[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 11 : Chapter 10 Welcome Home

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,554
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 260 ครั้ง
    30 มี.ค. 60

Chapter 10 – Welcome Home

แก้คำผิดเบื้องต้นเน้อ เหมือนตอนอัพจะเอ๋อๆ 

 



ผนังรอบข้างทำจากก้อนหินสีเทาอ่อน ขณะที่พื้นถูกปูด้วยพรมผ้าพลัฌสีมรกตเข้าชุด

สัมภาระของเดรโกปรากฏขึ้นและถูกวางกระแทก ในขณะที่กรงของแฮร์รี่ถูกโยนรวมกับกองสัตว์เลี้ยงก่อนจะอันตรธานหายมาที่ห้องส่วนตัวของเดรโก

ส่งผลให้แฮร์รี่ตีลังกาห้องขาห้อยแขน โดยที่หมอนอยู่ข้างบนตัวเขา คำรามสำหรับการได้รับการต้อนรับอย่างห่วยแตก เขาจิกกรงเล็บเข้าไปในหมอนนุ่มและเริ่มกระบวนการฉีกทึ้งมัน

มองไปยังกองหมอนยุ่งเหยิงที่เขาทำ เขาก้าวไปตามความยาวของห้อง มองข้ามเตียงขนาดคิงไซซ์ใหญ่อลังการซึ่งถูกคลุมด้วยผ้ากำมะหยี่สีดำและสีเขียว

.

ห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิรินเต็มไปด้วยนักเรียนตั้งแต่ปีหนึ่งถึงปีเจ็ด พวกเขากำลังนั่งล้อมวงฟังศาสตราจารย์ประจำบ้าน

เซเวอร์รัส สเนป นั่งอยู่บนเก้าอี้มีท่อนพิงแขนถัดจากเตาผิง มองกลุ่มนักเรียนตรงหน้า ทิ้งตัวลงไปในเบาะนุ่ม ซึมซับความอบอุ่นก่อนจะเริ่มจัดระเบียบบ้านของตัวเอง

 “ฉันขอยินดีต้อนรับพวกเธอเข้าสู่บ้านสลิธิรินอีกครั้ง ทั้งคนใหม่ และ คนที่กลับมา

สลิธิรินเป็นมากกว่ากลุ่มคนที่แสวงหาเป้าหมายเดียวกัน เราคือครอบครัว ในบ้านหลังนี้เราจะพบกับนักเรียนที่ไม่มีใครต้องการ เราเป็นพวกแปลกแยกดังนั้นให้เตรียมตัวที่จะถูกกระทำเหมือนเราเป็นปีศาจจากบ้านหลังอื่น

ฉันหวังว่าพวกเธอจะไม่สนใจพวกเขา มันจะไม่มีเรื่องชกต่อยที่อาจจะทำให้เราเสียคะแนนบ้านเด็ดขาด หากเธอมีปัญหาอะไรให้ถามพวกรุ่นพี่ หรือ ฉันทันที

 

ปีนี้มีนักเรียนใหม่หลายคนที่ไม่ได้แนะนำตัวตอนคัดสรร นี่คือ ภูติรับใช้ ที่ศาสตราจารย์พูดถึง ฉันขอเตือนเธอทั้งหมดว่าพวกมันจะไม่ยอมรับการสัมผัส หรือ ยอมรับการหยอกแกมจนกว่าพวกคุณจะได้รับอนุญาตจาก พ่อมด หรือ แม่มดซึ่งเป็นเจ้าของ

            ตอนนี้ฉันจะปล่อยให้พวกเธอทุกคนจับคู่รูมเมทและหาเตียงของเธอ เมื่อเดรโกพูดเสร็จ ศาสตราจารย์ เซเวอร์รัส สเนป ก็เปิดประตูซึ่งถูกซ่อนในกำแพงก่อนจะเดินเข้าไป และเร้นกายหายไปในความมืด

