Fake Girl [V x You]

ตอนที่ 9 : Fake 9

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 50
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 8 ครั้ง
    17 ม.ค. 64

ฉันรู้ว่าในบางครั้งอารมณ์ชั่ววูบของคนเราก็มีข้อเสีย ถ้าให้ยกตัวอย่างน่ะเหรอ? ก็อย่างเช่นการพลาดพลั้งฆ่าใครสักคนนึงไปไงล่ะ.. ทำไมฉันถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาน่ะเหรอ? ก็เพราะตอนนี้ฉันมีความรู้สึก..อยากฆ่าใครสักคนไงล่ะ และฉันก็มั่นใจด้วยนะ ว่าสิ่งที่ฉันรู้สึกในตอนนี้มันไม่ใช่อารมณ์ชั่ววูบ แต่มันคืออารมณ์จริงๆของฉัน ในความรู้สึกที่อยากจะฆ่าคนตรงหน้า…



        "นี่!!!! มีความสุขหรอ ที่ได้หลอกลวงทุกคนน่ะ!!!!"ฉันระเบิดอารมณ์ที่อัดอั้นมาทั้งวันแล้วตะโกนใส่หน้าเขา โอ้..ไม่ต้องห่วงหรอกว่าใครจะมาได้ยินน่ะ ตอนนี้ฉันอยู่ที่โรงแรมห้องชั้นบนสุดของตระกูลคิม เลยไม่ต้องกังวลว่าใครจะมาได้ยิน เพราะแน่นอนว่าห้องทั้งแถบไม่มีใครอาศัยอยู่เพราะวันนี้เป็นงานแต่งงานของลูกชายเขา และเขาเลือกที่นี่เป็นหอชั่วคราวของเรา เลยไม่แปลกที่จะปิดกั้นไม่ให้คนอื่นอยู่ก่อนในอาทิตย์นี้



       "โว้วๆๆ ใจเย็นๆสิ อย่าตะโกนเสียงดังไปเลยนะ.."เขา..ไม่สิ คนที่พึ่งเป็นสามีของฉันกล่าวออกมา อีกทั้งยังยกมือเป็นเชิงบอกให้ฉันเย็นลง



       "ใจเย็นเหรอ? นายจะให้ฉันมานั่งใจเย็นอยู่เนี่ยนะ!! ทั้งๆที่เกือบช็อคตายกลางงาน เพราะตัวเองพึ่งมารู้ว่าคนที่จะต้องแต่งงานด้วยจริงๆเป็นใครเนี่ยนะ!!!"ฉันยังคงหัวเสียไม่หยุด



       "ครับๆๆ ขอโทษครับ ผมขอโทษคร้าบบ ขอโทษจริงๆกับสิ่งที่ผมทำไป"เขาเอ่ยขอโทษฉันออกมา



       "เฮ้อ…. คุณโกหกฉัน หลอกลวงฉัน แต่กลับมาขอโทษแค่คำเดียว คุณคิดว่าฉันจะให้อภัยคุณเหรอ? คุณรู้ไหม?…. ว่าฉันน่ะ..เกลียดการโกหกแค่ไหน? แต่คุณรู้ไหม?… ว่าสิ่งที่ฉันเกลียดที่สุดน่ะ… ฉันกลับต้องทำมันซะเอง…."ฉันพลั้งเอ่ยความในใจของตัวเองออกมา ก่อนจะนั่งลงบนเตียงนุ่มที่อยู่ด้านหลัง ฉันเสยผมที่ปรกหน้าของตัวเองขึ้น ก่อนจะพูดต่อไปอีกเล็กน้อย



       "ซึ่งนั่นน่ะ…มันทำให้ฉันเกลียดตัวตนนั้นของตัวเองในแต่ละวันมาก….."แล้วลุกขึ้นอยู่เพื่อหมายจะไปชำระร่างกาย



       "ชั่งเถอะ.. ลืมเรื่องนั้นไปซะ.."ฉันพูดทิ้งท้ายเอาไว้แค่นั้น ก่อนจะเดินลับสายตาเขาเข้าห้องน้ำไป





       .



       .



       .



        หลังจากที่ฉันอาบน้ำเสร็จ ก็เดินออกมาในชุดนอนตัวใหญ่สีดำลายทางขาว และกวาดตามองไปรอบๆ กลับไม่พบอีกคนนึงอยู่ในห้องเสียแล้ว

       ฉันไปสะดุดตากับกระดาษโน๊ตแผ่นหนึ่งที่ตั้งอยู่บนเตียง ในข้อความถูกเขียนเอาไว้ว่า….





