[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 14 : Chapter 13 Protector Of Slytherins

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,328
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 240 ครั้ง
    2 เม.ย. 60

งง คืออัพแล้วรอบหนึ่งเด็กดีไม่ขึ้นให้ หัวร้อนมาก เป็นงี้ตลอด ไอ้เราก็กลัวว่านิยายมันจะไม่ขึ้น ฮือ บ้าบอที่สุด!


Chapter 13 – Protector of Slytherin



 

ห้องนั่งเล่นรวมสลิธิรินแทบจะเงียบกริบ เว้นแต่เสียงขีดปากกาขนนกลงบนกระดาษ

รองเท้า ถุงเท้า เนกไท และ เสื้อคลุม กระจัดกระจายข้ามโต๊ะ เก้าอี้ ภายในห้องใหญ่โต สร้างลวดลายสีเขียว-เงินแปลกตาบนพื้นส่วนใหญ่

บรรดาสลิธิรินผู้แสนสง่างาม และ เงียบขรึม นอนเอกเขนกกันทั่วพื้น หนังสือกระจัดกระจายไร้ทิศทางรอบตัวพวกเขา เนื่องด้วยการปั่นแผ่นรายงานใบล่าสุดที่ถูกสั่งอย่างเอาเป็นเอาตาย 

แฮร์รี่รู้สึกตกใจเป็นอย่างมากเมื่อเหล่านักเรียนไม่สนใจจะนั่งเขียนบนโต๊ะหรือเก้าอี้ แต่กลับกระจายกันเป็นหย่อมๆบนพื้นห้องนั่งเล่นแทน

การมองดูเดรโกนอนหนุนหน้าท้องของเขาบนพื้นห้อง โดยอีกครึ่งตัวนอนอยู่ใต้โต๊ะเป็นความหรรษาอย่างหนึ่งสำหรับเขา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อคุณรู้ว่าเดรโกเป็นคนที่ห่วงภาพลักษณ์ของตัวเองเสมอ

.

ผมสีซีดจัดทรงเรียบแปล้ยามนี้ยุ่งเหยิงเพราะนิ้วที่ถูกลากผ่านและขยี้มัน

แววตาง่วงงุนของแฮร์รี่ย้ายไปทางที่ภูติรับใช้ของแครบบ์ และ กอยล์  กำลังแย่งชิงความเป็นเจ้าของลูกโอ๊กลูกเล็กๆลูกหนึ่ง เธลมาพยายามกลบฝังเจ้าลูกโอ๊กนี่ในพรหมหนาอย่างมีความสุข จนกระทั่งมันกระโดดเหยงกลับไปยังถ้วยเล็กซึ่งบรรจุถั่วหลายชนิด

ลูอิส เมื่อถึงตามัน ก็นำโอ๊คลูกนั้นออกไปซ่อนในเสื้อคลุมซึ่งกระจายปรกบนโต๊ะเตี้ยตัวหนึ่ง 

การโจรกรรมถูกจับไว้อย่างว่องไว และการแย่งชิงได้เริ่มขึ้น ปีเจ็ดคนหนึ่งรำคาญการฟังเสียงเล็กแหลมหวีดกันไปมาระหว่างกระรอก และเสกคาถา ไซเลนสิโอ้ ใส่มันทั้งคู่

เสียงเพียงหนึ่งเดียวที่ได้ยินตอนนี้ คือ เสียงลูกโอ๊คหล่นกระทบพื้นซึ่งกลิ้งหายไปไหนก็ไม่ทราบได้

แฮร์รี่แนบหัวลง บิดขี้เกียจบนโต๊ะที่เขานอนอยู่เหนือมัน

รองเท้าบู๊ตกระทบพื้นเป็นจังหวะลงมาจากหอหลักเรียกให้แฮร์รี่ต้องปรือดวงตามรกตขึ้นอย่างเกียจคร้าน

เด็กปีหนึ่งของสลิธิรินคนหนึ่ง ยืนอยู่บนชั้นสุดท้ายของบันได เมียงมองซ้ายขวาด้วยความกระวนกระวาย กระดาษถูกกำแน่นจนย่นยับในมือขณะเดียวกับที่ดวงตาของเขากวาดมองกลุ่มของเหล่านักเรียนที่นั่งกันมั่วซั่วอยู่ตามห้อง

พวกปีเจ็ดวุ่นวายอยู่กับหม้อปรุงน้ำยาหน้าเตาผิง บรรดาปีห้าสอนพวกปีสองเกี่ยวกับวิชาแปลงร่าง และหมากรุกพ่อมดหลายเกมยังคงดำเนินต่อไปอยู่ตรงมุมห้อง

