[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 5 : ผิดคาด Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 4,276
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 591 ครั้ง
    24 ธ.ค. 63

ตอนที่ 5 ผิดคาด [I]

 

ความโชคร้าย


....

 

เฟยเซี่ยตื่นขึ้นมาพร้อมกับความหิวเขามองออกไปนอกหน้าต่างหลายหน ไม่ว่าจะกี่ครั้งข้างนอกก็มืดมิดเหมือนเดิมจนกระทั่งครั้งที่เจ็ดเขาก็ทนไม่ไหวอีกต่อไป


“เมื่อไหร่แม่งจะสว่างวะเนี่ย!” เขาโวยวายก่อนจะเดินออกมาจากห้องตรงไปที่โถงทางเดิน


“ที่โรงแรมนี้มองไม่เห็นพระอาทิตย์หรอก” เสียงเอื่อยเฉื่อยดังมาจากด้านหลังทำให้เขาสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ หันซ้ายหันขวาหาต้นเสียง


“ทำไมมาไม่ให้ซุ่มให้เสียง?”


“เพราะนายมีขี้หูเยอะเกินไปนะสิ” อิเซเฟลพูดพร้อมกับมองหูของเขา เฟยเซี่ยยักไหล่อย่างไม่สนใจ


“กี่โมงแล้ว” 


“บ่ายสาม”


“ฉันนอนไปนานเลยหรอ?” เฟยเซี่ยถามด้วยความประหลาดใจ


“ไม่” อิเซเฟลพูดต่อ “แค่สามวัน”


“....” ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทำไมเขาถึงปวดหัวและหิวขนาดนี้


“อา..ยังมีอาหารเหลืออยู่ไหม?”


“ไปที่ห้องอาหารสิ”


“ฉันไม่ได้กินข้าวตั้งสามวัน จะได้เงินคืนไหม?” เฟยเซี่ยถาม ตามความคิดของเขาเองสามวันก็ห้าสิบเหรียญ ห้าสิบเหรียญนี่เยอะอยู่นะ


อิเซเฟลไม่ได้ตอบแต่จ้องเขานิ่งจนเฟยเซี่ยถอนหายใจ


“โอเคๆ ฉันรู้แล้ว เพื่อส่วนรวม” เขาโดนปล้นกลางวันแสกๆ

 

...

 

หลังจากทำกิจวัตรประจำวันแล้ว เขาก็เจอเครื่องแบบของโรงแรมเรียงเป็นระเบียบอยู่ในตู้เสื้อผ้า เฟยเซี่ยเลือกสูทสีดำและเสื้อเชิร์ทสีขาวที่ดูเหมาะกับเขาที่สุด หลังจากแต่งตัวเสร็จเขาก็ส่องดูตัวเองผ่านกระจกอย่างพึงพอใจ แต่เพียงไม่นานเขาก็กลับมาวิตกกังวล มันมาพร้อมกับความตื่นเต้นที่จะได้เริ่มงานใหม่

 

เขาเดินออกจากประตูที่สูงท่วมหัวของเขาแล้วเจอกับทางเดินที่ทอดยาว เขาก็รู้สึกตัวขึ้นมาว่า..เขาจำไม่ได้ว่าห้องอาหารอยู่ที่ไหน!

 

“บอสอิเซเฟล!


“ผู้จัดการจิน!


“ผู้จัดการฮิวจ์!


“หัวหน้าอาซา!


“ผู้จัดการเดีย!

 

“ผู้จัดการอันโตนิโอ้!

 

“ผู้จัดการเลย์ตัน!