เดรโกมองไปยังเหล่าปีหนึ่งที่กำลังมองมาทางเขาสนเท่ห์ แน่นอนว่ามันจะช่วยอย่างมาก ถ้าเบลสไม่ได้บอกว่าเจ้าชายแห่งสลิธิรินดูเพลียมากจากบ่ายนี้

ส่ายหัวกับมุกตลกซึ่งไม่ค่อยขำสักเท่าไหร่ของเพื่อน เขาเดินไปยังเก้าอี้ที่เขาจับจองมาตั้งแต่ปีหนึ่ง นั่งลงรับสัมผัสอบอุ่นในเตาผิง เขามองเปลวไฟสีส้มกำลังเต้นระบำอย่างครุ่นคิด

ผงกหัวขึ้นมองสัมผัสแผ่วเบาที่แตะลงมาบนหัวไหล่ มองไปยังทิศของคนที่สัมผัสเขา เขามองไปยังเบลสซึ่งยืนอยู่ห่างออกไปเล็กน้อยหลังจากเก้าอี้ของเขา

 

“แค่อยากจะแนะนำนายให้รู้จัก น็อกซ์-น็อกทิส-สเปส อ่า ฉันรู้ว่ามันเรียกค่อนข้างยาก ถ้างั้นเรียกเขาว่า น็อกซ์ ก็พอ ฉันว่าเราน่าจะแนะนำภูติรับใช้ของพวกเราให้รู้จักกันนะ เพราะว่าเราต้องอยู่ด้วยกันแทบตลอด ทั้งตอนเข้าเรียนและตอนกินข้าว ให้พวกเขาคุ้นเคยกันเป็นการดี

เบลสพูดขึ้น ลูบมือผ่านขนของสุนัขป่าสีขาวตัวใหญ่ เจ้าสุนัขป่ายืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล มันสูงกว่าเอวเบลสเล็กน้อย และมีดวงตาสีทองอร่ามเปล่งประกายราวกับพลุ

ปลอกคอทองคำถูกสวมไว้รอบคอของมัน ประดับประดาด้วยแซฟไฟร์และอักษรรูนแห่งการปกป้อง ต่อจากเบลส แครบบ์ กับ กอยล์ยืนขึ้นอย่างสงบแบบผู้พิทักษ์เหมือนทุกครั้ง

 

“เธลมา” แครบบ์ส่งเสียงฮึดฮัด มือชี้ไปที่กระรอกสีแดงตัวน้อยกำลังไต่ไปมาบนไหล่

 

“ลูอิส” กอยล์พูดงึมงำ ดึงกระรอกชิพมังค์ออกมาจากกระเป๋าเสื้อคลุม แกว่งสิ่งมีชีวิตตัวเล็กบนอากาศตรงหน้า ดวงตาทั้งหมดจับจ้องไปทางเดรโกที่นั่งขมวดคิ้วกลับมาให้คนทั้งสาม

 

 “เอ้า แล้วนายจะไม่เอาภูติรับใช้ออกมา หรือจะให้ฉันไปเอามาให้มั้ย?เบลสพูด ทำท่าจะเดินเข้าไปทางประตูห้องของเดรโก

 

เดรโกคำรามทำท่าจะตามไปที่ประตูห้องส่วนตัวเพื่อพาเดเมียนออกมา แต่โดนขวางจากแพนซี่ผู้แกว่งลูกบอลสีดำปุกปุยบนจมูกของเดรโก

 “โอ้ เดรโก เธอต้องพบกับภูติรับใช้ของฉันก่อนนะ มันเจิดจรัสมากเลยใช่ม้า? ฉันหวังว่ามันจะเข้ากับภูติรับใช้ของนายได้นะพนันเลยว่าถ้าพวกเขาอยู่ด้วยกันมันจะต้องน่าเอ็นดูสุดๆ

ฉันเพิ่งตั้งชื่อเธอว่าหยกราตรี ทำไมเธอไม่วิ่งไปเอาภูติรับใช้มาบ้างล่ะ ทุกคนจะได้เห็นว่าพ่อของเธอให้อะไรมาไง

