[HARRY POTTER/AVENGERS] LITTLE ONE

ตอนที่ 18 : PART16: QUIDDITCH?

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 523
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 69 ครั้ง
    29 พ.ค. 63

⚡️

PART16: QUIDDITCH?

.

.

"Ever seen a game of Quidditch, Potter? Wonderland?"

 

ตอนนี้เธอรู้สึกตัวเกร็งอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

 

เธอคิดว่าแฮร์รี่ก็คงเป็นเหมือนเธอเช่นกัน เธอและแฮร์รี่กำลังจะถูกไล่ออกเธอรู้ตัวดี เธออยากพูดแก้ต่างอะไรให้กับตัวเธอเองแล้วก็แฮร์รี่บ้าง แต่ก็พูดไม่ออก เพราะถ้าถามว่าเธอเสียใจมั้ยที่ทำแบบนั้น

 

แน่นอนว่าเธอตอบได้อย่างมั่นใจว่า ไม่

 

เพราะเธออยู่กับดัดลีย์มาเป็นเวลาถึงหกปี ทำไมเธอจะไม่รู้ว่าการที่โดนรังแกอยู่เสมอโดยคนที่คิดว่าอยู่เหนือกว่าคนอื่นมันเป็นยังไง ยิ่งเนวิลล์ที่เป็นเด็กดี เขาไม่เคยคิดไม่ดีหรือคิดจะทำร้ายใครเลยแน่นอนว่าเธอมองว่าเขาไม่สมควรที่จะถูกการกระทำแบบนั้น ยิ่งโดยเฉพาะจากมัลฟอย

 

แม้ตอนนี้จะขึ้นบันไดหินอ่อนเข้ามาในปราสาทแล้วแต่ศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ยังไม่พูดอะไรกับพวกเธอเลยสักคำ เธอกระชากประตูออก แล้วเดินไปตามระเบียงทางเดินต่างๆ มีเธอและแฮร์รี่วิ่งเหยาะๆตามไปอย่างหมดหวัง ก่อนศาสตราจารย์มักกอนนากัลจะหยุดที่ห้องเรียนห้องหนึ่ง เธอเปิดประตูและยื่นหน้าเข้าไปข้างใน

 

"ขอโทษนะคะ ศาสตราจารย์ฟลิตวิก ขอยืมตัววู้ดสักครู่นึงนะคะ"

 

วู้ดหรอ ? วู้ดนี่ หรือว่าจะหมายถึง โอลิเวอร์ วู้ด?

 

และเธอก็เดาถูก โอลิเวอร์ วู้ด รุ่นพี่ปีห้าบ้านกริฟฟินดอร์ที่เฟร็ดกับจอร์จเคยเล่าให้ฟัง ว่าเขาเป็นกัปตันทีมควิดดิชของบ้านกริฟฟินดอร์ ร่างล้ำบึกของวู้ดที่ถูกเรียกก็ออกมาจากชั้นของฟลิตวิกท่าทีงุนงง

 

"ตามฉันมาทั้งสามคน" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลบอก และพวกเธอทั้งสามคนก็เดินไปตามระเบียง วู้ดมองแฮร์รี่และเธออย่างสงสัย

 

"เข้ามาในนี้"

 

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลชี้ไปในห้องเรียนห้องหนึ่งที่ว่างอยู่ มีเพียงพีพฟ์ที่กำลังวุ่นเขียนคำหยาบบนกระดานดำ

 

"ออกไป พีพฟ์!" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตะโกนสั่งห้วนๆ พีพฟ์โยนชอล์กลงไปในถังผงเหล็กเสียงดังแก๊ง แล้วก็ลอยออกจากห้องไป ปากเอ่ยคำสบถออกไปด้วย ศาสตราจารย์มักกอนนากระแทกประตูปิดอย่างแรงตามหลังของพีพฟ์ไปแล้วหันมาเผชิญหน้ากับเด็กทั้งสาม

 

"พอตเตอร์ วันเดอร์แลนด์ นี่โอลิเวอร์ วู้ด -- วู้ดฉันหาซีกเกอร์ กับเชสเซอร์คนใหม่ให้เธอได้แล้ว"

 

ใบหน้าของวู้ดเปลี่ยนจากฉงนสงสัยเป็นปิติยินดี

 

"พูดจริงหรอฮะ อาจารย์"

 

"แน่นอน" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลตอบเสียงใส "เด็กสองคนนี้มีพรสวรรค์มากเลย โดยเฉพาะคุณพอตเตอร์ ฉันไม่เคยเห็นอะไรอย่างนี้มาก่อน เป็นครั้งแรกที่ขี่ไม้กวาดใช่มั้ยทั้งสองคน"

 

เธอและแฮร์รี่พยักหน้าเงียบๆ เธอรู้ว่าเชสเซอร์และซีกเกอร์คืออะไรจากคำบอกเล่าของสองแฝดวีสลีย์ แต่เธอก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ามันเกี่ยวอะไรกับเธอ

 

วู้ดรู้สึกเหมือนกับว่าตอนนี้ความฝันทุกอย่างของเขากลายเป็นจริงขึ้นมาในทันใด

 

"เคยเห็นเกมควิดดิชไหม พอตเตอร์? แอนนาลิส?" วู้ดถามอย่างตื่นเต้น

 

