[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 15 : Chapter 14 My Slytherin

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,362
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 255 ครั้ง
    4 เม.ย. 60

Chapter 14 – My Slytherin





เดรโกครางฮือ ขยับกายอย่างเมื่อยล้า มือลูบใบหน้าสมบูรณ์แบบก่อนจะค่อยๆปรือตาสีฟ้าซีดของตัวเองขึ้นมา 

ห้องของเขายังคงมืดทึบ แสงสว่างหนึ่งเดียวที่คืบคลานเข้ามาในความมืดนี้ มาจากช่องใต้ประตูสลัก และรอยต่อระหว่างผ้าม่านซึ่งปกปิดหน้าต่างเวทย์มนต์เอาไว้

หน้าต่างบานนั้นมีองค์ประกอบงดงามรวมตัวขึ้นเป็นภาพภาพหนึ่ง...

พระจันทร์เคลื่อนคล้อย ตะวันส่องแสงกล้า สลับกันไปมาตามเวลากลางวันกลางคืน

อย่างไรก็ตาม มันยังคงขาดบางสิ่งที่หน้าต่างจริงๆมีชีวิต ความมีชีวิตชีวา รูปภาพไม่สามารถปรากฏเสียงคำรามหนักหน่วงของสายฟ้า หรือ ละอองหิมะกระซิบแผ่วผ่านกระจกแก้วในหน้าหนาว นั่นเป็นหนึ่งในไม่กี่เหตุผลที่เดรโกนั้นเกลียดที่จะอยู่ภายในชั้นใต้ดิน ถึงกระนั้นสลิธิรินที่ดีต้องรู้จักปรับตัว

วันนี้เป็นวันศุกร์ วันโปรดวันใหม่ของสัปดาห์ ปีหกทุกคนจะได้ชั่วโมงว่างในช่วงเช้าสำหรับการค้นคว้า และ การฝึกฝนด้วยตนเอง คาบเรียนที่แท้จริงจะเริ่มขึ้นหลังจากมื้อเที่ยง ซึ่งก็คือสองชั่วโมงของวิชาการป้องกันตัวจากศาสตร์มืด ตามด้วยวิชาแปลงร่าง

ฉะนั้นช่วงเช้าเขาจึงได้ใช้เวลานอนจนถึงเวลานั้น สวรรค์ชัดๆ

เขามองไปยังนาฬิกา มันบอกว่าตอนนี้เป็นเวลา เก้านาฬิกา ยี่สิบหกนาที ซึ่งนั่นหมายถึงเขาจะต้องเตรียมทานอาหารกลางวัน และทำการบ้านที่คั่งค้างอยู่ให้เสร็จก่อนจะเข้าคาบเรียนช่วงบ่าย

ดังนั้นเขาจะได้มีเวลาทั้งอาทิตย์นอนตีพุงเล่นกับแฮร์รี่ หรือ เดเมียน

เดรโกเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ เขาลุกขึ้นนั่งบนเตียง ค่อยๆขยับกายออกจากใต้ผ้าห่มและคลานไปยังจุดที่แฮร์รี่นอนอยู่

แพนเตอร์ยังคงนอนหลับไม่รู้เรื่อง อุ้งเท้าและหูกระดิกเล็กน้อยราวกับกำลังจมอยู่ในความฝัน ค่อยๆยื่นมือออกไปช้าๆ เดรโกจับหนวดแมวที่ยื่นออกมาและกระตุกเบาๆแล้วกระซิบผ่านพันธะ

แฮร์รี่

 

อะไร? แฮร์รี่พึมพำตอบอย่างกึ่งหลับกึ่งตื่น

 

 “เป็นเด็กดี และทำการบ้านให้ฉันที ตอนฉันไปอาบน้ำ” เดรโกกระซิบแผ่วข้างหู ลูบศีรษะของเจ้าแมวยักษ์ เลื่อนมือมาบริเวณใบหน้าของมัน และเกาหลังหูข้างหนึ่งอย่างอ่อนโยน

ยกยิ้มถูกใจเล็กน้อยเมื่อแพนเตอร์ครางต่ำอย่างมัวเมา


 งาน-- อะไร?’ 

แฮร์รี่ถอนหายใจ ให้ความรู้สึกสนุกสนาน และเสียงหัวเราะซึ่งออกมาจากผู้อยู่เหนืออาณัติ พยายามข่มกลั้นความรู้สึกวูบวาบเมื่อลมหายใจของเดรโกปัดผ่านหลังหู


“ไม่เห็นต้องสน ยังไงนายก็ต้องทำมันให้เสร็จอยู่แล้ว” เดรโกเบี่ยงหลบอุ้งเท้าที่ตะปบลงมา แล้วจึงปีนลงจากเตียง ดึงหางภูติรับใช้อย่างหยอกล้อก่อนจะพูดว่า “สวรรค์ต้องยกย่องให้นายเป็นภูติรับใช้ที่ยอดเยี่ยมที่สุดแน่นอน”

ค่อยๆนวยนาดไปทางประตู เดินตรงไปยังห้องอาบน้ำ แล้วจึงปิดประตูอย่างแผ่วเบา

.

