[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 12 : Chapter 11 Strengthening Bonds

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,428
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 247 ครั้ง
    30 มี.ค. 60


30/03/60

ทำไมไม่มีคนบอกเลยว่าเขียนชื่อตอนผิด 55555555555 9 แล้วไป 11 เลย มาแก้ค้าบ 

สรุป

เจ้านาย – ภูติรับใช้


เดรโก มัลฟอย เดเมียน , แพนเตอร์/เสือดำ เพศผู้


 

ลูเซียส มัลฟอย สตีล , ทิมเบอร์วูล์ฟ เพศเมีย


 

เซเวอร์รัส สเนป เนอร์วา , เยอรมันเชเพิร์ด เพศเมีย

 


แพนซี พาร์กินสัน หยกราตรี , จิ้งจอก เพศเมีย


 

เบลส ซาบินี น็อกซ์ , หมาป่า เพศผู้

(กรี้ดดดดด พี่น็อกซ์หล่อมาก ติ่งเลยข่าาาา)



เกรกอรี่ กอยล์ ลูอิส , กระรอกชิพมังค์ เพศผู้

 


วินเซนต์ แครบบ์ เธลมา , กระรอกแดง เพศผู้




Chapter 11 Strengthening Bonds




 “ลงมา เดเมียน” เดรโกออกคำสั่ง มองไปที่แพนเตอร์ตัวใหญ่ร้องแง้วแง้วอยู่บนตู้เสื้อผ้า แพนเตอร์คำราม สะบัดหาง ดวงตาหรี่มองเดรโกสะบัดเชือกเงินเส้นยาวไปมาตรงหน้าเขา

ดวงตามรกตมองไปยังประตูซึ่งเปิดทิ้งไว้อย่างคิดคำนวณ ก่อนจะวกกลับมามองที่พ่อมดผมบลอนด์อีกครั้ง

ถ่วงน้ำหนักตัวเอง ตู้เสื้อผ้าขนาดใหญ่ดังลั่นเอี้ยดอ้าด เมื่อเจ้าแมวยักษ์เตรียมพร้อมกระโดดในท่าหมอบ

“เซเวอร์รัสบอกว่าแกต้องล่ามสายจูงตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของบ้านสลิธิริน ก็แค่นิดๆหน่อยๆเอง ถ้าเกิดดัมเบิลดอร์เห็นว่าแกเป็นเด็กดีขนาดไหน ฉันเชื่อว่าเขาจะอนุญาตให้แกไม่ต้องล่ามสายจูงอีก”

เดรโกตะล่อม หันมองข้าไหล่ของตนไปยังประตูที่เปิดไว้ เสียงดังออกมาจากข้างนอก บอกกับเขาว่าเบลสจะไม่อดทนรออีกนานนัก

เสียงปริดังขึ้น ทำให้เขาหันกลับมามองเห็นแพนเตอร์กำลังเตรียมหมอบ และกระโดดข้ามหัวเขาไปยังประตูที่เปิดไว้

กดยิ้มเมื่อเหยื่อติดกับ เดรโกก็ขยับหันหลังและชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่ประตู มันปิดลงดังปังในวินาทีต่อมาก่อนที่แพนเตอร์จะกระแทกกับมันเต็มเปา เดรโกสูดลมหายใจเข้าปอดก่อนเจ้าแมวยักษ์จะรู้สึกตัว เกี่ยวสายจูงเข้ากับปลอกคอเงิน และกระซิบแผ่วข้างหู

“เป็นไง มันไม่ได้แย่ขนาดนั้นใช่มั้ยล่ะ?”

.

.

.

แฮร์รี่ย่างก้าวอย่างสง่างามข้างน็อกซ์ ไม่ใกล้ไม่ไกลโดยมีเดรโอยู่เบื้องหลังทางขวามือ เขาใช้เวลาเดินทอดน่องนี้ไปกัลกับปฏิกิริยาของเหล่านักเรียนที่พวกเขาพานพบตลอดทาง และบางส่วนแฮร์รี่ก็สำรวจน็อกซ์อย่างใคร่ครวญ

เจ้าสุนัขป่าตัวใหญ่นี่ดูเหมือนว่าจะฉลาดกว่าสุนัขป่าธรรมดา คำนวณความได้เปรียบก่อนจะลงมือ และค่อยๆเก็บข้อมูลไปตลอดทางที่เบลสกำลังยืน และ พูดคุย

