[HARRY POTTER/AVENGERS] LITTLE ONE

ตอนที่ 12 : PART10: DIAGON ALLEY

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 719
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 85 ครั้ง
    22 พ.ค. 63

⚡️

PART10: DIAGON ALLEY

.

.

"Welcome to Diagon Alley!"

 

วันรุ่งขึ้น แฮร์รี่และแอนนาลิสตื่นขึ้นแต่เช้าตรู่ แม้แอนนาลิสจะรู้สึกว่าสว่างแล้วแต่เธอก็ยังหลับตาแน่น ทันใดนั้นก็มีเสียงเคาะขึ้นดังๆ

 

ก๊อก ก๊อก ก๊อก

 

แอนนาลิสลุกขึ้นนั่งอย่างสลึมสลือ ก่อนจะเห็นว่าแฮร์รี่ที่ลุกขึ้นกำลังพูดงึมงำกับตัวเอง ทั้งๆที่ยังไม่ลืมตา ก่อนเธอจะเลิกสนใจแล้วลุกเดินขึ้นไปที่หน้าต่างที่เป็นต้นตอของเสียงเคาะ ก่อนจะพบว่ามีนกฮูกตัวหนึ่งกำลังใช้อุ้งตีนเคาะหน้าต่างกระจก มันคาบหนังสือพิมพ์ไว้ในจะงอยปาก เธอเลยกระชากหน้าต่างให้เปิดออก นกฮูกบินถลาเข้ามาในห้องและทิ้งหนังสือพิมพ์ลงบนตัวของแฮกริดที่ยังไม่ตื่น นกฮูกกระพือปีกไปเกาะที่พื้นแล้วเริ่มต้นจิกตีเสื้อโค้ตของแฮกริด

 

"แฮกริด" แฮร์รี่ที่ตื่นเต็มตาแล้ว เรียกเสียงดัง "มีนกฮูก --"

 

"จ่ายเงินให้เขาสิ" แฮกริดพูดเสียงแหบๆ ต่ำๆ

 

"หือ? หมายความ --" เธอยังไม่ทันถามจบ แฮกริดก็พูดต่อขึ้นมา "เขาจะเอาค่าจ้างที่เอาหนังสือพิมพ์มาส่ง ดูในกระเป๋าสิ" เธอส่งสายตาให้แฮร์รี่ เป็นเชิงบอกว่าให้เขาเป็นคนไปหา

 

แฮร์รี่หาอยู่พักใหญ่ ค้นแล้วค้นอีก ในที่สุดเขาก็ล้วงหยิบเงินเหรียญรูปร่างแปลกๆมาได้เต็มกำมือ

 

"ให้เขาไปห้านัต" แฮกริดงัวเงียบอก

 

"นัตหรอฮะ"

 

"เหรียญบรอนซ์เล็กๆไง"

 

แฮร์รี่นับเหรียญบรอนซ์เล็กๆห้าอันและส่งมาให้เธอ ก่อนเธอจะมองไปที่นกฮูกที่ตอนนี้ได้ยื่นขาส่งมาเพื่อให้เธอใส่เงินลงไปในถุงหนังเล็กๆที่ผูกติดที่ขา เสร็จแล้วมันก็บินออกไปทางหน้าต่างบานเดิมที่ถูกเปิดทิ้งไว้ แฮกริดหาวเสียงดัง ก่อนจะลุกขึ้นนั่งแล้วบิดขี้เกียจ

 

"ออกเดินทางดีกว่า แฮร์รี่ แอนนา มีอะไรต้องทำอีกเยอะวันนี้ ต้องไปถึงลอนดอนแน่ะ แล้วซื้อของใช้สำหรับไปโรงเรียน" แฮร์รี่พลิกเงินเหรียญของพ่อมดดู และเหมือนเขาจะนึกอะไรบางอย่างขึ้นมาได้

 

"เอ่อ.. แฮกริด ผมไม่มีเงินเลยฮะ -- คุณก็ได้ยินลุงเวอร์นอนแล้วเมื่อคืน -- ลุงจะไม่ออกเงินให้ผมไปเรียนเวทมนตร์" แฮร์รี่เอ่ยถามน้ำเสียงเศร้าสร้อย

 

"ไม่ต้องห่วงหรอกน่า" แฮกริดตอบและลุกขึ้นยืน "เธอคิดว่าพ่อแม่เธอไม่ได้ทิ้งอะไรไว้ให้เลยรึไง เธอก็ด้วยนะแอนนา"