แฮร์รี่มองตามเด็กชายไป พ่อมดผู้เยาว์วัยกว่าพยายามจะเดินผ่านกลุ่มของสาวปีหกก่อนจะกลับไปยืนคนเดียวที่กลางห้อง

เขายืนตรงนั้นไม่กี่วินาทีก่อนจะสูดหายใจเข้าลึกๆ หน้าเชิด หลังตรง ตามวิถีของสลิธิริน

เขาสาวเท้าผ่านประตูบานใหญ่ของห้องนั่งเล่นรวมออกไป เลี้ยวหลบระหว่างกลุ่มคนเล็กๆแล้วเปิดประตูออก หันหลังกลับมามองอย่างสำรวจแล้วจึงเดินออกไป และปล่อยให้ประตูปิดลงเบาๆ

"เดเมียน ตามไป" เสียงกระซิบของเดรโกดังแผ่ว มันแทบไม่มีอะไรเจือปนเลยนอกจากร่องรอยความเหน็ดเหนื่อยกับรายงานของวิชาประวัติศาสตร์เวทย์มนต์ ยกมือขึ้นขยี้ผมจนไม่เป็นทรงอีกครั้ง โดยที่มือข้างหนึ่งก็พลิกกระดาษหน้าถัดไปตรวจสอบคำที่เพิ่งเขียนลงไปบนกระดาษ

'ทำไม' แฮร์รี่ถาม 'ไม่ใช่ว่ากำลังจะเริ่มเคอร์ฟิวไม่อีกกี่นาทีรึไงกัน' เขากระซิบผ่านกระแสพันธะของเดรโก มองไปที่นาฬิกาเรือนใหญ่ถูกแขวนติดผนังบนเตาผิง

งูตัวใหญ่วางหัวฟาดลงข้างๆเลขสิบสอง ขณะที่งูตัวเล็กค่อยๆขยับไปใกล้จะถึงเลขสิบเต็มทน

'อสรพิษที่ไร้ฝูงคือเหยื่อสำหรับสัตว์ตัวอื่นแฮร์รี่ ทั้งอินทรี แบดเจอร์ หรือแม้กระทั่งสิงโต มันจึงเป็นเหตุผลว่าทำไมเราต้องอยู่รวมกันเป็นกลุ่มเสมอ--คนเดียวหัวหายสองคนเพื่อนตายอยู่เป็นกลุ่มไร้อันตรายคืบคลาน คือ หลักการเบื้องต้นของการอยู่ในสลิธิริน การออกนอกหอยามวิกาลคนเดียว แม้กระทั่งไปเป็นกลุ่ม ยังไงมันก็คือการแกว่งเท้าหาเสี้ยนอยู่ดี'

'แล้วทำไมนายถึงปล่อยให้เขาไปคนเดียวเล่า?' แฮร์รี่เอ่ย ดวงตามรกตเบิกกว้างเมื่อได้ฟังคำของเดรโก

เขากระโจนลงจากโต๊ะสะบัดขนสีดำ นักเรียนหลายคนที่กลายเป็นเบาะรองรับให้เจ้าแมวยักษ์ร้องเหวอ บ้างก็สะดุ้งตัวโยน ขวัญหนีดีฝ่อกันไป พูดขอบคุณเมอร์ลินกันใหญ่ที่ทำให้พวกเขาหลบขวดหมึกยักษ์ที่พุ่งลงมาได้ทัน

กระโดดหลบนักเรียนหลายคน เจ้าของขนสีดำดั่งหยดหมึกใช้หัวดันประตูบานใหญ่ออก มองกลับไปในโถงห้องนั่งเล่นและกระโดดข้ามธรณีประตูออกไป

'เขาควรเรียนรู้ด้วยตัวเองบ้าง หากเขาเลือกศักดิ์ศรีตัวเองมากกว่าคำเตือน นั่นจะกลายเป็ยบทเรียนที่ยิ่งใหญ่บทหนึ่งที่เขาจะได้เรียนรู้ในปีแรก' เดรโกพึมพำเลื่อนลอย จึงกลับมาจดจ่ออยู่ที่หน้ากระดาษตรงหน้าใบเดิม

.

.

.

.