เหล่ตามองไปที่เธลมา และลูอิส เกาะโหนอยู่บนไหล่ของเจ้านายของพวกมัน พวกมันจับตามองสอดส่องไปทั่วทุกๆการขยับกาย น่าสนใจดี บางครั้งมันอาจจะไม่ใช่แค่เขาเท่านั้นที่รู้สึกต้องคอยคุ้มกันอย่างเกินเหตุในการเดินเล่นในโรงเรียนครั้งแรกด้วยกันกับเจ้านาย

 

พวกเขาดึงดูดคนมากไปอย่างที่แฮร์รี่วิตกกังวล เสียงกรี้ดกร้าดจากนักเรียนปีหนึ่งบ้านฮัฟเฟิลพัฟก็เพียงพอที่จะทำให้เขาแก้วหูแทบแตก และยังทำให้เขารู้สึกว่าหูยังวิ้งๆอยู่เลย

แน่นอน แฮร์รี่คิดภาพออกเลยว่าพวกเขามองทุกคนเป็นยังไงอันตรายและความตายรวมตัวกัน

 .

เดรโกหยุดอยู่หน้าประตูของโถงใหญ่  มองไปที่เบลส แครบบ์ และกอยล์ เขาสายจูงของเดเมียนแน่นขึ้นก่อนจะเปิดประตูให้อ้ากว้าง และเดินเข้าไปข้างในเหมือนเดินเข้าบ้านตัวเอง ดวงตาทั้งหมดจับจ้องไปยังกลุ่มคนเล็กๆที่เดินขบวนไปทางโต๊ะของสลิธิริน

ทั้งห้องโถงเงียบกริบเมื่อเหล่าสลิธิรินนั่งลง พวกเขาขยับตัวเพื่อจะได้มองไปทางเดรโกอย่างเด่นชัด

น็อกซ์เดินเข้ามาใต้โต๊ะและนอนอยู่ใต้แข้งของเบลส ขณะที่เดเมียนหันหลังให้เดรโกเพื่อจะได้มองนักเรียนเดินไปเดินมาในโถง เดรโกดีดนิ้ว ก่อนจะค่อยๆวางอาหารลงบนจานของตน ด้วยเสียงนั่น เอลฟ์ประจำบ้านปรากฏกายขึ้นเบื้องหลังของเดรโก

 

“ไปเอาอาหารเช้าของเดเมียนมา และดูดีๆว่าเนื้อที่ได้มาสดที่สุดในห้องครัว” เดรโกสั่ง ไม่แม้แต่จะมองขึ้นมาจากไส้กรอกที่เขากำลังราดซอสอยู่

 

 “ขอรับ นายท่าน” เอลฟ์ประจำบ้านหวีดลั่น และร้องเสียงแหลมอย่างหวาดกลัวไปยังแววตาน่ากลัวของเดเมียนที่มองมา ก่อนที่จะอันตรธานหายไป

 .

.

เดเมียนครางฮืออย่างไม่สบอารมณ์ที่อาหารเช้าของเขายังไม่มาส่งสักที หันไปมองที่สัมผัสนุ่มนวลบนแผ่นหลัง 

ไส้กรอกชิ้นเล็กๆจิ้มซอสโบกไปมาเฉียดจมูกของตน ชะโงกหัวขึ้น และค่อยๆงับไส้กรอกจากฝ่ามือเดรโกอย่างระมัดระวัง

 “เด็กดี” เดรโกพึมพำ รู้สึกภูมิใจที่เจ้าแมวยักษ์รับอาหารอย่างสุภาพชนมากกว่าจะกระชากมันไปจากมือเขา เอนตัวไปบนม้านั่ง เขามองไปทางหัวโต๊ะก่อนจะมองเบลส

 

“นี่” เขากระซิบ “นายได้ข่าวอะไรมาอีกบ้างมั้ย?”