"วู้ดเป็นกัปตันทีมควิดดิชของกริฟฟินดอร์ พอตเตอร์ วันเดอร์แลนด์" ศาสตราจารย์มักกอนนากัลอธิบาย

 

"รูปร่างของเขาสองคนก็เหมาะจะเป็นซีกเกอร์ กับเชสเซอร์ด้วยฮะ" วู้ดบอก ก่อนจะเดินรอบๆ เธอและแฮร์รี่ เหมือนกำลังจะพินิจพิจารณาอะไรบางอย่าง "เราต้องหาไม้กวาดดีๆให้เขานะฮะ อาจารย์ -- ไม้กวาดนิมบัสสองพัน หรือไม่ก็สคลีนสวีปเจ็ด ผมว่า ส่วนแอนนาลิส แค่คลีนสวีปเจ็ดก็น่าจะพอแล้ว"

 

"ฉันจะพูดกับศาสตราจารย์ดัมเบิลดอร์เอง แล้วดูซิว่าเราจะยกเว้นกฎที่ไม่ให้ปีหนึ่งเข้าทีมได้ไหม สวรรค์ก็รู้ว่าเราต้องการทีมที่ดีกว่าปีที่แล้วนะ ที่แพ้บ้านสลิธีรินยับเยินในเกมสุดท้ายน่ะ ฉันมองหน้าเซเวอร์รัส ไม่ได้ไปตั้งหลายอาทิตย์"

 

ศาสตราจารย์มักกอนนากัลมองลอดแว่นอย่างเคร่งขรึม

 

"ฉันอยากได้ยินว่าเธอสองคนจะขยันฝึกนะ พอตเตอร์ วันเดอร์แลนด์ ไม่อย่างนั้นฉันอาจเปลี่ยนใจก็ได้เรื่องลงโทษเธอ"

 

แล้วศาสตราจารย์มักกอนนากัลก็ยิ้มออกมาในทันที

 

"พ่อของเธอทั้งสองคนต้องภูมิใจมาก" เธอบอก "เขาเองก้เป็นนักกีฬาควิดดิชที่ยอดเยี่ยม ทั้งคู่เลย"

 

จนตอนนี้เธอก็ยังไม่ค่อยเข้าใจอยู่ดี ว่ามันเกิดอะไรขึ้นกันแน่

 

⚡️

 

"ล้อเล่นน่า"

 

เป็นเวลาอาหารเย็นแล้วเมื่อแฮร์รี่และแอนนาลิสเพิ่งมีโอกาสเล่าให้รอนฟังว่าเกิดอะไรขึ้นหลังจากที่พวกเธอตามศาสตราจารย์มักกอนนากัลออกไปจากสนาม รอนถือพายเสต็กค้างอยู่ไม่เข้าปากเสียที เหมือนรอนจะลืมเรื่องกินไปแล้ว

 

"ซีกเกอร์ กับ เชสเซอร์ หรอ" รอนทวนคำ "แต่ปีหนึ่งไม่เคย -- นายกับแอนนาลิสจะต้องเป็นผู้เล่นทีมบ้านที่อายุน้อยที่สุดในรอบ --"

 

" -- ในรอบศตวรรษเลย" แฮร์รี่บอก "วู้ดบอกฉัน"

 

รอนประหลาดใจสุดๆ และประทับใจสุดๆ เขาได้แต่นั่งจ้องมองแฮร์รี่กับแอนนาลิส

 

"พวกเราจะเริ่มฝึกอาทิตย์หน้า" เธอบอก "อย่าพึ่งบอกใครนะ วู้ดต้องการให้เป็นความลับ"

 

เฟร็ดกับจอร์จ วีสลีย์เข้ามาในห้องโถงใหญ่ พอมองเห็นแฮร์รี่และแอนนาลิสก็ตรงลิ่วเข้ามาหาทันที

 

"ดีมาก" จอร์จพูดเบาๆ "วู้ดบอกเรา เราอยู่ในทีมด้วย -- เป็นบีตเตอร์"

 

"ฉันบอกเลยว่าเราต้องชนะได้ถ้วยควิดดิชปีนี้แน่นอน เก่งมากเลยลิส!" เฟร็ดบอกกับขยี้หัวเธอ "เราไม่ได้ชนะมาตั้งแต่ชาลีย์จบไป แล้วก็พวกเรายังมีปัญหาในการหาเชสเซอร์คนใหม่ หลังจากเอ่อ.. แองเจลิน่าลาออกจากทีม แต่ปีนี้ทีมเราต้องยอดเยี่ยมแน่ๆ นายต้องเก่งแน่นอนแฮร์รี่ โดยเฉพาะเธอเลยลิส วู้ดแทบกระโดดตัวลอยแน่ะตอนที่เขาบอกเรา"

 

เฟร็ดบอกอย่างตื่นเต้น แต่เหมือนเขาจะตื่นเต้นมากไปหน่อยเขาถึงเขย่าตัวของเธอไม่หยุดเลยตอนนี้

 

"แต่เราต้องไปแล้ว ลีบอกว่าเขาเจอทางลับใหม่ออกไปนอกโรงเรียนได้"

 

"พนันได้เลยว่าเป็นทางที่อยู่ข้างหลังอนุเสาวรีย์เกรเกอรี่จอมสอพลอที่เราเจอตั้งแต่อาทิตย์แรกที่เรามาอยู่แล้ว แล้วเจอกันนะ"

 

