[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 18 : การต่อสู้ Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,065
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 259 ครั้ง
    5 ก.ย. 61


 

การต่อสู้ระหว่าง เฟยฉางและจ้าวปีศาจน้อย

 

__________________________________________

 

ระหว่างเดินผ่านล็อบบี้จู่ๆบอร์ฆาก็พูดขึ้น “นี่ มนุษย์ เมตาทรอยยังอยู่ที่นี่ไหม?

 

เฟยฉางหันไปยิ้มอย่างนุ่มนวล “ขอโทษนะครับ มิสเตอร์บอร์ฆา ผมไม่สามารถตอบคำถามนี้ได้เพราะยังไม่เคยเจอมิสเตอร์เมตาทรอนเลยซักครั้ง”

 

บอร์ฆามองเขาอย่างตกใจ “นายเรียกเขาว่ามิสเตอร์..มิสเตอร์เมตราทรอน? นายเรียกเมตราทอนว่า มิสเตอร์เมตราทรอน!?

 

     ด้วยชื่ออย่างนั้น เมตาทรอนเป็นผู้หญิงหรือไง? เฟยฉางพยายามหาหนทางที่จะกู้สถานการณ์ตอนนี้ แต่ยังไม่ทันที่เขาจะได้พูดอะไร บอร์ฆาก็เอ่ยขึ้นมาก่อนพร้อมกับพยักหน้า “แต่ฉันคิดว่านายก็ควรที่จะเรียกเขาว่า มิสเตอร์เมตาทรอนนั่นละ เฮ้อ”

 

...แล้วเอ็งพูดเรื่องนี้ขึ้นมาทำมะเขืออะไรฟะ!?

 

“ฉันต้องการห้องถัดจากเขา” บอร์ฆาเอ่ย

 

“ขอโทษครับ ผมไม่รู้ว่า มิสเตอร์เมตาทรอนอาศัยอยู่ห้องไหน”

 

บอร์ฆาหรี่ตามองเฟยฉาง “แล้วมีอะไรที่นายรู้บ้าง มนุษย์”

 

“ผมรู้ว่าผมชื่อ ฉีเฟยฉาง ไม่ใช่ มนุษย์” เขาตอบด้วยรอยยิ้ม

 

บอร์ฆาขมวดคิ้ว “แล้วเกี่ยวอะไรกับฉัน”

 

“ไม่มีครับ ผมแค่บอกว่าผมรู้เรื่องนี้”

 

บอร์ฆาเดินไม่กี่ก้าวก็ชะงักแล้วหันมาแสยะยิ้ม “อ๋อ ฉันรู้แล้ว ตอนนี้นายกำลังประชดฉัน”

 

... เขาใช้เวลาตั้งสิบวินาทีกว่าจะคิดออก? เฟยฉางรู้สึกสงสารอนาคตของนรกขึ้นมา

 

บอร์ฆาส่งสายตาเย้าแหย่ “แล้วนายรู้ไหมว่าฉันเป็นใคร มนุษย์”

 

“คุณเป็นแขกรับเชิญที่น่านับถือจากนรกครับ” เฟยฉางตอบอย่างเจียมตน

 

แม้เขาจะไม่คิดอย่างนั้นแต่เฟยฉางรู้ว่าอะไรควรไม่ควร กับเด็กตัวน้อยคำพูดเยาะเย้ยไม่กี่คำมันอาจจะโอเค แต่ถ้าต้องปะทะกันขึ้นมายังไงเขาอาจจะตายโดยไม่รู้ตัวเลยก็ได้ เห็นได้ชัดว่าเด็กตัวเล็กนี้มีคนหนุนหลัง คือจ้าวปีศาจที่มีพลังยิ่งใหญ่

 

บอร์ฆาส่ายนิ้วของตัวเองก่อนพูดว่า “ไม่ใช่ ผิด ฉันเป็นซุปเปอร์จ้าวปีศาจจากนรก!

