[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 31 : โน้มน้าว Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 1,043
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 167 ครั้ง
    15 ก.ย. 61

 

การตัดสินใจของเฟยฉาง

 

___________________________________

 

เขาจะเริ่มกับเดียเกี่ยวกับเรื่องนี้ยังไง?

 

     เฟยฉางแหงนหน้าขึ้นมองไปบนหลังคาที่ไม่อาจมองเห็นได้ตรงบริเวณล็อบบี้อย่างใช้ความคิด การข่มขู่ หรือ หลอกให้เป็นไปตามที่ต้องการ เป็นสองวิธีที่ไม่น่าจะได้ผล

 

     เขากวาดสายตาลงมาตามชั้นต่างๆจนกระทั่งถึงชั้นของเดีย ยังไงเขาก็ต้องหาที่คุ้มกะลาหัวตัวเองก่อน เขาเบนสายตาไปหยุดที่หน้าห้องเป้าหมายแล้ววิ่งขึ้นชั้นบน

 

     ถ้าเป็นเฟยฉางก่อนหน้าที่จะเกิดความยุ่งเหยิงวุ่นวายพวกนี้ขึ้น เขาอาจจะเลือกฆ่าตัวตายดีกว่ามาปีนบันไดสามสิบฟุต แต่หลังจากออกกำลังกายมาตลอดเกือบสองเดือน ขาทั้งสองข้างของเขาเริ่มกระชับและมีกล้ามเนื้อแทนไขมัน เอวก็ยุบลง จนเหมือนสมัยยังเรียนอยู่มหาวิทยาลัย

 

     ด้วยการเปลี่ยนแปลงในทางที่ดี เรื่องลิฟท์ที่เคยต้องการในโนอาห์ก็ไม่จำเป็นอีกต่อไป และอีกอย่างที่นี่มีชั้นไม่สิ้นสุดอาจจะใช้เวลามากทีเดียวหลังจากกดปุ่มและรอลิฟท์ อาจจะใช้เวลาที่ไม่สิ้นสุดเช่นกัน

 

     พื้นผิวของสระว่ายน้ำเป็นแนวราบเหมือนกระจก ผ้าเช็ดตัวถูกแชวนไว้บนเก้าอี้นั่งเล่นริมสระ ที่ตรงนั้นไม่มีใคร เฟยฉางจึงเดินวนรอบสระแต่ไม่พบอิเซเฟล ด้วยเพราะความใสของน้ำ ต่อให้เขาดำน้ำอยู่ก็จะเห็นได้ทันที

 

               และเพราะทุกครั้งที่เขามาจะสามารถเห็นได้ทันที แต่ครั้งนี้เฟยฉางกลับรู้สึกใจหาย

 

ประตูของอิเซเฟลเปิดออก พร้อมกับบอร์ฆาที่กระโดดเข้ามาด้านในอย่างอารมณ์ดี เฟยฉางยืนแข็ง

 

“อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่านายอยู่ข้างจินตอนงานปาร์ตี้วันเกิด”

 

เฟยฉางยิ้มแห้ง “รู้ได้ยังไง?”

 

อิเซเฟลไปไหน? ทำไมมีเพียงบอร์ฆาที่ออกมาคนเดียว? เขาอยู่คนเดียวในห้องอิเซเฟลหรอ?

 

บอร์ฆาเอามือไขว้หลังเดินวนรอบเฟยฉางช้าๆ  “หึ.. ฉันเป็นหนึ่งในผู้แย่งชิงบังลังราชาปีศาจที่แปดของนรก นายคิดจริงๆหรอว่าแผนการแบบนั้นจะหลอกฉันได้?”  

