Fake Girl [V x You]

ตอนที่ 6 : Fake 6

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 52
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 10 ครั้ง
    20 ธ.ค. 63

"คุณพาฉันมาที่นี่ทำไม?"ฉันเอ่ยเสียงขุ่นกับคนที่อยู่อีกฝั่งหนึ่งของตัวรถคันหรู

 

"ไม่ต้องกลัวหรอกนะครับ ผมไม่ปล้ำคุณหรอก"อีกฝ่ายตอบมาอย่างกวนเบื้องล่าง และยังเน้นย้ำคำว่าปล้ำนั่นเหลือเกิน

 

"แล้วพาฉันมาที่นี่หมายความว่ายังไง?"ที่นี่มันโรงแรมนะ เขาพามาทำอะไรกันแน่ ถ้าไม่คิดอย่างนั้นน่ะ

 

"ก็พามาทำดูอาการไงครับ"เขาตอบก่อนจะปลดเข็มขัดแล้วลงจากรถเพื่ออ้อมมาอีกฝั่งนึง

 

"แล้วทำไมคุณไม่พาฉันไปที่โรงพยาบาลล่ะ?"ฉันถาม เมื่อเขาเปิดประตูรถข้างที่ฉันอยู่

 

“……”เขาเงียบ..

 

"ผมไม่อยากไปโรงพยาบาลสักเท่าไหร่ อีกอย่าง..คงไม่ถึงขั้นต้องเข้าโรงพยาบาลหรอกครับ"ก่อนจะเอ่ยตอบออกมา

พอเขากล่าวจบ ก็ใช้แขนข้างนึงรวบขาฉันไว้ ก่อนจะอุ้มฉันเหมือนเดิมในท่าเจ้าสาว

 

"ที่จริงฉันเดินเองได้ คุณไม่ต้องหรอก"ฉันกล่าวบอกเขา แต่ทว่าก็ไม่ได้ขัดขืนอะไร เพราะรู้ดีว่าดิ้นไปก็ไม่มีประโยชน์ ผู้ชายคนนี้น่ะ ถ้าตั้งใจจะทำอะไรในสิ่งที่ตัวเขาต้องการแล้วล่ะก็ เขาก็จะทำจนกว่าตนเองจะพอใจ หรือไม่ก็จนกว่าจะได้มันมา

หึ ที่ฉันมองออกทะลุปรุโปร่งแบบนี้น่ะ ก็เพราะว่าฉันเป็นคนที่ช่างสังเกตุไงล่ะ แล้วเป็นประเภทที่… ถ้าได้มองคนคนหนึ่งไปสักพักแล้วล่ะก็ จะสามารถรู้ได้ถึงนิสัยส่วนนึงในตัวคนคนนั้นทันที ไม่รู้ว่าเพราะอะไรฉันถึงมองออก แต่พอได้ดูแล้วรู้เองได้เลย คงเพราะเป็นคนช่างสังเกตุในระดับนึงเลยล่ะมั้ง

 

ฉันนึกคิดกับตัวเองไปเรื่อยเปื่อย จนกระทั่งอีกฝ่ายเดินมาถึงห้องตัวเองอย่างรวดเร็วด้วยความชำนาญ ห้องของเขาอยู่ที่ชั้น5 หมายเลขห้องคือ 5369

ฉันไม่กลัวหรอกว่าเขาจะทำอะไรไม่ดีกับฉัน เพราะฉันรู้ดี ว่าเขาให้เกียรติผู้หญิงมากพอ สังเกตุได้จากท่าทาง และชื่อเสียงของตัวเขานั่นเอง

แม้จะมีบางทีที่เขาชอบทำตัวหื่นกามใส่ฉัน แต่เขาก็ไม่ได้ทำอะไรมากไปกว่าพูดกวนประสาท หรือบางทีอาจจะมีบ้าง ที่ขโมยหอมแก้มฉันไป แต่มันก็แค่ครั้งเดียวเท่านั้น และฉันรู้ว่า ตอนที่ห้างเมื่อกี้น่ะ เขาไม่ได้พูดขู่เฉยๆ แต่จะทำจริงๆเพราะฉันไม่ยอมหยุดดิ้น ซึ่งถ้าฉันยอมอยู่เฉยๆตั้งแต่แรก เขาก็คงไม่บอกว่าจะทำ

และอีกอย่างนึง ชื่อเสียงของเขาที่โด่งดังเป็นอย่างมากในมหาวิทยาลัยนั่นน่ะ ก็ไม่ได้เคยมีข่าวลือเสียๆหายๆเกี่ยวกับเรืื่องชู้สาวหรือว่านอนกับสาวไปทั่วเลย แม้ว่าภายนอกเขาจะดูเจ้าชู้ไปหน่อย แต่ฉันรู้ว่านั่นเขาสวมหน้ากาก ปั้นหน้ายิ้มเสแสร้ง คงเพราะเขาเป็นลูกคนมีอิทธิพลมากล่ะมั้ง ถึงได้ต้องสร้างภาพลักษณ์ที่ดีเอาไว้น่ะ

