[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 32 : โน้มน้าว Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,051
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 148 ครั้ง
    16 ก.ย. 61

 

ไม่ต้องทำ? ...

 

เฟยฉางตะลึงและเขาพูดอะไรออก

 

“เห? ทำไมละ?” เขาทำอะไรไม่ได้นอกจากถาม

 

“นายไม่อยากทำไม่ใช่หรอ?” อิเซเฟลพูดอย่างไม่สนใจ

 

“นี่คือสิ่งที่ฉันพูดไง ... ฉันไม่ได้อยากทำแต่ถูกบังคับ”

 

“...”

 

“นายพร้อมที่จะสนับสนุนฉันหรือเปล่า?”

 

“ถ้านายบอกความจริง” อิเซเฟลพูด

 

“...”

 

ถ้าบอกความจริง คืออะไร?

 

เฟยฉางเริ่มรู้สึกไม่พอใจขึ้นมาบ้าง แม้ว่าเขาจะโกหกบ่อยกว่าการเข้านอน แต่ก็ยังอยู่ในระดับที่น่าเชื่อถืออยู่นะ

 

“โอเค ไม่เป็นไร ฉันคิดว่าฉันจะสามารถจับคู่ ราชาเอลฟ์กับเดีย และปล่อยให้พวกเขามีชีวิตด้วยกันอย่างมีความสุข”

 

“อืม”

 

อืม? นั่นมันอะไรวะ? ความพรากเพียงของนายอยู่ไหน? อย่างน้อยก็ควรจะแสดงความเห็นอะไรที่มากกว่านี้หรือเปล่าวะ

 

เฟยฉางเริ่มเสียใจกับการเลือกของเขาในตอนนี้ เมื่อไม่เห็นการเคลื่อนไหวของมนุษย์ อิเซเฟลก็โบกมือกั้นเขตแดนรอบๆตัวเอง และอ่านหนังสืออย่างสงบ

 

เฟยฉางเห็นอย่างนั้นก็คิดถึงข้อสรุปนี้ ใบหน้าของเขาหดลงพอๆกับชีวิตที่สั้นลง ความตายอยู่ใกล้แค่เอื้อม แม้อิเซเฟลยังอยู่ใกล้แค่เอื้อมแต่เขารู้สึกได้ถึงช่องว่างอันกว้างใหญ่ ไม่ว่าเขาจะทำอะไรก็ไม่สามารถเจาะผนังโปร่งใสเข้าไปด้านในได้อยู่ได้

 

 

“เฮ้! ฉันบอกว่าจะให้นายสนับสนุนฉันไง เปิดเดี๋ยวนี้เลย!” เฟยฉางโวยวายแนบหน้าเข้ากับผนังโปร่งใสแทบจะทั่วทุกมุมเพื่อเรียกร้องความสนใจ อิเซเฟลยังคงอ่านหนังสืออยู่ในโลกตัวเองโดยไม่สนสิ่งที่เกิดขึ้นด้านนอกบาเรีย

 

“นี่...” เมื่อเรียกเป็นเวลานานแล้วเฟยฉางก็เริ่มหมดแรง เสียงกรีดร้องจากในท้องดังขึ้น

 

“นายไม่ควรจะโยนเหยื่อและไม่ให้ปลากัดนะ.. มันเสียมารยาทกับปลา”

 

“เหยื่ออะไร?” น้ำเสียงสงสัยดังมาจากด้านหลัง

 

“มันไม่ใช่เพียงเพราะ... จิน?” เฟยฉางเห็นภาพสะท้อนจากบาเรียตรงหน้าก็รีบหันกลับมามอง

 

“จิน ฮ่า ฮ่า ฮ่า ทำไมนายอยู่ที่นี่?” เขายังไม่ได้ปรับปรุงอะไรในโนอาห์ตั้งแต่มาที่นี่ แต่ใบหน้าของเขานี่แน่นอน

 

 จินพิงกับประตูมือล้วงกระเป๋ากางเกง “ฉันไม่เห็นนายในห้องอาหาร เลยมาลองดูที่นี่ กำลังพูดถึงฉันอยู่หรอ?”