       ผมให้เวลาคุณอยู่คนเดียวและเตรียมใจในหนึ่งอาทิตย์ และหลังจากที่เราย้ายเข้าไปอยู่ในที่ที่เหมาะสมแล้ว ถึงคราวนั้น ก็เป็นเวลาที่จะเริ่มชีวิตคู่ของเราจริงๆ



      ปล.ผมขอโทษเรื่องนั้นกับคุณจริงๆ ผมไม่รู้จะทำยังไงให้ดีไปกว่าการขอโทษต่อคุณแล้ว…



สามีของคุณ



       ฉันอ่านจดหมายจบก็ทิ้งลงถังขยะไปอย่างไม่ใยดีเท่าไหร่นัก ก่อนจะกลับมสนใจเรื่องของตนเองต่อ



       .



       .



       .



1 อาทิตย์ต่อมา



       ก๊อกๆๆ

       เสียงเคาะประตูเรียกในยามเช้า ทำให้ฉันต้องลืมตาตื่นขึ้นมาด้วยความง่วงงุน ก่อนจะกะพริบตาถี่ๆเพื่อให้สายตาโฟกัสได้อย่างชัดเจน ทว่าร่างกายของฉันนั้นยังคงไม่ยอมลุกขึ้นไปเปิดประตูให้



       ก๊อกๆๆ



       "คุณฮายันครับ ตื่นหรือยัง? วันนี้เราต้องย้ายออกไปแล้วนะครับ แล้ววันนี้ก็มีหลายอย่างที่เราต้องทำด้วย"เสียงเคาะประตูดังขึ้นอีกครั้งตามด้วยเสียงเรียกของชายที่ฉันยังไม่ได้เจอหน้าเขาเลยอาทิตย์นึงเต็มๆ



       "อือ…"ฉันครางงืมงำออกมา ก่อนจะหลับตาลงนอนต่อ

 

อยากจะด่าว่าตัวเองแรงๆสักล้านครั้งเพราะหนึ่งอาทิตย์ที่ผ่านมา ฉันใช้ชีวิตอิสระของตัวเองได้อย่างเต็มที่จริงๆ แต่สิ่งที่ฉันอยากจะด่าก็คือ ความขี้เกียจของตนเอง ที่เห็นทีคงจะเลิกยากแม้เป็นเพียงระยะเวลาสั้นๆ

อันที่จริงฉันมีนิสัยนี้มาตั้งแต่เกิดนะ แต่เพราะสภาพแวดล้อมของตระกูลยุน ทำให้ฉันไม่เคยได้แสดงนิสัยด้านนี้ออกมา อย่าว่าแต่ความขี้เกียจเลย ยังมีอีกหลายเรื่องหลายด้านที่ฉันยังไม่เคยได้แสดงออกมาน่ะ ถึงจะอึดอัด แต่ฉัน..เกิดมาเพื่ออดทนเท่านั้นนี่นา….

จะว่างั้นงี้ก็เถอะ มันไม่มีอะไรให้ทำเลยนี่นา ฉันเลยนอนทั้งวันจนเต็มอิ่ม ใช้ชีวิตกินนอนไปอย่างนี้จนครบสัปดาห์

 

 

ก๊อกๆๆๆๆ

 

"ภรรยา…คุณยังไม่ตื่นใช่ไหมเนี่ย..? "ประสาทหูของฉันเริ่มรับรู้น้อยลง จนในที่สุดฉันก็ผล็อยหลับไปอีกรอบ ปล่อยให้คนด้านนอกยังคงยืนเคาะประตูอยู่เช่นเดิม

 

.

 

.

 

.

 

แกร๊ก!

บานประตูที่ทำจากไม้เนื้อดีถูกเปิดออก และตามมาด้วยร่างสูงโปร่งของแทฮยอง ชายหนุ่มเดินก้าวเข้ามาในห้อง อย่างเงียบเชียบจนแทบไม่ได้ยินเสียง

เรือนผมสีดำของเขาตัดกับกำแพงห้องสีขาวสะอาด จึงทำให้เขาดูโดดเด่นแม้ห้องจะไม่ได้เปิดไฟ เนื่องจากเป็นเวลาเช้า

เขาเดินอย่างเงียบเชียบและเปิดประตูมายังห้องนอน และก็ไม่ผิดจากที่เขาคาดการณ์ไว้ ว่าเจ้าของห้อง…ยังคงนอนหลับตาพริ้มฝันหวานอยู่บนเตียงนอนสีขาวสะอาดอันแสนสบาย

 