ซึ่งถ้ามองเขาได้แง่ดีๆบ้าง เขาก็ดูเป็นคนดีนะ ถ้าเป็นคนเลว คงจะไม่ช่วยฉันมารักษาให้หรอก แม้ในแง่ร้ายแล้วจะพามาทำที่ห้องก็เถอะ

 

‘ให้ตายสิ! นี่มันไม่ใช่คอนโด แต่เป็นเพนท์เฮ้าส์ต่างหาก!’ ฉันอุทานร้องว้าวกับตนเองในใจ แต่สีหน้าภายนอกยังคงปั้นหน้านิ่งเฉย

 

ฉันกวาดตามองไปรอบๆอย่างสำรวจ แต่มองไปรอบเดียวคงเก็บรายละเอียดไม่หมด เพราะมันทั้งใหญ่ทั้งกว้าง และยังหรูหราอลังการอีกด้วย

‘ต้องรวยแค่ไหนกันนะ ถึงจะซื้อเพนท์เฮ้าส์ที่หรูและใหญ่ขนาดนี้ได้’ ในใจฉันกำลังตะลึงงันไม่หยุด

 

"นั่งตรงนี้ก่อนนะ"เขาเอ่ยขึ้นกับฉัน ก่อนจะวางร่างของฉันลงบนโซฟาแสนนุ่มนิ่มนี้

ก่อนจะหายไปในห้องห้องนึง ซึ่งคาดว่าน่าจะเป็นห้องครัวและกลับออกมาด้วยกะละมังใบใหญ่ ซึ่งด้านในคงคาดว่าน่าจะเป็นน้ำร้อน เพราะมีควันลอยออกมาเล็กน้อย

 

เขาวางลงข้างๆเท้าของฉัน ก่อนจะจับเท้าของฉันวางลงด้านในกะละมัง

ฉันสะดุ้งนิดหน่อย เพราะรู้สึกอุ่นๆร้อนๆตรงเท้า

เขาค่อยๆนวดคลึงบริเวณข้อเท้าของฉันเบาๆ อยากจะบอกว่าเขานวดเก่งมากเลยล่ะ มันเกือบทำให้ฉันเคลิบเคลิ้มตามไปด้วย แต่ก็ยังยับยั้งสติของตัวเองไม่ให้เลยเถิดไปไกลมาก ไม่อย่างนั้นหมอนั่นคงได้ใจแหงๆ

 

"รู้สึกดีขึ้นไหม?"เขาถาม ในขณะที่มือก็ยังทำหน้าที่ต่อๆไม่หยุด

 

"อืม.."ฉันตอบเขาไปสั้นๆ

 

 

เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่ก็ไม่ทราบ ซึ่งเขาก็ยังคงนวดคลึงข้อเท้าให้กับฉันไปเรื่อยๆ ฉันลอบมองใบหน้าของเขาจากด้านบน และลอบสำรวจใบหน้าคมคายของเขา

หมอนี่น่ะ พอมองดีๆแล้วหล่อมากๆเลยล่ะ แม้ในยามปกติแล้วก็ดูดีอยู่แล้ว แต่พอยิ่งมองใกล้ๆก็ยิ่งดูดีเข้าไปใหญ่

องศาบนใบหน้าที่ดูเหมาะสมครบองค์ประกอบ แถมยังเข้ากันทุกอณูรูขุมขน คิ้วเข้มที่โค้งดั่งคันธนู ดวงตาคมที่มีสเน่ห์และมีเอกลักษณ์ ยิ่งมองจากมุมบนแบบนี้ก็ยิ่งทำให้เห็นแพขนตางอนยาว ที่ยาวกว่าผู้หญิงบางคนเสียอีก จมูกโด่งตั้งฉาก และริมฝีปากหยักหนาที่แสนจะน่าสัมผัส ใบหน้าที่เข้ากันได้กับองค์ประกอบบนใบหน้า ทุกส่วนทุกตารางนิ้วของเขาช่างดูดีมากจริงๆ ไม่น่าเชื่อว่าจะมีคนที่มีใบหน้าแบบนี้อยู่บนโลกนี้ด้วย

ผู้หญิงทุกคนที่ได้มอง คงมีอันต้องหลงใหลเป็นแน่แท้ ยิ่งจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้นก็ราวกับมีมนต์สะกดให้ต้องหลงรัก