"แล้วเจอกันนะ ยัยตัวเล็ก" เฟร็ดหันมาบอกกับเธอโดยเฉพาะ

 

ให้ตาย เขาจะเรียกเธอกี่ชื่อกันเนี่ย

 

แต่ยังไม่ทันที่ฝาแฝดวีสลีย์กำลังจะเดินลับประตูไป มัลฟอยแอนด์เดอะแก๊งค์ก็โผล่เข้ามา

 

"กินข้าวมื้อสุดท้ายหรือไง พอตเตอร์ วันเดอร์แลนด์ เมื่อไรพวกแกจะขึ้นรถไฟกลับไปอยู่กับพวกมักเกิ้ลล่ะ"

 

"ก็ดูกล้าขึ้นนี่พอกลับมายืนบนพื้นแบบนี้ มีลูกกระจ้อกตัวน้อยๆอยู่กับนายน่ะ" เธอพูดเสียงเย็นๆ นั่นทำให้แครบกับกอยล์หักข้อนิ้วดังเป๊าะๆ แล้วทำหน้าขมึงทึง แต่นั่นไม่ได้ทำให้เธอกลัวเลยแม้แต่นิดเดียว

 

เลือดมันร้อน มันต้องสักหมัด

 

"ฉันจัดการกับนายตัวต่อตัวเมื่อไรก็ได้นะ" มัลฟอยบอกแฮร์รี่ "คืนนี้ก็ยังได้ ถ้านายต้องการดวลกันตัวต่อตัวแบบพ่อมด ใช้แต่ไม้กายสิทธิ์เท่านั้น -- ไม่มีการแตะถูกตัวกัน --"

 

เธอหัวเราะเสียงขึ้นจมูกเล็กน้อย "กลัวโดนผู้หญิงต่อยหรือไง มัลฟอย"

 

มัลฟอยมองเธอด้วยหางตา ก่อนจะไม่สนใจเธอและพูดต่อ "หึ สงสัยจะไม่เคยได้ยินการดวลของพ่อมดแม่มดมาก่อนใช่มั้ย"

 

"แน่นอนเขาเคย" รอนเข้ามาแทรก "ฉันจะเป็นตัวสำรองแทนเขาเอง แล้วของนายล่ะ"

 

มัลฟอยมองชั่งใจระหว่างแครบกับกอยล์ก่อนจะตัดสินใจ

 

"แครบ" มัลฟอยบอก "เที่ยงคืนนะ เราจะเจอนายที่ห้องถ้วยรางวัล ที่นั่นไม่เคยล็อกกลอน"

 

เมื่อมัลฟอยไปแล้ว เธอกับแฮร์รี่ก็สบตากัน ก่อนจะหันไปมองรอน

 

"อะไรคือการดวลพ่อมดหรอ/อะไรคือการดวลพ่อมดหรอ" เธอกับแฮร์รี่ถามพร้อมกัน

 

รอนมองพวกเธอสองคนอย่างประหลาดใจ ก่อนจะสบัดหน้าเล็กน้อย

 

"แล้วตัวสำรองด้วย --" เธอพูด

 

"-- มันหมายความว่ายังไง" และแฮร์รี่พูดต่อจากเธอ

 

นั่นทำให้รอนทำหน้าตกใจหนักกว่าเก่า

 

"นายกับแอนนาพูดพร้อมกัน แถมพูดต่อประโยคให้กันด้วย -- ให้ตาย เหมือนฉันกำลังดูเฟร็ดกับจอร์จเลย" รอนพูด "แต่ช่างมันเถอะ ตัวสำรองก็คือคนที่จะสู้ต่อถ้านายตายไง"

 

ว้อท! นี่กะจะเอากันตายเลยหรอ

 

"แต่เขาตายกันก็ต่อเมื่อเป็นการดวลจริงๆ นายก็รู้ ต้องเป็นพ่อมดเต็มตัวก่อนแล้วน่ะ นายกับมัลฟอยก็แค่อย่างมากทำได้แค่พุ่งประกายไฟใส่กันเท่านั้นหรอกน่า ทั้งนายและมัลฟอยไม่มีใครรู้เวทมนตร์ดีพอที่จะทำอันตรายจริงๆได้หรอก พนันได้ว่าเขาต้องคิดว่านายจะปฏิเสธ" รอนพูดเสริมขึ้นเมื่อเขาเห็นหน้าของแฮร์รี่ที่เริ่มเป็นกังวล กับสีหน้าของเธอ

 

"ไม่จำเป็นต้องรู้เวทมนตร์ฉันก็ล้มมันได้ เหอะ" เธอพูดเบาๆ แต่เหมือนแฮร์รี่จะได้ยินเขากระทุ้งศอกใส่เธอ ก่อนจะส่ายหน้าให้เชิงห้ามปราม

 

"แล้วถ้าฉันโบกไม้แล้วไม่มีอะไรเกิดขึ้นล่ะจะเป็นยังไง"

 

"ก็โยนไม้แล้วเข้าไปต่อยเขาที่จมูกสิ" รอนแนะนำ

 

"ถูกเผง!" เธอร้องก่อนเธอและรอนจะแปะมือไฮไฟท์กันและกัน

 

"ขอโทษนะ"

 

พวกเธอทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมามอง เฮอร์ไมโอนี่ ที่ยืนอยู่

 

แอนนาลิสที่เห็นหน้าเพื่อนของเธอก็ยิ้มให้เป็นการทักทาย

 

