[ฟิคแปล] Panther's Heart DM/HP

ตอนที่ 10 : Chapter 9 The Hogwarts Express

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 5,340
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 305 ครั้ง
    24 มี.ค. 60

ก่อนจะไปอ่านตอนที่ 9 กัน เรามีเรื่องมาชี้แจง สำหรับคนที่สงสัยว่าทำไมแฮร์รี่ต้องโกรธขนาดนี้ อืม สำหรับเราคงเป็นเพราะว่าแฮร์รี่อยู่ในร่างแอนิเมจัสมากเกินไปค่ะ

อ้างอิงบทความ แอนิเมไจ (Animagi) จากเว็บไซต์ muggle-v

"...พวกเขารักษาความคาดหวังในการดำรงชีพแบบมนุษย์ปกติไว้ได้ด้วย ถึงแม้ว่าพวกเขาจะอยู่ในร่างสัตว์เป็นระยะเวลานานก็ตาม

แต่อย่างไรก็ตาม อารมณ์ และ ความรู้สึกจะถูกลดความซับซ้อนลงและมีความต้องการแบบสัตว์มากขึ้น กินอะไรก็ตามที่ร่างสัตว์เขาต้องการ มากกว่าการต้องการอาหารแบบมนุษย์"

ดังนั้นเลยอาจอ้างได้ว่าที่แฮร์รี่โกรธมากๆ เพราะการที่เขาอยู่ในร่างของแอนิเมจัสมากเกินไป ทำให้ภาวะทางอารมณ์ค่อนไปทาง นักล่า จำพวกเสือ หรือก็คือแมวยักษ์ หลายๆคนถ้าเลี้ยงน้องแมวน่าจะเก็ตอารมณ์ที่แมวมันเอาแต่ใจ บางตัวก็เกรี้ยวกราดข่วนนู่นข่วนนี่ตามอารมณ์ไปหมด อยากอ้อนก็มาอ้อน แต่วันไหนอารมณ์ไม่ดียังข่วนหน้าเจ้าของเลย ฮา (เขาว่ากันว่าแมวไม่มีเจ้านายหรอกค่ะ มีแต่ทาส ขำ)

ประกอบกับที่ว่าแฮร์รี่มีความเป็นกริฟและสลิธผสมกัน เขาเลยกลายเป็นว่าเจ้าคิดเจ้าแค้นและเลือดร้อนบวกกับภาวะทางอารมณ์ไม่ซับซ้อนเท่าที่ควร จึงทำตามสัญชาตญาณสัตว์ป่าไป

ตอนที่ 9 นี้ จะอธิบายความรู้สึกอัดอั้นตันใจของแฮร์รี่ที่โดนเพื่อนทั้งคู่ของตัวเองยำเท้าด้วยภาวะทางอารมณ์แบบแมวๆค่ะ (แอบคิดว่ารอนกับเฮิร์มไม่ผิดเพราะไม่รู้ แต่แฮร์รี่คงโกรธไปแล้วล่ะค่ะ แมวมันน้อยใจ เพื่อนไม่รักจำตัวเองไม่ได้)

ทั้งนี้ข้อความที่เราชี้แจงเป็นข้อสันนิษฐานของตัวเราเอง สถานการณ์ที่เกิดขึ้นในเรื่องแทบไม่อิงอะไรจากหนังสือเลยยกเว้นตัวละคร สถานที่ และ Side story ของตัวละครต่างๆ จึงอาจพบช่องโหว่ได้มาก หากใครสงสัยสามารถถามและแจ้งแก่เราได้ทันที เราไม่กล้าเพิ่มความคิดเห็นของเราเข้าไปในเรื่อง TvT กลัวจะเป็นการทำให้พล็อตเขาเสียหาย จะอธิบายตามความเข้าใจเท่าที่ทำได้ และขอบคุณสำหรับการติดตามอยู่เสมอ คงไม่ทอล์กข้างล่างแล้วเพราะพูดข้างบนเยอะมาก ฮา

Enjoy เน้อ

    

          Chapter 9 – The Hogwarts Express



 

ดวงตาของแฮร์รี่ปรือขึ้นช้าๆ ประสาทสัมผัสของแพนเตอร์ทำงานหนักหน่วงเพื่อระแวดระวังภัยคุกคามในมุมมืดของห้องที่เขานอนอยู่

