[HARRY POTTER/AVENGERS] LITTLE ONE

ตอนที่ 6 : PART4: DEVEL'S BIRTHDAY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 841
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 86 ครั้ง
    20 พ.ค. 63

⚡️

[ACT 1:THE PHILOSOPHER'S STONE]

PART4: DEVEL'S BIRTHDAY

.

.

" I had a dream about a motorcycle, It was flying."

 

"ลุก! ลุกขึ้น!"

 

แอนนาลิสสะดุ้งตื่นขึ้นมา สะลึมสะลือก่อนที่ป้าเพตทูเนียแกจะรัวตบประตูอีกรอบ

 

"ลุกขึ้นเดี๋ยวนี้!" ป้าเพตทูเนียตะโกนเสียงแหลม ก่อนแอนนาลิสจะได้ยินเสียงเดินออกไป เธอสะลึมสะลืออยู่ซักพักก่อนจะลุกขึ้นมาเตรียมตัวแล้วเดินลงไปห้องครัวข้างล่าง

 

เดินเข้ามาในห้องครัว ก็เห็นโต๊ะอาหารที่แทบจะจมไปกับกองของขวัญสำหรับดัดลีย์

 

อ่า.. วันนี้วันเกิดเจ้าหมูอ้วนดัดดี้นี่นา ให้ตายเถอะ

 

หันไปเห็นแฮร์รี่ที่กำลังทำเบคอน ก่อนจะยิ้มกว้างออกมา

 

"อรุณสวัสดิ์ แฮร์รี่!"

 

"อรุณสวัสดิ์ แอนนา! นี่ๆ เมื่อวานฉันฝันเกี่ยวกับมอเตอร์ไซค์บินได้ด้วยล่ะ!"

 

แฮร์รี่พูดประโยคแรกด้วยน้ำเสียงปกติ ก่อนจะโน้มตัวมากระซิบกับเธอเพราะกลัวคุณกับคุณนายเดอร์สลีย์ได้ยิน

 

"เจ๋งไปเลย!"

 

"หวีผมซะ!" ลุงเวอร์น่อนตะคอกใส่แฮร์รี่ นี่ถือเป็นการกล่าวสวัสดีตอนเช้า

 

อาทิตย์ละหนที่ลุงเวอร์น่อนจะมองลอดหนังสือพิมพ์และตะโกนบอกแฮร์รี่ว่าเขาต้องไปตัดผม แฮร์รี่ต้องตัดผมบ่อยกว่าเด็กทุกคนในชั้นของเขารวมกันเสียอีก แต่ตัดไปก็เท่านั้น ผมของแฮร์รี่น่ะยาวเร็วมาก ทั่วทั้งหัวเลย

 

ทำไมล่ะ ผู้ชายผมยาวก็น่ารักดีนี่ ลุงเวอร์น่อนไม่เข้าใจแฟชั่นเอาซะเลยนะ

 

"สาบสิบหก" ดัดลีย์ที่เดินเข้ามาในห้องครัว เริ่มนับกล่องของขวัญ

 

"น้อยกว่าปีก่อนสองชิ้น"

 

"ลูกรัก หนูยังไม่ได้นับของขวัญป้ามาร์ช เห็นไหม อยู่ใต้กล่องของขวัญชิ้นใหญ่จากพ่อกับแม่ไงจ๊ะ"

 

"ก็ได้ งั้นก็เป็นสามสิบเจ็ด" แฮร์รี่กับแอนนาลิสซึ่งเห็นหน้าของดัดลีย์เริ่มเป็นสีแดง มีวี่แววคงจะอาละวาดอีกในไม่ช้า พวกเธอจึงรีบโซ้ยเบคอนเข้าปากอย่างรวดเร็ว เผื่อว่าดัดลีย์จะเกิดลมบ้าหมู แล้วล้มโต๊ะขึ้น ซวยเลย

 

ป้าเพตทูเนียก็คงได้กลิ่นอันตรายชัดเจนเหมือนกัน เพราะป้าแกรีบพูดออกมาอย่างรวดเร็ว

 

"แล้วเราจะซื้อของขวัญให้ลูกอีกสองชิ้นตอนที่ไปเที่ยวกันวันนี้ไงจ๊ะ ดีไหม"

 

"งั้นผมก็จะได้ สามสิบ.. สามสิบ.."