 

เขาไม่คิดว่าจะหลอกได้เหมือนกัน แต่ในความเป็นจริงแล้วมันกลับราบรื่นกว่าที่คิด ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินอีกฝ่ายไว้สูงเกินไป เฟยฉางตอบในใจ

 

     บอร์ฆาเห็นว่าเขาไม่ตอบก็เริ่มจ้องมองอย่างรุนแรง ปีกสีดำโผล่ออกมาจากกลางหลังที่เหมือนกับของอิเซเฟล แต่บางอย่างของบอร์ฆาไม่เหมือนอิเซเฟล จนเขาเผลอกลั้นลมหายใจอย่างไม่รู้ตัว

 

“อุ๊บ” มันเหมือนการใส่ชุดคอสเพลย์ในอนิเมะ และมันก็เป็นแบบต้นทุนต่ำที่สกรีนปีกไว้บนเสื้อเท่านั้น บอร์ฆาที่กำลังวางแผนที่จะทำให้เฟยฉางกลัวกลับชะงัก

 

“ไอ้มนุษย์! แกหัวเราะเยาะฉันหรอ??!

 

“ป..เปล่า” เฟยฉางเสียงสูง เขาพยายามสงบสติอารมณ์ ทำหน้าให้ตึงเครียดขึ้นมาแต่มันยากที่ห้ามรอยยิ้มของตัวเอง

 

     บอร์ฆามองเขาตาขวางด้วยความโกรธ เขาพึมพำอะไรซักอย่างจับใจความไม่ได้ ก่อนที่สระน้ำจะเดือดพล่านขึ้นตอบสนองต่อเสียงเขาก่อนจะแปลเป็นกำแพงน้ำโปร่งใสและตรงมาหาเฟยฉาง

 

ขอบคุณที่วันนี้มีเรื่องตื่นเต้นขึ้นมามากแล้ว เฟยฉางจึงพอจะรักษาสติตัวเองได้บ้าง พร้อมกับตะโกนขึ้น “ใครก็ได้ ช่วยฉันด้วย!

 

     เสียงก้องที่ดังสะท้อนกลับมาทำให้กำแพงน้ำได้สลายไปก่อนที่จะถึงตัวเฟยฉางไม่ถึงเมตร เขารีบก้าวกลับเข้าไปใกล้กับสระน้ำอีกครั้ง ถ้าไม่เห็นแอ่งน้ำตรงขอบสระเขาคงคิดว่าตัวเองเห็นภาพหลอนแน่ๆ เขามองมันอย่างว่างเปล่าซักพักและเดินกลับมาที่เดิม

 

บอร์ฆาหายไปแทนที่ด้วยอิเซเฟลและอับบาดอนที่ยืนอยู่ข้างๆ

 

อับบาดอนบ่นขึ้น “เหมือนนายจะลืมเห็นฉันอยู่ที่นี่ด้วย”

 

“โทษที เท้าฉันมันไปเอง” อิเซเฟลขอโทษอย่างไม่ใส่ใจ

 

............

 

... อย่างน้อยเขาก็เปลี่ยนเป็นโทษส่วนหนึ่งของร่างกายแทน

 

“นี่คือการเปลี่ยนแปลง...?”

 

“ใช่”

 

“ครั้งต่อไปจะไม่เป็นงี้อีกใช่ไหม?”

 

“ก็รู้อยู่นี่” อิเซเฟลกล่าว

 

“......” อับบาดอน

 

เฟยฉางยิ้มร่าและวิ่งไปหาอิเซเฟลทันที “นายเป็นผู้จัดการที่ดีมาก เป็นผู้พิทักษ์ของพนักงาน”

 

“นายเป็นคนที่น่าสนใจมาก มนุษย์” อับบาดอนได้ยินก็ยิ้มแล้วพูดขึ้น

 

เฟยฉางพยายามอ่อนน้อมถ่อมตน “โอ้ คุณไม่ต้องมายอฉัน แม้แต่อาซาก็น่าสนใจกว่าฉัน”

 

ความสนใจของราชาปีศาจต่อมนุษย์นั้นไม่ใช่สิ่งที่ควรจะเป็น

 

“ไม่มีทาง” อับบาดอนยิ้มเยาะ “อย่างนายเปรียบเทียบกับอาซาไม่ได้เลยซักนิด”

 

“....”