 

"หือ? พ่อกับแม่ทิ้งเงินไว้ให้หนูด้วยหรอ?" เธอเอ่ยถามอย่างสงสัย "แน่นอนสิ!" แฮกริดตอบ

 

"แต่ถ้าบ้านพัง.." แฮร์รี่เอ่ยอย่างไม่มั่นใจ

 

"พวกเขาน่าจะมีธนาคารนะ" แอนนาลิสบอก

 

"ใช่แล้ว! จุดหมายแรกของเราอยู่ที่กริงกอตส์ ธนาคารของพ่อมด" แฮกริดตอบ

 

"พ่อมดมีธนาคารด้วยหรอฮะ" แฮร์รี่ถามอย่างสงสัย

 

"มีแค่แห่งเดียวแหละ ชื่อกริงกอตส์ เป็นของพวกก็อบลินน่ะ" แฮร์รี่ที่ถือไส้กรอกที่ได้รับมาจากแฮกริดถึงกับทำไส้กรอกหลุดมือ

 

"ก็อบลิน ?" พวกเขาทั้งคู่ถามออกมาพร้อมกัน

 

"ใช่ -- ใครที่จะพยายามขโมยของจากพวกนี้ต้องบ้าแน่ ฉันบอกได้เลย อย่าไปมีเรื่องกับพวกก็อบลินล่ะ แฮร์รี่ กริงกอตส์เป็นที่ที่ปลอดภัยที่สุดในโลกที่จะเก็บอะไรที่เธออยากให้ปลอดภัย -- อ้อ มีฮอกสอตส์อีกที่หนึ่ง ที่จริง ยังไงๆ ฉันก็ต้องไปกริงกอตส์อยู่ดี ไปทำธุระใให้ดัมเบิลดอร์ เรื่องของฮอกวอตตส์น่ะ" แฮกริดยืดอกอย่างภูมิใจ "เขามักวานให้ฉันทำอะไรที่สำคัญๆเสมอ อย่างมันรับเธอสองคน -- เอาของจากกริงกอตส์ เพราะเขารู้ว่าเขาไว้ใจฉันได้ รู้มั้ย"

"เอาล่ะ พร้อมแล้วใช่มั้ย ไปกันเถอะ"

 

พวกเราออกมาจากเกาะนั่นด้วยเรือที่ลุงเวอร์นอนเช่ามา โดยมีเวทมนตร์ของแฮกริด (ที่เราสัญญาว่าเราจะไม่เอาไปใครที่ฮอกวอตส์) ช่วยให้เรือแล่นได้เร็วขึ้น

 

"ทำไมคุณถึงบ้าล่ะฮะ ถ้าพยายามจะปล้นธนาคารกริงกอตส์" แฮร์รี่ที่กระตืนรือร้น ต้องการที่จะเรียนรู้เกี่ยวกับโลกเวทมนตร์ถามขึ้น

 

"เขาเรียกว่า -- คาถาอาคม" แฮกริดตอบพลางกางหนังสือพิมพ์ "เขาว่ากันว่ามีมังกร.."

 

"มังกรหรอ! มันมีอยู่จริงหรอคะ" แอนนาลิสถามอย่างตื่นเต้น

 

"มีสิ ฉันล่ะยังอยากได้มักกรสักตัวเลย เขาว่ากันว่านะ มีมังกรคอยเฝ้าห้องนิรภัยใต้ดินอยู่ แล้วยังต้องหาทางเข้าให้เจอ -- จะบอกให้นะ กริงกอตส์อยู่ลึกเป็นร้อยๆ กิโลเมตรใต้เมืองลอนดอน ลึงลงไปใต้รถถไฟใต้ดินอีก เธออาจจะหิวตายก็ได้ระหว่างออกเดินทาง ถึงแม้จะหาอะไรติดไม้ติดมือออกมามั่งก็เถอะ" แฮกริดอธิบายพลางนั่งอ่านหนังสือพิมพ์ เดลี่พรอเฟ็ต

 

"กระทรวงเวทมนตร์ยุ่งอีกตามเคย" แฮกริดบ่นพึมพำและพลิกหน้าใหม่

 

"มีกระทรวงเวทมนตร์ด้วยหรอฮะ"

 