เฟงฉางไล่เรียกชื่อพร้อมตำแหน่งแต่ละคนแต่ก็ไม่มีใครตอบรับ ระหว่างที่เขากำลังมองความว่างเปล่าตรงหน้าก็รู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างพุ่งเข้ามา

 

เป็นจินที่ยืนอยู่ข้างๆ คิ้วขมวดแน่นพร้อมกับกอดอกท่าทางเหมือนกำลังหงุดหงิด

 

“อย่าเรียกฉันว่าผู้จัดการจิน ฉันชื่อจิน นามสกุลวาติกันอันสูงส่ง ชื่อเต็มของฉันคือ จิน ไรซ์ แดรคคูล่า ดราคูล่า วาติกัน”


ไรซ์? ข้าวน่ะนะ? เป็นชื่อที่ดีมากเพราะตอนนี้สิ่งที่เขาต้องการคือข้าว

 

“ห้องอาหารไปทางไหน?”


“นายอยากไปห้องอาหาร?” จินเปลี่ยนท่าทางพร้อมกับถามขึ้น


“ใช่”


“งั้นตอบคำถามมาก่อน”


เอ่อ...


“นายจำเรื่องเมื่อสามวันก่อนได้ไหม?” เสียงละมุนผิดกับหน้าตานี่มันหมายความไง เฟยเซี่ยครวญในใจ


“เมื่อสามวันก่อนมีตั้งหลายเรื่อง”

“มันเกี่ยวกับหมอนของนาย” จินเตือนเขา เฟยเซี่ยแสร้งทำเป็นครุ่นคิดเหมือนคนนึกไม่ออก


“ฉันจำไม่เห็นได้เลย” เขาตอบไปพร้อมกับส่ายหัว


“โอ้...จำไม่ได้จริงดิ?”


“อือ..”เฟยเซี่ยเอามือจับหน้าตัวเอง 


“ฉันอาจจะนอนมากไปแถมปวดหัวจนเกือบลุกไม่ขึ้น” เฟยเซี่ยพยายามที่จะทำเหมือนตัวเองใสซื่อ จำอะไรไม่ได้จริงๆนะ!


“งั้นนายก็จำไม่ได้ใช่ไหมว่าฉันไปที่ห้องของนาย” ดวงตาของจินเป็นประกายวิบวับ


“หะ? ตอนไหนอะ? ยาสีฟันนายหมดหรอ?”


“ทำไมถึงคิดอย่างนั้น” จินยังคงยิ้มอยู่


“เพราะฉันคิดว่านายอาจจะต้องใช้ยาสีฟันเยอะ” รอยยิ้มของจินกว้างขึ้นเมื่อรู้สึกถึงชัยชนะ


“แล้วรู้ได้ยังไงว่าฉันต้องใช้เยอะ”


“เพราะนายเป็นแวมไพร์ไง” เฟยเซี่ยมีสีหน้าสับสน “หรือแวมไพร์ไม่มีฟันเหมือนหมาปั๊ก?”


ฟันของหมาปั๊ก??


“ฉันจำได้ว่านายเรียกมันว่าเขี้ยวเมื่อสามวันก่อน”


“ก็ไม่เห็นแตกต่างกันเท่าไหร่...”


“มันไม่เหมือนกัน!” จินเม้มปาก “ฟันของฉันเป็นสัญลักษณ์ของชนชั้นสูง แกกล้าบอกได้ยังไงว่าเหมือนกับหมาปั๊ก!


“ฉันเห็นจากนายไง แล้วเกิดอะไรขึ้น เป็นแผลหรอ?”


“ไม่ได้อยากไปห้องอาหารหรอกหรอ?” ใบหน้าของจินกลับมาว่างเปล่าอีกครั้ง


“โอ้ ใช่ๆ งั้นฉันไปละ” เฟยเซี่ยรีบวิ่งผ่านเขาไปอย่างรวดเร็ว


 

...

 

ห้องอาหารเป็นรูปสามเหลี่ยมส่วนยอดแหลมนั้นอยู่ฝั่งตรงข้ามกับทางเข้า อันโตนิโอ้สวมชุดเครื่องแบบสีขาวกับหมวกพ่อครัวกำลังวุ่นวายกับการจัดเตรียมอาหารตรงหน้า และเมื่อเงยหน้าขึ้นก็พบกับเฟยเซี่ยที่ตรงเข้ามา


“อยากกินอะไร?”