แฮร์รี่มองเดรโกออกจากห้องไป ดวงตายังคงมึนเบลอมองเดรโกเหมือนเขาลอยจากพื้น

หลับตาลง เขาพึมพำคาถาที่ท่องจนขึ้นใจ ร้องครางเล็กน้อยเมื่อความรู้สึกแปลกใหม่ทว่าคุ้นเคยดี แล่นผ่านไปตามสันหลัง กระดูกของเขาบิดเบี้ยวผิดรูป มันกลับไปเป็นรูปแบบเดิมของมัน

ซี่ฟัน และ กรงเล็บ หดคืนสภาพทื่อแบบมนุษย์ มันไม่ได้คมแหลมเฉกเช่นเดิม เขายังคงนอนนิ่งอยู่บนเตียง ปล่อยให้ร่างกาย และจิตใจคืนสภาพกลับไปตามธรรมชาติเดิมของมัน ความเจ็บปวดจากการเปลี่ยนร่างเบาบางลงกว่าเดิม ทว่าเขายังคงจินตนาการได้ว่าเมื่อก่อนต้องเจ็บปวดปานใด

บิดร่างกายไปมา เขาค่อยๆยันตัวให้นั่งบนเตียง ร่างกายปรับประสาทรับสมดุลหลังจากที่ใช้เวลามากมายไปกับการยืน และ วิ่งด้วยสี่ขา ไม่ใช่แค่สอง ค่อยๆลุกยืนขึ้น เขายกยิ้มให้กับความรู้สึกและประสาทสัมผัสที่คืนมา เหมือนกับได้กลับบ้านหลังจากที่ใช้เวลาเป็นอาทิตย์กินๆนอนๆอยู่ในโรงแรมซึ่งขาดสิ่งอำนวยความสะดวกที่เคยใช้ประจำ

 

เดินไปทางผ้าม่าน เขาเปิดมันให้กว้างขึ้นอีกเล็กน้อยเพื่อให้แสงสว่างเข้ามาในห้องมากขึ้น หันหลังกลับ แฮร์รี่ไปยังตู้เสื้อผ้าของเดรโก เปิดออกและหยิบชุดสีดำชุดหนึ่งออกมา เขาใส่มันและส่ายหน้าเบาๆเมื่อสัมผัสได้ถึงเอวที่เล็กคอดลงไป ดูเหมือนน้ำหนักจะลดลงมากในช่วงฤดูร้อนที่ผ่านมา

บางสิ่งยังคงเหมือนเดิม ทว่าบางสิ่งกลับเปลี่ยนไป

ดวงตามรกตมองไปยังภาพซึ่งปรากฏในกระจกเต็มตัวขอบไม้ดำสลักเสลาวิจิตร

.

ผมของเขายังคงยุ่งเหยิงเช่นเคย ทว่ารอยแผลเป็นตรงหน้าผากกลับแดงก่ำจนน่ากลัว ปลอกคอเงินเปล่งประกายระยับหยอกล้อยามต้องแสงสว่าง เป็นเรื่องน่าอัศจรรย์ใจอย่างมากที่มันกระชับคอของเขาอย่างพอดิบพอดี ทั้งๆที่ร่างของแพนเตอร์นั้นมีคอที่กว้างกว่าเขามากนัก

สะบัดหัวไล่ความคิด เขายกยิ้มบิดเบี้ยว คิดถึงลมหายใจที่เป่าลงมาเมื่อเช้านี้ด้วยความวูบวาบที่ช่วงท้อง

ขยี้ศีรษะหนักหน่วง หวังให้มันขับไล่ความคิดแปลกๆที่ปรากฏขึ้นมาในสมองออก เร่งเดินเท้าอย่างว่องไวไปยังทำงานของเดรโก หยิบกระดาษเอามาวางไว้ตรงหน้า เขามองไปยังนาฬืกาคริสตัลราคาแพงหูฉี่ที่ชาตินี้ตัวเองคงไม่มีปัญญาซื้อ ตอนนี้เขาเหลือเวลาประมาณสามสิบห้านาทีก่อนเดรโกจะกลับมา

เสียงย้ำรองเท้าบู๊ตเป็นจังหวะทำให้ต้องขมวดคิ้วเรียว เดรโกมักจะใช้เวลาสี่สิบห้านาทีในการอาบน้ำครั้งหนึ่ง มันค่อนข้างมากสำหรับชายทั่วไป ทว่ามันกลับเหมาะสมแล้วสำหรับคุณชายอย่างเดรโก

ฉะนั้นคนที่กำลังปรี่เข้ามานี้ย่อมไม่ใช่เจ้านายของเขาเป็นแน่

.

.

