันตัวตนของมันคือดวงตาสีทองประกายที่เต็มไปด้วยความกลัวและความเจ็บปวด-- ไม่ใช่แอนิเมจัสตนอื่น ให้ตายเถอะ

 

แฮร์รี่ยันตัวขึ้นอย่างระมัดระวัง เขาเริ่มย่างเท้าสำรวจความแน่นหนาของกรงนี่ --ทำจากเหล็กแข็งแรง อีกทั้งราวกั้นยังถูกฉาบไว้อย่างแน่นกับพื้นคอนกรีตของกรง

รวบรวมพลังไว้ที่ศูนย์กลาง เขาเร่งเร้าเวทย์มนต์ให้ออกมา เริ่มความหาเอกลักษณ์ของเวทย์มนต์ในพื้นที่

แฮร์รี่ทิ้งตัวลงอย่างหมดแรง

เขาไม่สามารถใช้เวทย์มนต์ได้ในสถานที่แห่งนี้ได้ แม้ว่าราวกั้นเหล่านั้นจะทำจากโลหะธรรมดาก็ตาม

สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามใช้สัมผัสอันเฉียบคมของแพนเตอร์เพื่อตรวจสอบทุกสิ่งที่เจือปนมากับอากาศ ทว่าด้วยความโชคร้ายของเขา สิ่งที่ได้กลิ่นมีเพียงปัสสาวะฉุนๆและเลือดเก่าๆ

ความทรงจำชั่วขณะสุดท้ายของแฮร์รี่ คือ การเดินทางเข้าไปในป่า และ ความเจ็บแปลบที่สีข้าง—พวกพรานป่า  เขาน่าจะถูกล่าด้วยขบวนการค้าสัตว์ผิดกฎหมายเป็นแน่

คำรามลั่นด้วยโทสะ แฮร์รี่พยายามแหกลูกกรงออกอย่างเปล่าประโยชน์ เพื่อที่จะปลดปล่อยตัวเองออกไป แรงกดของน้ำหนักแพนเตอร์เริ่มทำให้ลูกกรงลั่นเอี้ยดอ้าด รวมถึงทำให้เขาสะดุ้งโหยงด้วยความเจ็บที่หวนกลับมา ณ แผลบริเวณสีข้าง

หากแต่ความเจ็บปวดนั้นยังไม่มากพอ มีบางสิ่งที่ทำให้แฮร์ราเจ็บปวดมากกว่านั้น

เสียงกระซิบจากมโนธรรมที่ดังอย่างต่อเนื่องมันกำลังเตือนว่าดีแล้วที่ไม่มีใครรู้ถึงสถานที่นี้---ที่ที่ทำให้เขากลายเป็นเพียงตัวไร้ประโยชน์

สำหรับคนที่เป็นเพื่อนคงจะค่อยๆหันหลังให้กับเขา อ่า ใช่-- เฮอร์ไมโอนี่ กับ รอน 

พวกเขาเหมือนจะรู้ตัวกันสักทีว่าชอบกัน และพยายามหลบซ่อนความสัมพันธ์ของทั้งคู่จากเขาเมื่อไม่กี่เดือนก่อนหน้า

แฮร์รี่กลายเป็นหมาหัวเน่าตลอดฤดูร้อน ถูกทิ้งให้อยู่ในนรกขุมนั้น และทำได้เพียงแต่สื่อสารกันผ่านนกฮูกเท่านั้น ตอนนี้พวกเขาคงกำลังอยู่ด้วยกัน มีช่วงเวลาแสนวิเศษและได้รับแจ้งว่ามีคำสั่งอะไรบ้างจากภาคี

เขา ผู้กล้าแห่งโลกเวทย์มนต์ ถูกทิ้งไว้ในความมืด ควานหาข่าวกรองเท่าที่เขาสามารถหามา --ถูกบังคับให้เผชิญหน้ากับศัตรูที่ไม่รู้จักโดยปราศจากการสนับสนุนด้านข่าวสารที่พวกเขาสามารถหยิบยื่นมาให้ได้

'มันคงเป็นอย่างที่พวกนั้นต้องการแล้ว' แฮร์รี่คิด 'ที่ผู้กล้าสำคัญหายหัวไปแบบนี้'

มันอาจจะดีที่สุดถ้าพ่อมดแฮร์รี่หายตัวไปสักพัก และ แพนเตอร์แฮร์รี่ได้โอกาสมองสำรวจโลกใบนี้โดยปราศจากคนเอาแต่ประจบประแจง และ พยายามปกป้องเขา

'อย่างนั้นคงต้องรอเวลา และดูว่าพวกพรานเหล่านี้ต้องการอะไรจากเขากันแน่'

.