 

เฟยฉางเจ็บปวดอีกครั้ง

 

     ทันใดนั้นปีศาจน้อยก็พุ่งขึ้นมาจากสระว่ายน้ำและตรงมาทางอิเซเฟล ขนนกสีดำของเขาเปียกโชก และเงาเพราะน้ำ เฟยฉางนึกถึงความอยู่รอดของตัวเองก็รีบหลบด้านหลังของอิเซเฟล

 

อิเซเฟลก็เอาตัวรอดง่ายๆด้วยการดึงอับบาดอนมาไว้ข้างหน้าตัวเอง เมื่อไม่มีทางเลือกอื่น อับบาดอนจึงใช้มือคว้ากำปั้นของลูกชายไว้

 

บอร์ฆากระทืบลงบนเท้าของเขาด้วยความโกรธ “ปล่อยข้า ปล่อยข้าสิ ข้าจะแก้แค้น!

 

และผลที่บอร์ฆาได้รับคือมะเหงกบนหัว

 

“นี่คือการแก้แค้นที่ทำกับเท้าของพ่อ” อับบาดอนยิ้มเยาะ “อย่าคิดว่าพ่อไม่ได้สังเกตว่าเจ้าต้องการเพียงให้พ่อสู้กับเขา”

 

บอร์ฆาที่แต่แรกดิ้นไม่หยุดก็ชะงักและหันมาทำหน้าเศร้าคล้ายลูกหมา “แล้วพ่อจะทำไหม?”

 

“ไม่” อับบาดอนตอบอย่างเฉียบขาดและส่ายหัว


“....”

รองเท้าของบอร์ฆาที่ปรับเปลี่ยนมันด้วยตัวเองปะทะเข้ากับหน้าของอับบาดอน



____________________________________ 

 


อิเซเฟลทิ้งสองพ่อลูกไว้ข้างหลัง และเดินตรงไปที่ห้อง โดยมีเฟยฉางที่ยังเดินตามเป็นเงา รอโอกาสพูด

 

อิเซเฟลหยุดเท้าแล้วหันมามองคนข้างหลัง “เอกสารคนเข้าพัก?”

 

“...เอกสาร? อา..ฉันยังอ่านไม่จบ..” เฟยฉางพูดหลังจากหยุดไปพักหนึ่ง

 

“ฉันรู้” อิเซเฟลพูด “แล้วทำไมนายหยุดอ่าน?”

 

     เอาความจริงไหม? เพราะสิ่งวุ่นวายมากมายทำให้เขายังไม่มีอารมณ์จะอ่าน แต่เขาคงพูดไม่ได้ เพราะอย่างน้อยครึ่งนึงของความวุ่นวายเป็นสิ่งที่เขาต้องการ เหะๆ ดังนั้นเขาจึงยิ้มเจื่อน

 

“ไว้ฉันจะกลับไปอ่าน”

 

“แล้วนายอ่านภาษานั้นได้?”

 

“...” คำถามของอิเซเฟลเหมือนเป็นคำถามธรรมดา แต่น้ำเสียงคล้ายกับดูถูก แล้วเขาจะทำอะไรได้? ไม่ต้องพูดถึง แม้ว่าอิเซเฟลช่วยเขาไว้หลายครั้ง ยกเว้นฮิวจ์ไว้คน แต่อิเซเฟลควรเป็นสิ่งที่ช่วยเขาได้ดีที่สุดที่นี่ เมื่อคิดถึงเรื่องจริงข้อนี้เขาก็ยิ้มอย่างจริงใจ

 

“ไว้ฉันจะเอามันมาให้นายช่วยแล้วกัน”

 

     อิเซเฟลหยิบหนังสือมาจากชั้นเล็กๆข้างเตียงและเริ่มอ่านอย่างสบายบนโซฟา เฟยฉางมองเขาก่อนไปชงกาแฟมาให้ อิเซเฟลมองของเหลวภายในแก้วกาแฟแล้วยกมันขึ้นมาจิบ เฟยฉางมองอย่างมีความหวัง

 

“เป็นยังไงบ้าง?”

