[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 46 : การแลกเปลี่ยน Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 644
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 103 ครั้ง
    9 ม.ค. 63

ตอนที่ 42 การแลกเปลี่ยน [II]

 

อารมณ์ของเฟยฉางดีขึ้นทันที หลังจากหว่านเมล็ดความชั่วร้ายไว้ให้จินเรียบร้อย จากนั้นเขาก็ตรงไปที่ห้องอาหาร ตอนนี้บรรยากาศห้องอาหารค่อนข้างคึกคักเป็นพิเศษ มองไปทางไหนก็เจอแต่หัวของมนุษย์หมาป่า ราวกับที่นี่คือโรงเตี๊ยมหมาป่า เหล่ามนุษย์หมาป่ากำลังเพลิดเพลินกับการกินอาหารในจาน กลายเป็นภาพที่น่ากลัวสำหรับเขา


เอิ่ม..เลื่อนไปกินมื้อเย็นทีเดียวแล้วกัน เขาไม่วางใจกับนักล่าพวกนี้


“เฮ้! ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ” เสียงที่ดังมาจากด้านหลังทำให้เขาหยุดเท้าที่กำลังจะถอยออกจากที่นี่ลง เมื่อหันมาเจอก็เห็นรอยยิ้มกว้างขวางส่งมาจากลูน่า


“ไม่คิดว่าจะเจอนายที่นี่ มาหาอะไรกินหรอ?”


“เปล่า มานั่งเล่นเฉยๆ ที่นี่เหมาะกับการมานั่งพูดคุยดี” การเก็บระเบิดทั้งหมดไว้ที่เดียวกันถือเป็นกลยุทธ์ที่ดี เพราะมันง่ายต่อการสำรวจและติดตาม


“ถ้าอย่างนั้น ฉันไปก่อนนะ”


“อ้าว เดี๋ยวสิ ไม่ได้มาหาอะไรกินหรอ?”


“ฮ่าๆ ฉันแค่ผ่านมาเท่านั้น และตอนนี้ฉันก็ยังอิ่-“


โคร่กก.. ยังไม่ทันทีเฟยฉางจะได้พูดจบ ท้องก็ส่งเสียงประท้วงให้อับอาย


“..นายบอกว่าอิ่มอยู่?”


“ท้องอืดน่ะ เป็นปกติ” เฟยฉางแก้ตัวอย่างรวดเร็ว ลูน่าจ้องที่ท้องเขาอย่างสนใจ


“ร่างกายมนุษย์น่าสนใจจัง”


..น่าสนใจ?...เฟยฉางถอยหลังออกไปครึ่งก้าวตามสัญชาตญาณ


“ไม่..เราไม่น่าสนใจหรอก เนื้อวัวหรือเนื้อหมูน่าสนใจกว่าอีก หรือถ้านายไม่ชอบก็เอาเป็นเนื้อแกะดีไหม รสชาติมันเยี่ยมสุดๆไปเลย ถ้าอยากกินเนื้อก็ลองเนื้อสามชนิดนี้ดูนะ”


“แต่ฉันชอบกินเป็ด” ลูน่าพูด


“เป็ด..?” เฟยฉางเงียบไปครู่ก่อนจะพูดต่อ


“ฉันว่าเป็นก็ดี แต่มันจะทำให้ไก่เศร้าหน่อย”


“ทำไมไก่ต้องเศร้าละ?”  ลูน่าดูกระตือรือร้นขึ้นมา ท่าทางของเขาคล้ายกับนักเรียนที่รอคุณครูอธิบาย


“หากกินแต่เป็ดก็จะไม่มีคนกินไก่ นายไม่คิดว่ามันน่าเศร้าหรอ เราต้องทำให้มันสมดุลกันสิ”


ลูน่าราวกับได้เปิดโลกใหม่ ช่วงเวลาที่อีกคนกำลังคิดตาม เฟยฉางก็ค่อยๆถอยหลังไปที่ประตู


“หากนายไม่มีอะไรแล้ว..”