แฮร์รี่ออกมาจากโถงห้องนั่งเล่นติดตามนักเรียนปีหนึ่งที่ออกมาจากหอพัก เร้นกายไปตามเงาหลายสายซึ่งแสงจันทร์ตกกระทบลงมาบนสิ่งของเหล่านั้นตามทางเดิน

จมูกและหนวดทำงานอย่างรวดเร็วเพื่อคอยระวังภัยที่จะมาถึงเขา เขาจะต้องรีบเร่งหาเด็กคนนั้นให้เจอในที่สุด

กลิ่นเลือดสดๆได้นำทางจมูกไป เขาค่อยๆยอบกายลงในท่าเตรียมล่าแล้วคืลคลานเข้าไปใกล้ เขาชะงักในเมาของรัตติกาล ภาพที่เห็นทำให้เขาต้องหรี่ตามอง

ปีหนึ่งคนนั้นยืนอยู่โดยมีเลือดกำเดาไหลออกมาจากจมูก ดวงตาฉายแววหวาดกลัวไปที่

แฮร์รี่ระบุได้ว่าคนพาลคนนั้นคือ เรเวนคลอ หลังจากปรับสายตาให้เป็นของมนุษย์เพื่อแยกแยะสีก่อนจะเปลี่ยนกลับเป็นตาบอดสีของแพนเตอร์ที่คมชัดกว่าเดิม ส่ายหน้าแหนงหน่ายให้กับการกลั่นแกล้งโง่ๆที่ใส่ชุดคลุมเป็นสีของบ้าน

ผู้ชายคนนั้นกักสลิธิรินวัยเยาว์เอาไว้ และหันหน้ามาพูดกับเพื่อนของตน ซึ่งทำให้แฮร์รี่เห็นใบหน้าของเขาชัดเจน-- เทอร์รี่ บูท หนึ่งในสมาชิกของกด.(กองทัพดัมเบิลดอร์)กำลังรังแกเด็กที่เขาตัวใหญ่กว่าถึงสามเท่า

 

วิเศษไปเลย นี่มันเรื่องบ้าอะไร!

 

ชู่ว งูตัวจ้อยเลื้อยออกจากรูล่ะ" เทอร์รี่ครางต่ำ โยนเจ้าปีหนึ่งคนนั้นลงอย่างไร้เมตตา และฉีกกระดาษยับย่นลงกับมือ

“ส่งสารให้ผู้เสพความตายงั้นเหรอ เหอะ พ่องูน้อยน่าสงสาร ตัวคนเดียวกลางโรงเรียนยามวิกาล มันคงจะน่ากลัวไม่ใช่น้อยถ้าหากโชคชะตาเล่นตลกให้พบกับเรื่องร้ายๆก่อนแกจะได้เจอเรื่องคอขาดบาดตายจริงๆ” แสยะยิ้มเมื่อเห็นความหวาดกลัวของเด็กชาย พวกเรเวนคลอเดินเข้ามาใกล้ หักนิ้วมือเสียงดังกรอบ  ขณะกำลังแนะนำให้เด็กชายตัวเล็กคัดสรรวิธีเจ็บปวด และวิธีตายของตัวเองเสียงดัง

 

แฮร์รี่ยืนขึ้น และพยายามคิดวิธีจัดการปัญหาตรงหน้ายังไงไม่ให้ทั้งเจ้าเด็กปีหนึ่งนั่น และ เดรโกมีปัญหา ดวงตามรกตฉายแวววาบเมื่อความคิดผุดขึ้นมาในสมอง ก่อนจะเข้าหาและจับกระแสจิตของเดรโกเอาไว้ และค่อยๆโอบล้อนมันเอาไว้ด้วยกระแสเวทย์มนต์ของตัวเอง

 

 ‘เดรโก

 

'อะไร? เสียงตอบรับอย่างรำคาญชองเดรโกทำให้แฮร์รี่แสยะยิ้มแบบแพนเตอร์

 

'ฉันอยากให้นายหาคาถาที่ทำให้ฉันพูดได้ แล้วช่วยเสกใส่ฉันที' แฮร์รี่กระซิบอย่างเร่งเร้า มองเหตุการณ์เบื้องหน้าดำเนินไป

 

อะไร?

 

ทำให้ฉันพูดได้เดี๋ยวนี้เดรโก!‘ แฮร์รี่คำรามเข้าไปในห้วงจิตของเดรโก

 

ก็ได้ ขอเวลาฉันหาหนังสือสักนาทีแล้วกัน เดรโกพูด น้ำเสียงดังก้องอย่างเอื่อยเฉื่อยในความคิดของแฮร์รี่

 

 ฉันไม่มีเวลาแล้วเดรโก! ถ้านายหาเจอแล้ว ตอนเสกมันช่วยหันไม้ไปทางตัวนายแล้วร่ายมันผ่านพันธะของเรา นั่นน่าจะเป็นวิธีที่เร็วและดีที่สุด

แฮร์รี่เฝ้ารออย่างอดทนเสียงสะอื้นไห้ของเจ้าปีหนึ่งดังขึ้นช้าๆเมื่อกลุ่มนกอินทรีขยับเข้ามาใกล้ขึ้นทุกที ความรู้สึกเสียวแปลบแล่นผ่านไปทั่วร่างกาย มันห่มคลุมไปที่คอของเขา และทำให้รู้สึกเหมือนการทำงานของหลอดลมผิดแผกออกไป

 

 ได้ผลมั้ย?