ไม่รู้ทำไม ทั้งๆที่ฉันไม่ชอบขี้หน้าเขา แต่กลับชื่นชอบที่จะจ้องมองดวงตาทั้งสองข้างเขา มันเป็นดวงตาที่แปลก และไม่เหมือนใคร ข้างขวาเป็นตาชั้นเดียว ส่วนข้างซ้ายเป็นตาสองชั้น ยิ่งมองก็ยิ่งหลงใหลในดวงตาที่แปลกทั้งสองข้าง 

 

‘อ่าห์.. เดี๋ยวนะ! เดี๋ยวๆๆ ให้ตายเถอะ! หลงใหลอะไรกัน! ไม่ใช่นะ! ไม่ใช่เลย ไม่ๆๆๆๆ!!!!!!!!’

 

"เสร็จแล้ว.. ดีขึ้นแล้วใช่ไหม?"เสียงนุ่มทุ้มของเขาเอ่ยถามขึ้น ในขณะที่ตอนนี้ในหัวของฉันกำลังตีกันยุ่งเหยิง

 

"อะ..อ่ะแฮ่ม! อืม ดีขึ้นแล้ว"ฉันทำทีเป็นเก๊กขรึมไว้ก่อน ไม่อย่างนั้นอาจจะโดนสงสัยเอาได้

 

"ทีนี้..คุณก็พาฉันกลับได้แล้ว ฉันอยากกลับไปพักผ่อน"ฉันบอกกับเขา และควบคุมน้ำเสียงได้เป็นอย่างดี ไม่ให้มันสั่นไหว เพราะความเขินอายกับสิ่งที่ตนเองพึ่งคิดไปเมื่อครู่

 

‘ให้ตายสิ หลงใหลอะไรกัน! ไร้สาระน่า!!’

 

"พักผ่อนที่นี่สิ.."เขากล่าวกับฉัน

 

"ไม่! จะบ้าเหรอ พอเลยนะ ฉันจะกลับแล้ว!"ฉันปฏิเสธทันควัน

 

"หึ ก็รู้อยู่แล้วล่ะ ว่าคุณจะต้องปฏิเสธ แต่ก็ไม่เป็นไร ผมยังมีโอกาสอีกเยอะแยะ"เขากล่าว พลางริมฝีปากก็ยกยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์

 

"เหอะ.. จะบอกอะไรให้นะ ว่าฉัน!กำ!ลัง!จะ!แต่ง!งาน!"ฉันบอกกับเขาไปตรงๆ ทั้งยังเน้นย้ำสิ่งที่ตนเองบอกออกไป

ทว่าเขากลับมีสีหน้านิ่งเฉยไม่บ่งบอกอารมณ์ ทำให้ฉันไม่สามารถคาดเดาความรู้สึกของเขาในตอนนี้ได้

 

"หึ.. ต่อให้คุณแต่งงาน ผมก็ยังมีสิทธิ"เขาตอบกลับมาอย่างลอยหน้าลอยตา

 

‘ให้ตายสิ! หมอนี่หน้าด้านชะมัด!!’ ฉันก้นด่าเขาอยู่ในใจ

 

"พอเถอะครับ ไปขึ้นรถเถอะ เดี๋ยวผมจะไปส่งคุณเอง"การตัดบทแบบกะทันหันของเขา ทำให้ฉันไม่ทันที่จะได้กล่าวอะไร เพราะพอเขาพูดจบ เขาก็ลุกขึ้นเอากะละมังไปเก็บไว้ในที่เดิมทันที ทำให้ฉันไม่ทันที่จะได้พูดอะไรออกมาแม้เพียงครึ่งคำ

 

.

 

.

 

.

 

ฉันยืนมองรถของเขาที่ขับไกลออกไปเรื่อยๆจนลับสายตา ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด ที่ฉันไม่เคยคาดเดาอารมณ์หรือความรู้สึกนึกคิดของผู้ชายคนนี้ได้เลย

ตลอดเส้นทางที่เขามาส่งฉัน ไม่มีบทสนทนาใดๆทั้งสิ้น จนกระทั่งเขาขับรถมาจนถึง เขาพูดออกมาว่า

‘ไว้เจอกันครั้งหน้านะครับ ขอให้เก็บเรื่องราวดีๆที่คุณเคยมีไว้ให้ดีที่สุด พับเก็บและสลักเอาไว้ในใจให้ลึก ก่อนที่จะไม่ได้กลับมาดูต้นฉบับของมันอีก’ เขาทิ้งท้ายไว้แค่นั้น ก่อนที่จะขับรถจากฉันไป ซึ่งมันทำให้ฉันรู้สึกสงสัยและหงุดหงิดเป็นอย่างมาก