“เดี๋ยวๆ ฉันจะแนะนำเพื่อนให้รู้จัก”


“ไม่เป็นไร ขอบคุณมาก” เฟยฉางยิ้มแห้งก่อนจะพูดต่อ

“ว่าแต่...เพื่อนนายเป็นหญิงหรือชาย?”


“ผู้ชาย”


“งั้นลาก่อน”


“เดี๋ยวสิ! พวกเขากำลังจะมาแล้ว แฮร์! แจ๊ค! ทางนี้”


ด้วยความอยากรู้อยากเห็นทำให้เฟยฉางหันไปดู เขาเห็นมนุษย์หมาป่าสองตนรุ่นราวคราวเดียวกับลูน่า หนึ่งในนั้นมีผมชี้สูงอย่างน่าแปลกใจ


“เอิ่ม..นายคือแฮร์ และนี่คือแจ็ค?” เขาพูดก่อนชี้ไปที่เจ้าของผมสูงตั้งๆก่อนย้ายมาที่อีกคน


“ฉันแจ๊ค” เจ้าของผมตั้งพูด


“ฉันแฮร์”


ทำไมโลกนี้มันช่างผิดเพี้ยนจนเขาเดาผิดละนี่   ( TALK : นิดนึงนะขอรับ แฮร์แปลว่ากระต่ายป่า ไม่ใช่ผมนะขอรับ แล้วก็เฟยฉางอิงจากผมตั้งยาวเป็นหูกระต่ายจึงคาดเดาว่าอีกฝ่ายต้องชื่อแฮร์ขอรับ )


“ทำไมนายไม่ตั้งชื่อให้ตรงกับตัวเอง?”


“พวก..พวกเราไม่เหมาะกับชื่อหรอ?” แจ๊คถามอย่างสับสน


“ช่างเถอะ ฉันไปก่อนนะ” เฟยฉางบอกแต่ยังไม่ทันได้ไปไหนก็เห็นอันโตนิโอ้เดินเข้ามาในห้องรับประทานอาหารพร้อมกับซี่โครงแกะในจานขนาดใหญ่ เฟยฉางคว้าแขนของลูน่าไว้ก่อนพูดขึ้น


“ฉันไปแล้วนะ”


“เค บาย” ลูน่ายิ้มแต่เฟยฉางยังกระชับมือที่จับแขนไว้แน่น


“ฉันไปจริงๆนะ”


“???”


แล้ว..ไอ้บ้าเอ้ย เฟยฉางพยายามส่งสัญญาณให้เขาพร้อมกับจ้องไปที่ซี่โครงแกะเขม็ง


“ฉันจะไปจริงๆแล้วนะ!” เฟยฉางกัดฟันพูด โชคดีที่แจ็คอ่านท่าทางนั้นออกก่อนลูน่า


“กินอะไรสักหน่อยก่อนไปไหม?” เฟยฉางถอนหายใจอย่างปลอดโปล่ง


“โอ้ ฉันเดาไว้แล้วว่านายจะต้องถาม ยังไงเราก็เป็นเพื่อนกันแล้วนี่เนอะ” เขาพูดก่อนย้ายตัวเองไปนั่งที่เก้าอี้เดิมของลูน่า โดยที่มนุษย์หมาป่าอยู่ในภาวะใบ้กิน


เฟยฉางหยิบซี่โครงแกะมาใส่จานตัวเองทันทีที่มันถูกวางลงบนโต๊ะ และกินมันอย่างเอร็ดอร่อยโดยลืมมนุษย์หมาป่าทั้งสามไปจนสิ้น


“ฉันจำได้ว่า นายยังอิ่มอยู่” ลูน่าพูดตอนที่ตบหลังให้เฟยฉางตอนเขาเรอออกมา


“ก็ถูก ฉันอิ่มแล้ว แต่นี่คือวิธีแก้ท้องอืดของมนุษย์!” เฟยฉางตอบแล้วเลียคราบซอสบนริมฝีปากตัวเอง


“ร่างกายมนุษย์นี่น่าทึ่งจริงๆ!” เฟยฉางได้ยินก็สำลักออกมาทันที


“นายช่วยเลิกสนใจร่างกายฉันได้ไหม?”