 เสียงอันเป็นเอกลักษณ์ของเดรโกกระซิบมาอย่างกังวล มันเป็นครั้งแรกที่เขาจ่อไม้กายสิทธิ์ใส่ตัวเขาเองแทนที่จะเป็นศัตรู

 

 แน่นอน แฮร์รี่ทดลองหัวเราะสยองขวัญอย่างที่เขาลองทำดูเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เร้นกายเข้าไปอยู่ลึกสุดของเงามืดเท่าที่เขาจะทำได้ และหยุดลงเปิดม่านการแสดงครั้งใหญ่

 

“แกควรระวังตัวให้ดีเจ้าพวกกาน้อย บางครั้งงูที่ตัวเล็ฏที่สุดอาจจะมีพิษร้ายแรงที่สุด” แฮร์รี่พูดเสียงเอื่อยเฉื่อยเบาแผ่ว ขยับกายไปตามของโถงทางเดิน ปลายไม้กายสิทธิ์ของเรเวนคลอคนหนึ่งในกลุ่มส่องสว่างหันไปทางกำแพงหิน

 กลับกลายเป็นว่าแสงนั้นให้ที่ซ่อนกับแฮร์รี่มากกว่าเดิม เนื่องจากเขาไม่ต้องการดึงดูดความสนใจของใครขณะเขาขยับกาย คนแก่กว่าในกลุ่มรีบแกว่งไม้กายสิทธิ์ไปมาโดยรอบอย่างกระวนกระวาย ขณะกำลังหาต้นตอของเสียงที่ดังขึ้นมา

 

 “ออกมา!” เทอร์รี่สั่ง ก่อนจะยิ้มเจ้าเล่ห์แล้วหันปลายไม้กายสิทธิ์ไปทางปีหนึ่งที่ยืนตัวสั่นงันงกตรงหน้าเขา “ไม่งั้นเจ้างูนี่จะกลายเป็นงูย่าง”

 “ตามที่นายปรารถนา” ค่อยๆย่างเท้าออกมาจากความมืดรอบกาย ราวกับวิญญาณซึ่งล่องลอยในความมืด ดวงตาอาฆาตสว่างวาบเมื่อต้องแสงจากไม้กายสิทธิ์ของหนึ่งในเรเวนคลอเมื่อร่างกายใหญ่โตของแพนเตอร์ปรากฏขึ้นจากเงามืด

ขนของมันประกายระยับภายใต้แสงโลมเลียจากปลายไม้ ทำให้ร่างกายของแพนเตอร์นั้นเหมือนเรือนรางก่อนจะเข้มขึ้น

หนึ่งในกลุ่มนกอันธพาลกรีดร้องลั่นก่อนจะวิ่งสุดชีวิต

แหม แต่มันก็ค่อนข้างน่าสงสารนะ เพราะดูเหมือนเจ้านั่นจะวิ่งไปคนละฝั่งกับหอคอยเรเวนคลอซะนี่

 

 “ฉันเคยคิดว่าพวกเรเวนคลอจะดีกว่านี้ซะอีก นี่ฉันคิดผิดรึเปล่าที่เคยนับนายเป็นเพื่อนเนี่ย? ไอ้พวกที่ชอบข่มเหงคนที่อ่อนแอกว่า ไม่ควรค่าที่ฉันจะปกป้อง”

แพนเตอร์เดินทอดน่องเอื่อยเฉื่อยวนรอบกลุ่มของเรเวนคลออันธพาล หางส่ายไปมาเป็นจังหวะเบื้องหลัง เทอร์รี่กำไม้กายสิทธิ์ นิ้วมือของเขาสั่นเทา พยายามนึกว่าน้ำเสียงน่าหวาดกลัวเช่นนี้ทำไมกลับให้ความรู้สึกคุ้นเคย

แพนเตอร์คำรามแผ่วเบา และเปลี่ยนทิศทางเดินเข้าไปในเงามืดตรงสายตาพวกเขา และโผล่ขึ้นมาอีกทีจากข้างหลังราวกับหายตัวได้

 “บ้านงูควระพิจารณาถึงความสัมพันธ์ระหว่างบ้านและการผูกมิตรกับพวกมีปีก ใครที่กล้ามาหาเรื่องสมาชิกบ้านของฉันจะต้องเจอดี อ้อ ฉันแนะนำให้นายกระจายข่าวเรื่องนี้ซะนะนกน้อย ฉันไม่อยากจะทำให้พวกเรเวนคลอเล่นควิดดิชไม่ได้หรอกนะ

