[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 39 : การผจญภัย Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 696
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 93 ครั้ง
    1 ม.ค. 63

ตอนที่ 35 การผจญภัย [I]

พวกเขาบอกว่าเป็นทางลัดที่ค่อนข้างเสี่ยง

 

.....

 

“ฝ่าบาทของนาย...” เฟยฉางพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นไหวเพราะภาพตรงหน้า รถม้าอาบย้อมไปด้วยเปลวเพลิงเช่นเดียวกับผ้าคลุมของโอเมดันโด้ที่สะบัดตามแรงลม รอยยิ้มจริงใจผุดขึ้นบนหน้าของเฟยฉาง เขาค่อยๆขยับไปหลบที่ด้านหลังของเดียอย่างช้าๆเมื่อเห็นร่างของโอเมดันโด้ก้าวลงมาจากรถม้า


“ฉันไม่คิดว่านายจะเต็มใจกลับมา”


“ก็ไม่ผิด เดียค่อนข้างที่จะรัง-“ เฟยฉางพูดไม่ทันจบพื้นดินที่เหยียบอยู่ก็ทรุดฮวบ เดียช่วยดึงเขาออกมาอย่างใจเย็น


“เรามาพักผ่อนวันหยุด และฉันกำลังจะพาเขาเดินดูรอบๆ”


“หรอ?” ดวงตาของโอเมดันโด้เป็นประกายลึกลับและแวววาว เดียมองออกไปทางอื่น


“ฉันได้ยินว่าล็อคตินี่แปรพักษ์?”


“ใช่” คำตอบสั้นๆนั้นบอกได้ดีว่าเรื่องนี้ค่อนข้างรบกวนเขา


“นายเคยบอกว่า น้องชายของฉันจะนำความเดือดร้อนให้กับพี่น้อง พวกเขาทุกคนพยายามอดทนแต่ครั้งนี้ ฉันทนไม่ได้”


เดียอ้าปากและหุบลงอยู่สองสามครั้งเพราะไม่สามารถให้คำแนะนำอะไรได้ การให้อภัยกับอาชญากรรมร้ายแรงนั้นเป็นไปได้ยาก ไม่ว่าโลกไหนๆก็มีกฎของพวกเขาและนี่ คือกฎของโลกนี้ ไม่ว่าจะตั้งใจหรือมีเหตุจูงใจอย่างไรก็ต้องรับโทษ แม้กระทั่งลูซิเฟอร์ก็ไม่ได้รับการยกเว้น


“ถ้าเขาทรยศฉัน ฉันยกโทษให้ได้” โอเมดันโด้บอกก่อนสีหน้าจะมืดครึ้มลงและพูดต่อ


“แต่เรื่องที่เขาทำให้นายต้องไปนอนกับคนอื่นทั้งที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะ ฉันยกให้ไม่ได้” ได้ยินอย่างนั้นทั้งเดียและเฟยฉางต่างชะงักงัน

 

อดีตทำให้ตกใจไม่น้อย ในที่สุดเขาก็เข้าใจเรื่องตลกร้ายตรงหน้านี้แล้ว มันเป็นเรื่องของผู้ชายคนหนึ่งที่ทำลายประเทศชาติได้เพียงเพราะผู้หญิงของเขา ราชาควรทำแบบนี้หรอ!


“จริงๆแล้วเดียอยู่ด้านบน” เฟยฉางโพล่งขึ้นเมื่อเห็นคนทั้งคู่มัวแต่จ้องมองกันด้วยความเครียดตึง โอเมดันโด้ละสายตาจากเดียและหันมามองเฟยฉางแทน


“นายรู้ได้ยังไง?”


“ฉันมีสายแต่ฉันจะไม่เปิดเผยสิ่งที่- เอิ่ม...ฉันไม่แนะนำให้กินบาร์บีคิวตอนที่อากาศร้อนๆแบบนี้นะ โดยปกติฉันจะไม่กิน อ้ากก ได้โปรดเถิด เอาไฟในมือของนายออกไป จิน เป็นจิน!” เปลวเพลิงของที่เต้นอยู่บนมือโอเมดันโด้ถูกดับลงและกลายเป็นน้ำแข็ง


“มันคือจิน?”