เธอพูดงุ้งงิ้ง จมูกแหลมของจิ่งจอกสีดำที่เธอกำอยู่โผล่พ้นขึ้นมา มันคำรามอย่างไม่สบอารมณ์ด้วยแรงเขย่าของแพนซี่ที่มอบให้ ก่อนจะขบเขี้ยวเล็กเข้าหากันด้วยอารมณ์หงุดหงิด

 “เอาสัตว์ขี้เรื้อนเหม็นเน่านี่ออกไปจากหน้าฉันแพนซี่” เดรโกสั่ง ใช้มือปัดสัตว์หน้าขนออกไปให้พ้นทาง

เมื่อเห็นดังนั้น สัตว์ร้ายกาจตัวน้อยๆได้โอกาสเกาะหนึ่งในนิ้วของเดรโก และขบกัดมัน— สบถด้วยความเจ็บปวด เขาชักนิ้วของตัวเองกลับมาที่เอว ทั่วห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิรินตกอยู่ในความเงียบเมื่อเกิดเหตุขึ้น

ทุกคนหน้าถอดสีทันที เมื่อเสียงบางสิ่งที่ขนาดใหญ่และมีน้ำหนักมาก กระแทกแรงเบื้องหลังประตูห้องของเดรโกดังออกมา  นักเรียนหลายคนสูดลงหายใจลึก เมื่อประตูหนาแน่นซึ่งถูกปิดอยู่ดูเหมือนจะเปราะขึ้นมากะทันหัน

ประตูหนักค่อยๆปริ และ แตกออก เมื่อน้ำหนักที่กระแทกลงมาเพิ่มมากขึ้น จนประตูกระเด็นออกมา นอนนิ่งด้วยแรงกระแทกอย่างคนโฉด ทุกสายตามองไปยังแพนเตอร์ที่ย่ำอยู่บนประตูไม้ด้วยอารามตื่นตะลึง

รังสีอาฆาตมรกตเปล่งออกมาเมื่อเสือดำสะบัดหางและคำรามลั่นเข้าไปในห้องนั่งเล่นรวมของสลิธิริน  เตะประตูพังๆออก แพนเตอร์ยอบตัวลงในท่าออกล่า ย่างสามขุมไปยังต้นสายปลายเหตุของความเจ็บของเดรโก

ยอบตัวลู่ลงจนหน้าท้องราบไปกับพื้น แพนเตอร์เดินไปเบื้องหน้า เขี้ยวคมแวววางเมื่อมันครางขู่

 

แพนซี่ร้องเสียงหลงด้วยความกลัวเมื่อสัตว์เข้ามาใกล้ทำในสิ่งที่หล่อนพอนึกออก หล่อนขว้างเจ้าจิ้งจอกไปที่หัวของแพนเตอร์

ในการเคลื่อนกายรวดเร็วปานสายฟ้า จิ้งจอกถูกตะปบลงกับพื้นและถูกกักขังไว้เบื้องใต้อุ้งเท้ายักษ์

เสียงคำรามแผ่วเบื้องหลังทำให้เขาหันไปมองที่น็อกซ์ ผู้ตะกุยเท้าแล้วยอบหัวต่ำ แผงคอตั้งชันเมื่อมันตอบรับคำท้าทาย ประกาศศักดาแพนเตอร์

เบลสรีบดึงรอบปลอกคอของสุนัขป่า และออกคำสั่งให้มันอยู่นิ่งๆ พยายามช่วยเหลือและยับยั้งภัยที่กำลังจะมาถึงตัวของมันโดยที่รู้เท่าไม่ถึงการณ์

 

 “น่าจะมีใครสักคนไปหา และ พาศาสตราจารย์สเนปมา ถูกมั้ย?” เดรโกแนะนำอย่างเสียดสี มองไปยังนักเรียนยืนอยู่อย่างตื่นตะลึงและหวาดกลัวรอบห้อง