ขยับกายเล็กน้อย เขายกศีรษะออกจากบริเวณที่เขาหนุนอยู่--ตักของเดรโก มองขึ้นไป เขาเห็นว่าพ่อมดผมบลอนด์กำลังหลับคอพับคออ่อน โดยที่แผ่นหลังยังคงพิงหมอนใบนุ่มอยู่

แสงจันทร์ฉายสาดเล็ดรอดจากมู่ลี่ขับไล่เงามืดบนใบหน้าสง่างาม--ทำให้เดรโกคล้ายภูติพราย และ ทูตสวรรค์ในเวลาเดียวกัน ผิวของเขาขาวจัดจนส่องสว่างเหมือนไม่มีจริง

แฮร์รี่ลุกออกจากเตียง หน้าต่างขยับตามลม เหมือนเดรโกรเริ่มรู้สึกตัว มือคลำตามเตียงตรงที่แฮร์รี่เคยนอนอยู่ ดวงตามรกตอ่อนแสงลงเมื่อเดรโกหลับพริ้มไปอีกครั้งโดยที่มือยังคงวางไว้บนหมอนที่มีขนสีดำ

ยืดกายอ่อน ความปวดหนึบ และความเจ็บตามร่างกายของเมื่อวานที่มาจู่โจม ทำให้เขาต้องเบะปากลงเล็กน้อยและสบถเบาๆ

เดินผ่านผ้าม่านไป เขามองออกไปพบว่าประตูฝรั่งเศสขวางทางเขาอยู่ มันไม่ได้ลงกลอนเอาไว้แน่นหนานัก อุ้งเท้าเบาผลักด้ามกลอนออกและเดินกะเผลกเข้าไปในความมืดที่รอการมาเยือนของเขา

.

นั่งลงอย่างยากเย็นบนหินก้อนหนาที่วางเรียงรายเป็นระเบียง แฮร์รี่มองจันทร์เต็มดวงที่ห้อยแขวนอยู่บนท้องนภา ดวงประทีปแห่งความหวังยามรัตติกาล มันเป็นตัวแทนทุกสิ่งที่แฮร์รี่แสวงหา

ลึกลงไปในดวงตาที่พราวระยับ ใบหูของเขาลู่ตกกับศีรษะ เมื่อความทรงจำของเมื่อวานฉายขึ้นมา กระหน่ำลงมาที่เขาด้วยภาพของการแกว่งกำปั้นและเท้า

รอน--ทำไมรอนถึงทำเรื่องแบบนี้ และเฮอร์ไมโอนี่ เขาคงหวังในตัวเธอมากเกินไป เธอมักจะอ่อนโยนและโอบอ้อมอารีย์--ใช้ความหยาบกระด้างในจิตใจกับเขา และไม่แม้แต่จะยกคิ้วสงสัยเมื่อเขาแสดงท่าทีตกใจออกไปเลย

บิดริมฝีปากด้วยความเกลียด แค่บทสนทนาที่ยังคงดังก้องในหัวอยู่ก็พอที่จะกระชากคอหอยพวกเขาแล้ว ถึงจะยังไงก็เถอะ เขาไม่ใช่ฆาตกร และ ไม่มีทางเป็นเด็ดขาด เพียงเพราะคนที่เขาเรียกว่าเพื่อนเอาเขาไปพูดนินทา ทำร้ายเขาอย่างทารุณด้วยกำปั้นกับฝ่าเท้า และ กำลังปกปิดความจริงกับคนที่ได้ชื่อว่าเป็นเพื่อนสนิทกัน-- หรอก

กระโดดจากหินก้อนที่สอง เขาเดินเข้าไปในความมืดซึ่งโอบล้อมปราสาท หมุนวนรอบต้นไม้ต้นไม้ที่เขามาถึง เขายืนขึ้นด้วยสองขาหลัง และฉีกมันด้วยกรงเล็บ ลอกเปลือกไม้ออกจากต้นไม้ระบายอารมณ์

ซ้ำไป ซ้ำมา เขายังคงกดกรงเล็บลงไปในไม้เนื้อแข็ง ลับมันจนในที่สุดจากต้นไม้ต้นใหญ่ก็บางลงไปมาก แฮร์รี่มองขึ้นไปในกิ่งก้านสาขาต่างๆที่ห้อยอยู่เหนือหัว เขาปีนขึ้นไปบนต้นไม้เกาะอยู่บนกิ่งไม้ที่ต่ำที่สุด