 

 “เดรโก!” เบลสตะโกน เคาะประตูรัวเป็นจังหวะ เพื่อปลุกเดรโกให้ตื่นจากนิทรา “บ้าเอ้ย! เดรโก”  เบลส ซาบินี่ มีคำถามเกี่ยวกับวิชาอักษรรูนโบราณ และเดรโกเป็นคนเดียวที่จะช่วยเขาได้ เด็กหนุ่มยกยิ้มเจ้าเล่ห์ จับลูกบิดและพบว่ามันไม่ได้ล็อกเอาไว้

 

เป็นเพราะเดรโกมักจะทำการบ้านเสร็จแทบจะทันทีหลังจากศาสตราจารย์ทั้งหลายสั่งมา คนผมบลอนด์เคยพูดอะไรบางอย่างเกี่ยวกับว่ามันจะทำให้เถลไถล และขี้เกียจ แล้วยังพึมพำเกี่ยวกับเวลานอนอีกด้วย

เบลสผลักประตูให้เปิดกว้างขึ้น ถือวิสาสะก้าวเข้าไปในห้อง เขายืนหยุดอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือของเดรโก คุ้ยไปตามกองกระดาษที่วางไว้มั่วซั่วไม่สมกับความเจ้าระเบียบของเดรโกสักนิด แล้วจึงยกยิ้มเมื่อหาการบ้านที่ทำจนเสร็จสิ้นเรียบร้อย

 

มองไปยังเตียงที่ยามนี้ไร้ภูติรับใช้ตัวใหญ่ของคนเป็นเพื่อนแล้วขมวดคิ้ว ปรกติเดเมียนมักจะอยู่มนห้องของเดรโกเสมอจนกว่าทั้งสองจะออกไปยังโถงห้องอาหาร กระชับกระดาษแน่น กำลังจะก้าวเท้าออกไป แต่เมื่อเขานำนิ้วของตนลูบผ่านคำตอบบรรทัดหนึ่ง เขาชะงัก

หมึก?

รอยหมึกสีดำเป็นปื้นเกาะอยู่ที่นิ้วหัวแม่มือของเขา นั่นหมายความว่ามันยังคงสดใหม่ และเพิ่งถูกเขียนลงไป และเพิ่งสังเกตถึงลายมือของเพื่อนตนที่มักจะถูกเขียนด้วยตัวบรรจงเป็นกลับระเบียบ กลับหวัดไปมาดูวุ่นวาย

แปลก หากเดรโกเพิ่งเสร็จงานนี้แล้วออกไปข้างนอก เราควรจะต้องเดินสวนทางกันถึงจะถูกต้อง

ชักไม้กายสิทธิ์ออกมา ค่อยๆเดินไปยังประตูและแกล้งปิดมันเสียงเบา

เร้นกายในเงามืดถัดจากประตู เขาคาดว่าไม่เดรโก ก็ เดเมียน จะกลับมาพบเขาแอบซ่อนอยู่ในห้องคงไม่เป็นอะไร ดวงตาค่อยๆกวาดไปทั่วห้องสำรวจ เบลสกำลังอดทนรอบางสิ่งอย่างใจจดใจจ่อ หลายนาทีผ่านมา ในที่สุดเขาก็ได้ยินเสียงกุกกักดังออกมาจากในตู้เสื้อผ้าของคนเป็นเพื่อน เขาเตรียมตัวก่อนจะกระชากประตูให้แสงเข้ามาในห้องมืดทึบ และตะโกนลั่นว่า

 

“ลูมอส!

.

.

.

เดรโกวางศีรษะของเขาลงบนผ้าขนหนูซึ่งพับไว้ต่างหมอน ห้องน้ำพรีเฟกต์ที่เขาใช้ คือ ห้องน้ำฟรีเฟกต์ของสลิธิริน โดยไม่มีบ้านไหนสามารถลงมาใช้ห้องน้ำหรูหราแห่งนี้ได้ และสลิธิรินจะใช้มันเมื่อไหร่ก็ได้ตามแต่พวกเขาต้องการ

เรือนปล่อยกายท่ามกลางฟองสบู่ซึ่งมีกลิ่นหอมหวานของวานิลลา ปล่อยให้ความคิดหลุดลอยไปตามอากาศ ภาพแรกที่แล่นเข้ามาคือดวงตามรกตงดงามแสนคุ้นเคย และอุ้งเท้าใหญ่นุ่มนิ่มของเดเมียน

--เขาไม่สามารถจินตนาการถึงชีวิตที่ขาดเดเมียนได้

ระหว่างเขากับแฮร์รี่ นอกจากพันธะที่เชื่อมกัน เราทั้งคู่มีความเข้าใจ เป็นความเข้าใจอย่างลึกซึ้งในความเหมือนที่แตกต่าง

งดงาม และ บริสุทธิ์ เกินจะจับต้อง

เดรโกเคยคิดว่าความรู้สึกที่มีให้แฮร์รี่เกิดจากพันธะ โซ่ที่มองไม่เห็นทำให้เกิดความผูกพัน เล่ามความรู้สึกของเขาเอาไว้ เพราะพันธะบังคับให้เขาต้องรู้สึ--  รู้สึกกับแฮร์รี่

ทว่าเมื่อมองลึกลงไปในดวงตาคู่นั้นเขากลับเข้าใจมากขึ้น พันธะไม่อาจบังคับให้ใครรู้สึกได้ มีเพียงหัวใจเท่านั้นที่ทำหน้าที่รู้สึก

ความผูกพันนี้ไม่ใช่ของปลอม

เสียงหัวใจ และ ความหวงแหนที่เกิดขึ้นมามันเป็นเรื่องจริง ความรู้สึกถึงรักที่เคยได้สัมผัสเป็นครั้งแรกของชีวิต

