Fake Girl [V x You]

ตอนที่ 4 : Fake 4

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 56
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 12 ครั้ง
    25 พ.ย. 63

 

"เฮ้อ…"

 

ฉันได้แต่รู้สึกเบื่อหน่ายและกังวลกับตนเองมาเป็นรอบที่ร้อยโดยการถอนหายใจออกมา ซึ่งฉันทำมันมาตั้งแต่เช้าแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าจะคลายความรู้สึกเหล่านี้ลงได้เลย

แต่ถ้าจะถามว่าอะไรทำให้ฉันรู้สึกเบื่อหน่ายและกังวลได้ขนาดนี้ ก็คงหนีไม่พ้นเรื่อง‘การแต่งงาน’ของฉัน ที่มันกำลังจะถูกจัดขึ้นภายในสัปดาห์หน้านี้แล้ว

ที่ฉันรู้สึกเบื่อหน่าย ก็เพราะว่างานแต่งที่ถูกจัดขึ้นนี้ มันเร็วเกินไปสำหรับฉัน นั่นก็คงเป็นเพราะตระกูลยุนต้องการรีีบเร่งให้ฉันแต่งเสียให้จบ ผลประโยชน์ของพวกเขาจะได้ได้ไวๆสักหน่อย นั่นจึงทำใหฉันอดที่จะรู้สึกเบื่อหน่ายและรังเกียจตระกูลนี้เพิ่มขึ้นไม่ได้เลย

และที่ฉันกังวลก็เพราะเรื่องเดียวกันนั่นแหละนะ เพราะว่ามันเร็วเกินไป ฉันจึงรู้สึกกังวลในหลายๆเรื่อง

 

การที่ฉันจะมอบชีวิตให้ใครสักคนหนึ่งต้องดูแลน่ะ แม้จะแค่ไม่กี่ปี แต่ฉันก็ยังกังวลอยู่ดี ว่าจะเข้ากันได้ดีกับอีกฝ่ายหรือเปล่า เพราะเท่าที่ฟัง เขาเองก็เป็นลูกเลี้ยงเหมือนกันกับฉัน บางที..เขาอาจจะเข้าใจความรู้สึกของฉันบ้างก็ได้…

 

"…….."

 

‘ไม่สิ.. หยุดนะ.. หยุดเดี๋ยวนี้เลยนะฮายัน เธอกำลัง..เผลอใจ..อีกแล้วนะ.… เหอะ! นี่เธอคิดอะไรอยู่? ไปคาดหวังกับคนที่ไม่เคยเห็นหน้ากันด้วยซ้ำ หวังว่าเขาจะเป็นคนที่ตัวเองมอบความไว้ใจให้ได้ ไม่มีทาง! พวกคนรวยน่ะ มันก็เหมือนกันหมด!!’ ฉันเลือกที่จะดักความคิดของตัวเอง ไม่ให้คาดหวังล้มๆแล้งๆไปมากกว่านี้ เพราะฉันควรที่จะปิดใจให้กับคนอื่นเสีย

 

‘สงสัย..มันจะผ่านมาหลายปีเกินไปสินะ.. เธอถึงลืมว่าตัวเองเคยมีแผลเป็นที่ลึกขนาดไหนน่ะ และสาเหตุก็เพราะว่าเธอเผลอมอบความไว้ใจให้กับคนอื่นยังไงล่ะ ฉะนั้นก็หยุดซะ.. โลกนี้ของเธอน่ะ คงไว้ใจใครไม่ได้อีก….’

 

 

 

"นั่งเหม่อมานานแล้วนะครับ…คุณฮายัน…"เสียงทุ้มเอ่ยขึ้น ทำให้ฉันหลุดจากห้วงความคิดของตนเองทันที ฉันละสายตาจากท้องฟ้าบนดาดฟ้า ก่อนจะหันไปมองผู้มาใหม่.. อ่า ไม่สิ..เขาอยู่ที่นี่ก่อนอยู่แล้วตามเดิมนี่นา คงเพราะฉันไม่ได้สนใจอีกฝั่งนึงของดาดฟ้าเลยสินะ ฉันถึงไม่เคยมองเห็นเขาที่นั่งอยู่ก่อนเลยสักครั้ง

เนื่องจากดาดฟ้าของที่นี่นั้นแบ่งเป็นสองฝั่ง และเพราะระหว่างกลางนั้นถูกห้องห้องนึง ซึ่งด้านในเป็นบันไดทางลงไปยังชั้นล่าง เลยทำให้มองไม่เห็นอีกฝั่งนึงยังไงล่ะ

 

"แล้วฉันไปนั่งเหม่ออยู่บนหัวคุณเหรอคะ?"ราวกับเป็นปฏิกิริยาอัตโนมัติ เพราะเมื่อเห็นเขา อารมณ์หงุดหงิดของฉันก็ปรี๊ดขึ้นมาทันที ทว่าก็ยังคงระงับเก็บอาการไว้ได้ แต่ฝีปากก็ยังคงไม่ลดละลงไป