มันไม่ค่อยแฟร์น่ะ ถ้าคนขาขาดแขนขาดจะไปขี่ไม้กวาดจับลูกสนิช

เอาล่ะ ก่อนที่ฉันจะรับค่าตอบแทน และ ไป ฉันจะให้คำแนะนำเล็กๆน้อย ครั้งหน้าถ้าอยากจะข่มเหงรังแกคนอื่นให้หาเสื้อคลุมบ้านอื่นมาใส่ซะ แบบนี้มันไม่มืออาชีพ”

แพนเตอร์มองเข้าไปในดวงตาของเทอร์รี่ บูท ลูกตาสองข้างนั่นประกายสว่างก่อนจะเจ้าแมวยักษ์จะหันกลับไป เดินเข้าหาก้อนลูกบอลซึ่งถูกห่อด้วยผ้าคลุมสีเขียวกำลังสั่นเทาอย่างน่าสงสาร

มือเล็กๆวางเล็กๆวางบนขนสีหยดหมึกของแพนเตอร์ก่อนที่จะโผล่หัวออกมาจากก้อนลูกบอล ตลอดทั้งคางและปากเปรอะไปด้วยเลือด

 

 “เดเมียน แกไม่ควรจะอยู่นอกห้องนั่งเล่นโดยไม่มีสายจูงนะ ศาสตราจารย์สเนปจะต้องโกรธแน่ ถ้าเขารู้เรื่องนี้”

สลิธิรินตัวน้อยกระซิบ มองเหล่านกอันธพาลที่ระเห็จกลับรังตัวเองเบื้องหลังแพนเตอร์อย่างกังวล

 

 “อะไรที่สเนปไม่รู้ก็ให้เขาไม่รู้ต่อไป” แพนเตอร์ตอบกลับ แอบขยิบตาให้เจ้างูตัวเล็ก ก่อนจะอนุญาตให้เด็กชายเกาะตัวของเขาไว้ช่วยพยุงเพื่อยืนขึ้น และใช้ศีรษะดันหลังเจ้าตัวเล็กกลับไปยังห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิน

สัญญาณเตือนของเวลาเคอร์ฟิวทำให้เด็กชายเร่งฝีเท้าขึ้น เพราะรู้แก่ใจว่าเวลานี้ตะเป็นเวบาที่สเนปเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิรินทันทีเพื่อเริ่มเคอร์ฟิวภายในบ้านของตน และตรวจสอบดูว่าทุกคนอยู่บนเตียง หรือในห้องนั่งเล่นไม่ได้ออกไปเพ่นพ่านที่ไหน ก่อนจะกลับห้องของเขาไป

.

.

หอคอยกริฟฟินดอร์กำลังเฉลิมฉลอง ปาร์ตี้ฉันรอดชีวิตจากเปิดเทอมวันแรก

นักเรียนทุกคนหัวเราะร่าและส่งเครื่องดื่มให้แก่กัน บ้างก็ผสมแอลกอฮอล์ บ้างก็ไม่ผสมแอลกอฮอล์  ขณะที่เหล่านักเรียนกำลังพูดคุยเกี่ยวกับวันหยุดฤดูร้อนของพวกเขา และบางคนก็เล่นเกมหลากชนิด

มันไม่สามารถคาดเดาได้เลยว่าพวกเขาจะเอาชีวิตรอดต่อในวันที่สองของการเปิดเทอมอย่างไรถ้าพวกเขาเมาหัวราน้ำตั้งแต่วันแรก

เฮอร์ไมโอนี่ เกรนเจอร์ นั่งอยู่บนเก้าอี้ถัดจากห้องนอนของหล่อน เหม่อมองหน้าต่างด้วยรอยยิ้มประดับจางๆ เสียงสวดวมนต์เพ้อเจ้อดังขึ้นมาจากบันไดของหอหญิง รบกวนความคิดของหล่อน

            ขมวดคิ้วให้กับพระจันทร์เต็มดวงซึ่งห้อยแขวนบนท้องฟ้า หล่อนภาวนาให้แฮร์รี่สุขสบายดี ก่อนจะหันหลังให้หน้าต่าง และหันกลับมามองภาพสุดท้ายบนพระจันทร์

            โรนัลด์ วีสลี่ย์ กำลังเล่นไพ่โปเกอร์กับ ดีน เชมัส และ ลาเวนเดอร์ อย่างครุ่นคิด ในความมืดของมุมห้องนั่งเล่นรวมอย่างไม่สนใจต่อเสียงคุยกันจอแจ และเสียงอึกทึกครึกโครมภายในบ้าน เขากำลังจัดเรียงไพ่ของตนเองอย่างสวยงาม และยกยิ้มอย่างผู้กำชัย

ความจริงที่ว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์ไม่ได้อยู่ตรงนี้ และไม่ได้อยู่ภายในใจของใครหลายคน ทำให้เขาไม่สนใจว่างานเลี้ยงนี้จะขาดเจาไปหรือไม่ก็ตาม ก่อนจะกลับไปสนใจกับกิจกรรมตรงหน้าแทน

อย่างไรก็เถอะ แฮร์รี่ พอตเตอร์ ก็ปลอดภัยดีที่เดิร์มสแตรง ไม่ใช่หรือไง?