กลอกตามเมื่อนักเรียนปีสองคนหนึ่งเปิดประตูไปยังทางที่ออกจากห้องนั่งเล่ารวม

เสียงคำรามอย่างผู้กำชัย และเสียงร้องหงิง ทำให้ขาสะบัดกายกลับไปมองที่เดเมียนซึ่งกำลังขยุ้มหลังคอเจ้าหยกราตรีเขย่าไปมา ถอนหายใจหนัก เขาเดินตรงไปหา และกล่าวกับเจ้าแพนเตอร์ขี้โมโห

“แบบว่า เดเมียน เราทั้งคู่ก็รู้ว่าจิ้งจอกตัวเล็กนี่ไม่ได้ตั้งใจจะกัดฉันหรอก เธออยากจะกัดแพนซี่เสียมากกว่า แต่รู้มั้ยถ้าเป็นฉัน ฉันก็อยากคว้ามือที่สะอาดสะอ้านกว่าถ้ารู้ว่ามันอยู่ตรงไหน”

เสียงขบขันดังขึ้นในห้องนั่งเล่นรวมกับคำพูดของเดรโก แพนซี่คำรามด้วยความกราดเกรี้ยว กระทืบเท้าปึงปังไปหาเดรโกโดยหล่อนกำลังง้างมือขึ้น แต่ต้องชะงักที่เสียงขู่ของแพนเตอร์

 

 “ทำไมไม่ปล่อยสัตว์น่าสงสารนั่นไปหืม? ฉันคิดว่ามันก็ทรมานพออยู่แล้วที่ต้องผูกพันธะกับแพนซี่ตลอดชีวิตที่เหลืออยู่น่ะนะ”

เดรโกเคลื่อนกายช้าๆเข้าหาแพนเตอร์ที่อยู่ในท่าหมอบ วางมือลงบนกลุ่มขนนุ่มบนศีรษะสัตว์ และชักคืนมาเมื่อเจ้าแมวยักษ์สะบัดหัวมันอย่างรวดเร็ว

จิ้งจอกสีดำเกลื้อกกลิ้งผ่านพื้นหินไปทางปลายเท้าของแพนซี่ เดรโกจึงวางมือกลับไปที่ขนกำมะหยี่ของเจ้าแมว มองด้วยสายตาผ่อนคลายเมื่อแพนเตอร์ครางฮือกับสัมผัสนุ่มนวล

“แพนเตอร์?” เบลสกระชากเสียง ตอนนี้ความโกลาหลนั้นสิ้นสุดลงแล้ว เขารู้สึกอิสระที่จะพูดอีกครั้ง

“พ่อของนายให้เสือดำกับนายเนี่ยนะ? นายหลอกฉันเล่นรึเปล่า? ที่พ่อฉันให้หมาป่าเพราะว่ามันแข็งแรงกว่าหมาธรรมดา แต่ไม่ซื่อสัตย์เท่า

แมวมันไม่มีเจ้านาย! นายจะฝึกแมวยักษ์เพศผู้โตเต็มวัยยังไงวะเนี่ย?”

 

“ธรรมดาจะตายไป ด้วยความรักไง” เดรโกพูด เกาคางให้เจ้าแมวที่ทิ้งหัวมันลงมาบนฝ่ามือ “ฉันจะปกป้องเขาตลอดไป และเขาก็จะปกป้องฉันตลอดไป ไม่มีข้อแม้”

“นายจะฝึกเสือดำด้วยความรัก? ฤดูร้อนนี้นายโดนตีมารึเปล่า? ประมาณว่าหัวกระแทก อะไรพวกนี้” เบลสตกตะลึง มองไปทางหนึ่งคนหนึ่งสัตว์ที่นั่งแผ่หลาอยู่บนพื้นห้องนั่งเล่น แพนเตอร์ครางฮือย่างมีความสุขภายใต้มือของพ่อมดของมัน