หมายความว่าอะไร สงครามครั้งนี้จะกลายเป็นสงครามเย็นหรือเปล่า? เฟยฉางอดไม่ได้ที่จะก้าวถอยหลังทันทีที่เห็นความเยือกเย็นแต้มอยู่บนริมฝีปากคู่สนทนา


“ไม่ๆ ฉันหมายถึงแหล่งข่าวของฉันคือจิน แต่จริงๆแล้วเป็นนานี่คนแคระนั่นแหละ” โอเมดันโด้จับจ้องที่เดีย ท่าทางคล้ายกับดูถูก


“ถ้าฉันจำไม่ผิด นานี่เสียชีวิตในอ่างอาบน้ำของไททันเมื่อนานมาแล้ว ใช่ไหม?”


เหตุการณ์ประหลาดเช่นนี้เกิดขึ้นก็กลายเป็นขี้ปากของทั้งเก้าโลก คนแคระจึงตัดความสัมพันธ์และการค้ากับไททันเป็นเวลาสิบปี และบังคับให้พวกเขาไปค้าขายกับพวกเอลฟ์แทน ซึ่งราคาสูงมาก


“นี่คือสิ่งที่เรียกว่ากรรม นายต้องได้สิ่งที่นายควรได้รับ รู้ไหมว่าฉันกำลังพูดอะไร”


“นายคิดหรอว่าฉันจะเชื่อ และจะปล่อยให้อดีตกับแพะรับบาปที่นายค้นพบพอดีนั่นผ่านไป”  โอเมดันโด้สวนกลับและก่อนที่เฟยฉางจะพูดอะไรเดียก็โพล่งขึ้น


“ตั้งแต่แรกเรื่องนี้ก็ไม่เกี่ยวกับนาย”


บรรยากาศรอบด้านเย็นเหยียบทันที เฟยฉางคิดว่าตัวเองพลาดแล้วเมื่อเห็นเปลวไฟในมือของโอเมดันโด้


“ตอนแรกฉันคิดว่านายจะมาอธิบาย” โอเมดันโด้บอกเฟยฉางก็รีบพยักหน้ารับทันที และมันคงจะเห็นผลถ้าเดียไม่พูดขึ้นมาเสียก่อน


“เปล่า ฉันพาเขามาเที่ยวพักผ่อน” บรรยากาศรอบตัวคล้ายติดลบไปมากกว่าเดิม เฟยฉางกอดตัวเองและลูบๆที่ต้นแขน ชีวิตคืออะไร..


“อ้อ งั้นฉันไม่รบกวนพวกนายแล้ว”


พระเจ้า..อย่าเพิ่งไป ฉันไม่อยากไปอยู่ในคุก! ร่างของเฟยฉางพุ่งเข้าไปหาโอเมดันโด้ด้วยความเร็วกว่าปากของตัวเอง เขากอดขาของโอเมดันโด้ไว้พร้อมกับเงยหน้าขึ้นมองทั้งน้ำตา


“ราชาเอลฟ์ ฉันมีอะไรอยากจะบอก”


“พูดมา” โอเมดันโด้ไม่แม้แต่จะเหลือบหางตามามอง


“ตั้งแต่เดียรู้ว่านายบาดเจ็บ เขากินไม่ได้นอนไม่หลับตั้งสามวันเพราะความกังวล” เขาร้องไห้สะอึกสะอื้น มันเป็นเพราะเขากระแทกลงพื้นแรงเกินไป!


เดียขมวดคิ้วเข้าหากันตั้งใจจะเข้ามาขัดแต่โอเมดันโด้เหลือบมองเขาด้วยหางตา เฟยฉางที่คล้ายเห็นความหวังก็รีบตะกายขึ้นยืนอย่างกระฉับกระเฉง


“เขาอยากจะตรวจร่างกายนายตั้งแต่แรก มันทำให้เขาอยากจะก้าวเดินต่อไป – นายรู้จักเขานี่“


“อืม” เป็นปฏิกิริยาที่ดีเฟยฉางจึงรีบพูดต่อ


“จินบอกว่า เดียขังตัวเองอยู่ในห้องของเขาโดยไม่กินอะไรเลยหลังจากทำสิ่งนั้นกับนานี่” เฟยฉางพูดอย่างต่อเนื่อง


“ถ้าไม่ได้จินตะโกนขึ้นมาว่า ‘Long live ther ELF King!’ ที่นอกประตูและเตะประตูของเขา เขาคงตายไปแล้ว” มุมปากของโอเมดันโด้และเดียกระตุกขึ้นพร้อมๆกัน


เฟยฉางเช็ดน้ำตาและกำมือทำท่าทางเศร้าโศกอย่างโอเวอร์แอคติ้ง


“สิ่งที่เดียโดนนั้นมันกระทบต่อจิตใจของเขามากนะ เดียอยากได้แค่ความรักนิรันด์เท่านั้น ฉันอยากจะขอฝ่าบาทได้โปรดอย่าเอ่ยถึงมันอีก”