เสียงโหยหวนแสนเด็ดเดี่ยวของหมาป่า ทำให้แผงคอลุกชัน ดวงตามรกตมองทะลุไปยังเงามืดสายหนึ่งที่เดินเลาะเลียบตามชายป่าซึ่งทอดยาวมาจากคฤหาสน์มัลฟอย

ดวงตาพราวระยับมองตามสิ่งมีชีวิตนั่นไป และหยุดลง เมื่อปรอยผมสีบลอนด์แพลตินัม โผล่พ้นมาจากฮู้ด-- ลูเซียส มัลฟอย

แฮร์รี่คำรามแผ่ว กระโดดลงมาอย่างระมัดระวัง แล้วคืบคลานกลับไปที่ระเบียง และผ่านประตูฝรั่งเศสเข้าไปในที่ที่เดรโกxลังหลับไหลอย่างสงบ

เขาเริ่มคืนแรกแห่งการทำหน้าที่ระวังภัยอย่างแท้จริง ปกป้องพ่อมดหนุ่มซึ่งสัญญาที่จะปกป้องเขา...

.

.

.

.

แฮร์รี่นอนตัวเกร็งอยู่บนเบาะใหญ่อลังการ จ้องมองกรงเหล็กหนาที่ปรากฏขึ้นมาเมื่อเช้ามืดนี้ด้วยเสียงดีดนิ้ว

จดหมายจ่าหน้าซองถึงเดรโกกล่าวว่า ว่าเพื่อป้องกันเหตุอันตรายที่อาจจะเกิดขึ้นได้ พวกเขาจะต้องแยกกันเดินทาง

ทั้งคู่ต่างโมโหกับเนื้อหาไร้สาระในจดหมายนี่ รู้สึกว่าพวกเขาไม่อาจปกป้องซึ่งกันและกันได้ถ้าหากเกิดเหตุสุดวิสัยขึ้นมา

แฮร์รี่หันไปมองเดรโกผู้ที่ยังคงวุ่นอยู่กับการจัดกระเป๋าจนวินาทีสุดท้าย

พ่อมดของเขายัดเสื้อผ้าไปทางซ้ายที ขวาที บ่นกระบอดกระแปดเกี่ยวกับการทิ้งของเอาไว้ที่บ้าน--ถ้าหากต้องการอะไรขึ้นมาแล้วอยู่ที่บ้านจะทำยังไง

 

หมุนตัวกลับไปหยิบชุดคลุมเข้าชุด แววตาจับจ้องมาที่แฮร์รี่ผู้ตอนนี้กำลังพยายามแทรกตัวออกมาจากด้านหลังกระเป๋าเดินทางยักษ์ด้วยหวังว่าจะมีชีวิตรอด

"เอาล่ะ ชุดไหนดี?" เดรโกรถาม แพนเตอร์ตาบอดสีเม้มริมฝีปากเล็กน้อยก่อนจะตบอุ้งเท้าซ้ายลงกับพื้น

"หืม ฉันว่าแกคิดถูก สีฟ้าจะทำให้ดวงตาของฉันเจิดจรัสสุดๆ"

แฮร์รี่กลอกตา มองเดรโกจัดชุดคลุมใส่กระเป๋าและปิดฝากระเป๋าอีกใบที่เผยอออกมาลง

นิ้วเคาะไปที่แก้ม เดรโกกวาดสายตาไปทั่วห้อง เพื่อให้มั่นใจว่าเขาไม่ได้ลืมอะไรอีก

เป็นอย่างที่แฮร์รี่กังวล กระเป๋าเดินทางสี่ใบนี้เป็นเพียงส่วนเล็กๆส่วนหนึ่งในสัมภาระของคุณชายมัลฟอยเท่านั้น เขาหลับตาลง นี่คงเป็นการดีที่สุดสำหรับการงีบก่อนจะถูกส่งไปที่สถานีรถไฟ

.