“ไม่ ไม่มีอะไรทำร้ายฉันได้ตั้งแต่ฉันมีเขา ไม่ว่าใครที่ยกมือมาทางฉันพวกเขาจะเจ็บหนักด้วยกรงเล็บของเดเมียน ฉันรู้สึกได้ว่าเขาจะทำอย่างเดียวกันกับคนที่พยายามทำร้ายฉัน”

เดรโกพึมพำ ลุกขึ้นตรงบริเวณที่เขาคุกเข่าลงเพื่อเลี้ยงดูภูติรับใช้ของเขา วางมือข้างหนึ่งลงบนศีรษะของแพนเตอร์ “ของนายเป็นรึเปล่า? น็อกซ์ได้คำรามไปที่ทุกสิ่งซึ่งสามารถทำร้ายนายได้ไหมล่ะ?

เพื่อนของเขามีท่าทีอับอาย เดรโกผินมอง ยื่นมือไปจับมือเบลสแล้วเขย่ามัน ซ่อมแซมมิตรภาพที่เริ่มแตกหักกับอะไรก็ไม่รู้

.”ในการฝึกฝน หมาป่าและสุนัข อาศัยการออกคำสั่งอย่างหนักหน่วง แมวมีวิธีที่เป็นเอกลักษ์กว่าในการปฏิบัติตาม ฉันเคยขังเขาไว้ในห้องขณะที่ฉันกำลังจะลงไปหาพ่อ..แล้วเขาก็หาฉันพบ

พุ่งตัวลงมาจากหน้าต่างชั้นสามเพื่อมาหาฉัน เพื่อปกป้องฉัน เขาฟังฉันตลอดเวลา เหมือนรู้ว่าอะไรที่ต้องทำให้สำเร็จ และต้องทำอย่างไรถึงจะบรรลุผล” เดนโกเอ่ยเสียงแผ่ว จ้องลึกเข้าไปในดวงตามรกตระยิบระยับ

มองไปที่เหล่านักเรียนที่ยืนอยู่ในห้องนั่งเล่น เขากวาดสายตามองว่าพวกเขาจะยืนทึ่มอยู่ทำไม

            เสียงปิดดังปังมาจากประตูหลายบาน และเสียงปีนบันไดล้มลุกคลุกคลานของนักเรียนที่ขึ้นนอนดังขึ้น ก่อนที่เจ้าชายแห่งสลิธิรินจะส่งแพนเตอร์ตามไปส่งพวกเขาถึงห้อง

เดรโกผินใบหน้ามองนักเรียนที่ล้อลุกคลุกคลานกันกลับห้องอย่างว่องไว และเหลือบสายตาไปหาแพนซี่ผู้ซึ่งยืนนิ่งด้วยใบหน้าซีดขาวไม่กี่เมตรถัดไป เขาเหยียดริมฝีปาก

 

“ฉันบอกเธอก่อนหน้านี้แล้วว่าอย่าแตะฉัน แพนซี่ และฉันหมายถึงแบบนั้นจริงๆ” หันหลังกลับไปจากหล่อน เขานวดขมับแล้วขมวดคิ้วไปทางเบลส แครบบ์ และ กอยล์ที่ยังคงยืนอยู่ข้างหลังเขา โดยมีภูติรับใช้อยู่ใกล้ๆรอคำสั่งจากเจ้านายของตน

 

“เอาเป็นว่า นี่คือภูติรับใช้ของฉัน เดเมียน” เดรโกแนะนำ ราวกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่เคยเกิดขึ้นเลย “และฉันมั่นใจว่าพวกเขาจะชอบกันในที่สุด” เดเมียนเดินคลอเคลียอยู่ตรงหน้าเดรโก ครางต่ำแม้ว่าเหตุการณ์อันตรายนั้นจะผ่านไปแล้ว

 