“อาหารสุก” เฟยเซี่ยตอบอย่างหนักแน่น อันโตนิโอ้ได้ยินอย่างนั้นก็เดินกลับเข้าไปในครัว แล้วเขาก็ได้เข้าใจทันทีว่าสี่ร้อยเหรียญของเขาไปไหนเมื่ออันโตนิโอ้ถามเขาว่า อยากกินอะไร


ปริมาณอาหารตรงหน้านี้มันไม่ธรรมดา เพียงแค่มองน้ำลายเขาก็ไหลท่วมปาก ก่อนหน้านี้เขาใช้ชีวิตโดยกินอาหารหมูหรือยังไง

 

“นี่..ของฉันหรอ?” เขาถามเพื่อความแน่ใจ


“ใช่ เพราะนายไม่ได้กินข้าวเมื่อบ่ายฉันเลยชดเชยให้ อันที่จริงมันก็เป็นความผิดของนายนะ”


เฟยเซี่ยไม่ได้สนใจอะไรอีกนอกจากอาหารตรงหน้า เขาแทบจะเททุกอย่างกรอกปากด้วยความหิวโหย


...

 

เมื่อเฟยเซี่ยกินเสร็จ พนักงานทุกคนก็กรูกันเข้ามาในห้องอาหารจนได้ยินเสียงรองเท้ากระทบพื้นหลายสิบคู่ อิเซเฟลเลือกเดินออกไปยืนที่มุมห้องและมองออกไปนอกหน้าต่าง ก่อนจะหันกลับมามองรอบๆ

 

“เริ่มการประชุม”

 

เอิ๊ก! เฟยเซี่ยเผอเรอออกมาเสียงดังจนนึกอาย เขาหันไปมองหน้าอิเซเฟลด้วยสีหน้ากลืนไม่เข้าคายไม่ออกก่อนเอ่ยแก้ตัว


“ฉันหมายถึง ครับน่ะ”


“เดีย นายมีเรื่องจะพูดใช่ไหม?”


“ฉันได้รับการจองที่พักจากพวกไททัน เขาจะเดินมาถึงที่นี่ตอน 18.00 ด้วยบัตรผ่านสีแดง” เดียโผล่ออกมาพร้อมกับเรือนผมสีแดงที่ถูกมัดรวบไปด้านหลัง


“มีบัตรทั้งหมดสามประเภท” อิเซเฟลมองก่อนพูดต่อ


“สีแดงคือมาด้วยเรื่องงาน สีเขียวคือท่องเที่ยวส่วนตัว สีดำคือผู้ลี้ภัยหรือต้องการลี้ภัย”


“มีบัตรผ่านของผู้ลี้ภัยด้วย?” เฟยเซี่ยถามย้ำ


“ใช่ มันถูกออกโดยเอกอัครราชทูตของโลกต่างๆในสถานการณ์พิเศษ”


นี่มันสุดยอด นอกจากจะมีพาสปอร์ตแล้วยังมีสถานทูตอีกด้วย เฟยเซี่ยเหมือนได้ความรู้ใหม่


“นายต้องรับผิดชอบในการต้อนรับแขก” อิเซเฟลหันมาบอก


“แล้วฉันจะจัดห้องยังไง?” แม้ว่าจะไม่มีคอมพิวเตอร์เพื่อจัดการ แต่อย่างน้อยก็ควรจะมีโน๊ตบุ๊คหรือบางอย่างให้เขาเก็บข้อมูลใช่ไหมละ?