 

"สามสิบเก้าจ้ะ ลูกรัก" ดัดลีย์พูดก่อนจะทิ้วตัวนั่งลงอย่าแรง

 

แฮร์รี่กับแอนนาลิสได้แต่มองหน้ากันพลางกรอกตามองบน เอือมระอากับนิสัยดัดลีย์ โชคดีที่ไม่ใครเห็น

 

เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น ป้าเพตทูเนียลุกไปรับ ระหว่างนั้นแฮร์รี่กับเธอก็นั่งคุยกันเรื่องฝันของแฮร์รี่เมื่อวาน และลุงเวอร์นอนก็นั่งดูลูกชายสุดที่รักแกะห่อของขวัญ ขณะที่ดัดลีย์กำลังจะแกะห่อของขวัญชิ้นต่อไป ป้าเพ็ตทูเนียก็เดินกลับมา ท่าทางโกรธเป็นกังวล

 

"ข่าวร้าย เวอร์นอน" ป้าเพตทูเนียเอ่ยขึ้น "มิสซิสฟิกขาหัก แกรับดูแลเจ้าพวกนั้นไม่ได้" เธอบุ้ยหน้ามาทางแฮร์รี่กับแอนนาลิสที่ยืนอยู่ด้วยกัน

 

ดัดลีย์อ้าปากค้างด้วยความตกใจ แต่ทั้งแฮร์รี่และแอนนาลิสกลับรู้สึกหัวใจพองโต ทุกๆปีในวันเกิดดัดลีย์ พ่อแม่จะพาลูกชายกับเพื่อนอีกคนไปเที่ยว ไปสวนสนุก หรือไปดูหนัง แล้วทุกๆปีทั้งแฮร์รี่และแอนนาลอสก็จะถูกทิ้งให้อยู่กับมิสซิสฟิก หญิงชราสติไม่ค่อยดีที่อยู่ห่างไปสองซอย

 

แฮร์รี่เกลียดที่นั่น บ้านทั้งหลังมีแต่กลิ่นกะหล่ำปลีคละคลุ้ง แล้วมิซซิสฟิกบังคับให้เขาดูรูปถ่ายของแมวทุกตัวที่เธอเคยเลี้ยงมา แต่สำหรับแอนนาลิสเธอชอบทุกที่ที่ไม่มีพวกเดอร์สลีย์

 

"แล้วจะทำยังไงดี" ป้าเพตทูเนียถาม

 

"เราโทรหามาร์ชก็ได้นี่"

 

"อย่าโง่ไปหน่อยเลย เวอร์นอน มาร์ชเกลียดเจ้าเด็กนี่" ป้าเพตทูเนียตอบกลับสามีของเธอ

 

ครอบครัวเดอร์สลีย์มักพูดถึงแฮร์รี่แบบนี้เสมอ ราวกับเขาไม่ได้อยู่ที่นั่น หรือยิ่งกว่านั้นราวกับว่าเขาเป็นสิ่งที่น่ารังเกียจที่ฟังพวกเขาไม่เข้าใจเช่นทากตัวหนึ่ง

 

แอนนาลิส ที่ได้ยินพวกเขาพูดกับแฮร์รี่แบบนั้น ก็ยืนกำมือแน่นพลางคุมอารมณ์ของตัวเองไม่ให้เผลอพลาดพลั้งใช้พลังออกไป แฮร์รี่ที่หันมาเห็นก็เอื้อมมากุมมือเธอ ให้ใจเย็นลง พลางยิ้มเบาๆเชิงบอกว่าเขาไม่เป็นไร

 

"ถ้างั้นก็ ชื่ออะไรนะ -- เพื่อนของเธอน่ะ อีวอนน์ใช่มั้ย"

 

"ไปพักร้อนที่มาจอร์ก้า"

 

"ทิ้งเราไว้ที่บ้านก็ได้ฮะ/ค่ะ" แฮร์รี่และแอนนาลิสเสนอพร้อมกันอย่างมีความหวัง

 

ไม่แน่เขาจะได้ดูรายการทีวีที่พวกเขาอยากดู หรืออาจจะได้เล่นคอมพิวเตอร์ของดัดลีย์ด้วย!