ถ้าไม่ใช่เพราะซี่โครงแกะนี่เขาไม่มีทางมานั่งร่วมโต๊ะกับเหล่านักล่าแน่ๆ เมื่อเห็นว่าลูน่าเลิกสนใจตัวเองแล้ว เฟยฉางก็เริ่มถามเรื่องการคลั่งเมื่อโดนแสงจันทร์ทันที


“ที่จริงแล้วมันเป็นพันธุกรรม แต่เมื่อเวลาผ่านมาหลายพันปีมันอาจจะกลายเป็นโรคติดต่อแล้วก็ได้”


เฟยฉางชะงักมือที่กินซี่โครงแกะทันที เขารู้ฤทธิ์ของมนุษย์หมาป่ายามคลั่งตั้งแต่คราวของลูน่าแล้ว


“แต่เดิมโรคนี้ก็มีแต่พวกเรา” แฮร์กล่าว


“พวกเผ่าที่อยู่ทางตะวันตกอยู่ห่างจากพวกเรามาก ไม่รู้ว่าทำไมมันถึงแพร่ไปถึงที่นั่นได้” มูน ลูน ลูน่า หันมองหน้ากัน


“มันเคยเกิดขึ้นไหม?” เฟยฉางถามและมูนก็พยักหน้ารับ


“เมื่อเดือนก่อนตอนที่กลับไปบ้าน ก็ได้ยินข่าวเรื่องมนุษย์หมาป่าแถวตะวันตกคลั่ง ไล่ฆ่าคนในเผ่าตัวเองช่วงพระจันทร์เต็มด้วย ที่เผ่าเราเองก็มีคนคลั่งเยอะขึ้น”


เฟยฉางได้ยินอย่างนั้นก็เบาใจลงหน่อย เพราะไม่ใช่แค่มนุษย์เท่านั้นที่อันตราย การพูดคุยเรื่องนี้ยังดำเนินต่อไปอยู่หลายนาที แต่ก็หาบทสรุปไม่ได้ จนกระทั่งอันโตนิโอ้ที่ถือถาดสเต็กเนื้อย่างเข้ามา เฟยฉางเห็นมูนมองตามอันโตนิโอ้แบบไม่ละสายตา


หรือว่า...?


อันโตนิโอ้ยังคงมีท่าทางนิ่งเฉย ตั้งแต่เดียไปจากโนอาห์ก็ดูจะเข้าถึงยากกว่าเดิมเสียอีก เขานั่งมองอันโตนิโอ้ไล่วางสเต็กเนื้อย่างให้แต่ละคน โดยยกเว้นเขา


“ไม่มีของนาย” อันโตนิโอ้บอกเมื่อเฟยฉางชี้เข้าตัวเองและมองมาคล้ายกับโกรธเคือง


“ไปกินในครัว” จานซี่โครงแกะถูกฉวยออกไปและเฟยฉางก็เลือกไม่ได้นอกจากเดินตามเข้าไปในครัว พร้อมกับบ่นเรื่องความไม่เท่าเทียมใส่อันโตนิโอ้ตลอดทางเดิน


“นั่น ไปกินซะ” อันโตนิโอ้ชี้ไปทางหนึ่ง พอเฟยฉางหันมองตามก็ตาลุกวาว กลืนความไม่พอใจลงไปทันที


“โอ้โห นายรู้ได้ไงว่าฉันชอบอาหารทะเล? อา อันโตนิโอ้..” ท้ายประโยคเฟยฉางเรียกชื่ออันโตนิโอ้อย่างซาบซึ้ง ซึ่งเจ้าตัวก็เพียงโบกมือเดินไปโดยไม่ได้หันมามอง


