[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 33 : บีบบังคับ Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,199
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 166 ครั้ง
    20 ก.ย. 61


 

เดียและโอเมดันโด้

 

____________________________________

 

               เดียกำลังให้ความสนใจกับการเลือกผลไม้มากกว่าปกติ แม้ว่าเขาจะรักษาแผลที่หน้าไปแล้ว แต่เขาก็ยังคงรู้สึกไม่ดีที่ยังไม่ได้คุยกับโอเมดันโด้

 

               ถ้าไม่ใช่เพราะเรื่องเขากับจิน โอเมดันโด้คงไม่ทำแบบนี้ แต่เพราะเขาไม่อยากพบเจอกับหายนะจากความโกรธของโอเมดันโด้ เขาลดมือที่ถือแอปเปิ้ลลงพร้อมกับทอดสายตาออกไปมองแตงโมที่อยู่ไม่ไกล คำพูดของอับบาดอนดังก้องในหัว

 

คราวก่อนก็อ้างว่าป่วย…’

 

พี่ชายของเขาก่อกบฏ และเขาได้รับบาดเจ็บเพียงเล็กน้อย...

 

เขาไม่รู้ว่าอีกฝ่ายได้รับบาดเจ็บยังไง

 

               เมื่อตอนสงครามเอลฟ์แสงกับเอลฟ์มืดเกิดขึ้น เขาก็รีบเข้าประจำที่แนวหน้าทันทีอย่างไม่เกรงกลัวสิ่งใด เลือดของศัตรูไหลอาบไปตามร่างกาย และหลายครั้งที่เขาเงยหน้าขึ้นไปเห็นโอเมดันโด้ที่ยืนอยู่ในฐานะผู้บัญชาการ ความหยิ่งทะนงตัวและความมั่นใจในศึกครั้งนี้ฉายออกมาให้เห็นจากใบหน้าของเขา แม้ว่าตามตัวจะเปรอะเปื้อนไปด้วยเลือดและรอยแผลก็ตาม

 

               ความหวาดกลัวเข้าจู่โจมเดียแต่เขาไม่ได้แสดงอาการหรือพูดอะไรออกมาตัดขวัญกำลังใจใคร แต่สุดท้ายผลที่ออกมาก็อย่างที่คิดไว้ เอลฟ์มืดชนะ พวกเขาเกิดมาพร้อมกับความกระหายในสงครามและบ้าเลือดอย่างแท้จริง

 

               และเมื่อคิดถึงอาการบาดเจ็บของโอเมดันโด้แล้วหัวใจของเดียก็บีบรัดขึ้น ไม่ว่าอะไรก็ตามที่เขาทำในอดีต แต่โอเมดันโด้ก็ยังเป็นราชาของเขา และหากว่าเกิดขึ้นอะไรกับราชาเอลฟ์แล้วละก็ ความสงบสุขของเผ่าพันธุ์คงจะแตกเป็นเสี่ยงๆอีกครั้งแน่นอน เรื่องนี้สำคัญกว่าทุกสิ่ง!

 

ตาของเขาหม่นแสงลงอย่างไม่รู้ตัว ก่อนจะกวาดตาไปที่มองประตู

 

เฟยฉางสะดุ้ง แต่เดิมเขาตั้งใจจะมาแอบดูอย่างเงียบๆ แต่แผนแตกแล้วเลยลุกขึ้นมาโบกไม้โบกมือให้เขา แขนที่เหวี่ยงไปมาทั้งสองข้างส่งเสียงกรอบแกรบ เขา..สิ่งมีชีวิตที่อายุน้อยที่สุดในโนอาห์ เริ่มพบว่าตัวเองอาจจะเป็นโรคกระดูกพรุนในอนาคตอันใกล้นี้

 

เดียไม่พูดอะไรออกมาและเลือกจะเก็บผลไม้ลงในตะกร้าต่อ

 

“อะแฮ่ม” เฟยฉางส่งเสียงพร้อมกับเดินให้เกิดเสียงดังเรียกความสนใจ

 

“....”