“เพียงจัดห้องให้ จะห้องอะไรก็แล้วแต่นาย”


แล้วทุกคนก็เลิกประชุม


ฮิวจ์ยิ้มให้กับเฟยเซี่ยที่ยังนิ่งค้าง


“ที่นี่มีจำนวนชั้นนับไม่ถ้วน ไม่สิ้นสุด ดังนั้นห้องก็ไม่จำกัดเช่นกันครับ คุณไม่ต้องกังวลเกี่ยวกับเรื่องนี้”


เขาไม่ได้กังวลเกี่ยวกับงานแต่นี่มันเหมือนเพิ่มงานให้เขาเป็นสองเท่า


“อย่างน้อยก็ควรจะรู้ว่าห้องไหนมีคนพักแล้ว” ถ้าเขาบังเอิญนำกลุ่มไททันไปในห้องของผู้หญิงที่กำลังอาบน้ำเล่า? มันคงจะไม่เป็นไรถ้าผู้หญิงคนนั้นล่องหนได้เหมือนฮิวจ์


“ตอนนี้มีผู้เช็คอินคนเดียว คุณไม่ต้องกังวลเพราะยังไงก็คงไม่ชนกับห้องของเขา”


“ทำไมละ?”


“เพราะเขาอาศัยอยู่ในห้องที่ใกล้ชิดกับพระเจ้าอย่างไม่มีที่สิ้นสุด” ภาพชายชราคนหนึ่งกำลังพยายามปีนบันไดยาวที่ไม่สิ้นสุดโผล่ขึ้นมาในหัวของเฟยเซี่ย และเมื่อฮิวจ์เห็นเฟยเซี่ยยังมีสีหน้าไม่เข้าใจจึงเอ่ยต่อ


“เขาชื่อ เมทาตรอน”


เฟยเซี่ยจะจัดให้เขาเป็นวีไอพี เพราะกว่าจะถึงคงขึ้นบันไดอย่างยากลำบากแน่ๆ


เฟยเซี่ยมาประจำจุดเคาน์เตอร์ต้อนรับด้วยความเครียด เพราะหลังจากมาไม่ถึงครึ่งชั่วโมงก็ยังไม่มีสิ่งใดนอกจากความมืดรอบๆเรือโนอาห์นี้

 

หนึ่งชั่วโมงต่อมา

 

     คอเขาแห้งเป็นผงแม้กระทั่งหินที่ลอยไปลอยมาบนอากาศก็เริ่มน้อยลง เมื่อก้มดูนาฬิกาตอนนี้เป็นเวลา 18.50 มันคงจะดีกว่านี้ถ้าเขามีโทรศัพท์ให้ดูแก้เบื่อ เขาจะได้เปิดดูข้อมูลลูกค้าไปพลางๆ แต่ที่นี่มีเพียงเข็มกลัดทับทิมที่เป็นเครื่องสื่อสารแบบวันเวย์ เขาถอนหายใจพ่นความเบื่อหน่ายออกมา ถ้ามันไม่มีราคาถึงสองหมื่นสองพันเหรียญ เขาคงโยนทิ้งไปแล้ว


“ช่วยฉันด้วย”


เสียงคร่ำครวญดังมาจากด้านหน้าของเขา เฟยเซี่ยลังเลอยู่ครู่ก่อนตัดสินใจออกมาดู


“รีบมาพาฉันลุกสิ” เสียงหน้าสงสัยทำให้เฟยเซี่ยระมัดระวังตัวจนเดินมาถึง พบกับร่างใหญ่นอนอยู่และมือข้างหนึ่งแตะอยู่ที่ขอบเคาน์เตอร์


“เอ่อ คุณเป็นใครครับ”


“ฉันมาจากไททัน จองห้องไว้แล้ว” เขาโน้มตัวลงคุ้ยหาโน้ตเล็กๆออกจากกระเป๋าส่งให้เฟยเซี่ย

“นี่บัตรเดินทางของฉัน”


เมื่อเปิดโน้ตนั่นดูเฟยเซี่ยก็เห็นมันส่งแสงกระพริบสีแดง นี่คือบัตรผ่านสีแดง..ใช่ไหม? แล้วเขาจะต้องตรวจสอบมันยังไงละ เฟยเซี่ยเม้มริมฝีปาก