 

ทันทีที่เขาพูดคำว่า นรก เฟยฉางรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างปะทะเข้ากับจมูกเขาอย่างแรง มีเสียงดังกรอบในตอนที่เขาก้าวถอยหลัง ตามด้วยเลือดที่ไหลพุ่งออกมา

 

               ฮิวจ์รีบเข้ามารับตัวเฟยฉางไว้ในอ้อมแขนไม่ให้ล้มลงกับพื้น จินจ้องเลือดสีแดงด้วยความกระหายเล็กๆ เพราะฮิวจ์ไม่ปล่อยให้เขาได้สัมผัสมาเป็นเวลานานแล้ว

 

“คนที่บ้านไม่ได้บอกหรอว่าอย่ามาอวดดีในที่ของคนอื่น?” เขาพูดพร้อมจ้องไปที่บอร์ฆาอย่างโกรธจัด “จะไม่มีใครหาศพนาย ถ้านายตาย”

 

บอร์ฆาหันจมูกไปทางจิน “หืม? ฉันอวดดีแล้วยังไง? อย่าคิดว่าฉันจะกลัวเพียงเพราะแกเป็นทายาทลำดับที่สามนะ ถ้าไม่ใช่เพราะยายแก่อย่างลิลิธ ฉันจะโยนแกเข้าถ้ำที่มืดมิดที่สุดในนรก สำหรับสิ่งที่แกทำกับฉัน!!

 

ฮิวจ์กำลังรู้สึกสงสัยกับสิ่งที่ได้ยินจึงจ้องมองแผ่นหลังจิน จนเจ้าตัวหันมาโบกไม้โบกมือ

 

“ฉันแค่บังคับให้เขาดื่มน้ำพริกไทย แล้วก็ยกตัวเขาขึ้นหมุนไปรอบไม่ให้ฉี่ นั่นคือสิ่งที่ฉันทำ สาบานได้ว่าไม่เคยคิดอะไรกับเด็กตัวเล็กรุ่นกระเตาะงี้หรอก แม้พวกเขาจะพาตัวเองขึ้นถาดเงินแล้วเอามาเสิร์ฟให้ฉันก็ตาม”

 

บอร์ฆากระโดดชี้จมูกจินอย่างรุนแรง “แกเยาะเย้ยฉัน! แกกล้าหัวเราะฉันได้ยังไง!?

 

จินยักไหล่ “ฉันก็เยาะเย้ยนายมาตลอด แล้วทำไมนายต้องตื่นเต้น?

 

บอร์ฆากัดฟัน “ตอนนี้ฉันจะฆ่าแก แล้วดึงฟันของแกใส่เข้าไปในคอลเลกชั่นของฉัน แค่นายรอ”

 

จินหาว

 

“คำว่า ตอนนี้ มันคืออะไร? นายใช้มันมาตั้งแต่สองร้อยปีที่แล้วไม่ใช่หรอ ยังไม่เปลี่ยนอีก? แม้แต่สิ่งต่างๆ เช่น บทกลอน ก็ยังต้องปรับไปตามเวลา ทำไมนายไม่เปลี่ยนเป็น ฉันจะพยายามฆ่าแกให้ได้แทนละ อย่างน้อยมันก็แสดงให้เห็นความพยายามของนาย”

 

เฟยฉางยกมือกุมจมูกแล้วมองไปที่เลือดของตัวเองบนพื้น จากสิ่งที่จินพูดว่า สองร้อยปีก่อน หมายความว่า ไม่ว่าอีกฝ่ายจะดูเด็กแค่ไหน เขาก็ยังเด็กกว่าอยู่ดี

 

ฟันกรามเริ่มบดกันเสียงดังขึ้นเรื่อยๆ เมื่อบอร์ฆาถลาเข้ามาบีบไหล่และถลึงตาใส่เฟยฉาง ทันใดนั้นความเจ็บปวดในจมูกของเขาก็เหมือจะทวีความรุนแรงขึ้น

 

“นายไม่ได้จะพาฉันไปที่ห้องหรือไง?” บอร์ฆาถาม

 

เฟยฉางกำมือและคลายหลายครั้งก่อนที่ความเจ็บปวดจะไปทางขวาของหน้าผาก ทำให้น้ำตาของเขาไหลผ่านขนตาลงมา เขาได้ยินเสียงคนพูดบางอย่างไกลๆ  “หืม.. อ่อนแอจริงๆ มนุษย์”

 

“ฉันจะพาคุณไปที่ห้องของคุณ” ฮิวจ์เสนอ

 

จินรีบพูด “ฉันจะไปด้วย!