 

"ป่าวหรอกครับ แต่มานั่งอยู่ในใจผมต่างหากล่ะ"เขาเอ่ยตอบ พลางก็ยิ้มยียวน

 

"………"ประโยคนั้นทำเอาฉันไปต่อไม่ถูก

 

"ฮ่ะๆ คุณฮายันนี่ล่ะก็.. พูดอะไรหน่อยสิครับ จ้องผมเหมือนกับจะ‘กิน’ผมแบบนี้ ผมเขินแย่นะ"ย้ำเหลือเกินนะ ไอ้คำว่ากินน่ะ

 

"ไอ้..โรคจิต…"ฉันต่อว่าเขา ทว่าสีหน้ากลับยิ้มแย้มออกมา

 

"หึ ผมไม่ขอปฏิเสธครับ แม้มันจะไม่ใช่ความจริง แต่ว่า…ผมทำให้มันเป็นความจริงได้นะ"เขากล่าว พลางก็ขยับเดินเข้ามาหาฉันเรื่อยๆ อีกทั้งยังยิ้มเจ้าเล่ห์ออกมาอีก นั่นจึงทำให้ฉันลุกขึ้นโดยทันที ก่อนที่จะขยับหนีเขาเล็กน้อย ทว่าใบหน้ายังคงยิ้มสดใสราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น

 

"ไอ้คนหื่นกาม.. ถอยไปเถอะนะคะ ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับโจรอย่างคุณ"ฉันเอ่ยดักเขา ให้หยุดสิ่งที่คิดจะกระทำกับฉัน

 

"หืม? ผมเป็นโจรงั้นเหรอ? ผมขโมยอะไรของคุณไปล่ะ? ผมยินดีคืนให้คุณนะ"ใบหน้าเปื้อนยิ้มชั่วร้ายของเขากล่าวถามออกมา

 

"คุณทำอะไรลงไปกับฉัน คุณก็รู้อยู่แก่ใจนี่คะ"ฉันกล่าวอย่างหลีกเลี่ยง ทำไมฉันจะไม่รู้ล่ะ ว่าเขารู้อยู่แล้วว่าตัวเองขโมยอะไรไป เพียงแต่แกล้งทำเป็นไม่รู้เท่านั้น และทำไมฉันจะไม่รู้อีก ว่าคำพูดของเขาหมายถึงการให้ฉันหอมแก้มเขาคืน เป็นการคืนให้น่ะ

 

‘ฉันไม่หลงกลนายหรอกนะ!’

 

"อ่า แย่จัง พอดีผมเป็นคนขี้ลืมน่ะครับ"อีกฝ่ายกล่าว ทั้งยังเดินเข้ามาใกล้ขึ้นอีก

 

"งั้นก็ลืมๆคำพูดของฉันไปเถอะนะคะ อย่าเก็บมาใส่ใจให้โง่..เอ้ย ให้หลงลืมไปกว่าเดิมเลย"

 

"อ่า…ปากร้ายจังนะครับ แต่ว่านะ..ที่ผมเคยบอกว่า ถ้าผมปิดปากของคุณ ด้วยปากของผม มันจะเป็นเหมือนเดิมหรือเปล่าน่ะ ผมไม่ได้พูดเล่นหรอกนะครับ"เขากล่าว ทั้งยังยิ้มกว้างออกมา

 

‘ให้ตายเถอะ! ไอ้บ้านี่! ทำไมหื่นได้ขนาดนี้นะ!!?’

 

"ไหนบอกว่าขี้ลืมไงคะ? ทำไมถึงยังจำคำนี้ได้ล่ะ?"ฉันย้อนถามเขา

 

"แหม คำพูดนี้มันทำให้ผมลืมไม่ลงน่ะสิ เพราะว่าอยากจะทำจริงๆ"

 

"อะ..ไอ้โรคจิต! ไอ้โจรขโมยแก้ม! ถอยไปนะ! ฉันไม่อยากทนอยู่กับนายแล้ว!! ถอยไป!!!"

 

‘พอกันที! ฉันไม่อดทนมันแล้ว! ไอ้บ้าโรคจิตนี่ น่าตายซะจริงๆ!!’ 

 

"ไอ้บ้าเอ๊ย! สักวันฉันจะฆ่านาย!!"ฉันชี้หน้าด่าเขา ก่อนที่จะเปิดประตูเสียงดัง แล้ววิ่งกระทืบเท้าลงไปด้านล่างทันทีด้วยความหงุดหงิด

 

ทว่าต่างกับคนด้านบนอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มเอาแต่ยิ้มกว้างอย่างมีความสุข ราวกับคนไร้สติก็ไม่ปาน แต่ทว่ามันก็เป็น‘รอยยิ้มที่จริงใจ’จากคนอย่างเขา

 

.