.

.

.

 

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ เงยหน้าขึ้นจากหนังสือที่เธอกำลังอ่านอยู่ เธอไม่สามารถเก็บรอยยิ้มได้เลยขณะที่แฟนหนุ่มของเธอ รอน วีสลี่ย์ ก้าวเข้ามาในห้องและหย่อนตัวนั่งอย่างรวดเร็วข้างๆเท้าของเธอ

วางมือของเธอลงไปบนกลุ่มผมสีแดงยุ่งเหยิง หญิงสาวเราะในลำคอขณะเดียวกับที่รอนกรอกตาขึ้นมองมายังชื่อหนังสือที่เธอกำลังถือเอาไว้ -- 'ยี่สิบอันดับน้ำยา และ คาถาเยียวยาที่ดีที่สุด

"ไมโอนี่?"

ว่าไง รอน?" เฮอร์ไมโอนี่มอง พยายามเข้าใจเขาไม่ได้ทิ้งเธอไว้ให้อยู่คนเดียว จนเขาอธิบายว่าอะไรที่ติดค้างอยู่ในความคิดของเขา

"ฉันคิดว่าเราควรจะบอกแฮร์รี่เกี่ยวกับ... เรื่องของเรา"

"ที่รัก เราทั้งคู่ต่างรู้ดีว่าแฮร์รี่ใช้เวลาช่วงฤดูร้อนนี้อย่างไร และฉันรู้สึกว่ามันดีที่สุดที่จะบอกเขาตอนเรากลับไปยังโรงเรียน ไม่จำเป็นจะต้องรบกวนเขาด้วยปัญหาไร้สาระพวกนี้ระหว่างวันพักผ่อนเลย เขามีเวลาคิดถึงมันอีกมากเมื่อเรากลับไปที่ฮอกวอตส์"

ทิ้งสายตาไปที่ศีรษะของรอน เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มอย่างเศร้าๆ รอนลืมคิดถึงเรื่องเพื่อนรักของเขาไปเสียสนิท

"ฉันรู้-- แต่ว่าฉันรู้สึกผิดต่อแฮร์รี่มากๆ ที่ปล่อยให้เขาใช้เวลาช่วงหน้าร้อนนี้กับญาติมักเกิ้ลน่ารังเกียจของเขา".

" หืม มันอาจจะดีกว่าที่คิดก็ได้" เฮอร์ไมโอนี่พึมพำ กลับมาให้ความสนใจหนังสือที่นอนนิ่งอยู่บนตักของเธอ ยังคงใช้นิ้วคลอเคลียผมของรอนอย่างผ่อนคลาย เธอยกยิ้มขณะที่เขาจ้องมองมา และเอนหัวเข้าหาสัมผัสนั้น

.

.

.

.

.

เสียงบดพื้นของรองเท้าบู๊ตดังกังวาลในคลังเก็บสินค้า ทำให้แฮร์รี่ผงกหัวขึ้นอีกทั้งยังเรียกเสียงคำรามจากหมาป่าที่เร้นกายอยู่ในเงามืด

ขยับตัวตามสัญชาตญาณ แฮร์รี่ย่างเท้ากลับไปยังเงามืดของกรงที่คุมขังเขาเอาไว้ เขารู้โดยทันทีว่าพวกนั้นกำลังดิ่งมาทาเขา หรือไม่ก็มีเขาเป็นหัวข้อบทสนทนาที่กำลังคุยกันอย่างออกรสเป็นแน่