 

 “ไม่ เห็นได้ชัดเลยว่าบ้านกริฟฟินดอร์กำลังโกลาหล แม้แต่วีเซิลและเลือดสีโคลน ก็ไม่รู้เลยว่าเขาไปไหนกันแน่” เบลสพึมพำตอบ แล้วหันไปมองเอลฟ์ประจำบ้านที่ปรากฏกายขึ้นมาอีกครั้งกับชามสองใบ

 

 “ลิสตี้ นำอาหารเช้าของ มิสเตอร์เดเมียน และ มิสเตอร์น็อกซ์ มาให้เจ้าค่ะ” เอลฟ์ประจำบ้านตัวเล็กร้องเสียงแหลม พยายามจะพยุงชามสองใบไม่ให้หล่น

เดรโกรับมันมา และ นำชามของน็อกซ์เอาไปให้เบลส ผู้รับไปวางตรงหน้าภูติรับใช้ของเขา

ค่อยๆวางชามของเดเมียนลงบนม้านั่งข้างๆเขา เขาหยิบเนื้อชิ้นเล็กๆขึ้นมา คีบขึ้นมาอย่างอ่อนโยนด้วยนิ้ว  ดวงมรกตเปล่งประกายภายใต้ท้องฟ้ามืดครึ้ม เมื่อแพนเตอร์เคลิ้มไปกับสัมผัสของมือเดรโก แล้วดื่มด่ำกับกับมื้ออาหารของตน

เดรโกหันกลับไปที่ไข่ดาวบนจานของเขา กลับมาสนใจที่เบลสและสอบถามต่อ

 

“แล้วเรเวนคลอก็เดาว่ามันเป็นพลังเคลื่อนย้ายบริสุทธิ์ พวกเขาคิดว่าคนที่คุณก็รู้ว่าใครเบื่อกับการวิ่งไล่จับเจ้าหนูพอตเตอร์แล้ว ถ้าเขาอยู่คนเดียวโดยไม่มีการระวังภัยของดัมเบิลดอร์ พวงเขาเชื่อว่าคนๆนั้นคงจะส่งผู้เสพความตายไปหาพอตเตอร์ แล้วตอนนี้

 

เสียงที่แผดลั่นทำให้เบลสต้องหยุดปากของตัวเองกับข่าวลือเบอร์แรงที่เขาได้ยินมา โถงทั้งโถงตกอยู่นความเงียบสงัด ดวงตาทุกคู่จับจ้องไปยังทิศของโต๊ะสลิธิริน  จุดที่แพนซี่กำลังกำนิ้วของตนเอาไว้ที่อก เลือดหยดเล็กจากนิ้วที่บัดนี้เต็มไปด้วยรอยกัดเกินคาดฝันกว่าของที่เดรโกเมื่อวานกำลังหยดแหมะลงพื้น

 

 “แก ไอ้สัตว์โง่เง่า! ฉันจะฆ่าแก และเอาแกไปทำเป็นผ้าพันคอ!

 

คำพูดของหล่อนสร้างความหวาดกลัวให้แล่นพล่านไปทั้งห้องโถง แพนซีชักไม้กายสิทธิ์ของเธอออกมาแล้วและกำลังชี้มันไปที่จิ้งจอกสีดำซึ่งกำลังกระชากกระชั้นกับสายจูงอยู่

 

 “มิสพาร์กินสัน ถ้าหากเธอจะกรุณาเก็บไม้กายสิทธิ์กลับ ฉันเชื่อว่าเราจะจัดการมันได้” เสียงเรียกนุ่มนวลของดัมเบิลดอร์สะท้อนก้องผ่านห้องโถงที่เงียบสงัดจนอันตราย

 

เดรโกเคร่งขมวด และปรายตามองไปยังเดเมียนที่ยืนขึ้นและยอบหัวลง หางสะบัดไปมาอย่างเรียบร้อยขณะที่ดวงตาพยัคฆ์จ้องไปทางแม่มดอย่างรอบคอบ

ลูบมือขึ้นผ่านสันหลังของเจ้าแมวยักษ์ไปที่ปลอกคอ เขาปลดตะขอของสายจูงเงียบๆแน่ใจว่าจะไม่มีใครในฝั่งสลิธิรินเห็นการกระทำอย่างอุกอาจนี้ ชั่วขณะหนึ่งเหมือนแพนซีจะฟังคำของดัมเบิลดอร์ แต่จิ้งจอกกลับเห่าเสียงดังอย่างน่ากลัวซึ่งทำให้แพนซี่ยกไม้กายสิทธิ์ของเธอขึ้นมา และอ้าปากร่ายคาถา

 

“ไป เดเมียน”

เดรโกกระซิบ มันเบามากและมีเพียงแค่หูของภูติรับใช้เท่านั้นที่ได้ยิน แพนเตอร์วิ่งไปรวดเร็วแม้ว่ายังไม่สิ้นสุดประโยค กระโจนเข้าหาแพนซี่ที่ดวงตาของหล่อนยังจับจ้องไปที่หยกราตรีโดยไม่กี่นาทีต่อมาหล่อนก็ถลาบิน