"คนเราจะขอกินข้าวอย่างสงบๆหน่อยไม่ได้หรือไง" รอนว่า ก่อนจะถูกแอนนาลิสตีเข้าที่แขน

 

"ไม่สุภาพเลยนะรอน! ว่าไงเฮอร์ไมโอนี่"

 

เฮอร์ไมโอนี่ยิ้มให้เธอและทำเป็นไม่ได้ยินรอน แล้วพูดกับแฮร์รี่ว่า

 

"ฉันอดได้ยินที่เธอกับมัลฟอยพูดกันไม่ได้ --"

 

"พนันได้ว่าเธออดได้" รอนพึมพำ

 

"รอน!" และนั่นเสียงของเธอเอง

 

"-- และเธอจะต้องไม่ไปที่ยวตะลอนๆ รอบโรงเรียนกลางดึกนะ คิดถึงแต้มที่เธอจะทำให้บ้านกริฟฟินดอร์เสียไปบ้างสิถ้าเธอถูกจับได้ และเธอก็ต้องถูกจับได้แน่ๆ เธอน่ะเห็นแก่ตัวมาก รู้ไหม แล้วแอนนาลิส ทำไมเธอไม่ห้ามพวกเขาบ้าง!"

 

"นี่ไม่ใช่เรื่องของเธอซะหน่อย" แฮร์รี่ตอบ

 

"แฮร์รี่! ไม่เอาหน่า"

 

"สวัสดี" รอนว่ากับเฮอร์ไมโอนี่ ก่อนจะเดินออกไปกับแฮร์รี่

 

แอนนาลิสที่กำลังมองซ้ายมองขวาไม่รู้จะทำตัวยังไงดี ก็ได้แต่หันมายิ้มแหยๆให้กับเฮอร์ไมโอนี่ที่ตอนนี้ยืนหน้าเป็นยักษ์มองเธออยู่

 

"อุ้ปส์.. ลืมไปเลยว่ายังไม่ได้ทำการบ้านของศาสตราจารย์ฟลิตวิก"

 

"เราไม่มี --"

 

"ไปก่อนนะเฮอร์ไมโอนี่ เจอกันที่หอนะ รักเธอนะเฮอร์ม จุ้บ " เธอพูดรัวๆที่แม้แต่เธอยังจับใจความในสิ่งที่ตัวเองพูดไม่ได้เลย ก่อนจะหันมาจุ้บแก้มเฮอร์ไมโอนี่และรีบวิ่งออกไปจากห้องโถงใหญ่ ไม่สนใจเสียงตะโกนของเฮอร์ไมโอนี่ที่ดังไล่หลังมาติดๆ

 

⚡️

 

แอนนาลิสรอคอยให้คนในหอของเธอหลับจนหมด ยกเว้นเฮอร์ไมโอนี่ที่เธอก็ไม่รู้ว่าหายไปไหน แต่เธอคิดว่ามันน่าจะเป็นเรื่องดีที่จะไม่มีใครห้ามพวกเธอ จนถึงเวลาห้ามทุ่มครึ่งเธอจึงลงมารอที่ห้องนั่งเล่นรวมของบ้านกริฟฟินดอร์ซึ่งไม่กี่นาทีต่อมา รอนและแฮร์รี่ก็ลงมาจากหอของพวกเขาและมายืนรวมกับเธอ ก่อนที่ทั้งสามคนจะเดินไปถึงประตู ก็มีเสียงพูดขึ้นมาจากเก้าอี้ใกล้ๆตัวพวกเขา

 

"ฉันไม่อยากจะเชื่อเลยว่านายกำลังจะทำแบบนี้ แฮร์รี่ โดยเฉพาะเธอเลย แอนนา"

 

โคมไฟสว่างวูบขึ้น เสียงนั่นเป็นเสียงของเฮอร์ไมโอนี่ เธอสวมเสื้อคลุมนอนสีชมพู และกำลังขมวดคิ้วจ้องมาที่ทั้งสามคน

 

"เธอ!" รอนร้องอย่างโมโห "กลับไปนอนซะ!"

 

"เถอะน่า เฮอร์ไมโอนี่ เราสัญญาว่าจะไม่ให้ถูกจับได้" แอนนาลิสพยายามจะมีเหตุผลกับเฮอร์ไมโอนี่แต่เหมือนจะไม่ได้ผล

 

"ฉันเกือบจะบอกพี่ชายเธอแล้วเชียว" เฮอร์ไมโอนี่ตวาดใส่รอน "เพอร์ซี่เขาเป็นพรีเฟ็ค เขาต้องหยุดพวกเธอได้แน่ๆ"

 

"มาเถอะ" แฮร์รี่ไม่สนใจสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่พูด เขาหันมาพูดกับเธอและรอนก่อนจะผลักรูปภาพเหมือนของสุภาพสตรีอ้วนออกแล้วปีนผ่านช่องออกไป แล้วตามด้วยแอนนาลิส

 

ซึ่งแน่นอนว่าคนอย่างเฮอร์ไมโอนี่ไม่ยอมแพ้ง่ายๆแน่นอน เธอตามรอนออกมาทางช่องภาพเหมือนด้วย

 