และนั่นมันทำให้เขาหวาดกลัว

แน่นอนว่าต้องมีสักวันที่แฮร์รี่จะต้องคืนร่างกลับไปเป็นมนุษย์ไม่ช้าก็เร็ว สุดท้ายอย่างไรวันนั้นต้องมาถึงเขาไม่อาจสูญเสียแฮร์รี่ไปได้ ไม่มีวัน

แต่จะทำอย่างไรในเมื่อแฮร์รี่ก็มีทางเดินของตัวเอง เขาต้องเป็นผู้กล้าแห่งโลกเวทย์มนต์ เป็นแสงสว่าง ในขณะที่ทางเดินข้างหน้าของเดรโกมีเพียงความมืดมิด และ ความตายรอสวมกอดอยู่

อีกอย่างเขาคิดภาพออกเลยว่าดัมเบิลดอร์ตามหาพ่อมดผู้สาบสูญอย่างตาเหลือกตาลานถึงเพียงไหน ทั้งๆที่คนๆนั้นอยู่เพียงปลายจมูกของตนเอง ตาเฒ่านั่นคงจะหัวเสียน่าดู

เดเมียนกลายเป็นส่วนสำคัญของบ้านสลิธิริน ไม่ใช่แค่กับเดรโก แต่กับทุกคนเลยต่างหาก พวกปีหนึ่งซึ่งเข้าโรงเรียนมาปีแรก ไม่ถูกคุกคามจากบ้านอื่นอีกแล้ว ไม่ว่าจะเป็นในห้องสมุด  หรือ ตามทางข้างนอก

แค่เพียงสัปดาห์เดียวเท่านั้น การปรากฏตัวกายของแพนเตอร์แฮร์รี่ มอบชีวิตใหม่ และ ความหวังให้กับสลิธิริน

เดรโกค่อยๆยันตัวขึ้นจากอ่างน้ำ เขาอาจรู้เลยว่าเขาจะทำอย่างไรต่อหากเสีย แฮร์รี่ หรือ เดเมียน ไปจริงๆ

ทั้งเดเมียน และ แฮร์รี่ อย่างไรพวกเขาก็กลายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตเขาไปแล้ว

.

เดรโกหยุดระหว่างทางกลับห้องหลายคราเมื่อต้องผ่านห้องนั่งเล่นของสลิธิริน เขาหยุดคุยกับนักเรียนหลายคนก่อนจะมาถึงห้องของตนเอง ผลักประตู และเดินเข้าไปในนั้น เขาเตรียมตัวจะลากตัวเจ้าแมวยักษ์ออกมาจากเตียง และพามันไปกินมือเที่ยง

ดวงตาสีฟ้าซีดเบิกกว้างกับภาพที่สะท้อนในดวงตาตรงหน้า เขารีบปรี่เข้าในห้องและปิดประตูเสียงดังปัง ทำให้นักเรียนหลายคนในห้องนั่งเล่นรวมสะดุ้งสะท้านไปกับเสียงกัมปนาทซึ่งดังขึ้นในห้องว่างเปล่า

 

 “ง..ไง เดรโก” น้ำเสียงแผ่วเบาของแฮร์รี่เติมเต็มบรรยากาศ ทำให้เดรโกสูดลมหายใจก่อนปรี่เข้าไปในห้องอย่างว่องไว เด็ก-ชาย-ผู้-รอด-ชี-วิต กำลังนั่งขัดสมาธิอยู่บนเตียงของเขา

นิ้วมือเรียวเขี่ยที่เครื่องรางที่ซึ่งห้อยลงมาจากปลอกคออย่างเกียจคร้าน

 

 “สวัสดีตอนเช้า เดรโก” เดรโกหันกลับไปยังต้นเสียง และมองเบลสซึ่งนั่งอยู่บนเก้าอี้โต๊ะเขียนหนังสือของเขาม่ามางสง่างาม ด้วยอารามตกใจ “แฮร์รี่ กับ ฉัน เพิ่งเผานายไปเมื่อกี้”

 

“เอาตามจริง เบลสกำลังช่วยเหลือตัวเองด้วยการบ้านของนาย ส่วนฉันก็แค่ทำการบ้านที่นายสั่งเอาไว้เสร็จแล้วเฉยๆ” แฮร์รี่พูด ขยับยิ้มกว้างให้กับอารมณ์ซึ่งแสดงอย่บนใบหน้าของเดรโก

“เขา คือว่า เบลสมาคุยเป็นเพื่อนเล่นจนกว่านายจะกลับมาน่ะ”

 

 

 “ดี ตอนนี้ฉันกลับมาแล้ว นายน่าจะไสหัวไป” เดรโกปรายตามองไปทางผู้เป็นเพื่อนซึ่งส่ายหน้าระอา และยิ้มย่อง

 

 “นี่มันต้องเป็นเรื่องน่าสนใจที่สุดในคุกใต้ดินนี่ตั้งแต่ฉันอยู่ปีหนึ่ง! มันไม่มีทางที่ฉันจะไสหัวออกไปเด็ดขาดจนกว่าฉันจะรู้รายละเอียดเรื่องนี้”