ไม้กายสิทธิ์ของหล่อนหล่นกระทบข้ามพื้นเมื่อหล่อนถูกย่ำอยู่ใต้น้ำหนักของเจ้าแมวยักษ์อย่างทารุณ โดยที่มีเขี้ยวโค้งของมันคาบหลังคอของหล่อนไว้

 

 “มิสเตอร์มัลฟอย ได้โปรดบอกให้ภูติรับใช้ของคุณปล่อยมิสพาร์กินสันด้วย”

ดัมเบิลดอร์พูด ขยับกายอย่างใจเย็นมาที่แพนซีผู้สะอื้นไห้ หล่อนยังคงถูกกดไว้ใต้ร่างของเดเมียน

 

 “เดเมียน มานี่”

เดรโกออกคำสั่ง กวักมือเรียกเจ้าแมวยักษ์กลับมา เดเมียนครางฮือ และกระชับอุ้งเท้าของมันให้แน่นขึ้นที่แพนซีผู้เริ่ม

ศาสตราจารย์สเนปมาถึงในชั่วขณะถัดมา มือรวบไว้ที่หลัง เขาค่อยๆพินิจสถานการณือย่าใจเย็นขณะเดียวกันก็เว้นระยะห่างรักษาความปลอดภัยของตนด้วย

 

“บางทีนะเดรโก เธอควรจะใช้วิธีอื่นในการเรียกแมวของเธอกลับมา” สเนปแนะนำ เดินวนรอบเจ้าแมวยักษ์ที่ยังยืนนิ่งบนกายนักเรียนของบ้านตนเอง

“ลองวิธีสื่อจิตผ่านพันธะแทน” ศาสตราจารย์มักกอลนากัลปรากฏกายออกมาจากไหนก็ไม่ทราบได้ เมื่อสิ้นสุดคำหล่อนก็ยกไม้กายสิทธิ์ของตนขึ้นมาในบัดดล

 

 “มิสเตอร์มัลฟอย! คุณจะต้องเอาสัตว์ของคุณออกมาเดี๋ยวนี้!” หล่อนตะโกน ปรายตามองเดรโกก่อนจะมองที่สเนป “ฉันแนะนำให้คุณช่วยเหลือมิสเตอร์มัลฟอย เซเวอร์รัส ก่อนที่อะไรบางอย่างจะผิดพลาดขึ้นมา”

 

“ไม่ มิเนอร์วา ผมเชื่อว่าผมจะให้ เดรโก กับ ดัมเบิลดอร์ จัดการเรื่องนี้เอง” เซเวอร์รัส สเนป พึมพำแผ่วเบา ดวงตาจ้องไปที่ลูกบุญธรรมของเขา

 

เดรโกจดจ่อไปที่เดเมียน สำรวจร่างกายของเจ้าแมวอย่างระมัดระวังก่อนจะหลับตาลงและกำหนดใจภายในหาศูนย์รวมของเวทย์มนต์อย่างว่องไวตามที่พ่อของเขาสอน เขาจ้องลึกเข้าไปในความดำมืดก็พบกับแสงสว่างสีฟ้าไพลินเปล่งประกายกลางอก 

ขมวดคิ้ว เดรโกมองเข้าไปใกล้ ตรวจจับบางสิ่งที่ผิดปกติในการไหลของเวทย์มนต์ เขาขยับเข้าไปใกล้อีกเพื่อค้นหาเส้นใยเวทย์มนต์สีเขียวเข้มซึ่งหมุนวนอยู่รอบเวทย์ของเขา

ห่มคลุมพลังเวทย์มนต์ของตัวเองล้อมรอบมัน เขาหอบเล็กน้อย และเกือบจะสูญการควบคุมพลังเวทย์ที่ปรากฏขึ้น มันไม่ใช่ของเขา ความรู้สึกที่ไม่ใช่ของเขาไหลบ่าเข้าไปในจิตใจ


เจตนา ความโกรธ ความหวัง ความรัก และ ความกลัว

หอบหายใจหนักหน่วงสำหรับการบิดงอเส้นใยร่างสีเขียวเข้ม เขาหวังว่าที่ทำไปจะไม่สูญเปล่า

.