หยุดลง เจ้าแมวเอาหัวถูไถเดรโกด้วยความใจกว้างซึ่งเคยเห็นผ่านมาว่าแมวมักจะทำเมื่อมีคนกำลังอยู่ในกิจของเขา

แพนเตอร์ย่างกายอย่างนุ่นนวลไปรอบเดรโก ทิ้งขนสีดำสนิทเอาไว้เป็นอนุสรสถานเขาหยุดอยู่ตรงหน้าเดรโห และนอนหมอบลง

หัวของแพนเตอร์ชนกับข้าวของเดรโก เพียงเดี๋ยวเดียวก็ทำให้เดรโกเสียสมดุลจนต้องวางมือไว้ที่หัวของแพนเตอร์เพื่อพยุงกายตนเอง

“หยุดนะเดเมียน โว้ยมันเหมือนจะต้องใช้เวลาทั้งชีวิตในการเอาขนพวกนี้ออกจากเสื้อคลุมของฉันเลยนะ รู้สึกภูมิใจซะที่ตัวเองเกิดมาเป็นแมวดำ” เดนโกบ่น ถูเสื้อคลุมและกางเกงอย่างขมีขมันด้วยความหวังให้เจ้าขนพวกนี้หลุดออกไปจากเสื้อผ้าของเขา

 

“พรุ่งนี้ตอนบ่าย หลังอาหารเย็น เธอจะถูกกักบริเวณที่ห้องปรุงยาหลังจากการก่อกวน ฉันเพิ่งจะเห็น และเชื่อว่าทุกคนมีความจำเป็นที่จะต้องฝึกควบคุมภูติรับใช้ของตนให้ดีเช่นเดียวกับการใช้อำนาจพันธะให้ดีสุดความสามารถของพวกเธอ”

            น้ำเสียงกร้าวของศาสตราจารย์สเนปทำให้ทุกคนในห้องแทบกระโดดเหยงทันทีเมื่อศาสตราจารย์ประจำบ้านของพวกเขาปรากฏตัว

เว้นเสียแต่ น็อกซ์ และ เดเมียน ที่นิ่งเฉย เป็นสัญญาณชัดเจนว่าพวกเขารู้สึกถึงการปรากฏกายของศาสตราจารย์ในห้องนั่งเล่นของบ้าน

“นอกจากนี้ฉันขอบอกอีกว่าแม้ภูติรับใช้ของเธอจะเชื่อง และจะไม่จู่โจมจนกว่าจะถึงสถานการณ์คับขัน พวกมันจะต้องสวมสายจูงตลอดเวลาที่ไม่ได้อยู่ในอาณาเขตของบ้านสลิธิริน”

            ยิ้มมุมปากไปที่สียงโอดครวญเสียดายของเหล่านักเรียนปีห้า เขาออกจากห้องโดยไม่มีแม้แต่คำลา ปิดประตูห้องอย่างสุภาพ

เสียง ตอนนี้ไปนอนได้แล้ว ในลำคอทำให้นักเรียนทั้งหมดกระซิบกระซาบคำราตรีสวัสดิ์ และแยกย้ายกันไปตามห้องส่วนตัวของตน

.
            .

.

เดเมียนนั่งขวางแผ่ร่างบนพื้นเตียงขอเดรโก มองเขาวิ่งวุ่นไปมาในห้อง และร่ายคาถาซ่อมแซมประตูที่ถูกลืมบนพื้นห้อง สายตาไปพบกับนุ่นยัดหมอนกำลังไหลปลิวไปตามพื้น

“แกทำลายหมอนตัวเองแบบนี้ แล้วแกจะไปนอนที่ไหน?” เดรโกถาม หยุดมองไปที่แพนเตอร์ซึ่งพึงพอใจกับเตียงของเขาตั้งแต่อยู่ในคฤหาสน์มัลฟอย

 

“มันไม่มีทาง ที่ฉันจะให้แกนอนบนเตียงฉันอีกเป็นอันขาด” หมุนกายกลับไปที่ประตู เขาชักไม้กายสิทธิ์ร่ายคาถาที่จะซ่อมแซมมัน