พี่ชาย ฉันขอโทษที่เคยจับคู่ให้นายกับเดีย แถมยังหาเรื่องให้นายต้องไปสู้กับโอเมดันโด้อีก ฉันขอโทษที่ปล่อยให้นายเผชิญชะตากรรมคนเดียว ต่อจากนี้ไป! ฉันจะไม่มีวันทำให้เหตุการณ์นี้มันเกิดขึ้นอีก อย่างน้อยการมีเพื่อนข้างบ้านเป็นคนช่างพูดก็ไม่ได้เลวร้ายอะไร


ความรู้สึกผิดเกาะติดเฟยฉางตลอดการพักผ่อน


.......................

 

ประมาณห้าทุ่มครึ่งเวลาของเหล่าหมาป่าก็หมดลง เฟยฉางย่องไปที่ห้องจินพร้อมกับเครื่องมือโดมินิกจากเลย์ตัน เขาวางด้านหนึ่งแนบเข้ากับกำแพงส่วนอีกด้านก็แนบหูตัวเองและฟังมันอย่างตั้งใจ เขากะเวลาที่จินจะอาบน้ำทำธุระส่วนตัวเสร็จไว้แล้ว พอจินเข้าห้องไปได้สิบนาทีเขาถึงมา


เขาปรับระยะการฟังของเครื่องมืออย่างระมัดระวัง จนเรียบร้อยก็หยิบข้าวโพดคั่วเข้าปาก เวลาผ่านไปครู่หนึ่งก็ได้ยินเสียงของจินครางออกมาเบาๆ


เอาจริงดิ? ไม่คิดว่าจินจะยอมนะเนี่ย เยี่ยมมาฮิวจ์


“ฮิวจ์..” เสียงของจินดังขึ้นทำให้เฟยฉางใจเต้นแรง เขาไม่คิดเลยว่าวันนี้จะมาถึง วันที่จินผู้ยิ่งใหญ่ถูกกด


“ฮิวจ์..นาย..อา..นายทำ..ลึกกว่านี้ได้ไหม?”


ลึก..? ไม่รู้ว่าก่อนเลยนะเนี่ยว่าจินชอบแบบนี้ เสียงจินยังคงครางออกมาให้ได้ยิน


“ใช่..อย่างนั้นแหละ...อา...ตรงนั้น...ล..ลึกหน่อย...โคตรดี! ดีมาก...”


เฟยฉางไม่สามารถหยุดอาการหน้าร้อนของตัวเองได้เลย หน้าของเขาแดงเถือกเมื่อคิดภาพตามเสียงที่ได้ยิน


“ลุกไปได้แล้ว หูสะอาดแล้ว” ฟัค..เฟยฉางทุบมือลงกับพื้นอย่างแค้นเคือง แค่ปั่นหูเขาคิดไปถึงไหนต่อไหนแล้วเนี่ย!


เสียงทุกอย่างเงียบไปจนเฟยฉางเกือบหลับ


“จิน..นายให้ฉัน..อยู่ข้างบนได้ไหม?” เฟยฉางขมวดคิ้วทันทีเมื่อไม่ได้ยินเสียงตอบรับ เขานึกถึงภาพจินที่โดนบังคับให้กลืนแมลงวันออกเลย โคตรตลก! เฟยฉางใช้มือที่สั่นเทาส่งแอปเปิ้ลเข้าปากและตั้งใจฟังต่อ


“เอิ่ม..” เสียงของจินค่อนข้างสั่นคลอน “ฉันไม่ได้จะปฏิเสธนะ แต่ขอเป็นวันอื่นได้ไหม วันนี้เมื่อยมากทั้งยังเป็นตะคริวอีก..เดี๋ยว! เทน้ำมันพริกใส่มือทำไม?”


“เฟยฉางบอกให้ร้องไห้จนกว่านายจะยอมฉัน!