เดรโกจ่อไม้กายสิทธิ์ไปที่กระเป๋าเดินทางให้ลอยเท้งเต้งอยู่ในอากาศทันที--มันโฉบผ่านแผ่นไม้ไปเฉียดฉิว

ตอนนี้--สำหรับเดเมียน แพนเตอร์เพิ่งจะหลับไปในท่าที่ไม่สง่างามที่สุดที่เดรโกเคยเห็นมา

ถอนหายใจเฮือก เขาร่ายคาถาบนตัวเจ้าแมว ยกมันเข้าไปในกรงและตรวจสอบให้แน่ใจว่ามันนอนอยู่กลางหมอนใบใหญ่ได้พอดิบดีหรือไม่          

เขาคงต้องไปแล้ว เขาคิด-- กวาดสายตามองรอบห้องอีกครั้ง เขาชี้ไม้กายสิทธิ์ไปที่กระเป๋าเดินทาง และค่อยๆปิดกรงเหล็ก และออกจากห้องไป.

.

.

.

.

.

เดรโกยืนหน้าเชิดตัวตรงอยู่ระหว่าง แครบบ์ และ กอยล์ ตอนนี้เขาชักจะเริ่มคิดถึงความเงียบสงบระหว่างอยู่กับเดเมียน--ผู้ถูกนำตัวไปจากเขาเมื่อหลายนาทีก่อนเพื่อนำไปอยู่มนขบวนรถของสัตว์กับสัตว์เลี้ยงตัวอื่นๆ

สูดลมหายใจ เดรโกเดินไปที่รถไฟตรงหน้า เดเมียนยัง เรียบร้อย และ ผ่าเผย กว่าคนเกินครึ่งบนรถไฟติ๊งต๊องนี่เสียอีก

ก้าวขาไปตามทางเดิน เขาหยุดลงและปรายตาไปในตู้รถไฟแยกต่างหากของเหล่าสลิธิรินที่เขาจองไว้ตั้งแต่ห้าปีก่อน

นี่เป็นเหตุผลหนึ่งที่ทำให้เขาต้องแต่งตั้งบอดี้การ์ด--พุ่งเข้าไปในตู้รถไฟเพื่อไล่เหล่าคนที่มาโดยสารก่อนหน้าลง

.

.

.

มองไปที่เล็บที่ถูกตัดแต่งอย่างสมบูรณ์แบบ เขาเพิกเฉยเสียงร้องโอดครวญและเสียงกระแทกกระทั้นเมื่อพวกปีหนึ่งถูกโยนร่างออกจากตู้รถไฟ

เดินข้ามร่างเหล่านั้นเข้ามา เดรโกเลือกที่นั่งติดริมหน้าต่างโดยมีแครบบ์กับกอยล์นั่งถัดจากเขาไป มองเหล่าผู้ปกครองที่โบกมือลาอย่างคลุ้มคลั่งให้ลูกของพวกเขา เดรโกเหลือบตาขึ้นมองไปที่พยานรู้เห็นในตรอกไดแอกอนวันนั้น-- วีเซิล และ เลือดสีโคลน หยุดชะงักก่อนจะรับเดินไปอย่างรวดเร็ว

สะบัดหัวไล่ความคิด เขาหยิบหนังสือที่เซเวอร์รัสนำออกมาให้จากชุดคลุมของเขา-- ชื่อเรื่อง 'ภูติรับใช้ของคุณ และ คุณหนังสือเล่มนี้น่าสนใจจนตกใข และไม่ได้ไร้สาระเหมือนที่เขาคิดในตอนแรก

เสียงกระแทกเบาะนั่งดังตรงกันข้ามเขา ทำให้ต้องเงยหน้าขึ้นมองไปยังบุคคลที่นั่งลงและมองมาที่เขา

"เบลส" เดรโกพึมพำ ลุกขึ้นกอดเพื่อนสมัยเด็กของเขา.

"เดรโก" เมื่อผละออกจากอ้อมแขนเดรโก เบลสวกลับไปนั่งที่เบาะก่อนจะหยิบม้วนกระดาษหนังสือพิมพ์ออกมาจากกระเป๋าและส่งมันให้เดรโก

"ฉันจะอยากได้อะไรจากหนังสือพิมพ์เก่าๆยับๆนี่กัน" เดรโกพูดก่อนจะจับจ้องไปยังพาดหัวข่าว ดวงตาเบิกกว้างเมื่อหัวข้อนั้นปรากฏแก่สายตา

" 'เด็กชายผู้รอดชีวิตหายตัวไป?' ข่าวนี่นานแค่ไหนแล้ว" เดรโกถาม รีบอ่านข่าวตามหน้าหนังสือพิมพ์