มองดูไม้ซ่อมแซมตัวเอง เยียวยารอยแตกและรอยฝนเล็บ เขาร่ายคาถาบทเดียวกันไปที่หมอนของเดเมียน

เมื่อประตูซ่อมแซมตัวเองเสร็จแล้ว เดรโกสะบัดไม้ไปมาในอากาศ และจ่อไปที่บานพับ หมอนของแพนเตอร์ต่อต้านที่จะกลับไปในรูปแบบเดิม ดูเป็นก้อนขยุกขยุยและไม่สะดวกสบายเอาเสียเลยในความคิดของเดรโก

ทอดสายตามอง เขารวบรวมของที่เขาจะใช้สำหรับนอน และวางมันไว้ก่อนจะไปที่ห้องอาบน้ำสลิธิริน กลับมาในอีกสี่สิบห้านาทีให้หลัง เขาพบเดเมียนหลับใหลอยู่บนเตียงนอนนิ่งไม่ไหวติง

บ่นอุบอิบ เดรโกปีนขึ้นมาบนเตียง ดึงผ้าห่มขึ้นมาปกคลุมถึงปลายคาง มั่นใจว่าเท้าของเขาซุกเข้าที่พุงของเจ้าแมวก่อนที่จะหลับตาและหลับลึกลงไปในห้วงนิทรารมย์

 

 

Tbc.

 

Talk

Is it too late now to say sorry? ฮา มาสายมาก ผิดที่กินปลาไม่สุกแล้วท้องร่วงเอง แล้วก็อู้ๆด้วย

ตอนนี้ยาวมากประมาณเจ็ดสิบสี่วรรคตอน ตอนอ่านมันก็นึกภาพในหัวตามมันเลยไว พอมาเป็นตัวอักษรเลยช้ามากค่ะ รู้สึกซัฟเฟอร์ 

ชอบเบลสมาก น่ารัก ดูเป็นเพื่อนและสายข่าวที่ดีของเดรโก และไม่เห็นว่ามีตอนไหนที่แฮร์รี่จะไม่แกล้งเดรโกเลยค่ะ ของพังวุ่นวายตลอด ฮึบ เลี้ยงแมวต้องอดทน

วันนี้ฝนตกด้วย อากาศดีมาก หนังตาเลยหย่อนๆ ขำ พิมพ์ไปสองวรรคตอน นอนอืดไปสิบนาที

จะมาบอกว่าวันที่ 29 กับ 31 จะไม่อัพเน้อ ติดงานปัจฉิมค้าบ

ขอบคุณที่ให้การติดตาม รักเสมอ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 260 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #843 MitsukiCarto (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:38
    อยากเลี้ยงเมียก็ต้องอดทนค่ะ
    #843
    0
  2. #818 nicharipaen04 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 13 เมษายน 2562 / 18:40
    เลี้ยงแมวต้องอดทนนะเดรโก555
    #818
    0
  3. #790 Kurokiri (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 5 มกราคม 2562 / 22:34
    เลี้ยงแมวต้องอดทน บ้าคลั่งชอบพังของมากกว่าไซก็แมวนี่แหละ 555555
    #790
    0
  4. #769 Raatty (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 19:33
    ใช่ค่ะเลี้ยงแมวต้องใช้ความอดทน เลี้ยงแพนเตอร์ก็เลยต้องใช้ทั้งความอดทนแล้วก็ความรัก อิอิ
    #769
    0
  5. #746 2H'MIPS (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:43
    บ่นแต่ก็ยอมให้นอนด้วยตลอดเลยน้าา อิ_อิ
    #746
    0
  6. #668 โลลิค่อน (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 29 กรกฎาคม 2561 / 17:28