 

.

 

หลายวันต่อมา

 

"กลับมาแล้วเหรอลูก?"เสียงอันคุ้นเคยดีเอ่ยทักฉันขึ้นมา ในขณะที่ฉันกำลังเดินขึ้นบันไดเพื่อไปยังห้องห้องใหม่ที่ฉันอาศัยอยู่

 

"ค่ะ คุณแม่"ฉันตอบกลับคนอายุมากกว่าด้วยน้ำเสียงสดใส ทั้งยังแย้มรอยยิ้มกว้างออกมา

 

"อ่า..จ่ะ งั้นมานั่งคุยกับแม่สักเดี๋ยวสิ"คุณผู่หญิงโกอึน หรือว่าแม่ในนามของฉันเอ่ยบอก

 

"ค่ะ"ฉันตอบรับ ก่อนจะเดินลงบันไดไปยังโซฟาที่ห้องโถงใหญ่

 

 

"อาทิตย์หน้า ลูกก็ต้องแต่งงานแล้ว แม่เลยคิดว่า ลูกก็ควรจะไปเตรียมตัวสำหรับเข้าพิธีได้แล้วนะ"คุณหญิงโกอึนเป็นฝ่ายพูดขึ้นก่อน

 

"ค่ะ.. แต่ว่าหนูไม่รู้ว่าต้องทำยังไงก่อนน่ะค่ะคุณแม่ หนูกลัวว่าจะทำอะไรผิดพลาดน่ะค่ะ"ฉันเอ่ยอย่างเศร้าสลด ราวกับกลัวว่าสิ่งตัวเองตัดสินใจทำนั้นอาจจะไม่ถูกต้อง แล้วทำให้ตระกูลต้องอับอาย แต่ทว่าความจริงแล้วนั่นก็คือการแสดงล้วนๆ 

 

‘ยิ่งตระกูลยุนอับอายมากเท่าไหร่นั่นแหละ ยิ่งดีต่างหาก’

 

"อืม… งั้นเอาอย่างนี้ดีไหม? แม่จะให้ลูกไปเลือกของสำหรับต้องใช้ในพิธีกับเจ้าบ่าวของลูกดีไหม? จะได้ทำความรู้จักกันสักหน่อยไง?"อีกฝ่ายเอ่ยเสนอความคิดเห็น

 

‘ก็ดีเหมือนกัน จะได้ประเมินอีกฝ่ายเอาไว้แต่เนิ่นๆ ถ้ารับไม่ได้ จะได้เตรียมแผนรับมือได้ถูก’

 

"ค่ะ เอาอย่างนั้นก็ได้"ฉันตอบตกลง

 

"งั้นเอาเป็นพรุ่งนี้ละกันนะ เพราะพรุ่งนี้ลูกไม่มีเรียนนี่นา"

 

"ค่ะ เอาตามที่คุณแม่ว่าเลยก็ได้ค่ะ"ฉันตอบตกลง ก่อนจะแย้มยิ้มให้อีกฝ่ายอย่างอ่อนโยนดูเป็นมิตร ทว่าการแสดงก็คือการแสดงอยู่วันยังค่ำ

 

"ลูกของแม่ เป็นเด็กที่น่ารักและว่านอนสอนง่ายแบบนี้น่ะ เจ้าบ่าวของลูกจะต้องหลงรักมากแน่ๆจ่ะ"เธอพูดกับฉัน อีกทั้งยังเอามือขึ้นมาลูบหัวฉันเบาๆ ซึ่งภายนอกฉันยังคงดูปกติยิ้มแย้ม แต่ภายในนั้น..

 

‘ขยะแขยงชะมัด…’

 

.

 

.

 

.

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 12 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

16 ความคิดเห็น

  1. #6 Icekiki25 (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 30 พฤศจิกายน 2563 / 21:39
    มาต่ออีกนะคะ
    #6
    1
    • #6-1 imraeyeon(จากตอนที่ 4)
      3 ธันวาคม 2563 / 18:14
      ค่าา ขอบคุณที่รอติดตามนิยายเรื่องนี้นะคะ
      #6-1
  2. #5 Kookeiiii (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 26 พฤศจิกายน 2563 / 21:51

    Wow! โจรขโมยแก้ม

    #5
    1
    • #5-1 IRY.(จากตอนที่ 4)
      27 พฤศจิกายน 2563 / 17:28
      มีเรื่องให้ว้าวตลอดเลยจอมโจรคนนี้
      #5-1
  3. #4 fernderland (จากตอนที่ 4)
    วันที่ 25 พฤศจิกายน 2563 / 22:54

    รอตอนต่อไปนะคะ
    #4
    1
    • #4-1 IRY.(จากตอนที่ 4)
      26 พฤศจิกายน 2563 / 11:26
      ขอบคุณมากๆเลยนะค้าา
      #4-1