แทฮยองเสยผมสีดำของเขาขึ้นเล็กน้อย ใจจริงเขาไม่อยากจะย้อมกลับมาเป็นสีดำเลย แต่เพราะเขาต้องเข้าพิธีแต่งงาน หากไปด้วยสีผมสีแดงแจ๊ด นั่นคงเป็นการไม่ให้เกียรติพ่อของเขาและแขกในงาน เขาเลยไม่มีทางเลือก ต้องย้อมกลับมาเป็นสีดำดังเดิม แต่ไม่ว่าจะสีใด ก็ล้วนแล้วแต่เข้ากันกับเขาทั้งสิ้น

 

ชายหนุ่มเดินเขาไปใกล้ร่างบางที่กำลังนอนหลับสนิทไม่รู้สิ่งใด แม้กระทั่งเขาเดินเข้ามาในห้อง หากเขาลักหลับไปก็คงจะไปรู้ใช่ไหม? ชายหนุ่มลอบคิดขบขันกับตนเองในใจ

 

มือเรียวของเขาลากไล้ไปตามใบหน้ารูปไข่ของเธอ แอบหยิกพวกแก้มใสไปเล็กน้อยด้วยความหมันไส้มานาน มองแพขนตาที่ยังคงปิดสนิท เสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของเธอ บ่งบอกชัดเจนว่าหลับลึกเพียงใด

 

เฮ้อ..เอาเถอะ เขาจะให้เธอนอนต่อก็ได้ ไว้เธอตื่นเมื่อไหร่ก็ค่อยเตรียมตัวเก็บของแล้วออกเดินทางกัน

 

คิดแล้วก็ถือวิสาสะล้มตัวลงนอนข้างกายหญิงสาว แขนแกร่งของเขาพาดมาที่เอวของเธอ แม้จะมีผ้าห่มผืนหนากั้นอยู่ก็ตาม แต่เขาก็จะถือว่านี่คือการกอด คิดเข้าข้างตนเองเสร็จ ชายหนุ่มก็เข้าสู่ห้วงนิราไปด้วยอีกคน

 

.

 

.

 

.

 

ฉันรู้สึกว่ารูปร่างของเตียงนอนนั้นเปลี่ยนไป และก็รู้สึกว่ามันขยับได้ เลยเลือกที่จะถ่างตาลืมขึ้น ก่อนจะพบว่า เตียงนอนที่ฉันกำลังนึกถึงนั้นกลับกลายเป็นเบาะรถแทน และแทนที่ฉันจะนอนอยู่ในโรงแรมดังเดิม กลับกลายเป็นว่าตอนนี้ฉันอยู่บนรถ และคนขับก็ไม่ใช่ใครที่ไหน ไม่ต้งบอกก็คงจะรู้กัน

 

"นี่ จะพาฉันไปขายที่ไหน?"แม้จะพึ่งตื่น แต่ฝีปากของฉันก็ยังคงไม่ลดลงไป

 

"ตื่นมาก็ปากร้ายเลยนะ ผมอายุมากกว่าคุณ ให้เกียรติกันหน่อยก็ได้มั้ง"แทฮยองกล่าวอย่างไม่ใส่ใจ เพราะรู้ว่าให้ตายมันก็เป็นไปไม่ได้ เขาเลยเลือกที่จะกล่าวไปอย่างนั้นแล้วตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อ

 

"อายุจะกี่ล้านปีก็ช่างสิ ในเมื่อตอนนี้ก็แต่งงานกันแล้วจะถือสาไปทำไมกัน"ฉันพูดออกมาอย่างลืมตัว

 

"แหม..ยอมรับผมเป็นสามีแล้วงั้นสิ?"

 

"ไม่ใช่ย่ะ! แค่พูดผิด!"ฉันเลือกที่จะตัดบทสนทนานี้ ก่อนจะไม่สนใจเขาอีก

 

"พูดผิดตรงไหนกัน? เราเป็นสามี-ภรรยากันก็ถูกแล้วนี่"ทว่าคนข้างกายของฉันกลับไม่ยอมจบง่ายๆ

 

"หึ่ย!เชิญเลย!จะพูดอะไรก็เชิญ! ฉันไม่อยากพูดอะไรกับนายแล้ว!!"ให้ตายเถอะ ฉัยเคยเถียงชนะหมอนี่บ้างไหมเนี่ย!