.

.

กริมโมลด์เพลซเงียบสงัด ความเงียบเหล่านั้นเกิดจากจุดเล็กค่อยๆรวมตัวกันกลายเป็นความเงียบเชียบดั่งอยู่ในงานศพ สมาชิกของภาคีนกฟินิกซ์ถือแก้วกาแฟเอาไว้คนละใบ หลายคนรู้สึกยอมแพ้ที่จะตามหาตัวแฮร์รี่ พอตเตอร์ ปักใจว่าคนที่คุณก็รู้ว่าใครคงได้ตัวเขาไปแล้ว

 

“บางทีอาจจะมีสักที่ที่เรายังไม่ได้หา” หนึ่งในสมาชิกพูดแผ่ว ไล้นิ้วไปตามขอบกาแฟถ้วยงาม

 

“เขาหายตัวไม่ได้ เขายังไม่สามารถกลายร่างเป็นแอนิเมจัสได้ด้วย และเขาไม่ได้ขี่ไม้กวาดของตัวเองออกไปด้วยซ้ำ!” รีมัส ลูปินส์ ตะโกน กำมือทุบโต๊ะเสียงดัง ทำให้สมาชิกหลายคนสะดุ้งและยกไม้ของตัวเองออกมา

 “ผมคิดว่าพวกคุณกังวลเกี่ยวกับเขามากไปหน่อย”

การย่างก้าวอย่างเอื่อยเฉื่อยของสเนปทำให้ทุกคนหันไปตามคำพูดของเขา บางคนถึงขั้นแอบสาปแช่งชายผมดำในใจ เรื่องที่สเนปไม่ได้ถูกกับแฮร์รี่เท่าไหร่นักเป็นสิ่งที่สมาชิกของภาคีทุกคนทราบดี สมาชิกบางคนมองคนเป็นศาสตราจารย์อย่างครุ่นคิดก่อนจะพนักหน้าเห็นด้วย

 

“เธอหมายความว่ายังไงเซเวอร์รัส?”

น้ำเสียงนุ่มนวลของดัลเบิลดอร์ดังปลอบประโลมขวัญของเหล่าสมาชิก ทำให้หลายคนแทบจะตกเก้าอี้ ขยี้ตา และดึงผมของตัวเอง

 

“ผมคิดว่าแฮร์รี่ พอตเตอร์กำลังนอนกลิ้งอยู่ใต้จมูกเรา และค่อนข้างจะมีความสุขดีกับที่ที่เขาอยู่ ถ้าหากเขาไม่สุขสบายดี เขาคงบอกหนึ่งในพวกเราสักคนแล้ว”

แรงพยักหน้าเชื่องข้าเห็นด้วยจากหลายคน ดวงตาของพวกเขาจับจ้องไปยังศาสตราจารย์ประจำบ้านสลิธิริน ผู้ซึ่งไร้ความสนใจกับบทสนทนาที่ลอยข้ามหัวเขาไปมาแต่อย่างใด

.

.

เทอร์รี่ บูท นั่งกลางเตียงนอนของตน ผ้าม่านปลิวไสวยามต้องลมบนหอคอยสูงตระหง่านของเรเวนคลอ น้ำเสียงเดิมยังคงตามหลอกหลอนในหัวของเขาไม่หยุดหย่อน

เสียงกระซิบ และ เสียงหัวเราเย้ยหยันคืบคลานเข้ามาในสมองของเขาไม่หยุดหย่อน

แพนเตอร์กับดวงตามรกตเปล่งประกายของมันแสดงอารมณ์ความรู้สึกซับซ้อนกว่าสัตว์ทั่วไป การเลือกสรรคำพูดคำจา มันเหมืนกับว่าเขาเคยพบคนที่มีคำพูดแบบนี้ที่ไหนสักแห่ง

มองลงไปยังการบ้านวิชาประวัติศาสตร์ซึ่งยังไม่เสร็จดี เขาถอนหายใจเหนื่อยหน่าย ตอนนี้การที่เขาอยู่ที่นี่น่าจะเหมาะกว่าการออกไปล่างูเป็นไหนๆ

หมุนปากกาขนนกอย่างใคร่ครวญ เขามองไปยังรูปภาพที่เขาวาดเอาไว้ประณีตในมุมห้อง

ใบหน้าที่เขารู้จักซ้อนทับกับใบหน้าของสิ่งที่เขาเพิ่งพบมาเมื่อครู่นี้ ช่างเหมาะเจาะทั้งรูปหน้าและนัยน์ตานั่น

!