 

รู้สึกเหมือนตัวเองพิเศษแปลกๆ อิเซเฟลละสายตาจากหนังสือเหลือบขึ้นมองสบตากับเฟยฉางที่หันพอดีชั่วขณะ เฟยฉางสะดุ้งและรีบคว้าแขนจินลากออกจากห้องทันที

 

“เอ่อ.. ฉันฝากเรื่องที่คุย.. ไว้ด้วยแล้วกัน ไปนะ” จินที่ถูกลากไปได้ไม่กี่ก้าวก็หันกลับไปจะคุยกับอิเซเฟลซักหน่อยแต่ประตูกลับปิดตรงหน้าเขาพอดี

 

จินขมวดคิ้ว “นายคุยอะไรกับเขา?” มันใช่...เรื่องเดียหรือเปล่า?

 

เหมือนกับเฟยฉางอ่านใจเขาออกและตอบออกมา “ฉันบอกเขาทุกอย่างเกี่ยวกับแผนของเรา”

 

จินคิดว่าอิเซเฟลคงไม่เห็นด้วยแน่ๆ .. แต่เมื่อกี้ก็ไม่ได้ดูคัดค้านอะไรนี่

 

“เขาพูดว่าไง?”

 

เฟยฉางส่ายหัวให้กับแววตาที่คาดหวังของจิน สิ่งที่เขาคุยเป็นเพียงเรื่องการปกป้องเขา เขาคนเดียว มันไม่เกี่ยวกับแผนที่คิดกัน เขาไม่ได้อยากโกหกอะไรแบบนี้

 

จินถอนหายใจ

 

“แต่...”

 

จินหันกลับมามองเขาอีกครั้ง

 

“เขาก็ไม่ได้ค้านอะไร” เฟยฉางพูดอย่างอ่อนใจ เคยมีโอกาสอยู่ตรงหน้าเขา แต่เขากลับละเลยมันจนสูญเสียโอกาสนั้นไป ถ้าพระเจ้าให้โอกาสเขาอีกครั้ง เขาจะพูดว่า ฉันจะไม่ทำ!’

 

“นั่นหมายความว่าเขาจะไม่ยุ่งด้วย” จินพูด เฟยฉางพยักหน้ารับ

 

“....อย่างน้อย” เฟยฉางแหงนหน้ามองเพดานมุมสี่สิบห้าองศาของใบหน้าด้วยแววตาเศร้าสลด

 

“ถ้าวันหนึ่งเราโชคร้าย เรายังรู้ว่าตายเพื่อเพราะอะไร”

 

“...”

 

ไม่มีความเศร้าโศกไหนเติมท้องเขาให้เต็มได้ หลังจากเวลาไว้ทุกข์สั้นๆของตัวเองแล้ว เฟยฉางก็บอกกับตัวเองว่าชีวิตต้องเดินต่อไป

 

โชคดีที่ห้องอาหารเปิดตลอด 24 ชั่วโมง เมื่ออันโตนิโอ้เห็นเขาเข้ามาก็หยิบกล่องอาหารออกมาจากตู้เก็บ เฟยฉางเบิกตาเมื่อเห็นอาหารที่เต็มไปด้วยของโปรดของเขา ความรู้สึกอบอุ่นแทรกซึมเข้ามาพร้อมกับความกตัญญู

 

“นายแน่ใจนะว่าต้องเป็นราชาเอลฟ์” เฟยฉางกระซิบถามจิน อันโตนิโอ้เป็นคนดี แม้หลังจากได้รับบาดเจ็บเขาก็ยังยืนยันที่จะต่อสู้แนวหน้า

 

“ถ้านายพร้อมที่จะออกท่องเที่ยว”

 

“....” เฟยฉางกล่าวหลังจากเงียบไปซักพัก “เรื่องแบบนี้ขอให้ฉันนึกถึงตอนที่อายุประมาณร้อยปีดีกว่า” เมื่อถึงเวลาแล้วจะตาย ก็ไม่เป็นไร

 

เขาเดินไปที่โต๊ะข้างหน้าต่างพร้อมกล่องอาหารโดยมีคิมเดินตามจนรู้สึกรำคาญ

 

“นายไม่มีอะไรไปทำหรอ?”

 

“ฉันแค่อยากรู้ว่าเมื่อไหร่ที่นายจะเริ่มแผน?”

 

“ให้ฉันกินข้าวก่อนได้ไหม?”

 

“แล้วแต่นายนะ หมายถึง อยากให้อาหารมื้อนี้เป็นมื้อสุดท้ายของนายไหมละ?”

 

เฟยฉางชะงัก “นายใช้สมองคิดหรอ?”