ทำไมถึงโกรธ?เดรโกกระซิบถามใยร่างนั่น

 

แล้วมีเหตุผลอะไรที่ฉันจะไม่โกรธ? หล่อนไม่ควรทำร้ายสัตว์น่าสงสารนั่นโดยไร้เหตุผล

น้ำเสียงค่อยๆหมุนวนเข้ามาในกระแสจิต ล้อมรอบพลังเวทย์ของเขา และดังกังวานภายใน

 

จิ้งจอกกัดหล่อน เหตุผลนี้ไม่พอรึไง? เดรโกถามเสียงนั่น รับรู้ความรู้สึกอื่นที่เต็มตื้นขึ้นมาในใจ

 

ใช่ แต่ทำไมจิ้งจอกนี่ต้องกัดหล่อน? พวกเราก็รู้ว่าจิ้งจอกนี่ทำร้ายเธอก็เพราะเธอสามารถ... ภูติรับใช้ไม่มีวันทำร้ายเจ้านายโดยไม่มีสาเหตุ การทำนายเจ็บมันจะทำให้ฉันเป็นอันตราย และฉันไม่ใช่พวกซาดิสม์

ถามหล่อน ถามแพนซี ทำไมจิ้งจอกถึงทำหล่อน

น้ำเสียงนั่นดังขึ้น ความโมโหตีตื้นขึ้นมา เดรโกรีบออกจากกระแสจิตอย่างใจเย็นเพื่อพยายามคลายความเกรี้ยวกราดที่ปะทุขึ้นมาในใจอย่างไร้สาเหตุ

เดรโกลืมตา และมองไปยังเซเวอร์รัส ผู้ที่ยืนอย่างอดทน มองไปที่เดเมียนซึ่งคลายกรงเล็บออกแต่ยังคงไม่ปล่อยแพนซีไป

 

“เขาอยากรู้ว่าแพนซีทำอะไรหยกราตรี” เดรโกเอ่ย แววตากลับมาจ้องมองที่ถูติรับใช้ของเขา

“มิสพาร์กินสัน” ศาสตราจารย์สเนปลากเสียง “โปรดบอกพวกเราที่ว่าเกิดอะไรขึ้นกับระหว่างเธอกับภูติรับใช้”

“ไม่มีค่ะ! หนูไม่ได้ทำอะไร” แพนซีกรีดร้อง เพราะเดเมียนคำรางต่ำ และกระชับสันกราม

“บอกความจริงแพนซี ก่อนที่ฉันจะให้มันฆ่าเธอ” เดรโกเตือน ความโมโหคุกรุ่นจนยากระงับข้างในหัวของเขาคำรามกับคำโกหกของเธอ

“ก็ได้! มันไม่ฟังฉัน และมันกัด ฉันเลยให้มันอดอาหารเป็นการลงโทษ ที่นี้บอกให้มันปล่อยฉันได้แล้ว!” น้ำเสียงของเธอหวาดกลัว ขณะที่สัตว์อยู่บนตัวเธอและคำรามลั่นบนหลัง

 

'เห็นมั้ย หล่อนควรจะได้รับมันแล้ว หล่อนควรที่จะได้รับความหวาดกลัวที่จิ้งจอกตัวเมียถูกบังคับให้ได้รับ ให้ทรมานกับความไม่เข้าใจสถานการณ์ และ การกระทำไม่ยั้งคิดหรือไร้หัวใจ'

เสียงกระซิบแผ่ว สงบลงบ้างแล้ว ขณะที่สถานการณ์กำลังคลี่คลาย

 

 “มิสพาร์กินสัน การมีภูติรับใช้ คือ เอกสิทธิ์พิเศษ เธอทรยศความเชื่อใจของภูติรับใช้ สำหรับเรื่องนี้ฉันจะย้ายมันออกจากการดูแลของเธอ มันจะอยู่ภายใต้ความดูแลของฮอกวอตส์แทน จนกว่าเราจะติดต่อพ่อของเธอให้มารับมันไป”

ดัมเบิลดอร์แจ้งเจตจำนง ค่อยๆช้อนจิ้งจอกสีดำตัวเล็กที่นอนซมอยู่ภายใต้โต๊ะของสลิธิริน “แล้วได้โปรดนำแพนเตอร์ของเธอออกจากตัวมิสพาร์กินสันด้วย ฉันจะได้พูดกับเธอแบบเห็นหน้าน่ะนะ”