    นอนเตียงเดียวกันอีกแล้ววววว

    #668
    0
  7. #623 kanyakorn1409 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 พฤษภาคม 2561 / 21:33
    อะไรคือเดรกเอาเท้าไปซุกไว้ที่พุงรี่ ว๊อยยยยน
    #623
    0
  8. #546 The Killer Princess (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 ธันวาคม 2560 / 12:35
    ทิ้งขนไว้เป็นอนุสรสถาน 555555
    #546
    0
  9. #523 Bebeby (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 21:57
    ชอบที่นอนบนเตียงด้วยกันมีความน่ารักและมีความผูกพันอ่ะ
    #523
    0
  10. #498 Corncake (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:31
    เค้านอนเตียงเดียวกันแล้วค่ะคุณ ฮืออออ ชอบอ่ะ เฟมือนได้ดห็นสลิธินีนในอีกมุมมองหนึ่งด้วย
    #498
    0
  11. #444 lp-ventus (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 22:01
    555555 น่ารักมากเป็นภูติที่วางใจได้มากเสียจริงถึงข้าวของจะกระจุยกระจายพังไม่เป็นท่าและนอนเตียงเดียวกัน

    #444
    0
  12. #423 toki226 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 20 กรกฎาคม 2560 / 23:00
    แฮร์เอ้ยยยย แสบจริงๆ ปวดหัวแทนเดรกเลย 555
    #423
    0
  13. #387 Miya ' chan (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 26 มิถุนายน 2560 / 11:23
    โอย น่ารัก น่ารักๆๆๆ อยากได้แพนเตอร์บ้างจังเลยค่ะ แง แชปนี้แอบมีเขียนชื่อเดรโกผิดเยอะนะคะ แล้วจะมีคำผิดบ้างประปรายค่ะ ติดตามไม่นานแต่ติดมากเลย แปลได้ลื่นไหลสุดๆเลยค่ะ ประทับใจมากเลย
    #387
    1
    • #387-1 indee-indy(จากตอนที่ 11)
      7 กรกฎาคม 2560 / 15:50
      ขอบคุณค่าาาาาา เราจะปรับปรุงตอนรีไรท์ให้อีกทีนะคะ
      #387-1
  14. #183 FPPD (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 11 เมษายน 2560 / 17:20
    ไม่ว่าจะอ่านยังไง หนูเดรก็เคะกว่าอ่ะ 555
    #183
    0
  15. #88 dyodo_8812 (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 28 มีนาคม 2560 / 14:18
    มีความเป็นน้องแมวสูงมาก55 เดรโกเป็นทาสแมวต่อไป
    #88
    1
  16. #83 P.ERR (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:52
    หน้าชาแทนแพนซี่ 555555 ไม่ค่อยชอบแพนซี่เท่าไหร่แต่โดนขนาดนี้ก็เกินไป๊ เดรกนี่ไม่เคยขัดใจเดเมี่ยนได้เลยใช่มั้ยคะ 555555 แต่ไม่นึกว่ารี่จะยอมให้เดรกเอาเท้าซุกพุงด้วย...
    #83
    1
  17. #81 happy-sin (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:12
    ยังคงทำลายต่อไป....555
    #81
    1
  18. #80 FoxL (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 17:41
    รอตอนต่อไปนะฮัฟฟ
    #80
    1
  19. #79 l3oss_it (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 16:20
    แมวเป็นสัตว์้้ที่ไม่มีเจ้านายค่ะ นอกจากทาส แค่กๆ
    เดเมียนยังคงเส้นคงวาในการทำลายล้างทุกสิ่งต่อไป รวมถึงการแย่งที่นอนเดโกรด้วย
    #79
    1
  20. #77 AK_OR (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 14:15
    หนูรี่เราหวงเจ้าของสุดๆเลย
    #77
    1
  21. #76 kaow9456za (จากตอนที่ 11)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 14:07
    รอตอนต่อปายยยยยย กินปลาไม่สุกแล้วท้องร่วงอู้นิดๆ ต้องรีบมาอัพนะรู้มั้ยคนอ่านรอ
    #76
    1