ยกใบหูขึ้น เขากำลังลอบฟังบทสนทนาของพวกพรานป่าด้วยความหวังว่าจะสามารถเข้าใจถึงสิ่งที่พวกมันต้องการจากเขา

"คุณบอกพวกกระผมว่าคุณกำลังมองหาถึงบางสิ่งที่หายาก ไม่ธรรมดา และ ดั้งเดิม กระผมเชื่อว่าคุณคงต้องการจริงๆ

ดังนั้นเมื่อหนึ่งในพวกกระผมได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับแมวยักษ์ด้านนอกลิตเติ้ลวิงกิ้ง พวกเขาเลยรีบไปตรวจสอบ กระผมยินดียิ่งที่พวกเขาได้ไปถึงที่นั่นก่อนใคร ควานหามันเหมือนนี่เป็นเรื่องที่ควรทำในชีวิตก่อนตาย" ชายที่กำลังพูดมองแฮร์รี่เหมือนเชื้อโรค คล้ายเขาเพิ่งปีนลงจากเตียงด้วยสภาพหัวยุ่งเหยิง หรือไม่ได้แต่งกายในชุดที่สะอาด

 

"มันควรจะเป็นสิ่งที่ดีที่สุด" น้ำเสียงเย็นเยียบ ส่งผลให้แฮร์รี่หนาวไปตามกระดูกสันหลัง และแผงคอตั้งชันเตรียมตอบโต้

ดวงตาสีมรกตไล่สายตาตามเสื้อคลุมสีดำขึ้นไป และค้างนิ่งที่ดวงตาไข่มุก

 

"เพราะมัลฟอยครอบครองเพียงสิ่งที่ดีที่สุดเท่านั้น"

 

ลึกเข้าไปในเงามืด แฮร์รี่ยังคงมองไปที่ ลูเซียส มัลฟอย

ผู้ชายที่มองแฮร์รี่เป็นเชื้อโรคคนนั้นยังพูดไปเรื่อยเปื่อยเกี่ยวกับปลอกคอเงิน และการขนย้าย ขณะสงครามเงียบเพื่อพิสูจน์ความเหนือกว่ากำลังก่อตัวขึ้น ระหว่างพ่อมดและแพนเตอร์

แฮร์รี่ทำในสิ่งที่แพนเตอร์ต้องการให้เขาทำในสถานการณ์แบบนี้ ครางขู่เสียงดัง และ คำรามลั่น เมื่อมัลฟอยรุ่นพ่อมองผ่านเงาเข้ามาตรงที่เขาอยู่ แฮร์รี่กระโจนเข้าหาลูกกรงด้วยแรงกายที่มีเพื่อโจมตีชายผู้ท้าทายเขา แต่กลับโดนทุบอย่างรุนแรงด้วยไม้เท้าที่หวดลงมาด้านข้างศีรษะ

สะบัดหัวไล่ความมึนงง แฮร์รี่ย่างเท้าอย่างอดกลั้นกลับเข้าไปในเงามืด มองชายสองคนจับมือกัน

อ่า เขาเพิ่งโดนขายให้กับผู้เสพความตาย ซึ่งผู้คนรู้จักในนามของลูกน้องโวลด์เดอร์มอร์

 

 

 tbc.


จะเจอกันแล้ว แต่กว่าจะได้คุยกันคืออีกพักหนึ่ง

ตั้งใจจะอัพตั้งแต่ตอนหัวค่ำเมื่อวานแต่ติดพันดูหน้ากากนักร้องอยู่ค่ะ ฮา

จิงโจ้สู้ๆ ไม่ชนะไม่เป็นไรเนอะ

เรามาอธิบายพาร์ทที่แฮร์รี่พูดว่าพวกเขาคงดีใจที่แฮร์รี่หายหัวไป คือประชดค่ะ คงเพราะน้อยใจที่เพื่อนมีอะไรไม่ยอมบอก ปล่อยให้เขาอยู่คนเดียว เราพยายามแปลออกมาแล้วแต่มันก็ยังดูแข็งๆ กลัวงงเลยมาชี้แจงค่ะ orz 