"พวกเธอไม่สนกริฟฟินดอร์เลย พวกเธอคิดถึงแต่ตัวเองเท่านั้น ฉันไม่อยากให้บ้านสลิธีรินได้ถ้วยรางวัลบ้านดีเด่น แล้วพวกเธอก็จะทำให้เราเสียแต้มทั้งหมดทีฉันและแอนนาได้จากศาสตราจารย์มักกอนนากัลเพราะรู้เรื่องคาถาแปลงร่าง"

 

"ไปให้พ้น" เสียงของแฮร์รี่พูดขึ้น นั่นทำให้เธออยู่ในสภาวะกลืนไม่เข้าคายไม่ออกกันเลยทีเดียว

 

แง หนูเลือกไม่ถูก นั่นก็เพื่อน นี่ก็เพื่อน

 

"ก็ได้ แต่ฉันเตือนพวกเธอแล้วนะ ตอนที่เธอนั่งรถไฟกลับบ้านพรุ่งนี้น่ะ ก็จำไว้แล้วกันว่าฉันบอกพวกเธอแล้ว พวกเธอน่ะเป็น --"

 

เฮอร์ไมโอนี่ไม่พูดต่อจนจบ เธอหมุนตัวหันกลับไปที่รูปภาพสตรีอ้วนเพื่อจะหลับเข้าไปด้านใน แต่พบว่าภาพนั้นว่างเปล่า สุภาพสตรีอ้วนไปเยี่ยมเพื่อนตอนดึกเสียแล้ว และเฮอร์ไมโอนี่ก็ถูกทิ้งไว้นอกหอคอยของกริฟฟินดอร์

 

"แล้วฉันจะทำยังไงล่ะ" เฮอร์ไมโอนี่ถามเสียงแหลม

 

"นั่นเรื่องของเธอ" รอนตอบ "เราไปกันเถอะแฮร์รี่ แอนนา เราจะสายแล้ว"

 

"ฉันไปกับพวกเธอด้วย" ทั้งสามคนยังไปไม่ทันถึงสุดระเบียง เฮอร์ไมโอนี่ก็พูดขึ้นมานั่นทำให้เธอกับรอนทะเลาะและเถียงกันอยู่ซักพักใหญ่ๆ

 

ทะเลาะกันอย่างกับพวกคู่แต่งงานที่อยู่กินกันแล้วมาเป็นปีๆแหนะ

 

แต่พอคิดภาพรอนกับเฮอร์ไมโอนี่แต่งงานกัน นั่นทำให้แอนนาลิสขนลุกขึ้นมาทันที

 

"เงียบทั้งสองคน!" แฮร์รี่บอกห้วนๆ "ฉันได้ยินเสียงอะไรไม่รู้"

 

"คุณนายนอร์ริสล่ะมั้ง" รอนกระซิบแผ่วๆ

 

"ไม่ใช่หรอก" เธอตอบ "เนวิลล์ต่างหาก"

 

"ห้ะ รู้ได้งะ --"

 

ก่อนที่รอนจะถามจบ เธอก็ชี้ไปทางเนวิลล์ที่นอนขดตัวกลมอยู่บนพื้น กำลังหลับสนิท และที่เธอรู้ก็เป็นเพราะว่าเธอได้ยินเสียงฝันในหัวของเนวิลล์

 

จะไม่ให้เธอรู้ได้ไง ก็เนวิลล์น่ะฝันเสียงดังชะมัด ปวดหัวไปหมดแล้ว!

 

เนวิลล์สะดุ้งตื่นลุกขึ้นนั่งทันทีเมื่อทั้งสี่คนย่องเข้าไปใกล้ๆ

 

"โอ้! ขอบคุณพระเจ้าที่พวกเธอหาฉันเจอ! ฉันอยู่ที่นี่ตั้งชาตินึงแล้ว ฉันจำรหัสผ่านใหม่ไม่ได้ล่ะ เลยเข้าห้องนอนไม่ได้"

 

"โถ่ เนวิลล์ -- รหัสคือ จมูกหมู น่ะ" เธอบอก

 

"รู้ตอนนี้ก็ไม่มีประโยชน์หรอก เพราะสุภาพสตรีอ้วนไปไหนไม่รู้" เฮอร์ไมโอนี่บอกเนวิลล์

 

"แขนเป็นไงบ้าง" เธอถามอย่างเป็นห่วง

 

"ดีแล้ว" เนวิลล์ตอบ ยื่นแขนให้เธอดู "มาดามพรอมฟรีย์ช่วยต่อติดให้ได้ในนาทีเดียวล่ะ"

 

"ดี -- เออนี่ เนวิลล์ เรากำลังจะไปไหนกันหน่อยหนึ่ง ไว้ค่อยเจอกันนะ" แฮร์รี่รีบตัดบทสนทนา

 

"อย่าทิ้งฉัน!" เนวิลล์ร้อง ตะเกียกตะกายลุกขึ้นยืน "ฉันไม่อยากอยู่ที่นี่คนเดียว บารอนเลือดน่ะผ่านมาสองหนแล้ว"

 

รอนมองดูนาฬิกาแล้วจ้องมองเฮอร์ไมโอนี่และเนวิลล์อย่างโกรธจัด

 

"ถ้าพวกเธอสองคนทำให้เราถูกจับได้ล่ะก็ ฉันจะไม่ยอมหยุด --"

 

"เอาหน่ารอน อย่าพึ่งอารมณ์เสียเลยเรารีบไปก่อนที่เราสามคนจะสายเถอะ" เธอพูดขัดรอนก่อนที่เขาจะได้พูดอะไรไปมากกว่านี้