 

“นี่ ฉันขอแอปเปิ้ลหน่อยได้ไหม?” เฟยฉางนึกได้ก็รีบส่งเสียง

 

เดียโยนแอปเปิ้ลมาทางเขาโดยไม่ได้หันมอง

 

“นี่มันทับทิมไม่ใช่หรอ?” เฟยฉางพูดด้วยน้ำเสียงแปลกใจ

 

เดียชะงักและมองที่มือ

 

เป็นไปได้ยังไง? เขาเป็นเอลฟ์ที่ใกล้ชิดธรรมชาติที่สุด แม้หลับตาก็เลือกผลไม้ได้โดยไม่ผิดเลยซักครั้ง แต่สิ่งที่อยู่ในมือเฟยฉางกลับเป็นทับทิม

 

               เฟยฉางเห็นท่าทางของเดียแล้วรู้สึกประสบความสำเร็จ มันเป็นวิธีสกปรกที่เขาตั้งใจจะถ่ายทอดให้กับรุ่นลูก รุ่นหลานต่อไป แผนนี้มันไม่ได้ซับซ้อน แค่โกหกให้ดำเป็นขาว ขาวเป็นดำเท่านั้น

 

ยกตัวอย่างเช่น

 

ครั้งหนึ่งเคยมีแขกมาโวยวายเขาพบแปรงสีฟันที่ควรจะปิดอย่างดีนั้นเปิดออก เหมือนมีคนมาแกะ เขาก็ใช้วิธีหาคนมาทำแว่นให้แขกและแอบเปลี่ยนแปรงสีฟันอันนั้น

 

อีกตัวอย่าง

 

ครั้งหนึ่งแขกมาทานอาหารและเมื่อทานไปได้ครึ่งจานก็พบแมลงวันที่บินผ่านไปมา เฟยฉางก็แก้ปัญหาด้วยการคว้าแมลงวันตัวนั้นยัดเข้าปากพนักงานเสิร์ฟที่ยืนอยู่ใกล้ๆ จนพนักงานคนนั้นต้องโทรเรียกรถไปโรงพยาบาลและล้างท้อง แต่นั่นนอกเหนือการควบคุมของเขาไปแล้ว

 

เดียยังคงคิดไม่ตกกับเรื่องนี้ และเฟยฉางเห็นท่าทีนั้นก็รีบตีเหล็กตั้งแต่ยังไม่ร้อน

 

“นายมีอะไรในใจหรือเปล่า?” เดียปรายตามามองเขาโดยไม่ปฏิเสธอะไรออกมา

 

มีความหวัง!

 

               เฟยฉางมั่นใจมากขึ้นว่าเดียกับโอเมดันโด้ต้องมีความรู้สึกพิเศษต่อกันแน่ๆ แต่ยังคงปฏิเสธและปากแข็ง แต่ความโชคร้ายเพียงอย่างเดียวสำหรับเรื่องนี้คือ อันโตนิโอ้กลายเป็นอาหารสัตว์กระป๋องไปเรียบร้อยแล้ว สงสารอันโตนิโอ้ขึ้นมานิดหน่อย

 

“อย่าบอกนะว่านายยังโกรธราชาเอลฟ์อยู่?” เฟยฉางลองขว้างหินถามทาง

 

เดียชะงักไปครู่ก่อนจะตอบ “เปล่า”

 

“ถ้างั้น..” เฟยฉางทำท่าคิดไม่ตกก่อนจะพูดต่อ “นายเป็นห่วงที่เขาบาดเจ็บ?”

 

“ไม่ใช่” เดียปฏิเสธขึ้นมาทันควัน แต่แก้มของเขาแดงขึ้นขัดกับคำพูด

 

เฟยฉางลอบพิจารณาอยู่เงียบๆ แล้วพูดออกมา “แต่ฉันเป็นห่วงมาก”

 

เดียมองอย่างงุนงง

 

“ตามที่ฉันคิดโอเมดันโด้ไม่ใช่พวกยอมแพ้ง่ายๆ นายก็รู้ใช่ไหม?”

 

“...”

 

“ลองคิดดู เขาทำลงทุนทำร้ายอันโตนิโอหนักขนาดไหน? แค่คิดก็เจ็บแทนแล้ว นายอยากให้โอเมดันโด้เป็นคนเหี้ยมโหดเหมือนที่ทำกับอันโตนิ....” เดียหันมามองตาขวางเขาเลยต้องหยุดพูด

 

“ฉันหมายถึง..” เขารีบแก้ตัว “ไม่ว่านายจะเห็นโอเมดันโด้เป็นแบบไหน แต่เขาไม่ใช่คนที่จะยอมแพ้ในการหาความจริง แม้ว่าเขาจะเห่าต้นไม้ผิดต้นก็ตาม ฉันพูดถูกไหม? มันแปลกๆนะที่เขายอมทิ้งไป”

 

“...เพราะอะไรละ?” เดียถาม

 

นั่นเพราะเขาคลั่งไคร้นายอย่างรุนแรงและไม่อยากให้นายโกรธไงละ อา.. ไอคิวของเดียนี่เหมือนจะเป็นศูนย์ ไม่สิ มันเหมือนโตมาในทางที่ไม่ถูกไม่ควร ยิ่งมาอยู่ที่โนอาห์ไอคิวก็ยิ่งลด เฟยฉางส่ายหัวถอนหายใจ