เหมือนกับคำพูดของเขามันซึ้งกินใจเดียเลยไม่ได้ประท้วงอะไรออกมา โอเมดันโด้มองเขาอยู่นานก่อนจะพูด


“จริงๆแล้วฉันไม่ได้รังเกียจ ฉันแค่กลัวว่านายจะไม่หยุดคิดถึงมัน ดังนั้นฉันเลยต้องถอนรากถอนโคนเรื่องนี้และคนที่เกี่ยวข้องให้ออกจากนายทั้งหมด”


คำพูดดี โคตรดีเลย แล้วก่อนหน้านี้ที่เขาร้องไห้เป็นบ้าเป็นหลังเพื่ออะไร...


“พระราชาของนาย เป็นผู้ที่มีรักนิรันด์อย่างแท้จริง!


โอเมดันโด้จับเดียที่ยังคงเงียบแต่ดูขวยเขินไม่น้อยด้วยท่าทางอ่อนโยน และความอบอุ่นก็เบ่งบานอยู่ในใจของเขา มันก็คงจะมีแต่คนข้างหลังพวกเขานั้นแหละที่เสียงดังขึ้นมาขัดบรรยากาศ


“เดียบอกว่าจะพานายเที่ยวไปรอบๆใช่ไหม ทำไมนายไม่ไปด้วยตัวเอง” เขาพูดอย่างมืดครึ้ม


“จริงๆแล้วฉันถือว่าเป็นผู้อพยพ มันผิดกฎหมายที่นี่ แล้วฝ่าบาทพอจะให้บัตรเดินทางได้ไหม?” เฟยฉางร้องขอทันที


“ก็ได้ เดี๋ยวทำให้เมื่อถึงปราสาท” โอเมดันโด้พูดขณะที่ดึงเดียไปที่รถม้าของเขา แต่พอเฟยฉางตั้งใจจะเข้าไปด้วยเขาก็ยื่นมือมาขวาง


“ไม่มีที่ว่างแล้ว”


การเป็นราชาเอลฟ์ไม่ได้หมายความว่าจะโกหกหน้าด้านๆอย่างนี้ได้นะ เฟยฉางเกาะรถม้าแน่นแล้วพูดว่า


“ฉันจะไปแอบอยู่ในมุมหรือรูสักรู จะไม่ให้นายสังเกตเห็นเลยแม้แต่น้อย”


“นายหยุดหายใจได้ไหม” คำถามของโอเมดันโด้นั้นเย็นชา


“ฉันยังไม่ตาย” เฟยฉางตอบอย่างว่างเปล่า


“อากาศภายในรถม้านี้จะถูกลมหายใจของนายทำให้แปดเปื้อน”


“....” งั้นพวกนายไม่หายใจเลยเป็นไง ? นายหายใจเข้าด้วยคาร์บอนและออกด้วยออกซิเจนไหม?


“ถ้าจะกลับนายก็เดินตรงไปทางนั้น” โอเมดันโด้ชี้ไปทิศทางที่เขาเดินจากมา


ม่ายย....Sh*t Sir เฟยฉางกลั้นน้ำตาขณะที่มองดูประตูปิดใส่หน้า ไม่กี่วินาทีต่อมารถม้าก็ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าและหายไป มนุษย์ผู้ถูกทอดทิ้งน้ำตาอาบหน้าใต้แสงตะวันที่เหลือเพียงนิดหน่อย และชูนิ้วกลางไปทิศทางที่รถม้าจากไป


“ฉันจะทำให้แกตายด้วยคาร์บอนไดออกไซด์!” เขาร้องตะโกนออกมาเสียงดัง

 

ท้องฟ้าค่อยๆเปลี่ยนสีเป็นมืดสนิท เฟยฉางเดินวนเป็นวงกลมในป่าพร้อมกับถูแขนของเขา ก็อดแดม.. มันเป็นความผิดพลาดของเขาเองแหละที่คิดจะไปทางลัด สิ่งเดียวที่ถูกตัดให้สั้นคือชีวิตของเขานี่แหละ!


ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงเคลื่อนไหวผ่านหู จินตนาการของเขาก็โลดแล่นคิดว่ามันเป็นสัตว์ประหลาดตัวหนึ่งยืนจ้องเขาผ่านความมืดด้วยดวงตาสีเขียว ขณะที่เขากำลังเดินเข้าไปในดินแดนของพวกมันอย่างว่างเปล่าและไม่รู้ตัว

 

เฟยฉางรู้สึกหนาวขึ้นมา

 

หากเขารู้ว่าจะมีเหตุการณ์นี้เขาจะไม่มาที่โลกเอลฟ์แม้ว่าเดียจะล่อลวงเขา


ถ้าเขารู้ว่าจะเป็นแบบนี้ต่อให้จินจะบดฟันของตัวให้ให้กลายเป็นใบเลื่อยเขาก็จะต่อต้าน


หากเขารู้ว่าเรื่องนี้จะเกิดขึ้น เขาจะไม่สนใจโฆษณาการรับสมัครงานตั้งแต่แรก!’


เขาคิดว่าตอนนี้ชีวิตของตัวเองเหมือนทางคดเคี้ยวและมีอุปสรรค์เต็มไปหมด!

 

ระหว่างที่ครุ่นคิดเขาก็เห็นแสงไฟโผล่มาและผ่านไปอย่างรวดเร็วก่อนจะเกิดเสียงโหยหวนในเวลาเดียวกัน เฟยฉางรู้สึกเหมือนขาตัวเองกลายเป็นเยลลี่ด้วยความหวาดกลัว เขานิ่งงันอยู่นานก่อนจะเรียกสติและคิดถึงสิ่งที่อยู่ด้านหน้า


มันเป็นป่าหนาและรกมากไม่มีช่องว่างระหว่างลำต้นและกิ่งไม้ เสียงของเสื้อผ้าที่ปะทะเข้ากับลมทำให้เกิดเสียงสะท้อนลอยเข้าหูของเขา มันน่ากลัวยิ่งกว่าป่ามืดมิดนี้อีก ไม่ว่าจะมองไปทางไหนก็มองไม่เห็นอะไรแต่เฟยฉางก็ไม่ละพยายาม พยายามมองให้มากกว่าเดิม

 

เขารู้สึกถึงบางอย่างอุ่นๆกำลังโอบรอบคอเขา เขาชะงัก


“ช..ช่วยด้วย!!” หัวใจของเฟยฉางกำลังจะกระดอนออกจากอก


Singirl Hong!” เสียงดังมาจากด้านหลังเขามันดูไม่เหมือนภาษาอังกฤษ และไม่ใช่ฝรั่งเศส เฟยฉางกลืนน้ำลาย พวกเขารู้วิธีพูด- นั่นเป็นเรื่องดี หากรู้วิธีพูดแปลว่าฟังรู้เรื่องเช่นกัน


“ส..สวัสดี.. ผมเป็นมนุษย์ เพื่อนที่ดีของเอลฟ์.. คุณบอกได้ไหมว่า Hong คืออะไร?” ไม่มีคำตอบแต่พอเฟยฉางกำลังจะพูดอะไรอีก เขาก็สัมผัสได้ถึงหูของอีกคน


“มนุษย์?” ภาษาจีนนั้นชัดเจนมากจนอดไม่ได้ที่จะประทับใจ จีนได้รับความนิยมที่โลกเอลฟ์ด้วย


“ใช่ ผมเป็นมนุษย์...และหลงทาง” ท่าทางของเฟยฉางที่เศร้าสลดทำให้มือที่คอหายไป เมื่อได้โอกาสเฟยฉางก็รีบกระโดดไปข้างหน้าอย่างรวดเร็ว เมื่อหันกลับมาเขาก็เห็นเปลวไฟที่สั่นไหวส่องสว่างเป็นภาพใบหน้าที่งดงามและหูแหลมคู่หนึ่ง



..................................


สวัสดีปีใหม่ขอรับ ขอให้เหล่านักเดินทางทุกท่านพบเจอแต่เรื่องดีๆ ตลอดทั้งปี และอย่าเจ็บ อย่าจนนะขอรับ 


ปล. ตอนนี้ได้ทำการขัดเกลาการแปลมาถึงตอนที่ 5 ผิดคาดพาร์ท 1 แล้วนะขอรับ ส่วนตอนอื่นๆจะทะยอยปรับเปลี่ยนให้ลื่นขึ้นไปเรื่อยๆนะขอรับ 


ขอบพระคุณที่ยังติดตามขอรับ!!  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 93 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #303 Lormielis (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 12:18
    เห้ย! ปล่อยให้เดินเองได้ไง? 555555
    #303
    0
  2. #204 Pak-Duk (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 3 มกราคม 2563 / 19:17
    สงสารยัยน้อง555555 /สวัสดีปีใหม่ค่าา
    #204
    0
  3. #193 รางดี~^^)/ (จากตอนที่ 39)
    วันที่ 1 มกราคม 2563 / 20:25

    สวัสดีปีใหม่ค่า

    #193
    0