เบลสเอ่ยอย่างสุขสันต์ขณะที่ใบหน้าของเดรโกกำลังกลืนไม่เข้าคลายไม่ออก ผู้มาเยือนขยับกายให้สบายขึ้นบนเก้าอี้ ก่อนที่จะลงความสนใจทั้งหมดมาที่พ่อมดผมบลอนด์ และ ผมดำ ตรงหน้า

 

“ให้ตายเถอะ สิงโตในร่างแมวพิทักษ์รังงูรึไง มันต้องเป็นเรื่องที่ประหลาดที่สุดในชีวิตแน่ๆ หากซัลลาซาร์รู้เรื่องนี้เขาอาจจะท้องเสียขึ้นมากะทันหันโอเค เล่าได้แล้ว พวกเรามีคาบที่ต้องเรียนต่อ และตอนนี้ฉันยังไม่ได้กินมื้อเที่ยงด้วย”

 

 “เอาเป็นว่า...” แฮร์รี่พูด ดวงตามรกตสอดประสานดวงตาสีไพลินงดงาม “ฉันควรจะเล่าตั้งแต่ปีหนึ่ง ตอนที่ทุกอย่างเริ่มต้น หมวกคัดสรรเคยจะให้ฉันมาที่สลิธิริน”

.

.

.

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ นั่งอยู่ในมุมเงียบๆมุหนึ่งของห้องสมุด รายงานหลายแผ่นวางกองอยู่ตรงหน้าหล่อน ทุกฉบับถูกม้วน และ ผูกริบบิ้นสีแดง-ทอง เอาไว้แน่นหนา หล่อนมองไปยังเศษผ้าชิ้นที่เป็นสีประจำบ้านของหล่อนไม่วางตา ไม่มีใครเคยคำนึงถึงความสัมพันธ์และบทบาทของการคัดสรร หรือ ระบบที่กำลังเกิดขึ้นในชีวิตของแต่ละคน

หนึ่ง คือ แยกแยะคุณค่าของนักเรียนด้วยสติปัญญา

 สอง คือ สร้างกำแพงระหว่างคนที่อ่อนแอ และ คนที่แข็งแรงกว่า

ในใจหล่อนเกิดคำถามมากมาย

ไม่ใช่ว่าคนที่กล้าหาญ ควรจะปกป้องคนที่อ่อนแอกว่าหรอกหรือ? ทุกๆบ้าน คือ จิ๊กซอว์ชิ้นเล็กๆ ซึ่งไม่มีทางที่จะประกอบกันได้ เนื่องจากพวกเรากหันหน้าให้กันคนละทาง

คิ้วน้ำตาลของหล่อนชนกัน เฮอร์ไมโอนี่พิงหลังของตัวเองลงบนเก้าอี้ มองไปยังกลุ่มต่างๆที่นั่งอยู่รอบโต๊ะ ทุกคนใส่เสื้อคลุมซึ่งเป็นสีของบ้านอย่างภาคภูมิใจ เมื่อหล่อนคลายจากภวังค์ ก็เผอิญไปสบเข้ากับชายในชุดเรเวนคลอคนหนึ่งซึ่งน่าจะอยู่ชั้นปีเดียวกับหล่อนกำลังเดินตรงมา

ค่อนข้างตกใจเมื่อเขาหยุดลงหน้าหล่อน และดึงเก้าอี้จากอีกฝั่งพร้อมทิ้งตัวลงนั่ง

 

.
.

 “เรามีเรื่องต้องคุยกัน”

.

.

เดรโกและเบลส มองไปยังแฮร์รี่ด้วยท่าทางตกใจ เรื่องราวที่เขาเล่าให้พวกเขาฟังมันไม่ได้งดงาม และสลิธิรินทั้งสองถึงกับอ้ำอึ้ง ไปไม่ถูกเลยทีเดียว

“ใกล้หมดเวลามื้อเที่ยงแล้วนะ” แฮร์ราพูด ปรายตาไปทางนาฬิกาบนโต๊ะ ดึงชายกางเกงยาวเฟื้อยเล่นขณะกำลังรอคนทั้งคู่คืนสติ

 

 “มันเลยทำให้นายเป็นลูกครึ่งสิงโตหรืองูงั้นหรอ?” เบลสกระโชกเสียงขึ้น มองไปทางแฮร์รี่อย่างครุ่นคิด “ฉันหมายถึงนายยิ่งใหญ่มากตอนที่อยู่ในกริฟฟินดอร์ แต่นายก็ขาดอะไรไปบางอย่างตอนอยู่ที่นั่น ฉันอยากจะพูดว่าหัวใจ แต่กับสิ่งที่นายเผชิญมา ฉันเลยคิดว่ามันไม่น่าใช่”

 

 “เขาเป็นพวกเรา” เดรโกเอ่ย มองไปยังเบลสราวกับกำลังโทษว่าเขามองแฮร์รี่เป็นเด็กน้อยไปได้ “ไอ้หมวกบ้านั่นพูดถูกแล้ว แต่ดันมีเด็กโง่คนหนึ่งที่คิดว่าตัวเองไม่น่าจะเหมาะที่ที่เต็มไปด้วยงูเท่าไหร่นัก และไม่ยอมจับมือฉันด้วย” เดรโกปรายตามองคนผมดำที่ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้