 

'เดเมียน ออกมาจากแพนซีได้มั้ย?' เดรโกถามเสียงนั้นที่สัมผัสถึงในกระแสจิต

 

'แน่นอน เดรโก ขอแค่นายสั่ง'


น้ำเสียงนั้นจางไป ทว่าเดรโกกลับรู้สึกเหมือนมันยังคงกังวานในหู เขามองเดเมียนไถลออกมาจากบนกายแพนซี เรียวขาแข็งแรงสีรัตติกาลเดินตามทางมาหาเขา หยุดก่อนที่จะถูหูออดอ้อนยนฝ่ามือของเดรโกที่ยื่นออกมา

 “เด็กดี” เดรโกงึมงำแล้วนั่งลง ปล่อยให้เจ้าแมววางหัวบนตักของเขาอย่างแผ่วเบา ลูบไล้มือผ่านขนกำมะหยี่บนศีรษะของมัน ดวงตามรกตปิดลง เสียงครางฮือแผ่วเบาปล่อยออกมาจากแพนเตอร์

ทั้งห้องโถงตกอยู่ในความสะพรึงกับความอ่อนโยนของทั้งคู่ เดรโก มัลฟอยผู้มักจะชอบร่ายคำพูดเสียดสี และ ปล่อยคำพูดคำจาจิกกัดกับทุกคน นั่งลงนิ่งสงบเกาหัวเกาคางให้สัตว์เลี้ยงของเขา จนแทบหลงลืมคนเกือบทั้งโรงเรียน

 “มิสพาร์กินสัน สำหรับการกระทำของเธอครั้งนี้ จะทำให้เธอเสียแต้มของบ้าน หนึ่งร้อยแต้ม และโดนกักบริเวณกับมิสเตอร์ฟิลซ์หนึ่งเดือน

 การทารุณ สัตว์ ไม่ว่าจะตัวไหนก็ตามเป็นเรื่องที่ ยอมรับไม่ได้ แต่การปฏิบัติเช่นนี้กับ ภูติรับใช้ เป็นเรื่องที่ ยกโทษให้ไม่ได้เลย

ความสัมพันธ์ระหว่างภูติรับใช้และเจ้านายของมัน คือ หนึ่งในความไว้ใจอย่างสุดซึ้ง ด้วยการสาธิตจากมิสเตอร์มัลฟอยและภูติรับใช้ของเขา เธอได้ทำร้ายสัมผัสแห่งความไว้ใจของภูติรับใช้ลง และมันจะไม่มีวันให้อภัยเธอเด็ดขาด

แฮกริดหากคุณจะเมตตาได้โปรดดูแลหยกราตรีจนกว่ามิสเตอร์พาร์กินสันจะมาถึง และ รับหล่อนกลับไป ฉันจะซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก”

ส่งจิ้งจอกน้อยให้กับแฮกริด ดัมเบิลดอร์พาตัวเองออกจากห้องโถง แพนซีระเบิดน้ำตาออกมาและระเห็จออกจากห้องไป เด็กนักเรียนแตกกระเจิงเป็นหย่อมๆตามทางที่หล่อนเดินออก

.
           

 

เดรโกได้รับตารางสอนจากศาสตราจารย์ประจำบ้านครางฮืออย่างขัดใจเมื่อเขามองดูมัน เขาไม่อยากไปห้องปรุงยาในตอนนี้ โดยเฉพาะห้องปรุงยาที่มีกริฟฟินดอร์เรียนร่วม

มองไปทางเบลสผู้ทำใบหน้าบิดเบี้ยว และพยักหน้ายอมรับชะตากรรม— เห็นได้ชัดว่าเขาลงเรือลำเดียวกับเดรโก 

ตบหัวที่ชูขึ้นมาของเดเมียนเบาๆ และเดินตรงไปยังหอของสลิธิรินเพื่อไปนำหนังสือมาก่อนคาบจะเริ่มต้น โดยมีเดเมียนผู้โดนปลดสายจูงออกเดินเตาะแตะตามเจ้าของไปไม่ห่างกาย

 

 

Tbc

 

Talk

สมน้ำหน้าแมว หัวโขกเลยซนดีนัก

ตอนพวกของเดรโกไปกินข้าวรู้สึกเหมือนเป็นบอยแบรนด์มีปีหนึ่งกรี้ดด้วยอะ แอร้ย พี่เดรกขา พี่เบลสหล่อจังเลย แอร้ย 5555555555555555555 ผิด