 

“ฉันไม่เคยใช้สมองเยอะมาก่อนจนได้มาคุยกับนาย” จินเยาะ

 

“แล้วปกติถ้าไม่คุยกับฉันก็ไม่ใช่สมองหรอ” เฟยฉางเหน็บอย่างเนียนๆพร้อมกรอกตา

 

จินกำลังจะโต้กลับแต่ก็ต้องหยุดเพราะนึกอะไรขึ้นมาได้ “ไม่ต้องมาเปลี่ยนเรื่อง”

 

“ฉันไม่ได้เปลี่ยนเรื่อง มันเป็นเพียง...” เฟยฉางเอียงหัวมองไปที่ด้านหลังจิน “หัวข้อมันมาที่นี่เอง”

 

จินลุกและหันหน้าไปยิ้ม “ที่รัก ทำไมไม่นอนต่ออีกหน่อย?”

 

ฮิวจ์อยู่ในชุดนอนตัวตัวใหญ่ ตายังแดงและบวมเล็กน้อยเพราะเพิ่งตื่น เมื่อมองตาของจิน ความอบอุ่นก็ถูกส่งต่อมาจนหัวใจฟูพองเต็มอก

 

“ฉันไม่รู้ว่าทำไม แต่ฉันง่วงนอนจริงๆ ตั้งแต่เมื่อวานแล้ว มันเหมือนกับนอนไม่พอ”

 

จินดูกังวลจนออกทางหน้าตาเพียงแวบเดียวแล้วหายไป “อาจจะเพราะอากาศ”

 

เฟยฉางมองออกไปด้านนอก มันก็..สีดำเป็นปกติ สภาพอากาศอะไร  ที่นี่ไม่มีกลางวันกลางคืนไม่ใช่หรอ

 

ฮิวจ์ดึงเสื้อจินเบาๆ “เมื่อไหร่จะกลับห้อง”

 

เฟยฉางมองคู่รักตรงหน้า และมือที่คอยดึงเสื้อจิน

 

แวมไพร์รีบกอดฮิวจ์แน่น “ฉันจะกลับพร้อมนายตอนนี้”

 

แล้วทั้งคู่ก็เดินกระหนุงกระหนิงกันออกจากห้องอาหาร เฟยฉางคายกระดูกในปากออก

 

มันเป็นแค่เหตุการณ์หนึ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่หรอ?

 

ทำไมเขาถึงรู้สึกสั่นสะเทือนแปลกๆ?

 

หลังจากินและดื่มด่ำกับการสั่นสะเทือนแล้ว เฟยฉางก็กลับมาที่ห้องเพื่อคิดหาทางโน้มน้าวเดีย ว่ากันว่าความฉลาดของเดียกับอาซาก็ไม่ได้แตกต่างกันเท่าไหร่ ไม่น่าจะหลอกยาก แต่ที่ยากดูเหมือนจะเป็นราชาเอลฟ์เสียมากกว่า

 

จุดอ่อนของราชาเอลฟ์ก็มีเพียง เดีย เท่านั้น

 

 

เฟยฉางมองที่โคมไฟระย้าบนเพดานและรู้สึกเหมือนตัวเองได้กลับไปเป็นผู้ช่วยแผนกต้อนรับ ในเวลานั้นการร้องเรียนของแขกก็มีมากมายแตกต่างกันไป และโรงแรมก็ไม่สามารถแก้ไขได้ทุกปัญหา ดังนั้นปัญหาจึงถูกโยนมาที่เขา  ; แพ็คเก็ตจัดการขยะมูลฝอยไว้ในที่เฉพาะและบางทีมันก็ดีต่อลูกค้าน่ะนะ  

 

การทำศพให้กลับมามีชีวิต ; ถ้าเขาเขียนกลยุทธ์ทุกอย่างของตัวเองลงหนังสือมีแนวโน้มที่จะได้ Art of War และได้เงิน

 

เฟยฉางไม่สามารถซ่อนรอยยิ้มตัวเองขณะนึกถึงเรื่องเก่าๆ ไอ้ห่าเฉียนเจียคือโคตรของโคตรขี้เหนียว แต่เขาก็ไม่ได้ปฏิบัติไม่ดีกับเฟยฉาง อย่างน้อยเขาก็ยอมรับโทษเป็นครั้งคราว แม้ว่าบางครั้งเขาจะทำเพื่อหาวิธีที่จะได้เงินชดเชยจำนวนน้อยนิดก็เถอะ