แฮร์รี่ พอตเตอร์ และ แพนเตอร์ตัวนั้น คือเดเมียน ภูติรับใช้ของเดรโก มัลฟอย

 

Tbc

 

Talk

ไซเลนซิโอ - คาถาทำให้เงียบลงทันที

           มาแล้วเหยยยย นี่เรามากันเกือบครึ่งเรื่องแล้วนะ แต่ทางยังอีกยาวไกลค่ะ

ต่อจากนี้เวลาที่เราอัพอาจจะประมาณนี้ค่ะ 2-3 วัน อัพที ขอบคุณที่รอกันเน้อ

สรุปทั้งเรื่องนี้เทอร์รี่ บูท ฉลาดที่สุด ปรบมือให้กับความเรเวนคลอค่ะ อเมซิ่งมาก พี่แกรู้ได้ไง ขนาดรอนกับเฮิร์มที่เป็นเพื่อนกันมายังจำไม่ได้ แถมยำเท้าไปตั้งหลายดอกจนแฮร์รี่กระอักเลือด ขำ

ป๋าเซฟเราเก่งเว่อร์ คือนางรู้ตั้งแต่รักษาเดเมียนและเห็นแผลเป็นแล้วค่ะ แถมยังรู้ด้วยว่ารี่นอนกลิ้ง อิอิ จริงๆน้องก็ไม่ได้นอนกลิ้งเฉยๆอะค่ะ ฝนเล็บไปทั่วด้วย กร้าก

 ตอนนั้นเหมือนมีคนทายถูก เราอึ้งมาก สุดยอดไปเลย /ปรบมือ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 240 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #846 MitsukiCarto (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 21:33
    รู้ตั้งสองคนแหนะ!
    #846
    0
  2. #819 nicharipaen04 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 19:05
    สเนปเอะใจตั้งแต่เห็นแผลเป็นแล้วม้าง
    #819
    0
  3. #800 30649 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 7 มกราคม 2562 / 04:22
    เดี๋ยวนะ คือทำไมเทอร์รี่ถึงวาดรูปเเฮร์รี่ไว้อ่ะ
    #800
    0
  4. #792 Kurokiri (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:58
    โอ้ยยยย ก็ว่าแล้วว่าสเนปต้องรู้วววว แผลเป็นนั่นชัดจะตาย
    #792
    0
  5. #772 Raatty (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 20:49
    นั่นไงว่าแล้วว่าสเนปเห็นแผลเป็นแล้วรู้ด้วยว่าเดเมียนคือแพนเตอร์ แต่ก็เพราะแฮร์รี่พูดได้ในร่างของเดเมียนความเลยแตกให้เทอรี่จับสังเกตได้ สนุกมากกก!!!
    #772
    0
  6. #750 2H'MIPS (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 03:08
    ว่าแล้วว่าสเนปรู้ หื้ออ
    #750
    0
  7. #671 โลลิค่อน (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 18:09

    มีคนรู้อีกแล้ววว55555

    #671
    0
  8. #626 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 09:01
    เทอร์รี่ แกแอบชอบนุ้งรี้เรอะ ป๋าเซฟเก่งสุดค่ะ รัวมือออ คนเขียนแปลดีมากกกกกกกกกกกกกก
    #626
    0
  9. #607 Fiendbliss (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 13 เมษายน 2561 / 12:17
    แปลได้เลิศมากกกกก!!!!
    #607
    1
    • #607-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      22 พฤษภาคม 2561 / 18:47
      ขอบคุณค่ะ!!!!
      #607-1
  10. #581 The Killer Princess (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 19 มีนาคม 2561 / 09:49
    กลับมาอ่านใหม่พึ่งสังเหตุช่วงท้ายๆว่า เทอร์รี่วาดรูปแฮร์รี่อย่างประณีตไว้ด้วย?? คิดไรกเรี่เราป่ะหว่าาาา
    #581
    0
  11. #545 mr.t_darkside (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:52
    เทอรี่ลูก ทำไมลูกฉลาดจังเลยคะ555 นึกแล้วก็คิดออกทันที
    #545
    0
  12. #526 Bebeby (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 28 ตุลาคม 2560 / 08:22
    เดาไว้แล้วว่าเสนปต้องรู้ตั้งแต่ตอนเห็นแผลเป็นนั่นแล้วเป็นใครก็ต้องจำได้ เรื่องง่ายๆแค่นี้ และต้องขอปรบมือดังๆให้เทอรี่จริงๆค่ะฉลาดมากแค่นี้ก็จำแฮร์รี่ได้แล้วให้เรเวนคลอ10แต้มเลยค่ะ555
    #526
    0
  13. #501 Corncake (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 14:00
    เพิ่งจะได้หวานกัน ความขมก็มาเยือนแล้ว โอ๊ยยยย อย่าให้เดรกรี่พรากจากกันนะ
    #501
    0
  14. #447 lp-ventus (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 23:44
    เจ้าเรเวนคลอฉลาดจริงๆนั้นหละ เหอะ ! จะเกิดเรื่องยุ่งไหมเนี้ย เดาไม่ยากว่าสเนปต้องรู้แล้ว ฉลาดขนาดนี้อะ 55555