 

ป้าเพตทูเนียทำหน้าราวกับว่าเธอกลืนมะนาวเข้าไปทั้งลูก

 

"แล้วกลับมาเจอบ้านพังพินาศหรอ!" เธอตวาดแหว

 

"พวกเราไม่มีใครทำบ้านพังหรอกค่ะ" แอนนาลิสบอก แต่พวกเขาก็ทำไมเหมือนเสียงของเธอเป็นแค่เสียงลมผ่าน

 

"ฉันว่าเราพาพวกเขาไปสวนสัตว์ด้วยก็ได้" ป้สเพตทูเนียบอกช้าๆ "แล้วทิ้งไว้ในรถ.."

 

"รถยังใหม่เอี่ยมอยู่นะ ไม่มีทางที่พวกเขาจะอยู่ในรถตามลำพังแน่.."

 

ดัดลีย์เริ่มร้องไห้เสียงดัง จริงๆเขาไม่ได้ร้องไห้หรอก เพราะเขาไม่ได้ร้องไห้จริงๆมาหลายปีแล้ว ล่าสุดก็ตอนที่ แอนนาลิสใช้พลังใส่นั้นแหละ เขาแค่แกล้งทำหน้าเหยเก และตะเบงเสียวคร่ำครวญแม่ของเขาก็ยอมทำทุกอย่างแล้ว

 

"โอ๋ โอ๋ ลูกรัก แม่ไม่ปล่อยให้เขาทำวันพิเศษของหนูพังหรอก" เพตทูเนียเอ่ยปลอบพลางโอบกอดลูกชาย

 

"ผม.. ไม่อยาก.. ให้เขา.. ไป.." ดัดลีย์ตะเบ็งเสียงสลับกับเสียงสะอื้น "พวกเขาทำพังทุกเรื่องแหละ โดยเฉพาะยัยแม่มด"

 

กริ๊กๆ (เสียงกริ่งประตู)

 

"พวกเขามากันแล้ว!" ป้าเพตทูเนียพูดอย่างตกใจ ก่อนซักพัก เพื่อนสนิทของดัดลีย์ เพียร์ส โพลคิส เดินมากับแม่ของเขา แอนนาลิสได้แต่แอบเบะปาก มองบน เธอไม่ชอบไอ้เพียร์ส เพิร์ส อะไรนี่พอๆกับดัดลีย์ เพราะไอ้หน้าหนูชอบพูดจากับใช้สายตาแทะโลมเธอเสมอ นี่อายุแค่ 11 ยังขนาดนี้เลย โตขึ้นอีกจะเป็นขนาดไหน เธอล่ะขนลุกเลย

 

ครึ่งชั่วโมงต่อมา แฮร์รี่และแอนนาลิสก็ได้ขึ้นรถมาที่สวนสัตว์กับพวกเขา แต่ก่อนออกจากบ้านลุงเวอร์นอน ได้กระชากตัวพวกเขาสองคนแล้วได้ให้คำสั่งพวกเขาไว้

 

"ฉันเตือนพวกแกนะ ถ้าพวกแก.. เล่นอะไรตลกหรือ หรือแก.." เวอร์นอนชี้หน้าแอนนาลิส

 

"ใช้มายากลปัญญาอ่อนอะไรก็แล้วแต่ล่ะก็ พวกแกจะไม่ได้ออกจากห้องของแก ตั้งแต่วันนี้จนถึงคริสต์มาสเลย"

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 86 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #52 เฟยเฟย_费飞 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 9 พฤศจิกายน 2563 / 01:38
    สั้นเกินไปเเล้วที่รักเเต่สนุกค่ะ
    #52
    0
  2. #43 Giharu (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 4 มิถุนายน 2563 / 09:50

    โทนี่รู้บึ้มรัเบิดบ้านเลย

    #43
    0
  3. #10 จันทราเริงระบำ (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 22 พฤษภาคม 2563 / 16:23

    โทนี่มาให้ฉันตบนายสักทีดิ

    #10
    0