 

พวกเขาทั้งหมดเดินตามกันอย่างรวดเร็วไปตามระเบียงทางเดิน แฮร์รี่ที่กลัวว่าจะเจอหรือชนเข้ากับฟิลช์หรือคุณนายนอร์ริสก็พูดผ่านความคิดให้เธอได้ยิน ว่าถ้าเธอได้ยินเสียงความคิดของฟิลช์หรือคุณนายนอร์ริสให้บอกพวกเขาทันที แอนนาลิสหันไปพยักหน้าให้กับแฮร์รี่ โดยมีสายตาของรอนมองพวกเธอสองคนอย่างงุนงง แต่ก็ไม่มีใครพูดอะไร ทุกคนวิ่งเร็วจี๋ขึ้นบันไดไปชั้นสามแล้วเดินเขย่งปลายเท้าไปยังห้องถ้วยรางวัล

 

มัลฟอยและแครบยังไม่มา แฮร์รี่หยิบไม้กายสิทธิ์ออกมาเผื่อว่ามัลฟอยจะกระโจนออกมาแล้วจะได้ใช้ได้อย่างทันท่วงที เวลาคืบคลานไปอย่างช้าๆก็เหมือนจะไม่มีวี่แววของมัลฟอยเลยแม้แต่น้อย

 

"เขาสายแล้ว เขาอาจจะกลัวก็ได้เลยไม่มาน่ะ" รอนกระซิบให้เธอกับแฮร์รี่ได้ยิน ก่อนที่เธอจะสะดุ้งเฮือกและร้องออกมาเบาๆเมื่อเธอได้ยินเสียงบางอย่าง

 

"ฟิลช์! คุณนายนอร์ริส!" ทุกคนหันมามองเธอ ไม่กี่นาทีต่อมาพวกเขาก็ได้ยินเสียงคนพูดเสียงดังขึ้นก่อน -- และนั่นไม่ใช่เสียงของมัลฟอย

 

"ดมเข้าๆ แม่หวานใจ พวกเขาอาจจะหลบอยู่แถวมุมห้องก็ได้"

 

แล้วก็เป็นเสียงของฟิลช์และคุณนายนอร์ริสจริงๆ แฮร์รี่รีบโบมือเป็นระวิงให้พรรพวกตามเขามาให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้ พวกเขารีบวิ่งอย่างไร้สุ้มเสียงไปยังประตูที่อยู่ไกลจากจากเสียงของฟิลช์

 

"พวกเขาต้องอยู่ในห้องนี้ตรงไหนสักแห่ง" ทุกคนได้ยินเสียงฟิลช์พึมพำ "คงจะซ่อนอยู่"

 

"ทางนี้!" แฮร์รี่ทำปากบอกคนอื่นๆ ทุกคนค่อยๆย่องด้วยความกลัวไป ทันใดนั้นเนวิลล์ก็ร้องจ๊ากด้วยความกลัวออกมาทีหนึ่งแล้วออกวิ่ง -- แต่เขาดันสะดุดและคว้าเอวรอน ทั้งคู่ล้มชนเกราะชุดหนึ่งเข้าอย่างเต็มแรง ทำให้เกิดเสียงโลหะกระทบกันและเสียงกระแทกพื้นดังสนั่นพอที่จะปลุกให้ตื่นกันได้ทั้งปราสาท

 

"วิ่ง!" แฮร์รี่ตะโกน แล้วพวกเขาทั้งห้าคนก็วิ่งเร็วจี๋ไปตามระเบียง โดยไม่หันไปมองฟิลช์เลยแม้แต่นิดเดียว ก่อนปลายทางพวกเขาจะวิ่งต่อมาตามอีกระเบียง โดยมีแฮร์รี่ที่วิ่งไปมั่วๆนำทางพวกเธอทั้งสี่คน พวกเขาวิ่งลอดผ่านผ้าทอที่แขวนประดับผนัง และพบว่าตัวเองเข้ามาอยู่ในทางลับ ซึ่งพวกเขารู้ว่าอยู่ห่างจากห้องรางวัลหลายกิโลเมตร

 

น่าแปลกที่เธอวิ่งเป็นกิโลขนาดนี้ แต่เธอไม่เหนื่อยเลย ไม่แม้แต่จะหอบเหมือนคนอื่นๆที่ตอนนี้ยืนพิงกำแพง หายใจหอบตัวโยกกันอยู่

 

"ฉันว่าเขาตามเราไม่ทันแล้วล่ะ" แฮร์รี่พูดไปหอบไป

 

"ฉัน.. บอก.. แล้ว.." เฮอร์ไมโอนี่หายใจแรงๆ "ฉัน.. บอก.. แล้ว.. ให้ตายสิแอนนา.. เธอ แฮ่ก.. ไม่เหนื่อย.. เลยหรอ" เฮอร์ไมโอนี่ถามเธอพร้อมเอามือกุมอก แอนนาลิสที่ยืนลูบหลังกับโบกมือพัดให้กับเนวิลล์ที่เหมือนจะอ้วกอยู่รอมร่อได้แต่ส่ายหน้าให้เธอ

 

"เราต้องหาทางกลับหอกริฟฟินดอร์" รอนว่า "ให้เร็วที่สุดเท่าที่จะทำได้"

 