"ออกมาเมื่อวานนี้--คิดว่านายน่าจะสนใจ" เบลสเอียงตัวไปข้างหน้าพึมพำตอบเดรโกกลัวเขาจะไม่ได้ยิน

"นายรู้มั้ยว่าอะไรจะตามมา? พวกเราจะถูกโทษว่าเป็นตัวต้นเหตุ--บ้านสลิธิรินจะไม่มีวันสงบ เราจะถูกล่าเหมือนหมาป่าท่ามกลางโคมตะเกียง" 

ปาหนังสือพิมพ์ลงกับพื้นรถไฟ เดรโกมองออกไปนอกหน้าต่างด้วยสายตาเย็นเยียบ มองดูทัศนียภาพบินผ่านตา

"ฉันรู้ เราจะเรียกประชุมบ้านทันทีเมื่อเราอยู่กันพร้อมหน้า แค่โดนพ่อของพวกเราด่าก็พออยู่แล้ว เราไม่ต้องการคำด่าว่าอะไรเพิ่มเติม" เบลสขานรับ ก่อนจะมองไปทางหนังสือที่เดรโกถืออยู่

"เฮ้! นายด้วยหรอ?" เบลสกระตือรือร้น จิ้มปกหนังสือของเดรโกด้วยนิ้วเรียว

"ใช่ ทำไม? พ่อของนายเพิ่งจะได้คำแนะนำให้ซื้อมันมาหรือไง?"

"แน่นอน ถ้าจะให้พูดก็คือว่ามันสำหรับวันเกิดของฉันน่ะนะ แม่ไม่ได้เห็นด้วยสักเท่าไหร่หรอก หล่อนบอกว่าฉันไม่ต้องการมันหรอกถ้าฉันจะไม่ได้ไปรับใช้ดาร์คลอร์ด -- พ่อโกรธโคตรๆเลยล่ะ แต่นายก็รู้ใช่มะว่าแม่เป็นยังไง"

"ใช่ เหมือนของฉัน ทั้งคู่ไม่อยากเห็นฉันวิ่งหนีหัวซุกหัวซุนในเงามืดเหมือนคู่สัตว์ป่า" เดรโกพูด สอดมือเข้าไปในเสื้อและหยิบกระดิ่งเงินออกมา เสียงกรุ้งกริ้งแผ่วเบาดังขึ้น

"ทีนี้ เราจะทำยังไงเรื่องพอตเตอร์? คุยกับเขายังเป็นไปไม่ได้เลย และเขาเป็นเหมือนศูนย์รวมใจประชาชนเสียด้วย

ถ้าไม่มีเขาอยู่ข้างเรา ทุกคนจะคิดว่าเรากำลังรับใช้โวลเดอมอร์ และเราจะชิบหายมากๆครับคุณชาย จนกว่าเขาจะปรากฏตัวอีกครั้งหนึ่ง".

เบลสกระซิบในตู้รถไฟเงียบกริบ มองไปยังพ่อมดสามคนนั่งตรงหน้าเขา

"เรา รอ และ ซ่อนตัว-- เราจะทำอย่างที่สลิธิรินควรทำ" เดรโกเปล่งเสียงรอดลมหายใจ ประตูตู้รถไฟเปิดออก แพนซี่กำลังยืนขวางทางประตูไว้ รอยยิ้มมีเสน่ห์ถูกฉาบไว้บนใบหน้า เธอหวีดเสียงแหลมออกมาอย่างมีความสุข

 

"เดรโก!" 


แขนคล้องคอเป้าหมายของเธออย่างหลวมๆ ต่อความยาวสาวความยืดทันทีว่าเธอคิดถึงเขามากแค่ไหนตลอดฤดูร้อนนี้

แกะมือของหญิงสาวออก เดรโกผลักเธอไปที่เบาะนั่งอีกด้านหนึ่ง เกือบจะหล่นทับเบลสผู้เบี่ยงกายออกได้ทันควัน

"ให้ตายเถอะผู้หญิงคนนี้ ฉันบอกเธอกี่ครั้งแล้วว่าอย่ามาแตะฉัน" เดรโกคำราม คิดภาพเดเมียนว่าจะทำอะไรกับสิ่งที่แพนซี่ทำกับเขา เดรโกไม่อาจหุบรอยยิ้มร้ายกาจเมื่อนึกภาพเดเมียนกำลังย่ำอยู่บนแพนซี่ผู้หวีดร้อง

เนื่องด้วยมีแพนซี่เขามาร่วมวง จึงไม่มีพ่อมดคนไหนในตู้รถไฟต่อบทสนทนาที่กำลังออกความคิดเห็นกันอยู่


.