 

“อืม..”

 

“อืมนี่..ดีใช่ไหม?” เฟยฉางเป่าปากด้วยความโล่งอก แต่ก็ไม่ได้โล่งอกนานหลังจากได้รู้ว่า อืม มีความหมายว่า ดื่มได้ เช่น น้ำประปาก็ดื่มได้

 

เขาเลียริมฝีปากเมื่อคิดว่าเวลานี้ควรจะรีบพูดในสิ่งที่ต้องการ “นายรู้เกี่ยวกับ ราชาเอลฟ์กับเดีย มากแค่ไหน?”

 

อิเซเฟลเปลี่ยนหน้าหนังสือ “นิดหน่อย”

 

“นายคิดยังไงกับเรื่องนี้?”

 

“ไม่สำคัญ”

 

เฟยฉางคิดว่าเขาคงแก่ตายก่อนถ้าไม่ยอมพูดออกไปตรงๆ เฟยฉางกัดฟันแล้วพูดขึ้น

 

“ฉันต้องการจะจับคู่พวกเขา!

 

“.....”

 

ในที่สุดอิเซเฟลก็ยอมผละออกจากหนังสือ แต่แทนที่จะมองเขากลับหันไปที่ประตู “ห้องของนายอยู่ข้างล่าง”

 

อับบาดอนยืนกอดอกอยู่ที่ประตู “นายสนิทกับมนุษย์ตั้งแต่เมื่อไหร่?”  

 

สนิทมากงั้นหรอ?

 

เฟยฉางคิดว่ามันไม่น่าจะใช้คำนั้นได้

 

อิเซเฟลเงียบ

 

“แม้ว่าฉันจะเป็นปีศาจที่ ราชาแห่งนรก แต่บางครั้ง ฉันก็เชียร์พระเจ้า” อับบาดอนมองเขาอย่างสำรวจ

 

 

“....”

 

 

นายหมายถึงอะไร? เฟยฉางมองเขาอย่างไม่เข้าใจและอยากรู้อยากเห็น

 

“อืม.. แต่ฉันว่า มันไม่ใช่ธุระอะไรของฉัน ฉันกลับบ้านไปหาราฟาเอลดีกว่า” เขาสอดมือเข้ากระเป๋ากางเกงและหันหลังลงบันไดไป

 

“เขาหมายถึงอะไร?” เฟยฉางหันมาถาม

 

อิเซเฟลปิดหนังสือ “นายบอกว่า อยากให้พวกเขาได้กัน”

 

เฟยฉางเลิกสนใจเรื่องนั้นแล้วรีบพยักหน้ารับ “ใช่!

 

“นายจะทำอะไร และจะให้ฉันทำอะไร?” อิเซเฟลรู้ดีว่านิสัยอีกคนเป็นยังไง ถ้าไม่ต้องการอะไรซักอย่างก็คงไม่มา

 

“ฉันอยากทำประกัน”

 

อิเซเฟลขมวดคิ้วอย่างสงสัย

 

“ฉันหมายความว่า ชีวิตของฉันอาจมีความเสี่ยงเล็กน้อยระหว่างอยู่ในช่วงดำเนินแผน แน่นอน มันไม่ได้เยอะอะไรหรอก” เมื่อเทียบกับการทำสงครามเก้าโลก และ การฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ของคนแคระที่มี

 

“แต่ถ้าว่าเกิดอะไรขึ้นกับฉัน ฉันแค่อยากยืมมือ”

 

“ยังไง?”