ตอนหลังๆจะยาวกว่านี้แน่นอน ยาวจนท้อ 555555 แต่จะสู้ค่ะ ภาษาอังกฤษจะหยุดใช้ไม่ได้ ถ้าหยุดเราคงต้องเรียกคืนนานเลย

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 299 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #834 MitsukiCarto (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 18:33
    พวกเธอน่ะสนใจเพื่อนให้มากๆหน่อยสิ
    #834
    0
  2. #813 nicharipaen04 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 17:00
    สงสารแฮร์รี่ เข้าใจความรู้สึกนี้เลย
    #813
    0
  3. #812 nicharipaen04 (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 17:00
    สงสารแฮร์รี่ เข้าใจความรู้สึกนี้้ลย
    #812
    0
  4. #760 Raatty (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 16:45
    ลุ้น!!!!!!
    #760
    0
  5. #738 2H'MIPS (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 24 พฤศจิกายน 2561 / 12:40
    สงสารแฮร์รี่ น้องน้อยใจ แต่เพื่อนยังไม่รู้ตัวเลย55555555
    #738
    0
  6. #661 โลลิค่อน (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 15:56

    ชอบมากค่ะ

    #661
    0
  7. #599 Jhw'  (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 26 มีนาคม 2561 / 17:14
    มันเป็นนิยายเดรแฮร์ใช่มั้ยคะ แต่พออ่านเม้นแล้วเราก็งงไปชั่วขณะ หนูเดร หนูเดรอะไร๊ ฮื่อออออออ TT
    #599
    0
  8. #514 Bebeby (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 18:26
    เราก็พอจะเข้าใจความรู้สึกของแฮร์รี่นะคือมันก็ต้องน้อยใจเป็นธรรมดาที่เพื่อนมีเรื่องปิดบังกันแถมมีกันอยู่สามคนแล้วอยู่ๆเพื่อนทั้งสองคนก็คบกันสร้างโลกส่วนตัวกันสองคนมันทำให้เรารู้สึกเหมือนเราเป็นส่วนเกินอ่ะ
    #514
    0
  9. #489 Corncake (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 16:37
    จะฟัดเขา ไหงโดนฟาดเหม่งอ่ะรี่ งูยยยสงสาร น้องหมาป่าต้องมีอะไรเจ๋งๆแน่ๆ 
    #489
    0
  10. #471 R-davil (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 10 ตุลาคม 2560 / 20:43
    ทำไมเฮิร์มกับรอนไม่สนใจแฮร์รี่เลยอ่ะ
    #471
    0
  11. #435 lp-ventus (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 17:52
    สนุกมากเลยค่ะ เป็นกำลังใจให้นะคะ แปลออกมาได้ดีเลย : )

    มันเศร้านะที่เพื่อนไม่ได้บอกอะไร แต่ดูท่าแย่ยิ่งกว่าเมื่อรอนกะเฮิร์มไม่ได้สนใจแฮร์รี่มากนัก คิดไปว่าโอเค แต่ตอนนี้ไม่ไง กำลังเดือดร้อนถูกขายอีก
    #435
    0
  12. #28 Pikaguhahi (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 21 มีนาคม 2560 / 06:09
    จะได้เจอหนูเดรเเล้วรี่
    #28
    0
  13. #7 thiansawan (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 18 มีนาคม 2560 / 08:02
    จะตั้งใจรอตอนต่อไปนะคะไรท์ เอาให้สนุกๆนะคะ
    #7
    1
    • #7-1 indee-indy(จากตอนที่ 2)
      18 มีนาคม 2560 / 13:26
      อูย 5555 เราจะพยายามแปลออกมาให้สนุกและตรงกับต้นฉบับที่สุดค่ะ ขอบคุณนะคะ
      #7-1
  14. #6 Zine Chanya (จากตอนที่ 2)
    วันที่ 17 มีนาคม 2560 / 23:42
    แทบจะอดใจรอ ตอนที่เจอกันแทบไม่ไหวแล้วละคร้าา ติดตามนะคะ
    #6
    1
    • #6-1 indee-indy(จากตอนที่ 2)
      18 มีนาคม 2560 / 13:25
      จะเจอกันสวยมั้ยน้า
      #6-1