 

 

                          มนุษย์เป็นสิ่งมีชีวิตที่ใช้ชีวิตตามสัญชาตญาณเสียส่วนใหญ่ ยกตัวอย่างเช่น พวกเขาสามารถตรวจจับสิ่งปกติได้แค่เพียงจ้องมอง เฟยฉางเปิดตาของเขาแล้วต้องหน้าซีดเมื่อเห็นจินก้มมองมา

 

“ฉันคิดว่าเคยบอกนายแล้วว่าไม่ชอบให้ใครมาทำให้ตื่น”

 

“เอ่อ.. ฉันแค่อยากได้คำตอบโดยเร็วน่ะ”

 

ใบหน้าเฟยฉางเริ่มบูดเบี้ยว “พูดมา”

 

“เมื่อไหร่นายจะไปหาเดีย?”

 

เฟยฉางหน้าครึ้มลงกว่าเดิม

 

“ถ้าค่อยๆเป็นค่อยๆไปมันจะดีกว่าการรีบทำด้วยความเร็วตั้งแต่แรกรู้ไหม?”

 

กลิ่นอายของฆาตกรลอยวนออกมาจากความมืด จินรู้สึกเหมือนขนคอเขากำลังตั้งชัน เขาขยับยืนดีๆแล้วก้าวถอยหลังขณะที่เขาก็แยกเขี้ยวไปด้วยเพื่อปกป้องตัวเอง

 

“ฉันกัดแน่”

 

“...” มือเฟยฉางคว้าหมอนแล้วฟาดมันลงบนหัวจินด้วยความรวดเร็วและรุนแรง เพราะมีประสบการณ์เช่นนี้มาก่อนจินจึงรีบออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เฟยฉางเงื้อมือขึ้นวิ่งตามเขาทั้งเท้าเปล่าเปลือย

 

“ไอ้ตัวดูดเลือด” เขาคำราม “ทำให้คนอื่นกลัวกับรูปร่างอัปลักษณ์ของตัวเองนี่เป็นงานอดิเรกหรอ! ชิท ! ทำไมนายไม่โยนตัวเองใส่ถังรีซีไซเคิลวะ เผื่อจะมีประโยชน์มากกว่านี้?”

 

จินถลาเข้าไปในห้องโถงและอดไม่ได้ที่จะร้องออกมาด้วยความไม่พอใจ

 

“โอ้ย โอ้ย เจ็บบบ จะเลอะเทอะไปใหญ่แล้ว! ฉันเป็นลูกหลานตระกูลขุนนาง ยังไงก็หล่อที่สุดในตระกูลเลือด!

 

“ใครวะ ใครจะสนตระกูลเลือดงี่เง่าของนาย? ไม่รู้หรือไงว่าปกติก็มีการหา Uggos จากในบรรดาผู้ประกวดความงาม?” หมอนถูกยกฟาดจินอีกครั้งก่อนเฟยฉางจะเข้าห้องแล้วปิดประตู

 

จินยืนแข็งนิ่งอยู่ในห้องโถงคนเดียว พร้อมกับคำว่า Uggos ที่ติดอยู่ในหัว  



 




++++++ 


Talk ; Uggos  เป็นคำแสลงนะขอรับ ไม่รู้จะอธิบายยังไงดี แต่มันคล้ายๆกับ Ugly น่ะขอรับ แต่มันคนละบริบท.. อธิบายยังไงดี เหมือน Ugly บอกได้ว่า เออ นั่นขี้เหร่วะ นั่นน่าเกลียดจัง แต่ Uggos ก็จะประมาณ นายนั่นละน่าเกลียด น่าเกลียดแบบนาย พอจะเข้าใจไหมขอรับ อธิบายไม่เก่ง ขอโทษด้วยนะขอรับ  

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 148 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #298 Lormielis (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 10:13
    เฟยฉางตอนตื่นน่ากลัวที่สุด
    #298
    0
  2. #168 aom apple (ออม) (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 08:35
    ยังไม่เข็ดเรื่องไปหาเขาที่ห้องนอนอีก 55555 โอ้ยยยย
    #168
    0
  3. #150 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 19 เมษายน 2562 / 10:56
    สงสารน้องง
    #150
    0
  4. #107 knom9297 (จากตอนที่ 32)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 15:20

    ต่อเลยยย
    #107
    0