 

“ทำไมเขาถึงไปละ” เดียเห็นท่าทางของเฟยฉางก็ยิ่งร้อนรน

 

“ฉันคิดว่า..” เฟยฉางลดเสียงพูดลง “เขาอาจจะเจ็บแผลเก่า”

 

“ทำไมถึงเจ็บ? มันเกิดขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่” เดียรีบถาม

 

“อืม.. บางทีระหว่างที่เขากำลังสู้กับอันโตนิโอ้ อาจจะโดนเล็บหรือผมก็ได้ หรือบางทีเขาอาจจะมีปัญหากับหัวใจจากการบินขึ้นบินลงบ่อยๆ ก็นะ..อายุขนาดนั้นแล้ว ถ้าเป็นในโลกมนุษย์เราคงไม่ให้ออกมาข้างนอกหรอก”

 

แม้เดียจะมีไอคิวติดลบ แต่มันก็ไม่ใช่ลบทั้งหมด เฟยฉางเลยรีบพูดต่อ

 

“ผมและเล็บของเขาอาจสร้างรอยขีดข่วนได้ถูกไหม? และอายุของโอเมดันโด้ก็ถือเป็นผู้ใหญ่เต็มที่แล้ว”

 

ให้ตาย... เยาวชนที่มีอายุมากแล้ว นี่ช่างโง่เง่าเหลือเกิน เป็นเหตุผลว่าทำไมทรัพยากรที่มีค่าในโลกจึงหมดลง

 

เฟยฉางยังคงยิ้มค้าง “ทั้งหมดที่พูดนั่นแค่สมมุติฐานนะ อะไรก็เกิดขึ้นได้นี่”

 

เดียกระชับแอปเปิ้ลในมือ เขายังสงสัยแต่ก็กังวลไปไม่น้อยกว่ากัน

 

เฟยฉางเหมือนเห็นชนวนเลยเติมเชื้อเพลิงให้อีก “และถึงแม้ว่าราชาเอลฟ์จะบาดเจ็บซ้ำที่เดิม แต่ฉันก็ไม่คิดว่าเขาจะยอมพักหรอก”

 

“ทำไมละ?” เดียงับเหยื่อที่เฟยฉางวางไว้

 

“ฉันแค่คิดอย่างนั้น ราชาเอลฟ์มีอารมณ์ที่รุนแรงคราวนี้ความโกรธของเขาต้องกลายเป็นระเบิดใหญ่แน่ ฉันมีเจ้านายคนนึงที่มีปัญหาเกี่ยวกับการระงับอารมณ์ตัวเอง เขามักไประบายอารมณ์ในสำนักงานของคนอื่นจนเละเทะไม่ต่างจากที่เก็บขยะ และแย่ไปกว่านั้นเขาไม่ยอมให้ใครเข้าไปเก็บกวาดด้วย”

 

เดียจ้องเขาด้วยสีหน้าว่างเปล่าปล่อยให้แอปเปิ้ลตกลงพื้นและกลิ้งไปโดยไม่พูดอะไร

 

เฟยฉางก้มลงเก็บแล้วเดินเข้าไปหาเดียอย่างช้าๆ “เกิดอะไรขึ้นกับพวกนาย”

 

“มันไม่ใช่ธุระกงการอะไรของนาย” เดียตอบอย่างรวดเร็วแล้วตั้งท่าป้องกัน เฟยฉางถูจมูกอย่างเซ็งจัดและก้าวถอยหลัง

 

“ฉันแค่อยากถาม เพราะพวกนายก็ดูเหมาะสมกันดี”  เขาลอบมองปฏิกิริยาเดีย โดยทั่วไปแล้วเดียควรจะปฏิเสธออกมาเสียงแข็ง แต่นี่....ไม่ตอบสนองเลย

 

“....”

 

มันแปลกๆนะ

 

“นายไม่มีอะไรจะพูด?” เฟยฉางถาม

 

“ฉันต้องพูดอะไร?”

 

“ปฏิเสธ หรือ...” เฟยฉางลากเสียงยาว “เห็นด้วย?”

 

“มันไม่ได้มีแค่สโนว์ไวท์และเจ้าชายแสนเสน่ห์ที่เข้ากันได้ มันยังมี บิ้วตี้แอนด์เดอะบีสท์”

 

เฟยฉางกระพริบตาปริบๆ “ในโลกของเอลฟ์มีนิทานเรื่องกริมม์ด้วยไหม? มีภาษาอะไรบ้าง เยอรมัน? จีน? อังกฤษ? หรือมันเป็นภาษาเอลฟ์?”