ในบรรดาภูติรับใช้นี่ทีมพี่น็อกซ์ค่ะ เป็นหมาที่หล่อโดนใจมาก

สเนปแอบเกร็งๆกับเดเมียน สงสัยภาพที่โดนมันไล่กวดยังติดตา

สงสารแพนซีเบาๆ ชีวิตนี้เหมือนทำอะไรก็ไม่ดีสักอย่าง ไม่เป็นไรนะลูกแม่หนูสวยค่ะ ท่องไว้ นางคงเป็นแบบลูกคุณหนูถูกตามใจเลยไม่รู้ว่าจะเลี้ยงสัตว์ยังไงดี มันคงเป็นสัตว์ตัวแรกที่เธอได้เลี้ยงอะเนอะ เธอก็คงเลี้ยงแบบเอาแต่ใจตัวเอง แถมโดนแบนี้อีก อายก็อาย เศร้าก็เศร้า ทำไมนักเขียนใจร้ายกับแพนซีจังคะ ฮือ

เจอกันพฤ.เน้อ


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 247 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #844 MitsukiCarto (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:53
    แค่คำว่าเด็กดีก็จักจี้หัวใจเลยอ่ะ~
    #844
    0
  2. #831 KritchayaDonsing (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 กันยายน 2562 / 16:20
    น็อกซ์หล่อมากค่ะ หมาอะไรเท่ขนาดนี้อะ //สมัครเป็นเอฟซี
    #831
    0
  3. #770 Raatty (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 20:22
    ฉากเดินเข้าห้องโถงประหนึ่งบอยแบรนด์55555
    #770
    0
  4. #748 2H'MIPS (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2561 / 01:28
    งื้ออ เดรโกดูเอ็นดูน้องจัง
    #748
    0
  5. #706 Tsol_F13 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 22 กันยายน 2561 / 21:28
    ขำความเบลสที่ร่วมชะตากรรมความกริฟฟินสลิธ คือมีแต่คำว่าชห.อ่ะ วงวารร มีแต่คนมองว่าสลิธลักพาตัวแฮรรี่ไป 555
    #706
    0
  6. #698 Makito_Alio (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 18:02
    เหมือนพี่นักเขียนเกลียดแพนซี่55555 แพนซี่โดนมากมาย
    #698
    0
  7. #688 nicharipaen04 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 26 สิงหาคม 2561 / 10:31

    เดรกเดเมียนละมุนเวอร์ ชอบบ

    #688
    0
  8. #669 โลลิค่อน (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:43

    สมน้ำหน้าาา555

    #669
    0
  9. #624 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 12 พฤษภาคม 2561 / 08:44
    ฮื่ออออ "เด็กดี" แม่จ๋าาา พิเดรกอ่อนโยนมั่กๆเลย ละมุนม๊ากกกก
    #624
    0
  10. #554 Blackhill (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 6 มีนาคม 2561 / 18:06
    เดรกกับรี่ดูอบอุ่นมากกก แล้วพอตอนที่เดรกพูดว่าเด็กดี นี่แบบโอ้ยยยย ละมุนมากกกก
    #554
    0
  11. #524 Bebeby (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 22:27
    ชอบที่เดรกกับเดเมียนอ่อนโยนต่อกันถึงกับคนอื่นจะดุจะนิสัยไม่ดีหรือโหดร้ายแค่ไหนแต่พออยู่ด้วยกันแล้วมันมีแต่ความรักและความอ่อนโยนอ่ะ
    #524
    0
  12. #499 Corncake (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 24 ตุลาคม 2560 / 12:30
    เดรกแฮร์ละมุนมากอ่า อยากรู้จริงๆว่าเดรกจะทำไงถ้ารู้ว่าเดเมียนคือแฮร์รี่
    #499
    0
  13. #445 lp-ventus (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:19
    อย่างน้อยเดรกก็ก้าวนำเดเมียนไปหน่อย หัวกระแทกประตูเลยเจ้าแมวอ้วนนน 5555555 น่าเอ็นดูชอบอ่ะ อ่านเรื่องนี้ทำให้ชอบแพนเตอร์ขึ้นมาจริงๆเลยอ่ะ