"แน่นอน พวกเขาอยากให้ดัมเบิลดอร์เป็นรัฐมนตรี แแต่เขาจะไม่ทิ้งฮอกวอตส์ไป เพราะฉะนั้นตาแก่คอร์นีเลียส ฟัดจ์ก็เลยได้ตำแหน่งนี้ไป แต่ตานี่ทำงานไม่ได้ความเลย ดีแต่ส่งนกฮูกมาหาดัมเบิลดอร์ทุกเช้าขอความคิดเห็น"

 

"แล้วกระทรวงนี่ทำอะไรบ้างหรอคะ" แอนนาลิส

 

"หน้าที่หลักก็คือไม่ให้พวกมักเกิ้ลรู้ว่ายังมีพ่อมดแม่มดอยู่ในประเทศนี้"

 

"ทำไมล่ะคะ"

 

"ทำไมรึ แล้วกัน แอนนาลิส ก็ทุกคนอยากใช้เวทมนตร์แก้ปัญหากันทั้งนั้น ไม่เอาน่า ปล่อยพวกเราอยู่เฉพาะพวกเราอย่างงี้ดีกว่า" ถึงตอนนี้เรือชนขอบตลิ่งเบาๆ แฮกริดพับหนังสือพิมพ์แล้วทั้งสามคนก็ปีนขึ้นสู่ถนน ก่อนจะเดินมุ่งหน้าไปสถานีรถไฟ

 

"แฮกริดคะ ก่อนที่เราจะไปรถไฟกัน หนูขอใช้โทรศัพท์หน่อยได้มั้ยคะ" แอนนาลิสเอ่ยถามอย่างสุภาพ ก่อนจะชี้ไปยังตู้โทรศัพท์สาธารณะ แฮกริดที่เหมือนสับสนว่าอะไรคือโทรศัพท์ แต่พอมองตามมือของเธอก็พยักหน้า เธอจึงวิ่งไปยังตู้โทรศัพท์สาธารณะ ก่อนจะควานหาเศษเหรียญในกระเป๋ากางเกงของเธอที่มีอยู่ 2 - 3 เหรียญ ก่อนหยอดลงตู้โทรศัพท์ และกดเบอร์ เบอร์นึงที่เธอจำมันได้อย่างแม่ยำ

 

ตู๊ด .. ตู๊ด

 

"สวัสดีค่ะ เพพเพอร์ พ็อตต์ พูดค่ะ"

 

"น้าเพพเพอร์!"

 

"แอนนาลิส! นั่นเราหรอ! ให้ตายสิแอนนาลิส เราอยู่ไหนของเราเนี่ย รู้มั้ยพ่อของเราเป็นห่วงมากเลยนะ ที่สัญญาณของเราอยู่ดีๆก็ตัดไปแบบนั้น!" เพพเพอร์โวยวายเสียงดังด้วยความโกรธปนโล่งจน

 

ห้ะ ? สัญญาณ ?

 

"สัญญาณอะระ -- "

 

"สัญญาณจากเครื่องติดตามที่ติดอยู่ในกระเป๋าเป้ของเราไง! อยู่ดีๆสัญญาณของเราก็บอกว่าเราไปอยู่ที่โรงแรมโรงแรมเรลวิว ที่โค้กเวิร์ธ แล้วอยู่ดีๆสัญญาณของเราก็บอกว่าเราออกมาจากที่นั่น แล้วอยู่ดีๆก็หายไปเลย! รู้มั้ยว่าคนที่นี่เขาเป็นห่วงเราขนาดไหน โทนี่เกือบบอกให้เจมส์ส่งคนทั้งกองทัพทั้งอเมริกาไปตามหาเราที่อังกฤษอยู่แล้ว! แล้วพวกเดอร์สลีย์ล่ะ โทนี่กับน้าพยายามติดต่อเขาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว ไม่มีใครติดต่อได้เลย บอกน้ามานะ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น!"

 

"คือ ตอนนี้หนูกำลังจะไปลอนดอน.."