แฮร์รี่นั่งอยู่ในกรงเหล็กอย่างไม่สบอารมณ์ มองไปทางแมวและนกฮูกทั้งหลายรอบๆตัวเขา รถไฟตู้นี้เสียงดังมากๆ เต็มไปด้วยเสียงหอนและเสียงหวีดแหลมของสัตว์ทั้งหลายซึ่งพยายามร้องเรียกเจ้าของของตัวเองในเวลาเดียวกัน

ลู่ไปหูลง แฮร์รี่คำรามกึกก้อง ความเงียบเข้าปกคลุมหลังจากเสียงคำรามนั้นสิ้นสุด แต่ไม่เท่าไหร่เสียงเหล่านั้นที่เงียบไปก็ดังอึกกระทึกอีกเท่าตัว..

หันหลังให้กับสัตว์เหล่านั้น เขาทิ้งตัวลง และวางอุ้งเท้าบนกล่องลูกอมเบอร์ตี้บอตต์ทุกรสชาติที่เขาแอบงาบมาจากเดรโกก่อนจะคลาดกัน

ค่อยๆงัดฝาออกมา กล่องก็ถูกเปิดออก เขากำลังจัดงานเลี้ยงขนาดย่อมให้กับตนเอง ไม่สนใจอากาศเย็นๆที่คืบคลานเข้ามาข้างๆ และพวงสัตว์เลี้ยงกำลังโหยหวนด้านหลัง

.

.

.

.

เดรโกขมวดคิ้วไม่สบอารมณ์เมื่อเขาเดินลงมาจากรถไฟ พยายามนึกว่าตัวเองเก็บกล่องลูกอมเบอร์ตี้บอตต์ทุกรสชาติเอาไว้ที่ไหน เขามองลงไปที่รถไฟด้วยความหวัง จับตามองรถขนสัตว์ที่เริ่มถ่ายกรงออก


ผลักสัมภาระของพวกปีหนึ่งตรงหน้าแฮร์กริด เขาไม่สนใจนิ้วของคนที่ชี้บอกทางว่ากลุ่มของสลิธิรินอยู่ตรงไหน

ย่างเดินตามทาง ปีนขึ้นรถม้าที่จอดรออยู่อย่างสง่างาม เดรโกสั่นเล็กๆกับความหนาวที่ค่อยๆคืบคลานขึ้นมาตามร่างกาย ก่อนจะกอดกระชับเสื้อคลุมให้แน่นขึ้น

เขาหวังว่าเดเมียนจะไม่เป็นอะไร ขนแพนเตอร์บางนัก มันอาจจะกำลังแข็งตายอยู่ก็ได้ มองออกไปนอกหน้าต่าง เขามองไปที่ปราสาทซึ่งเด่นเป็นสง่ากลางหน้าผา แสงสว่างไสวจากเปลวเทียนช่างดูเป็นมิตรกับทุกคนเสมอ

.

.

.

.

.

ห้องโถงถูกเติมเต็มด้วยนักเรียนอย่างช้าๆ เทียนไขเป็นร้อยๆเล่มเต้นระบำอย่างสุขสันต์บนศีรษะของพวกเขา ทำให้โถงใหญ่โตเล็กลง และ อบอุ่น

เดรโกนั่งอยู่ระหว่างแครบบ์กับกอยล์ โดยที่เบลสนั่งอยู่ตรงกันข้ามเขา แพนซี่นั่งอยู่ข้างเบลสอย่างไม่เต็มใจ

มองไปรอบห้องโถง เดรโกพบว่านักเรียนหลายคนกำลังซุบซิบและมองมายังโต๊ะสลิธิริน เขามองเลยหัวโต๊ะขึ้นไป พยักหน้าให้แก่พ่อทูลหัวของตนที่เพิ่งลุกขึ้นว่าสุนทรพจน์ของตน

"สวัสดีทุกคน ยินดีต้อนรับทุกคนเข้าสู่อีกปีการศึกษาหนึ่งของฮอกวอตส์ ก่อนที่เราจะทานอาหารกัน ฉันมีเรื่องหลายเรื่องที่จะบอกพวกเธอ.