    แฮร์รี่คนดีและเดรโกที่รู้ใจภูติรับใช้ เขากันได้ดีมากอ่ะเดรโกอบอุ่นมากจริงๆ ฮื่อ สงสารแพนซี่มากเหมือนกัน เธอไม่รู้หรอกต้องเลี้ยงสัตว์อย่างไรให้เชื่อง
    #445
    0
  14. #424 toki226 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:11
    ชอบจริงๆตอนเดรกพูดกับแฮร์ว่าเด็กดี มันดูอบอุ่นอ่ะ
    #424
    0
  15. #320 Promson_oi (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 เมษายน 2560 / 13:14
    ให้ตายเหอะ! เราว่าภูติรับใช้ของเพนซี่น่ารักมากเลยนะ น่าร้ากกกกกมั่กๆเลย เพนซี่ไม่น่าทำแบบนี้เลยจริงๆ

    ชอบมากเลยตรงที่แฮร์รี่บอกเดรกว่า"ขอแค่นายสั่ง". มันแบบ โอ้ววววว โรแมนซ์มาก(ถึงแม้มันจะดูแทบไม่มีอะไรเลยก็เถอะ555) ละมุนเหลือเกินนะตอนอยู่ด้วจกัน ชอบฉากที่ไรท์บรรยายตอนที่แฮร์รี่กับเดรกคลอเคลีย(?)กัน มันน่ารัก อบอุ่นมาก ฮื่ออออ! ..พอเถอะ ชอบภาษาไรท์จริงๆค่ะ ^0^
    #320
    0
  16. #104 P.ERR (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 30 มีนาคม 2560 / 20:35
    ทำไมรู้สึกเขินตอนสองคนนี้คุยกัน ก็ไม่มีอะไรนะ แต่เขินจัง55555 พีคมากตอนขอแค่นายสั่ง มันดูยอมมากมาย ชวนเข้าใจผิดโพสุดๆ
    #104
    1
    • #104-1 indee-indy(จากตอนที่ 12)
      4 เมษายน 2560 / 12:21
      อิอิ เขินนนน
      #104-1
  17. #100 Sayume ♧♣ Jaremy (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 29 มีนาคม 2560 / 19:36
    จะว่าสงสารก็สงสารอะ แต่จะว่าสมควรก็สมควรอะ
    #100
    1
  18. #95 kaow9456za (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 23:30
    รออออออ
    #95
    1
  19. #92 l3oss_it (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 20:14
    แฮรี่ทำเอาเดรโกต้องเปลื้องพลังงานอย่างมากในการพูดคุยสินะ ก็แหงล่ะเดเมียนไม่ใช่สัตว์นินะ
    โฮ.... แฮรี่จ้า ลูกไปไล่ล่าสเนปเขาขนาดไหนค่ะลูก เขาถึงได้กลัวหนูถึงขนาดนี้เลย
    หวังว่าจะมีฉากน่ารักๆ ของเหล่าสัตว์เลี้ยงอย่างน็อกกับแฮรี่ที่อาจจะมีพูดคุยกันบ้างนะ อยากเห็นจัง
    #92
    1
  20. #91 llHarukunll (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:52
    สัตว์เลี้ยงของแพนซี่เป็นเพศเมียด้วยไง มันเลยเป็นความรู้สึกของผญ.มั้งที่เวลาโดนขัดใจแล้วต้องรุนแรงกลับ สัตว์รับใช้ของแพนซี่เป็นเพศเมียแล้วแพนซี่ก็ผญ. พอมาอยู่ด้วยกันมันเหมือนว่าเอาเสือมาอยู่ถ้ำเดียวกันด้วย เวลาขัดใจอะไรอารมณ์ผญ.มันเลยรุนแรง FCเบลส ซาบินี่ค่าาา 5555555555555555 
    #91
    1
  21. #90 Waan1202 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:37
    น้องรี่รับคำสั่งแค่เดรคนเดียวด้วย มันคือดีงาม
    #90
    1
  22. #89 happy-sin (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 19:15
    ชอบอ่ะ ตรง ขอแค่นายสั่ง รู้สึกเลยว่าการกระทำของแฮรี่จะไม่มีการประชดปรพชันอันไร้สาระ ซื่อตรง และเคารพในตัวตนของกันและกัน รอต่อไปค่ะ
    #89
    1
    • #89-1 indee-indy(จากตอนที่ 12)
      28 มีนาคม 2560 / 19:38
      โฮ น้องเป็นเด็กดีค่ะ น้องแค่ดื้อเฉยๆ
      #89-1