 

"ลอนดอน? ลอนดอน!? แอนนาลิส เราจะไปทำอะไรที่ลอนดอนห้ะ!" เพพเพอร์ที่เหมือนจะเดือดอยู่แล้วยิ่งเดือดเข้าไปใหญ่

 

"คือ.. หนูมาทำเรื่องย้ายโรงเรียนน่ะค่ะ หนูจะย้ายไปเรียนอยู่โรงเรียนประจำที่สก็อตแลนด์" ที่เธอพูดก็ไม่ได้โกหกทั้งหมด เธอแค่ไม่ได้บอกว่าเธอจะไปโรงเรียนอะไรเท่านั้นเอง "หนูขอสายปะป๊าหน่อยได้มั้ยคะ เอ่อ.. ปะป๊าว่างรึเปล่า" แอนนาลิสถามพลางหยอดเหรียญเพิ่มลงที่ตู้ น้าเพพเพอร์ไม่ตอบอะไรต่อแต่เธอได้ยินเสียงกุกกักเหมือนคนวิ่ง เดาว่าน่าจะเป็นเพเพเพอร์ที่กำลังวิ่งไปหาโทนี่แน่ๆ

 

"..ฮัลโหล?"

 

"ปะป๊า!"

 

"แอนนาลิส! โอ้.. ขอบคุณพระเจ้า ลูกปลอดภัย แต่เดี๋ยวก่อน.. เรามีเรื่องที่ต้องคุยกันเยอะเลยล่ะ รู้มั้ยว่าเราทำให้ป๊าเป็นห่วงแค่ไหน! ป๊าแทบให้ลุงเจมส์ส่งกองทัพไปหาเราแล้ว!"

 

"ป๊าใจเย็นๆ หนูปลอดภัยดี ตอนนี้หนูกำลังจะไปลอนดอน.."

 

"ลอนดอน? ลอนดอนหรอ!?" โทนี่ตะโกนใส่โทรศัพท์จนแสบแก้วหู จนเธอต้องดึงโทรศัพท์ออกจากหูเล็กน้อย

 

ให้ตายวันนี้มันวันอะไรกัน ทำไมมีแต่คนตะโกนใส่ เจ็บหูหมดแล้วเนี่ย!

 

"แล้วไปทำ.. เฮ้อ รู้อะไรมั้ย เรารออยู่ที่ลอนดอนนั่นแหละ เดี๊ยวป๊าไปหา" โทนี่

 

"จริงหรอคะ!? แต่ป๊าจะรู้ได้ยังไงว่าหนูอยู่ที่ไหน แถมจากนิวยอร์กมาลอนดอน มันตั้งเกือบ 7 ชม.เลยนะคะ" แอนนาลิสถามขึ้น

 

"ไม่รู้ล่ะ ป๊าอยู่บนเครื่องแล้วด้วย ป๊าจะถึงลอนดอนเร็วที่สุดภายใน 4 ชม."

 

อือหือ.. เร็วจัดๆ

 

แอนนาลิสหันไปมองแฮกริด กับแฮร์รี่ที่ยืนรอเธอคุยโทรศัพท์อยู่พักนึง ก่อนจะบอกลาพ่อของเธอ

 

"หนูต้องไปแล้ว ถ้าหนูถึงลอนดอนแล้วหนูจะพยายามติดต่อไปนะคะ บ๊ายบาย รักป๊าค่ะ" แอนนาลิสพูดรัว ก่อนจะรีบวางสายไม่รอให้พ่อของเธอได้ตอบอะไร แล้วรีบวิ่งไปหาแฮกริดกับแฮร์รี่

 

"เรียบร้อยแล้วค่ะ ขอโทษนะคะที่ทำให้เสียเวลา" แอนนาลิสพูดกับแฮกริด

 

ทั้งสามคนเดินมาถึงสถานีรถไฟ มีรถไฟไปลอนดอนในอีกห้านาที แฮกริดผู้ไม่เข้าใจสิ่งที่เรียกว่า 'เงินของพวกมักเกิ้ล' ส่งธนบัตรให้แฮร์รี่ไปซื้อตั๋ว

 

คนในรถไฟยิ่งจ้องมองดูแฮกริดมากขึ้น แฮกริดยั่งควบสองเบาะและยังถักอะไรที่ดูเหมือนเต็นท์ละครสัตว์สีเหลืองสดเหมือนสีขนนกแก้ว

 

"จดหมายยังอยู่กับเธอใช่มั้ย แฮร์รี่ แอนนาลิส" เขาถาม พลางนับห่วงไหมพรมไปด้วย

 

พวกเธอสองคนพยักหน้ารับ ก่อนแฮร์รี่จะหยิบซองจดหมายกระดาษแข็งสีเหลืองนวลออกมาจากกระเป๋า

 

"ดี" แฮกริดตอบ "มีรายการของที่พวกเธอต้องใช้อยู่ในนั้นด้วย" แฮร์รี่คลี่กระดาษแผ่นที่สองที่พวกเธอทั้งสองคนไม่ได้สนใจเมื่อคืนออกมาอ่าน โดยมีแอนนาลิสยื่นหน้าเข้ามาดูข้างๆ