“และตอนนี้เบลส นายควรจะเหยียบเรื่องนี้ไว้ให้มิด ห้ามให้สเนปหรือใครก็ตามรู้เรื่องนี้โดยเด็ดขาด ตอนนี้ฉันยังไม่พร้อมให้ใครรู้ว่าเดเมียนเป็นใครกันแน่” เดรโกพูด แฮร์รี่พยักหน้ารับอย่างเห็นด้วย

 

 “งั้นฉันควรเปลี่ยนกลับไปร่างเดิม” แฮร์รี่ยืนขึ้นมองไปยังคนทั้งสองซึ่งยังจ้องมาทางเขาเขม็ง เขากลอกตา ขอให้คนทั้งคู่หันหลังไป แฮร์รี่หัวเราะในลำคอเมื่อได้ยินเดรโกพึมพำว่า รักนวลสงวนตัว และจดจ่อกลับคืนร่างแอนิเมจัสของตนเอง

เดรโก และ เบลส หัวหน้ากลับมามองเสือตัวใหญ่สีดำขลับยืนอยู่ในที่ที่แฮร์รี่ยืนเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว กางเกงสแล็กถูกกองไว้ใต้เตียง

 

 “จัดไป เป็นไงก็เป็นกัน” เบลสพูด สะบัดผ้าคลุมของตนอย่างว่องไว และปรี่ไปยังประตู ชะงัก และหยิบกระดาษการบ้านของวิชาอักษรรูนโบราณซึ่งเขาตั้งใจจะมาเอาตั้งแต่แรก แล้ะวเดินจากไป

 

นายก็รู้ว่านายเหมือนสลิธิรินแค่ไหน ใช่มั้ย? เดรโกพึมพำแผ่วเบา จรดมือลงบนหลังของแพนเตอร์ในท่าทางที่คุ้นเคยด้วยความเสน่หา

 

ฉันนี่นะ? แฮร์รี่ถาม ดวงตามรกตสะท้อนภาพสูงศักดิ์ของเดรโก

 

ใช่ สลิธิรินของฉัน เดรโกเอ่ย ความหมายที่แฝงมากับคำพูดนั้นเล่นเอาหัวใจของแฮร์รี่กระตุกวูบ ความรู้สึกบางอย่างคืบคลานมาตามกระแสพันธะ

เป็นความรู้สึกของเดรโกที่แล่นปรี่มาโอบล้อมวิญญาณของเขาเอาไว้

อบอุ่น..

มันมีทั้งความรู้สึก อาวรณ์ ห่วงหา เชื่อมั่น อาจจะค่อนไปทางชอบ แต่มัน..อาจจะมากกว่านั้น

แฮร์รี่ไม่แน่ใจว่ามันเรียกอะไรกันแน่... นั่นอาจจะเรียกว่า รัก

และโชคดีเหลือเกินที่แก้มของแพนเตอร์ไม่สามารถขึ้นสีได้

 

 ‘นี่ แฮร์รี่ เอาจริงๆนะ นายรู้เกี่ยวกับอักษรรูนโบราณมากแค่ไหนกัน?

 

 ‘โธ่ เดรโก ฉันรู้เกี่ยวกับอักษรรูนโบราณพอๆกับที่ฉันรู้ว่าในหัวของดัมเบิลดอร์กำลังคิดอะไร’ แฮร์รี่หัวเราะ แยกเขี้ยวใส่คนที่เดินในห้องโถง เล่นเอาพวกเขาแตกฮือ

เสียงหัวเราะของเดรโกดังขึ้น เรียกสายตาหลายคู่จับจ้องมาทางพ่อมดผู้ซึ่งหัวเราะร่าอย่างไม่มีเหตุผลอย่างไม่เข้าใจ

.

.

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ มองไปยัง เทอร์รี่ บูท ด้วยความตื่นตะลึง แทบจะไม่อยากเชื่อกับสิ่งที่หูของตัวเองได้ยินจากปากชายตรงหน้า หล่อนตื่ตะลึงเป็นอย่างมากเกี่ยวกับเรื่องเล่าของเขา แต่เมื่อเขายกเหตุผลและองค์ประกอบต่างๆก็เหมือนกับนำจิ๊กซอว์ซับซ้อนมาต่อตรงหน้าหล่อนได้สมบูรณ์แบบอย่างไร้ข้อแย้ง

เมื่อได้ยินว่าแพนเตอร์นั้นสามารถพูดได้ และคอยปกป้องเด็กปีหนึ่งที่เทอร์รี่ แยกพวกรังแกมาซึ่งหล่อนไม่ได้เห็นด้วยสักเท่าไหร่ ก็เล่นเอาหล่อนต้องอ้าปากคางแทบชิดโต๊ะทันที