“นายช่วยดึงฉันขึ้นก่อนได้ไหม?” ไททันตรงหน้าถามด้วยสีหน้าอ่อนเพลีย


“ผมคิดว่าคงจะดีกว่าถ้าให้เจ้าหน้าที่ไททันของเราช่วยยกคุณเพื่อความปลอดภัย” เฟยเซี่ยมองร่างกายของไททันแล้วพูดออกมา แม่ของเขาเคยบอกว่า ทำอะไรจงรู้จักประมาณตน ไม่เช่นนั้นจะทำให้เราเป็นทุกข์


“ฉันขี้เกียจรอ แล้วนายเป็นคนของโนอาห์ไม่ใช่หรอ แค่ดึงฉันเพียงนิดเดียวฉันก็ลุกขึ้นได้แล้ว”


“เอ่อ...คุณคิดอย่างนั้นหรอ? คุณไม่ได้โกหกผมนะ” เฟยเซี่ยพูดแล้วจับลงบนแขนของไททันพร้อมดึง เขาแปลกใจที่สามารถพาไททันขึ้นได้แม้จะเซนิดหน่อย พอพาไททันลุกขึ้นเรียบร้อยเขาก็หันมาจัดเสื้อผ้าตัวเอง


“ยินดีต้อนรับสู่ โนอาห์อาร์คครับ ผมชื่อ เฟยเซี่ย เป็นผู้จัดการแผนกต้อนรับคยใหม่ยินดีให้บริการนะครับ ตอนนี้ผมจะพาคุณไปที่ห้องรบกวนตามผมมาด้วยครับ”


ร่างใหญ่โต้ก้าวตามเขามาเพียงก้าวเดียวก็หยุดชะงัก เขาเองก็ต้องหยุดตามเพราะตอนนี้โดนกระชากคอเสื้อจากด้านหลัง คอเสื้อของเขาบีบรัดหลอดลมแน่นจนหายใจติดขัด ถ้าปล่อยไว้อย่างนี้เขาตายแน่ ก่อนที่จะหมดลมหายใจเฟยเซี่ยตะเบ็งเสียงออกมา

 

“แค่ก! ใครก็ได้ช่วยด้วย!!

 

....................


ปรับภาษาการแปล : 30/12/62

Cr.Exiled Rebels Scanlations

Translators: Rook and Satellite 

Editor: Addis


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 591 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #333 你我 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:41

    เเปิดการทำงานวันแรกคือเฉียดตาย!

    #333
    0
  2. #273 Lormielis (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 22:06
    ดึงแรงมาก?!
    #273
    0
  3. #230 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 13:01
    กรี๊ดดดด น้องงงวงง
    #230
    0
  4. #122 เด็กสาวผู้หวาดกลัว (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 17 พฤศจิกายน 2561 / 11:58
    หน้ารัก** ผิดนะคะ ต้องเป็น น่ารัก
    #122
    1
    • #122-1 Hakuja.(จากตอนที่ 5)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 14:35
      โอเคขอรับ อาจจะเบลอๆเดี๋ยวข้าน้อยแก้บัดเดี๋ยวนี้
      #122-1
  5. #86 mizasa_G (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 9 กันยายน 2561 / 00:17
    งงสีบัตรผ่าน ไมมีแดงตั้งสองสี
    #86
    1
    • #86-1 Hakuja.(จากตอนที่ 5)
      9 กันยายน 2561 / 10:33
      ยังไม่ได้แก้เลนขอรับ แท้จริงแล้วต้องมีดำด้วยขอรับ -/|\-
      #86-1
  6. #69 RyomasU (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 7 กันยายน 2561 / 13:00
    มีบัตรสามสี คือ แดง เขียว แล้วก็ แดง? หรอคะ? ไม่น่าใช่เน้อ
    #69
    1
    • #69-1 Hakuja.(จากตอนที่ 5)
      7 กันยายน 2561 / 13:22
      ดำขอรับ ฮือ ขอบคุณที่ช่วยชี้แนะขอรับ
      #69-1
  7. #59 MaliLa 111 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 03:43
    เป็นมนุษย์คนเดียวในนี้ก็ลำบากหน่อยๆ
    #59
    0
  8. #37 minggg- (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:43

    ตายยย!โถ!

    #37
    0