 

 

 

"ว่าแต่.. นายลากฉันขึ้นรถมาทั้งสภาพนี้เลยเนี่ยนะ แถมฉันก็ยังไม่ได้เก็บของอีก ทำไมไม่ปลุกกันดีๆล่ะ?"ฉันเอ่ยขึ้น หลังจากเลือกที่จะนั่งเงียบๆมานาน

 

"ภรรยาล้อผมเล่นหรอ? ผมเคาะประตูเรียกตั้งแต่เช้า แต่ภรรยาไม่ยอมตอบ ผมเลยใช้กุญแจสำรองไขเข้าห้องไป และผมเห็นว่าภรรยาสุดที่รักของผมน่ะยังนอนอยู่ ผมเลยไม่ได้ปลุกแล้วหลับไปด้วยอีกคน กะว่าภรรยาตื่นแล้วค่อยออกเดินทางก็ได้ แต่ผมคงคิดน้อยไป ตื่นมาอีกทีก็เย็นแล้ว ผมไม่มีทางเลือก ถ้าช้ากว่านี้คงมืด เลยให้พนักงานหอบข้าวหอบของลงไป ส่วนผมก็หอบภรรยาสุดที่รักของผมลงมา"เขาร่ายออกมาให้ฉันฟัง

 

"นี่! หยุดเรียกด้วยชื่อหน้าขนลุกนั่นนะ!"ฟังแล้วน่าโมโหชะมัด ใครอยากเป็นภรรยานายกัน!

 

"เอาเถอะๆ ใครจะไปนึกล่ะ..ว่าคุณจะไม่ตื่น แล้วนอนยันเย็นแบบนั้นน่ะ"เขาอดไม่ได้ที่จะบ่นฉันออกมา

"ถ้าคุณเอาแต่นอนแบบนี้น่ะ มันจะเสียสุขภาพนะรู้ไหม? หยุดนอนกลางวัน แล้วหาอย่างอื่นทำบ้างก็ดีนะ"ฉันกำเสื้อของตัวเองเล็กน้อย ก่อนจะกล่าวเสียงแผ่วว่า

 

"ฉันก็แค่…อยากลองใช้ชีวิตโดยไม่ต้องเสแสร้งคนอื่นและตัวเองบ้าง…ก็เท่านั้น"

 

"เฮ้ๆ อย่าดึงดราม่าสิ เป็นอะไรหรือเปล่าเนี่ย? อารมณ์ขึ้นลงบ่อยๆนะ  ยะ..อย่าบอกนะว่าคุณ……."ชายหนุ่มเอ่ยลากเสียงด้วยความที่ไม่อยากกล่าวออกมาตรงๆ

 

"…ก็..ใช่…"ฉันกล่าวเสียงอ๋อย ที่ฉันอารมณ์ขึ้นๆลงๆช่วงนี้น่ะ เป็นเพราะ..วันนั้นของเดือนนั่นแหละ….

 

‘อ่าห์…ให้ตายเถอะ…ฉันควบคุมตนเองไม่ได้สักเท่าไหร่เลย เผลอพลั้งปากพูดความในใจตัวเองไปหลายรอบแล้ว แถมอารมณ์ก็ยังไม่คงที่อีก ให้ตายเถอะ!!! ทำไมมันน่าเศร้าแบบนี้ T^T’

 

.

 

.
 

 

.

 

ในตอนนี้ก็ต้องเข้าใจนางเอกไรท์หน่อยนะคะ เวลาวันนั้นของเดือนมา จุดอ่อนของนางคือควบคุมตนเองไม่ได้ และชอบพลั้งความในใจของตัวเองไป ส่วนอื่นๆก็เหมือนของผู้หญิงปกติ

(จะบอกว่าฮายันไม่ปกติเหรอไรท์!!!)

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 8 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #13 Icekiki25 (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 17 มกราคม 2564 / 21:16
    ภรรยาสุดที่รัก /////<
    #13
    2
    • #13-1 IRY.(จากตอนที่ 9)
      17 มกราคม 2564 / 21:23
      รักภรรยาแล้วรักไรท์ด้วยไหมเอ่ย? 5555
      #13-1
  2. #12 Lettuces (จากตอนที่ 9)
    วันที่ 10 มกราคม 2564 / 22:59
    จะรักษาเนื้อรักษาตัวดีๆนะคะะ จะรออ่านนิยายไรท์เสมอเลยย // คุมไรท์ก็รักศาเนื้อรักษาตัวดีๆนะคะะ อย่าเจ็บอย่าปวยย💜💜💜
    #12
    1
    • #12-1 IRY.(จากตอนที่ 9)
      13 มกราคม 2564 / 19:23
      งื้ออ ขอบคุณมากๆเลยนะคะ ช่วงนี้ก็ดูแลตัวเองดีๆน้าา
      #12-1