โรงเรียนคาถาพ่อมดแม่มดและเวทมนตร์

ฮอกวอตส์

 

เครื่องแบบ

สำหรับนักเรียนปีหนึ่ง

1.เสื้อคลุมปฏิบัติการแบบเรียบ 3 ชุด (สีดำ)

2.หมวกแหลมไม่มีลายสำหรับใส่เวลากลางวันสามใบ (สีดำ)

3.ถุงมือป้องกัน 1 คู่ (หนังมังกรหรือใกล้เคียง)

4.เสื้อคลุมหน้าหนาว 1 ตัม (สีดำ สายรัดสีเงิน)

โปรดทราบว่าเสื้อผ้าของนักศึกษาทุกตัวต้องติดป้ายชื่อ

 

หนังสือเรียน

นักเรียนทุกคนต้องมีหนังสือตามรายการนี้ อย่างละ 1 เล่ม

ตำราคาถาพื้นฐาน (ปี1) โดย มิรันดา กอชฮ็อก

ประวัติเวทมนตร์ โดย บาธิลดา แบคช็อท

ทฤษฎีเวทมนตร์ โดย อัลดาเบิร์ต วัฟฟลิง

คู่มือแปลงร่างเบื้องต้น โดย เอ็มเมริก สวิทช์

สมุนไพรและเห็ดราวิเศษพันชนิด โดย ฟิลิดา สปอร์

ยาวิเศษและยาพิษ โดย อาร์เซเนียส จิกเกอร์

สัตว์มหัศจรรย์และถิ่นที่อยู่ โดย นิวท์ สคาร์มันเดอร์

พลังมืด : คู่มือป้องกันตนเอง โดย ควินติน ทริมเบิล

 

เครื่องมืออื่นๆ

ไม้กายสิทธิ์ 1 อัน

หม้อใหญ่ 1 ใบ (ดีบุกผสมตะกั่ว ขนาดมาตรฐานเบอร์ 2)

ขวดแก้วหรือแก้วเจียไรไน 1 ชุด

กล้องส่องทางไกล 1 อัน

ตาชั่งทองเหลือง 1 ชุด

 

นักเรียนนำนกฮูก หรือแมว หรือคางคก มาด้วย 1 ตัว

ผู้ปกครองโปรดทราบว่า นักเรียนปีหนึ่งไม่ได้รับอนุญาตให้มีไม้กวาดของตนเอง

 

"เราจะซื้อทั้งหมดนี่ได้ที่ลอนดอนหรอฮะ" แฮร์รี่ถาม

 

"แน่นอนถ้าเธอรู้แหล่ง" แฮกริดบอก

 

⚡️

 

"ไม่รู้จริงๆ ว่าพวกมักเกิ้ลอยู่ได้ยังไงโดยไม่มีเวทมนตร์" แฮกริดบอกเมื่อเขาต้องเดินไต่ขึ้นบันไดเลื่อนที่ไม่ทำงาน ทั้งสามคนเดินอยู่บนถนนที่เรียงรายไปด้วยร้านค้าและมีเสียงรถแล่นดังอึกทึก

 

ร้านค้ารอบข้างที่เธอผ่านก็เห็นจะมีแต่ ร้านหนังสือ ร้านเครื่องดนตรีหลายร้าน ร้านขายแฮมเบอร์เกอร์ และโรงภาพยนต์ แต่ไม่มีที่ไหนที่จะดูเหมือนจะมีไม้กายสิทธิ์ขาย

 

"นี่แหละ" แฮกริดหยุดกึก " ร้านหม้อใหญ่รั่ว ร้านนี้มีชื่อเสียงมากนะ" แต่ก่อนที่จะเข้าไปในร้าน แอนนาลิสก็พูดขัดขึ้นมาก่อน

 

"เอ่อ.. คือว่า"

 

"หือ ว่าไงแอนนา" แฮกริดที่กำลังเดินเข้าร้านชะงัก

 

"หนูขอใช้ตู้ตรงนั้นอีกรอบได้มั้ยคะ คือ.. เอ่อ" แอนนาลิสถามตะกุกตะกักด้วยความเกรงใจ

 

"ได้สิ! งั้นฉันกับแฮร์รี่จะนั่งรออยู่ข้างในนะ" แฮกริดตอบน้ำเสียงใจดี ทำให้เธอโล่งใจไปเปราะนึง ก่อนยิ้มให้ทั้งสองคนแล้ววิ่งไปที่ตู้โทรศัพท์สาธารณะ

 

เธอหยอดเหรียญที่เหลืออยู่เหรียญสุดท้าย และกดหมายเลขเดิมที่เธอกดก่อนมาลอนดอน

 

ตู๊ด ตู๊ด..