ทุกๆคนควรรู้ว่าทางเดินชั้นสามนั้นไม่ควรเข้าไปยุ่มย่าม ป่าต้องห้ามจะต้องห้ามสำหรับนักเรียนทุกคน เว้นเสียแต่ได้รับการกักบริเวณกับศาสตราจารย์ท่านใดท่านหนึ่ง นอกจากนี้การมีอยู่ของนักเรียนในป่าต้องห้ามนั้นยอมรับไม่ได้

และฉันอยากบอกพวกเธอเกี่ยวกับข่าวน่าเศร้า แฮร์รี่ พอตเตอร์ จะไม่เข้าเรียนร่วมกับเราปีนี้ มันถูกตัดสินใจแล้วว่าเขาจะได้รับการฝึกที่ดีกว่าหากเขาเข้าร่วมที่ เดิร์มสแตรง

และหลายคนคงเห็นสัตว์ตัวใหม่ๆรอบตัวเรา ฉันไม่ได้พูดเรื่องนี้กับแค่ปีหนึ่งเท่านั้น แต่พูดกับสมาชิกหลายคนในโรงเรียนที่ได้รับการผูกพันธะภูติรับใช้ แม้สัตว์ทั้งหลายจะดูเป็นมิตรก็ตาม ฉันขอให้พวกเธอไม่พยายามสัมผัส หรือ คุกคาม เจ้าของของพวกมันไม่ว่าจะกรณีใดใด

ฉันเชื่อว่านี่เป็นทั้งหมดแล้ว เชิญรับประทานได้" ด้วยเสียงดีดนิ้วแผ่วเบา อาหารปรากฏขึ้นทันทีบนโต๊ะยาวเหยียด และเสียงเพลงก็ดังขึ้นเติมเต็มห้องโถง

"เดิร์มสแตรง?" เบลสพึมพำ รับรู้ว่ามันคือเรื่องโกหกได้ทันทีเหมือนที่คนอื่นรู้และพยักหน้าในท่าทางเห็นด้วย

 

แฮร์รี่ พอตเตอร์ รักฮอกวอตส์ยิ่งกว่าอะไรดี--ความคิดที่เขาเข้าร่วมกับโรงเรียนอื่นเป็นเรื่องบ้าลล้วนๆ

สะบัดหัว เดรโกสบตากับเบลสก่อนจะเริ่มลงมือทานอาหารของตนเอง

 

Tbc.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 305 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

877 ความคิดเห็น

  1. #842 MitsukiCarto (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2562 / 20:24
    งั้นก็แปลว่าเอาสัตว์เข้าเรียนได้
    #842
    0
  2. #768 Raatty (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2561 / 19:21
    ดูเหมือนจะเริ่มวุ่นวายเล็กๆ
    #768
    0
  3. #745 2H'MIPS (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2561 / 12:26
    จริงๆก็สงสารนะ เป็นสลิธิรินยังไม่ทำอะไรก็โดนสงสัยไว้ก่อน แต่แฮร์รี่ก็โดนเดรโกจับไว้จริงๆอะ555555555
    #745
    0
  4. #543 mr.t_darkside (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 28 พฤศจิกายน 2560 / 22:26
    รี่ดูแสบเพิ่มขึ้นอีก อะไรคือแอบเอามาจากเดรก555
    #543
    0
  5. #522 Bebeby (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 ตุลาคม 2560 / 21:39
    แฮร์รี่ในร่างแพนเตอร์ยังคงความแสบไว้เหมือนเดิมมีความขโมยลูกอมของเดรกมากินเล่นระหว่างเดินทางด้วย555 แต่เรื่องที่แฮร์รี่หายตัวไปคงเป็นเรื่องใหญ่น่าดูสำหรับภาคีเดาไม่ออกเลยว่าจะเป็นไงต่อไป
    #522
    0
  6. #497 Corncake (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 23 ตุลาคม 2560 / 19:22
    เรื่องนี้เหมือนพลิกผันฉบับนิยายไปคนละทางเลย มีความน่าสนใจจริงๆ เดรกยิ่งนับวันก็ยิ่งอ่อนโยนกับแพนเตอร์น้อยของเราจะง
    #497
    0
  7. #443 lp-ventus (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 2 สิงหาคม 2560 / 21:04
    สนุกมากก นี่อ่านจนไม่ได้อ่านหนังสือเรียนเลยค่ะ 55555 วางโทรศัพท์ไม่ลงจริงๆ