 

“มันเป็นภาษาของฉัน”

 

“ใครเป็นคนแปล?” เฟยฉางถามด้วยความสงสัย

 

“ฉัน” เดียขมวดคิ้วตอบ “มันเป็นเรื่องที่ดีฉันเลยแปล มีปัญหาอะไร?”

 

“ไม่ ไม่ ไม่มีเลย” ไม่คิดว่าเดียจะทำมัน เหมือนที่เขาบอกว่า อย่าตัดสินหนังสือจากปกสินะ

 

“คำถามสุดท้าย นายได้รับลิขสิทธิ์จากต้นฉบับไหม?”

 

“...”

 

เดียลุกขึ้นยืนและหมุนตัวเดินออกไป เฟยฉางมองตาม

 

“นายจะไปไหน?”

 

“ห้องครัว”

 

“แต่เรายังคุยกันไม่จบเลยนะ”

 

“คุย?” เดียหยุดเดินและมองด้วยหางตา “คุยเรื่องอะไร?”

 

สมองของเฟยฉางหมุนเร็วจี๋ก่อนตอบ “นาย..นายจะ เอ่อ คืนดีกันไหม?”

 

เดียปล่อยเส้นผมลงไหลจากไหล่มาถึงอก มันพลิ้วไหวงดงามและอ่อนโยนจนเฟยฉางมองค้าง

 

               เขารู้สึกเหมือนหัวใจเต้นรัวแรงจนจะทะลุออกจากอก คำพูดของจินสะท้อนในหู

 

ที่นี่มีแต่ผู้ชาย ถ้านายไม่ได้เป็นเกย์ที่นี่จะน่าเบื่อมากสำหรับนาย

 

เกย์... เมื่อเฟยฉางคิดถึงคำนี้ ภาพที่ปรากฏในหัวกลับเป็นอิเซเฟลที่ขึ้นมาจากสระน้ำ เขาต้องยอมรับว่ามันค่อนข้างจะ...

 

เดี๋ยวๆ ไม่! เฟยฉางเหงื่อตกเมื่อรู้ตัวว่าเผลอคิดอะไร เขาต้องอยู่ที่นี่เป็นเวลาหนึ่งปี ที่ต้องทำคือรักษาสุขภาพและอวัยวะทุกส่วนให้สมบูรณ์เท่านั้น อย่างอื่นไม่ใช่เรื่องของเขา ใช่ๆ ไม่เกี่ยวกับเขาเลย

 

ถึงจะคิดอย่างนั้นแต่ในใจกลับต่อต้าน

 

“ไม่มีอนาคตสำหรับเรา”

 

เฟยฉางใช้เวลาเกือบสิบวิกว่าจะรู้ตัวว่าเดียตอบคำถาม “ทำไมละ?”

 

เดียกำหูตะกร้าแน่น เลือดในมือไหลหยดลงบนแอปเปิ้ลที่อยู่ในตะกร้า เฟยฉางอ้าปากค้าง

 

“นาย..!

 

ถึงแม้จะมีหนามอยู่บนที่จับของตะกร้า แต่เพื่อลดความรู้สึกในใจของตัวเองเขาจำเป็นต้องทำให้ตัวเองเป็นแผลขนาดนี้ด้วยหรอ!?

 

เดียไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากหมุนตัวออกจากห้องไปทิ้งเฟยฉางไว้ลำพัง เป็นเวลานานที่เฟยฉางยืนค้างอยู่กับที่ก่อนจะพึมพำขึ้น

 

“...ดูเหมือนว่า .. คืนนี้เราจะไม่มีพายแอปเปิ้ล”

 

 

 _________________________________

ขอโทษที่มาช้าขอรับ มาแล้วนะขอรับ 

 

 

 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 166 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

417 ความคิดเห็น

  1. #299 Lormielis (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 10:24
    ก็คือพวกเธอลำบากกับความรักมากจริงๆ
    #299
    0
  2. #116 Tomaiey (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 8 พฤศจิกายน 2561 / 12:04

    สนุกมากกกกกกกกก
    #116
    0
  3. #115 084-40468 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 3 พฤศจิกายน 2561 / 17:45
    ไรท์หายยยยยย
    #115
    1
    • #115-1 Hakuja.(จากตอนที่ 33)
      17 พฤศจิกายน 2561 / 14:38
      มาแล้วขอรับบบบ
      #115-1
  4. #112 pulp1029 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 2 ตุลาคม 2561 / 04:15

    .สนุกมากๆเลย
    #112
    0
  5. #109 naok (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 16:42
    สงสารใครดี
    #109
    0
  6. #108 green5658 (จากตอนที่ 33)
    วันที่ 20 กันยายน 2561 / 16:06
    รอค่าาาาา
    #108
    0