สงสัยว่าเขากำลังพูดถึงอะไร และต้องการจะสื่อว่าอะไร

และหงุดหงิดที่ตัวฉันเองไม่เคยคาดเดาอะไรในตัวผู้ชายคนนี้ได้เลย

ภายนอกเขาไม่ใช่คนที่ดูอ่านยากและคาดเดาอะไรในตัวเขายากเลย แต่จริงๆแล้วมันกลับย้อยแย้งกันไปหมด ฉันไม่สามารถคาดเดาอะไรได้จากตัวเขาแม้แต่นิด เหมือนจะคิดและรู้สึกอย่างนี้ แต่ความคิดของฉันมันบ่งบอกว่าไม่ใช่ เขากำลังรู้สึกอย่างอื่น…

มันอาจจะเป็นเพราะเขาชอบสวมหน้ากากล่ะมั้ง ฉันเลยดูไม่ออก แต่ทั้งฉันทั้งเขาก็เสแสร้งเหมือนกันทั้งคู่นี่นา ทำไมถึงมองกันไม่ออกล่ะ?

 

เฮ้ออ..ยิ่งคิดก็ยิ่งหงุดหงิด พอเถอะ หยุดคิดดีกว่า…

 

ฉันพูดกับตนเองในใจ  ก่อนจะเดินเข้าคฤหาสน์ไป

 

.

 

.

 

.

 

‘ทำไม..? ทำไมกันนะ? ทำไมผมถึงไม่รั้งเธออยู่ต่อ… นั่นสิ ทำไมกัน?’

ผมได้แต่นั่งคิดหาคำตอบกับตัวเองคนเดียวในใจ ถึงสาเหตุที่ว่าทำไมผมถึงไม่รั้งให้เธออยู่ต่อ ทั้งๆที่ผมมีสิทธิที่จะทำ และถ้าเธอไม่ยอม ผมก็มีวิธีอื่น…

ไม่สิ หยุดนะ นี่ผมกำลังคิดอะไรอยู่.. ‘สิ่งนั้น’มันกำลังทำให้นิสัยเดิมของผมกลับคืนมา นิสัยของผม..ที่ตัวผมเคยใช้มัน เมื่อตอนม.ปลาย….

ผมต้องหยุดมัน..ก่อนที่จะทำให้คนอื่นต้องเสียใจไปมากกว่านี้ ผมไม่อยากให้ครอบครัวต้องผิดหวัง.. และไม่อยากให้..เธอคนนั้นต้องเสียใจ… 

เธอ…คนที่ผมเคยรัก.. ผู้เป็นดั่งแสงอาทิตย์ยามเช้าอันสดใส ทว่าตอนนี้กลับมีเมฆมาแย่งชิงพระอาทิตย์ดวงนั้นไป บดบังความสว่างสดใสของเธอจากผม และเก็บเอาไว้ให้มีเพียงแค่เมฆเท่านั้นที่จะได้เห็นความสว่างสดใสของเธอ

 

อ่าห์… ตั้งสติเข้าไว้คิม แทฮยอง นายไม่อาจย้อนอดีตได้ ดังเช่นเธอคนนั้น เพราะฉะนั้นก็อย่าได้หวนไปคิดถึงมันอีก ปัจจุบันในตอนนี้นั้นสำคัญยิ่งกว่า…

 

.

 

.

 

.

 

คนเราล้วนมีอดีต..ต่างกันเพียงเรื่องราว แต่อดีตของบางคน ก็มีเรื่องที่คล้ายกัน..คือความเจ็บปวดที่ตรึงตราไม่เสื่อมคลาย… และยังคงสลักลึกอยู่ในใจเสมอ

ปล.ต่อไปนี้ไรท์จะอัพทุกวันอาทิตย์สองทุ่มเป็นต้นไปนะคะ เพื่อความเป็นเวลาของไรท์และรี้ดเดอร์

ปล.2 ขออภัยที่หายไปนานนะค้าาา ต่อไปนี้เราจะมาเจอกันทุกสองทุ่มวันอาทิตย์แล้วเนอะ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 10 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #9 Icekiki25 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 21:34
    อยากวาปไปวันอาทิตย์หน้าเลย555
    #9
    1
    • #9-1 IRY.(จากตอนที่ 6)
      21 ธันวาคม 2563 / 07:12
      555 มาสิคะ เดี๋ยวไรท์จะพาวาร์ป
      #9-1
  2. #8 fernderland (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 20 ธันวาคม 2563 / 20:10

    รอนะค้าบบบบ
    #8
    1
    • #8-1 IRY.(จากตอนที่ 6)
      21 ธันวาคม 2563 / 07:12
      ขอบคุณนะค้าาา
      #8-1