 

เฟยฉางมองอย่างตั้งใจ “ไม่ต้องห่วง เกี่ยวกับเรื่องนั้น แค่มายืนยันให้แน่ใจว่านะปกป้องฉัน”

 

ทันทีที่แผนนี้ดำเนินการ เรื่องราวจะกลายเป็นเรื่องที่ค่อนข้างซับซ้อนและวุ่นวาย ไม่มีใครรู้ว่าจะกลายเป็นวันสุดท้ายของเขาหรือเปล่า

 

     บางทีมันอาจจะเป็นทองที่ฆ่าคน บางทีมันอาจเป็นเดียที่รังเกียจเขา หรือ อาจจะเป็นเลย์ตันที่มีความเกลียดชังต่อการถูกฆ่าล้างเผ่าพันธุ์ และ อาจจะเป็นราชาเอลฟ์ที่เป็นทุกข์กับที่เขาคิดมากไป...

 

เขารู้สึกหนาวขึ้นมา เหมือนกับคนที่อยู่คนเดียวในโลก ไม่มีครอบครัวให้พึ่งพา ไม่มีเพื่อนที่จะคอยระวังหลังให้ ไม่มีคนที่คอยฉุดเขาขึ้นมาเวลาที่จะตก

 

อิเซเฟลถามเสียงต่ำ “ทำไมนายต้องอยากจับคู่พวกเขาด้วย?”

 

“เพื่อให้มีตอนจบแบบ Happy Endings มากขึ้นในโลกนี้!

 

ใบหน้าของอิเซเฟลเรียบสนิท ดวงตาสีดำขลับไม่สะท้อนสิ่งใด เฟยฉางที่เพิ่งยืนยันเหตุผลตัวเองไปได้สามวิก็เอ่ยเสียงอ่อย

 

“ถูกบังคับ”

 

อิเซเฟลมองออกไปทางอื่น

 

หมายความว่ายังไง? ใช่? ไม่เห็นด้วย? ขอคิดก่อน? เฟยฉางพยายามจ้องทุกมุมของใบหน้าอิเซเฟลอย่างลึกซึ้ง

 

ก่อนอิเซเฟลจะตอบกลับมา “งั้นไม่ต้องทำ”



______________________________________


ท่านอิเซเฟลขอรับ ถ้ามันง่ายขนาดนั้น ท่านเฟยไม่ขึ้นมาหาร๊อกกกก 


ปล. ขออภัยที่มาช้าขอรับ เมื่อวานติดกิจหลายอย่าง แต่มาแล้วนะขอรับ อ้อ มาสองตอนนะขอรับ 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 167 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #396 bomzakuki82 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 27 กรกฎาคม 2563 / 18:00

    ตลก5555ตอนที่บอกว่าถูกบังคับ น้องงอแง

    #396
    0
  2. #371 บิลเลียส (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 21:58
    ความจริงแค่ปล่อยไปก็จบ เพราะเดียคงไม่คิดจะออกจากงานในหลายพันปีนี้แน่ ส่วนเรื่องความจริงก็แค่ไม่มีใครพูดก็จบ
    #371
    0
  3. #297 Lormielis (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 09:21
    พ่อลูกเล่นกันแรงมาก5555
    #297
    0
  4. #167 aom apple (ออม) (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 22 ตุลาคม 2562 / 08:32
    สองพ่อลูกนี่ตีกันตลอด ขำ 5555
    ส่วนน้องก็น่าสงสารเช่นเคย มีแต่คนแกล้ง 555555
    #167
    0
  5. #106 naok (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 16 กันยายน 2561 / 00:03
    คำตอบนั้นตรงดีจัง

    แต่ทำไม่ได้5555
    #106
    0
  6. #105 Cielo83 (จากตอนที่ 31)
    วันที่ 15 กันยายน 2561 / 22:16
    เป็นคำตอบที่ง่ายมากเลยค่ะ สงสารน้องงง
    #105
    0