"มัลฟอยหลอกพวกเธอ" เฮอร์ไมโอนีบอกแฮร์รี่ "เธอรู้แล้วใช่ไหมเขาไม่คิดจะมาเจอเธอซะหน่อย -- ฟิลช์รู้ว่าจะมีคนมาที่ห้องถ้วยรางวัล มัลฟอยต้องเป็นคนแอบบอกเขาแน่ๆ"

 

แฮร์รี่นิ่งเงียบ ซึ่งเธอดูออกว่าเขาพยายามที่จะไม่ยอมรับในสิ่งที่เฮอร์ไมโอนี่พูด

 

ไอ้ดื้อเอ้ย

 

"ไปกันเถอะ"

 

แต่ยังไม่ทันได้ก้าวขาเกินสิบสองก้าว ลูกบิดประตูก็สั่นกราว แล้วอะไรอย่างหนึ่งก็พุ่งออกมากจากห้องเรียนมาอยู่ตรงหน้าพวกเขา

 

พีพฟ์ ไอ้ผีนรก!

 

"เงียบนะ พีพฟ์ -- ได้โปรดเถอะ แกจะทำให้เราถูกไล่ออก" แฮร์รี่ร้องขอ

 

พีพฟ์หัวเราะชอบใจ

 

"ท่องเที่ยวกลางดึกหรือไง พวกหนูน้อยปีหนึ่ง จุ๊ จุ๊ จุ๊ ซนมาก ซนมากๆ พวกเธอต้องถูกจับได้"

 

"ไม่หรอก ถ้าแกไม่บอกนะ พีพฟ์ ข้อร้องล่ะ"

 

เธอที่รู้ชะตากรรม ว่ายังไงพีพฟ์ก็ไม่มีทางช่วยพวกเธออย่างแน่นอน ก็ก้มลงผูกเชือกรองเท้าให้เรียบร้อย และถกขากางเกงรอไว้เพื่อให้วิ่งได้ถนัดๆ

 

"ควรบอกฟิลช์ ฉันควรบอกนะ" พีพฟ์ทำเสียงพูดเหมือนนักบุญ แต่ดวงตามีประกายชั่วร้าย "ก็เพื่อพวกเธอเองนะ รู้ไหม"

 

"ไปให้พ้น" รอนตะคอกใส่ พลากสะบัดมือไล่พีพฟ์ นี่เป็นการกระทำที่ผิดอย่างร้ายแรง

 

เอาล่ะ เตรียมตัว -- หนึ่ง.. สอง..

 

"นักเรียนออกมาจากเตียง!" พีพฟ์ตะโกนก้อง "นักเรียนออกจากเตียงมาอยู่ที่ระเบียงห้องเรียนคาถา!"

 

สาม! วิ่งสิครับ รออะไรเล่า!

 

ทุกคนพอก้มตัวลอดพีพฟ์มาได้ ก็ออกวิ่งสุดชีวิตไปทางขวามือจนสุดระเบียง พวกเธอพบเจอประตูบานหนึ่ง -- แต่มันถูกใส่กุญแจไว้ แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่เธอสังเกต

 

เธอสังเกตว่ามีเสียงของใครบางคน -- ไม่ใช่แค่คนเดียว แต่สามคนอยู่ในห้องแห่งนี้

 

"เอ่อ.. แฮร์รี่.. " เธอยังไม่ทันพูดจบ ก็ถูกรอนขัดขึ้นมาก่อน

 

"ให้ตาย" รอนคราง พวกเขาพยายามผลักประตูอย่างหมดหวัง "เราถูกจับได้แน่ จบกัน!"

 

"เอ้า หลีกไป" เฮอร์ไมโอนี่ตวาด เธอคว้าไม้กายสิทธิ์ของแฮร์รี่มา เคาะที่รูกุญแจ แล้วกระซิบว่า ' อะโลโฮโมร่า '

 

"เอ่อ.. ฉันว่ามันไม่น่าจะ --"

 

เธอที่โดดขัดด้วยเสียงกริ๊กที่รูกุญแจ แล้วประตูก็เปิดออก -- ยังไม่ทันที่จะห้ามได้ทัน เธอก็ถูกแฮร์รี่ลากเธอเข้าไปในห้อง แล้วปิดประตูอย่างรวดเร็ว แฮร์รี่เอาหูแนบประตูฟังเสียงข้างนอก ผิดกับแอนนาลิสที่ตอนนี้ยืนตาค้างกับสิ่งที่อยู่ข้างหลังของแฮร์รี่เรียบร้อยแล้ว

 

"เขาคิดว่าประตูนี้ล็อก" แฮร์รี่กระซิบ อืม.. คิดถูกแล้วล่ะที่ล็อคไว้ "ฉันว่าเราปลอดภัยแล้วล่ะ -- ปล่อยนะ เนวิลล์" แฮร์รี่ร้องบอกกับเนวิลล์ที่ตอนนี้เอาแต่กระตุกชายแขนเสื้อคลุมนอนของแฮร์รี่

 

"มีอะไรหรอ"

 

แฮร์รี่หันมาดู -- และเห็นชัดแล้วว่ามีอะไร แอนนาลิสอยากจะหันไปบอกกับแฮร์รี่มากว่า เธอพยายามจะบอกเขาแล้ว แต่บอกไปตอนนี้ก็คงไม่มีประโยชน์ แน่นอนว่าระเบียงต้องห้ามชั้นสาม มันคงไม่เป็นชั้นต้องห้ามอย่างไร้เหตุผลแน่นอน ซึ่งเหตุผลหนึ่งในนั้นก็น่าจะเป็นเพราะสิ่งที่อยู่ตรงหน้าของพวกเขา

 

นั่นก็คือ หมาสามหัว นั่นเอง!