    กลายเป็นคู่หูไปแล้วจริงๆเดรกกะเดเมียนเนี้ย สลิธิรินรักพวกพ้องจริงๆมันทำให้แฮร์รี่ซึมซับความเป็นสลิธิรินเข้าไปทุกทีแล้ว โอ้ย อนาคตจะมีดราม่าไหม ฮือ
    #447
    0
  15. #427 toki226 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:58
    เราชอบเดรกตรงที่ว่าเหมือนจะไม่ใส่ใตแต่ก็ใส่ใจ เหมือนจะไม่สนใจแต่อยู่ในสายจาตลอดงี้ พ่อคนซึนนน ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆนะคะไรท์
    #427
    0
  16. #426 toki226 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:47
    สิ่งหนึ่งที่เราได้จากตอนแรกๆที่อ่านคือ เดรกขี้ตกใจ ผิด 5555 เราสัมผัสได้ถึงความอบอุ่นอ่อนโยนของเดรกอ่ะ อุ่นกว่านี้น่ากลัวจะเป็นไมโครเวฟ 55555 เหมาะที่จะเป็นพ่อของลูกมาก เอ๊ะ เดี๋ยว อย่าสาปเรา!!!! และความออดอ้อนของแฮร์ด้วย แฮร์ต้องการคนเข้าใจ ต้องการความใส่ใจ และเดรกก็อบอุ่นพอที่จะเติมช่องว่างในใจเย็นเฉียบของแฮร์ให้อุ่น ในขณะที่แฮร์ก็เติมเต็มในสิ่งที่เดรกโหยหาลึกๆ ชอบมากเลยเรื่องนี้ มันคือมันดีอ่ะ
    #426
    0
  17. #129 veryfail (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 4 เมษายน 2560 / 18:39
    รอน่ะค่ะ
    #129
    1
  18. #123 S_suika (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 09:04
    มาครึ่งเรื่องความลับก็แตกไป 2 คนแล้ว ต่อไปคงเข้มข้นกว่าเดิมแน่ๆ 
    รอตอนต่อไปอย่างใจจดจอเลยจร้า 

    #123
    1
    • #123-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:14
      ปั่นยิกๆเลยจ้า
      #123-1
  19. #122 pick-17 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 08:05
    แกว่งเท้าหาเสี้ยน เดี๊ยะเจอฝูงงูรุมทึ้งนะเรเวน
    #122
    1
    • #122-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:14
      ฉกมันเลยลูกแม่!
      #122-1
  20. #121 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 3 เมษายน 2560 / 01:15
    โว้วๆๆๆ หลังจากนี้เจ้านกน้อยจะทำอะไรกับฝูงงูอีกมั้ยเนี่ย
    #121
    1
    • #121-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:14
      ลุ้นนนนนน
      #121-1
  21. #120 BlackRabbit1212 (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 21:43
    ดูแฮร์รี่นางมีความสุขดีกับการเป็นสลิธิรีนระคะ555 เทอร์รี่สมแล้วที่อยู่เรเวนคลอแต่อย่าเข้าไปยุ่งเลยจะดีกว่านะหนู โปรดปล่อยแฮร์รี่ไปตามทาง~~~~
    #120
    1
    • #120-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:15
      ให้รี่ได้เป็นเดเมียนต่อไป~
      #120-1
  22. #119 machihina (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 21:09
    อืม... สังหรใจไม่ดีเลยแฮะ =-=
    #119
    1
    • #119-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:15
      ปัดเป่าความกังวลค่ะ เพี้ยงง
      #119-1
  23. #118 ChubbyOwl (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 19:31
    หวังว่านายเทอร์รี่จะไม่ทำให้เรื่องยุ่งยากวุ่นวายขึ้นนะ มีสังหรแปลกๆ
    #118
    1
    • #118-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:15
      ฮึบเอาไว้เลย
      #118-1
  24. #117 kaow9456za (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 19:11
    รออออออ
    #117
    1
    • #117-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:16
      กำลังไปปปป
      #117-1
  25. #116 The killer of Despair (จากตอนที่ 14)
    วันที่ 2 เมษายน 2560 / 19:05
    ขอบคุณมากฮะ 
    #116
    1
    • #116-1 indee-indy(จากตอนที่ 14)
      4 เมษายน 2560 / 12:16
      ยินดีจ้า
      #116-1