เชี้ย! เฟยฉางปล่อยแอปเปิ้ลหลุดมืออย่างตกตะลึง ก่อนจะสะดุ้งสุดตัวทรุดลงนั่งก้นกระแทกพื้นเมื่อได้ยินเสียงจินคำรามผ่านเครื่องมา


“เฟยฉาง!!


ในขณะที่เฟยฉางเจ็บปวดกับก้นที่กระแทกอีกฝากหนึ่งของผนังก็ยังคงไม่จบเรื่อง


“เดี๋ยว อย่าร้องเลยนะ..ฉันแค่สบถใส่เฟยฉางเฉยๆ อย่าเอาน้ำมันพริกถูเข้าไปในตา! เอ้ย! ย..ย..อย่าไปเชื่อคำพูดของเฟยฉางเลย ในหัวของหมอนั่นมีแต่เรื่องไร้สาระ พูดออกมาก็มีแต่เรื่องบ้าๆทั้งนั้น! อา...ตานายแดงมากเลย เจ็บไหมที่รัก? โอย..ฉันจะให้นายอยู่ข้างบนนะ หยุด ได้โปรดหยุดถูตากับพริกโอเคไหม?”


“ฉันยอมแล้ว นายจะเอาอะไรอีก?! ทำไมยังร้องอยู่ละ??”


“ฉันแสบตา..”


“....ไอ้เวรเฟยฉาง” จินพูดทั้งกัดฟัน “มานี่มาที่รัก เดี๋ยวฉันเลียออกให้”


“อื้อ”


“..นายทำวันพรุ่งนี้ได้ไหม? ตอนนี้ตานายบวมมากเลยนะ”


“ไม่! ต่อให้ฉันลืมตาไม่ได้ฉันก็จะทำวันนี้!” เฟยฉางพยักหน้าเห็นด้วยอย่าดุเดือด


“นายจะให้ฉันถอดเองหรือว่านายจะ.. โอ้ย! ทำไมไม่ผลักไปที่เตียง ลงพื้นมันเจ็บนะ!


“ถอดเสื้อผ้าเดี๋ยวนี้เลย!” ฮิวจ์พูดแกมบังคับ จากนั้นเฟยฉางก็ได้ยินเพียงเสียงเนื้อผ้าที่ถูกันและเสียงจูบดังเฉอะแฉะ


“ไม่ได้ยินสิ่งชั่วร้าย ไม่ได้ยินสิ่งชั่วร้าย” เฟยฉางพึมพำกับตัวเองคล้ายกับสะกดจิต หากแต่ว่าหูยังคงแนบกับโดมินิกราวกับติดกาวไว้

 

 

 

.................................................... 


อะไรคือไม่ได้ยินแต่หูนี่แนบเลยขอรับ  ฮ่า ๆ 

ต้องขออภัยที่ไม่ได้มาลงเมื่อวานนะขอรับ เนื่องจากข้าน้อยไม่ว่างเลย และไม่มีสต๊อกตอนไว้ด้วยขอรับ อีกเรื่องเลยลงได้เพราะมีสต๊อกไว้ แต่รีบมาต่อให้แล้วนะขอรับ แฮ่ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 103 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #397 bomzakuki82 (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 20:01

    ตลกโอ้ยไม่ไหวแล้วว

    #397
    0
  2. #310 Lormielis (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 13:08
    555555
    #310
    0
  3. #236 กอ กา (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 01:12
    ร้ายมาก 5555
    #236
    0
  4. #235 No_nueng (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 10 มกราคม 2563 / 00:41

    Oops!!

    55555
    #235
    0
  5. #234 kartais (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 19:03

    สนุกกก รักความตลกของเฟยฉาง ขำเกือบทุกตอนเลยค่ะ55

    #234
    0
  6. #232 clover in wind (จากตอนที่ 46)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 15:04
    เธอมันร้าย เฟยชาง
    #232
    1
    • #232-1 จื่อลู่.(จากตอนที่ 46)
      9 มกราคม 2563 / 15:46
      อยากแอบไปฟังด้วยเลยขอรับ...
      #232-1