สิ่งที่แพนเตอร์ตัวนั้นเป็นช่างคล้ายคลึง ทั้งดวงตาสีมรกตของมันที่หล่อนพบในตรอกไดแอกอน น้ำเสียง และวิธีการที่มันใช้จัดการอย่างที่นายบูทเป็นคนเล่าเหมือนแฮร์รี่

แต่ความคิดที่ว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ กับ เดรโก มัลฟอย นั้น สนิทสนมกันทำเอาหล่อนเชื่อมันไม่ลง

การที่พ่อมดจะอยู่ในร่างสัตว์มีทางเดียว คือ แอนิเมจัส ตัวหล่อนเองนั้นก็เคยศึกษาคาถาและวิธีการของมัน รวมๆแล้วดูอันตราย และยุ่งยากจนหล่อนเองก็ไม่กล้าลองเสี่ยง

แต่ที่น่ากังวลที่สุด คือ การที่พ่อมดสองคนผูกพันธะตลอดชีวิตไว้ด้วยกัน โดยที่พวกเขาจะไม่รู้จักกันและกันนี่สิ 

และ ถ้าหากบรรดาสลิธิรินพบว่าแฮร์รี่เดินไปทั่วทุกซอกทุกมุมของบ้าน โดยอยู่ในร่างของแพนเตอร์ บางทีพวกเขาอาจจะมีพรหมเช็ดเท้าผืนใหม่จากขนแพนเตอร์ประดับห้องนั่งเล่นก็เป็นได้



Tbc

 

Talk

เยอะเว่อ จะร้องไห้ 555555555 กรี้ดด พี่เบลสขาของนุ้ง เป็นตัวทีมเผือกอย่างแท้ทรู

แปลตอนหนึ่งหนึ่งประมาณสี่ถึงห้าชั่วโมง สปีดเรานั้น.... orz คิดว่าที่ตอนแรกเร็ววันต่อวันนี่อาจจะเป็นเพราะคึก บวกกับน้อย ตอนหลังๆนี่นุจะเปงลมแล้วพี่จ๋า 

ท้อๆก็อ่านเม้นต์เป็นกำลังใจ  มีคนโหวตตอนให้เราด้วย โอ้ย ปริ่มแลง รักทุกคนนนน ขอบคุณเน้อ

เดรโกนี่ชงเองตลอดเลยกัปตัน งอนเรื่องตั้งแต่ปีมะโว้ แล้วอะไรคือบอกว่ารักนวลสงวนตัว คนบ้า ใครจะไปแก้ผ้าให้แกดูคะ รี่ของเราเราไม่ให้เธอเห็นนนน

เจอกังงงงงงงง


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 255 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

876 ความคิดเห็น

  1. #847 MitsukiCarto (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:53
    น้องไม่น่าให้หนูเดรกหันไปเลยอ่ะ~
    #847
    0
  2. #821 nicharipaen04 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:17
    เขินอะตอนที่เดรโกพูดกับแฮร์รี่
    #821
    0
  3. #820 nicharipaen04 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:17
    เขินอะตอนที่เดรโกพูดกับแฮร์รี่
    #820
    0
  4. #793 Kurokiri (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 23:07
    ตอนนี้ยกให้พิเบลส ชอบการพูดและความขี้เผือกของพี่แกมาก ตล๊ก 5555555
    #793
    0
  5. #773 Raatty (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 21:05
    เดรโกมีหยอดใส่แฮร์รี่ด้วย 55555 สายเผือกก็มา
    #773
    0
  6. #751 2H'MIPS (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 03:33
    ตอนเดรกพูดว่า สลิธิรินของเรา ทำไมเขินก็ไม่รู้
    #751
    0
  7. #672 โลลิค่อน (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 18:24

    สนุกมากเลยค่ะ

    #672
    0
  8. #657 CassnovaHaru (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 กรกฎาคม 2561 / 02:25
    ตามจริงถ้าเฮอร์ไมโอนี่ไม่เข้ามายุ่งและสอดรู้สอดเห็นทุกอย่างจะดีมากรู้สึกเกลียดหล่อนกับรอนจริง(แต่รอนนี่ที่กนึ่งของความน่ารังเกียจ)
    #657
    0
  9. #627 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:11
    ว๊อยย เขิงงงงง
    #627
    0
  10. #615 เอบีซีส์ษ์ศ์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 2 พฤษภาคม 2561 / 04:26
    กีสสสสสสมายสลิธีรินว่ะะะเดรโกนายมันแน่มาก!เขินๆทำไงดี กี้ดดดด
    #615
    0
  11. #550 Sambonsakura (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 29 มกราคม 2561 / 21:42
    ตลก55555 เบลสนี่ไม่ว่าจะโผล่ไปในเรื่องไหนๆ ก็เป็นตัวเผือกที่แท้ทรู แต่แอบหวั่นๆใจกับความสัมพันธ์ความผูกผันของทั้งคู่นี่สิ
    พออะไรๆมันเริ่มจะเข้าที่เข้าทาง มักจะมีจุดพลิกผันเสมอ แงงง
    #550
    0
  12. #527 Bebeby (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 08:45
    ชอบตอนที่แฮร์รี่จะแปลงร่างเป็นแพนเตอร์แล้วเดรกมีความแซวว่ารักนวลสงวนตัว ข่นบ้าาาาาาาา เค้าก็เขิลเป็นนะ
    #527
    0
  13. #502 Corncake (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 14:17
    เค้าเริ่มรักกันแล้วค่ะคุณ เขินแรงกับความน่ารักของทั้งคู่ เบลสตลกดีแฮะ เท่าๆที่ดูเฮิร์มน่าจะห่วงแฮร์รี่อยู่นะน่ะ
    #502
    0
  14. #448 lp-ventus (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 สิงหาคม 2560 / 00:00
    โอ้ย มีหวั่นไหวกันแล้วค่ะงานนี้ อีกคนก็ขาดเขาไม่ได้ไปค่ะ ไปอยู่ด้วยกันที่ไหนสักที่หนีไปเลย