 

"สวัสดีค่ะ เพ็พเพ.."

 

"น้าเพพคะ บอกป๊าให้หนูหน่อยนะคะ ว่าให้มาเจอหนูที่ร้านหม้อใหญ่รั่ว อยู่ในลอนดอนค่ะ!"

 

"เดี๋ยวก่อน แอนนาล --"

 

"แค่นี้ก่อนนะ รักน้าเพพนะ บ๊ายบาย!" เธอไม่รอให้เพพเพอร์ พูดจบก่อนจะวางสาย แล้ววิ่งไปหาทั้งสองคนที่รออยู่ในร้าน

 

เธอเข้ามาข้างในพบว่า ร้านนี้ค่อนข้างมืดและซ่อมซ่อเอามากๆ ผู้หญิงแก่ๆสองสามคนนั่งดื่มเหล้าเชอรี่แก้วเล็กๆ อยู่ที่มุมหนึ่ง คนนึงสูบกล้องยาว เธอมองไปรอบๆก่อนจะเจอแฮร์รี่กับแฮกริด ยืนรออยู่ตรงประตูอีกฝั่งนึง ก่อนจะรีบวิ่งไปหา

 

"มาแล้วค่ะ! ขอโทษอีกรอบนะคะ ขอโทษที่ให้รอนะแฮร์รี่"

 

"ไม่เป็นไร" แฮร์รี่ยิ้มให้เธอ

 

"เอาล่ะ ไปต่อกันเถอะ ต้องซื้อของเยอะแยะ" แฮกริดบอก

 

"ขอให้เป็นวันที่นะคุณพอตเตอร์!" ชายแก่ๆคนหนึ่งในร้านตะโกนมาทางพวกเขา แล้วก็มีเสียงของหลายๆคนตามมา

 

"ยินดีได้พบคุณ คุณพอตเตอร์!/เป็นเกียรติที่ได้พบคุณพอตเตอร์!"

 

พวกเขาทั้งสามคนเดินออกจากร้านหม้อใหญ่รั่ว เจอกับผนังกำแพงอิฐ ช่วงที่แฮกริดเหมือนจะยืนนับก้อนอิฐที่กำแพงเหนือถังขยะ แอนนาลิสยิ้มล้อเลียนให้แฮร์รี่

 

"ฉันหายไปแปปเดียว ได้แฟนคลับมาเพียบเลยน้า~" เธอหลิ่วตามอง ยกยิ้มมุมปากแซวเขา

 

"เงียบน่า" แฮร์รี่หน้าขึ้นสีเล็กน้อย ทำให้เธอถึงกับกลั้นขำในความขี้อายของเขา

 

"แนวตั้งสาม.. แนวนอนสาม" เธอได้ยินแฮกริดพึมพำ "อ่า ถูกแล้ว ทั้งสองคนถอยออกมา"

 

แฮกริดใช้ปลายร่มเคาะตรงนั้นสามครั้ง

 

อิฐก้อนที่เขาแตะสั่นไหว -- มันหดย่นยู่ -- แล้วรู้เล็กๆปรากฏขึ้นตรงกลาง -- ก่อนจะขยายใหญ่ขึ้น -- อีกวินาทีต่อมา ทั้งสามคนยืนอยู่ตรงหน้าซุ้มประตูทางเข้าที่มีขนาดใหญ่พอสำหรับแฮกริด เป็นซุ้มโค้งที่นำเข้าไปสู่ถนนปูด้วยก้อนหินใหญ่ๆ ทอดยาวคดเคี้ยวจนสุดสายตา

 

"ยินดีต้อนรับ สู่ตรอกไดแอกอน"

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 85 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

61 ความคิดเห็น

  1. #14 04140606 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 23 พฤษภาคม 2563 / 10:12
    น้องจะบอกป๋าโทนี่มั้ยอะเรื่องเรียนรร.เวทมนต์ น่าจะต้องบอกนะเพราะบอกคนในครอบครัวได้
    สู้ๆไรท์
    #14
    0