 

สุนัขปีศาจยืนนิ่ง ตาทั้งหกจ้องมาที่พวกเขา พวกมันยังไม่ทำร้ายพวกเธอเพราะมันกำลังประหลาดใจที่มีเด็กห้าคนวิ่งเซ่อซ่าเข้ามาอยู่ในนี้ แต่ก็ประหลาดใจได้ไม่นานก่อนมันจะส่งเสียงคำรามเหมือนฟ้าร้องก้องไปทั่วห้อง

 

เธอที่ได้สติ รีบหันไปคว้าลูกบิดประตู -- ทั้งหกคนหงายหลังกันกลับออกไป พวกเธอทั้งห้าคนวิ่งตื๋อจนแทบจะบินกลับไปตามระเบียงทางเดิน ตอนนี้ทุกคนวิ่งแบบไม่มีใครสนใจฟิลช์เลย สิ่งเดียวที่ต้องการคืออยู่ให้ห่างไกลสุนัขปีศาจให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้ ทุกคนไม่หยุดวิ่งเลยจนมาถึงรูปภาพสุภาพสตรีอ้วนที่ชั้นเจ็ด

 

"พวกเธอไปไหนกันมาเนี่ย" สุภาพสตรีอ้วนถาม มองดูทุกคนตอนนี้ที่มีใบหน้าแดงจัดมีเหงื่อเต็ม

 

แต่แน่นอนว่าไม่ใช่เธอ

 

"จมูกหมู" เธอบอกรหัสสุภาพสตรีอ้วน

 

"พวกเธอไม่ควร -- "

 

"จมูกหมู จมูกหมู!" เธอตะโกน นั่นทำให้สุภาพสตรีอ้วนต้องเปิดประตูให้พวกเธอปีนกลับเข้าไปอย่างจำใจ

 

ทุกคนที่ปีนกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นรวมเรียบร้อยแล้วก็ทิ้งตัวลงนั่งอย่างหมดแรงบนเก้าอี้นวม ยกเว้นเธอที่ยืนกอดอกอยู่ข้างๆเก้าอี้ที่เฮอร์ไมโอนี่นั่ง พลางพินิจคิดอย่างสนใจ

 

ทำไมถึงมีหมาสามหัวอยู่ในโรงเรียนได้ล่ะ? เธอมั่นใจว่าอาจารย์คงไม่เอาสุนัขปีศาจแบบนี้มาอยู่ในโรงเรียนอย่างไร้เหตุผลหรอก

 

"นี่คิดยังไงกันนะ เอาไอนั่นมาขังไว้ในโรงเรียนแบบนี้ -- ถ้าหมาตัวไหนอยากออกกำลังล่ะก็ ไอ้ตัวนั้นแหละใช่เลย" รอนเอ่ยขึ้นในที่สุด

 

"พวกเธอไม่เคยใช้ตาเลยใช่มั้ย" เฮอร์ไมโอนี่ที่หายใจคล่องขึ้น พูดเสียงเขียว "ไม่เห็นหรือไง ว่ามันยืนอยู่บนอะไร"

 

"พื้นงั้นสิ" แฮร์รี่เสนอความเห็น "ฉันไม่ได้มองเท้ามันนี่ มัวแต่จ้องหน้ามันอยู่"

 

นั่นทำให้เธอดีดนิ้วดังเป๊าะ

 

"ประตู.. มันยืนอยู่บนประตู" เธอเอ่ยขึ้น

 

"ขอบคุณที่ไม่ใช่แค่ฉันที่ใช้ตามองอยู่คนเดียว" เฮอร์ไมโอนี่เอ่ย "มันยืนบนประตูกล เห็นได้ชัดว่ามันเฝ้าอะไรบางอย่าง"

 

เธอลุกขึ้นยืน มองแฮร์รี่และรอนด้วยสายตาไม่พอใจ

 

"ฉันหวังว่าพวกเธอคงจะพอใจกันล่ะสิ เราอาจจะถูกฆ่า -- หรือร้ายไปกว่านั้นถูกไล่ออก --"

 

เดี๋ยวนะ ทำไมการโดนไล่ออกมาถึงร้ายกว่าการถูกฆ่าล่ะ เฮอร์ไมโอนี่!

 

" -- เอาล่ะ ถ้าพวกเธอไม่ว่าอะไร ฉันจะไปนอนแล้ว ไปกันเถอะแอนนา!" เฮอร์ไมโอนี่พูดและลากเธอขึ้นหอนอนไปด้วยกัน

 

"ฝันดีนะพวกนาย!" แอนนาลิสร้องตะโกนบอกเด็กผู้ชายทั้งสามคนก่อนจะเข้าหอนอนตัวเองไปพร้อมกับเฮอร์ไมโอนี่

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 69 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

62 ความคิดเห็น

  1. #39 Yayazhang (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 17:15

    รอค่าาาาาา จุ๊บๆ
    #39
    0
  2. #38 fujikawaisanami (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 29 พฤษภาคม 2563 / 17:06
    เด็กหนอ เด็ก
    #38
    0