    เบลส >< รู้เข้าจนได้และมีคนรู้เยอะขึ้นเรื่อยๆเลยอ่ะ ห่วงแฮร์รี่มากแล้วสิ

    อะไรมีแซวเขารักนวลสงวนตัว ! ใครจะไปแก้ผ้าโจ้งๆกันละ
    #448
    0
  15. #341 the guardian (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 พฤษภาคม 2560 / 09:35
    รักนวลสงวนตัวไม่ทันแล้วม้าง~ โดนเขาลูบคลำไปทั้งตัวแล้ว 55555
    #341
    0
  16. #224 ตะไมล์ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 16 เมษายน 2560 / 22:56
    เค้าชอบกันแล้วค่ะแม่ขา เราไปอ่านแบบออริมาแล้วค่ะ คือดี แล้วยิ่งไรท์เอามาแปลเป็นไทยแล้วภาษาสวยมากค่ะ ดูน่ารักๆด้วย เขินเดรกหนักมาก ลูบๆคลำๆแบบนี้ไม่ให้รี่ใจสั่นได้ไง แต่ก็อดขำตรงรักนวลสงวนตัวไม่ได้จริงๆ5555555555
    #224
    0
  17. #143 Masshuruumu (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 7 เมษายน 2560 / 02:33
    รออ่านอยู่นะะะ
    #143
    1
    • #143-1 indee-indy(จากตอนที่ 15)
      7 เมษายน 2560 / 12:34
      เอามาเสิร์ฟแล้วจ้า
      #143-1
  18. #142 FoxL (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 20:08
    อัพหน่อยย รออยู่น้าาาา
    #142
    1
    • #142-1 indee-indy(จากตอนที่ 15)
      7 เมษายน 2560 / 12:35
      มาแว้ววว
      #142-1
  19. #141 machihina (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 6 เมษายน 2560 / 10:48
    แอร้ แงงงงงง น่ารักง่ะฟ-กรกาแสิบ่งสลาบดดิ บรรยายคำอื่นไม่ถูกนอกจาก น่าร๊ากก แงงง เสือน้อยตัวนั้ลมันน่าลั(ร)ก ปัชิล้ล้ฃเขก//กรี๊ด
    #141
    1
    • #141-1 indee-indy(จากตอนที่ 15)
      7 เมษายน 2560 / 12:36
      ทุกคนมองน้องเสือเลาเป็นแมวไปแล้ว ฮึก
      #141-1
  20. #139 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 12:07
    ตั๊ยแล้วววววววว มีความงอนด้วยยน
    #139
    1
  21. #138 _JUST_ (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 10:02
    สลิธิรินของฉัน ^///^ ย๊ากกกก เขินนนน
    #138
    1
  22. #137 Otasumi (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 09:19
    ตอนนี้ดูละมุนมาก555เขินน
    #137
    1
  23. #136 piixms (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 เมษายน 2560 / 04:40
    แปลดีมากๆเลยค่ะ ไล่อ่านมาแบบอยากอ่านต่อไปเรื่อยๆ5555555 สู้ๆค่า
    #136
    1
  24. #134 mukmina (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 22:55
    สนุกมากค่าาา
    อยากให้ไรท์แปลเรื่องอื่นอีกจังสนุกง่าาาาาาาาาา
    รอตอนต่อไปค่าาา
    #134
    1
  25. #133 vacaska (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 21:15
    มีความรักให้คนแปลคะ
    เรื่องนี่ค่อนข้างน่ารักมากๆเลยนะ ยิ่งแปลก็ยิ่งเก่งขึ้น
    แถมแปลละเอียดขึ้น มีความใช้คำที่ดีขึ้น (ปรบมือและเป็นกำลังใจให้นะคะ)
    ส่วนในเรื่องก็น่ารักคะ คุณเดรโกเริ่มรู้สึกกับรี่มากขึ้นเรื่อยๆ
    ส่วนความฉลาดของเด็กเรเวนคอลก็ใช่ย่อย ยกเหตุผลมาได้ดี
    แถมยังเอาไปคุยกับเฮอร์อีก ถ้ารอนรู้เรื่องนี่คงหน้าซีดไปตามๆกันอ่ะ
    เล่นใส่ทั้งมือทั้งเท้ากับร่างเพนเตอร์ของแฮร์รี่ขนาดนั้น
    รอตอนต่อไปนะคะ เป็นกำลังใจให้อีกรอบ
    #133
    1