    และเดเมียนก็ยังแสบเหมือนเดิมงานเลี้ยงเล็กๆลูกอมของเดรโกถูกจัดขึ้นโดยเดเมียนจอมแสบ 555555 และแก๊งค์เดรโกออกมาครบแล้ว ชอบจัง

    เป็นการเฉไฉเรื่องแฮร์รี่หายไปแบบตลกมาก เดิร์มแสตรงค์เนี้ยนะ ? ใครจะเชื่อ เอาเถอะดูท่าสลิธินจะแย่แล้วละ ถูกกล่าวหาแน่ๆ
    #443
    0
  8. #82 P.ERR (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 27 มีนาคม 2560 / 21:49
    รู้สึกไปเองหรือว่าจริงๆแล้วระหว่างพวกสลิธีรินกับแฮร์รี่มีความลับอะไรกัน อะไรคือถ้าแฮร์รี่ไม่อยู่ข้างเรา ข้างเรานี่ฟังดูเหมือนแฮร์รี่ปกป้องสองคนนี้อยู่เลยอ่ะ แถมยังมีเคยคุยกันด้วย นี่สงสัยนะเนี่ย
    #82
    1
  9. #72 พ.พัสรู้จักปะ (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 21:01
    แงๆ เมื่อไหร่จะมาอัพอะ

    รออยู่นะ
    #72
    1
  10. #71 Zine Chanya (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 26 มีนาคม 2560 / 13:39
    เรามาอ่านแล้ววววววว ขอบคุณที่ตอบข้อสงสัยของเรานะคะ เป็นไรเตอร์ที่ใส่ใจคนอ่านมากๆเลย
    ตอนนี้ดูหมั่นใส้กริฟฟินดอยังไงก็ไม่รู้เลย ทีมสริธิรินแบบสุดๆ ตลกตรงที่แฮรี่แอบขโมบลูกอมหนูเดรกมา ละหนูเดรกก็หาไม่เจอ 555555
    เรายังติดตามอยู่นะคะ คนแปลสู้ๆ
    #71
    1
  11. #70 l3oss_it (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:25
    อยากเอาไมค์ไปจ่อถามสเนปว่าที่เตือนเรื่องภูติรับใช้เนี่ย ไม่ได้ต้องการกล่าวประชดรึว่าพาดพิงไปถึงแฮรี่เขาใช่มั้ยค่ะ!
    ทำไมหนูรู้สกว่าสเนปจะเป็นห่วงว่ามีนักเรียนจะกลายเป็นที่ฝนเล็บให้หนูแฮรี่กันล่ะ!
    #70
    1
  12. #69 Otaku_Neko (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 22:02
    รู้สึกว่าโกหกได้แย่มากเลยค่ะ
    เพราะว่าเคยอ่านฟิคแฮรี่แล้วมีอธิบายว่าเดริมสแตงเป็นรร.ที่เรียนเกี่ยวกับศาสตร์มืดสะส่วนใหญ่ เพราะงั้นหลายๆคนก็คงไม่เชื่อเพราะแฮรี่ไม่ชอบศาสตร์มืดอยู่แล้ว เหมือนกับพูดขึ้นมาลวกๆเพื่อให้เลิกพูดซะมากกว่า

    แล้วก็เริ่มไม่ชอบรอนกับเฮริมแล้วเพื่อนหายยังเอาไปนินทาอีก -*-
    #69
    1
  13. #68 Kronos-Hades (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:53
    เป็นกำลังใจให้ค่ะ
    #68
    1
  14. #67 Waan1202 (จากตอนที่ 10)
    วันที่ 24 มีนาคม 2560 / 21:33
    เริ่มมีความรู้สึกไม่ชอบพวกรอนแล้วอ่ะ รอค่าาาาา

    แก้ไขครั้งที่ 1 เมื่อ 24 มีนาคม 2560 / 21:35
    #67
    1
    • #67-1 indee-indy(จากตอนที่ 10)
      25 มีนาคม 2560 / 07:45
      บังอาจรุมยำเท้าเจ้าแมว!
      #67-1