 

“ไม่! ฉันต้องการให้มนุษย์คนนี้พาฉันไป!” บอร์ฆายืนยัน “เขาต้องรักษาคำพูดของเขา อย่าบอกฉันนะว่ามนุษย์ทำอย่างอื่นไม่เป็นนอกจากหนีหางจุกตูด”

 

เฟยฉางเช็ดน้ำตา เขาต้องใช้เวลานานมากในการพูดเพราะความเจ็บปวดที่กำลังประสบ และเสียงที่เปล่งออกมาก็สั่นคลอนในแบบที่ไม่เคยเป็น “ฉันจะไป...”

 

__________________________________________

 

     ในที่สุดเขาก็พาปีศาจน้อยไปถึงห้องพักของเขา เฟยฉางรีบกลับมาหากล่องพยาบาลแต่ข้อสรุปที่ได้คือ โนอาห์ไม่มีของแบบนั้น ความเจ็บปวดรุนแรงมาขึ้นจนทำให้เขาเริ่มหน้ามืด ถ้าไม่ใช่เพราะเขาต้องการรักษาภาพพจน์ของมนุษย์ชาติไว้แล้วละก็ เฟยฉางคงจะลงไปกลิ้งบนพื้นแล้ว

 

“แล้วนาย ..จะทำ อา..นายจะรักษา. อึก..อาการบาดเจ็บ ... ยังไง?” เขาถามเสียงกระท่อนกระแท่น

 

ฮิวจ์เข้าประคองร่างเฟยฉางไว้ “เดีย เดียรู้เวทย์มนต์รักษา เขาช่วยนายได้”

 

เฟยฉางหันไปมองวัตถุสีส้มที่อยู่ข้างหลังเขาผ่านน้ำตา เดียรู้สึกคันยุบยิบในใจอย่างบอกไม่ถูกเมื่อเห็นสายตาเว้าวอนจากเฟยฉาง เขายกมือขึ้นพึมพำไม่เป็นภาษา

 

ก่อนที่เฟยฉางจะรู้สึกเหมือนกระดูกภายในถูกจัดเรียงเข้าที่คล้ายกับโดนควบคุมด้วยรีโมท ความเจ็บปวดค่อยๆเลือนหายใจจนเขามึนงง เขาแตะจมูกเพื่อให้แน่ใจว่าทุกอย่างเป็นปกติแล้ว ก่อนจะพุ่งเข้าไปกอดเดียแน่น

 

“ฉันสาบานว่าจากนี้ไม่ว่านายต้องการอะไรฉันจะยินดีทำตามทุกอย่างโดยไม่บ่นสักคำ!

 

“ไม่จำเป็น.. แค่อย่าลอบกัดก็พอ”

 

เฟยฉางนึกถึงสิ่งที่เขาทำและยังดึงจินเข้ามาอีก ความรู้สึกแย่ๆโจมตีอย่างต่อเนื่อง จินและฮิวจ์กำลังคิดเหมือนกัน แต่ฮิวจ์ไม่พูดอะไรออกมา มีเพียงจินที่มีรอยยิ้มบิดเบี้ยว เฟยฉางหัวเราะแห้งๆ

 

“พวกนายคุยกันไปก่อนแล้วกัน ฉันจะไปคุยกับอิเซเฟล”

 

“เรื่องบอร์ฆา?” ฮิวจ์ถาม

 

เขากัดแน่นด้วยความขุ่นเคือง “แน่นอน!! ฉันจะฟ้องแม่งทุกอย่าง ระเบิดแม่งให้พังให้หมด!

 

จินหัวเราะกับความโชคร้ายของเขา “ฉันของให้นายโชคดีแล้วกัน แต่ถ้านายทำไม่สำเร็จ นายอาจจะต้องอยู่ติดกับเดียตลอดทั้งวัน”

 

“ทำไม”

 

“เพราะไม่มีใครที่บอร์ฆาชอบแล้วจะไม่เจ็บ”

 

เฟยฉางหันหลังเดินกระทืบเท้าไปยังห้องอิเซเฟลทันที

 

__________________________________________

 

อิเซเฟลเพิ่งว่ายน้ำเสร็จก็สังเกตเห็นเฟยฉางเดินเข้ามาเสียงดังปึงปังอย่างกับพายุ

 

“นายรู้ไหมว่ามันเกิดเรื่องห่าอะไรขึ้นกับฉันวันนี้?” เฟยฉางถามขณะที่อิเซเฟลขึ้นจากสระ

 

“ไม่รู้”

 

“จมูกของฉันหัก!!

 

นี่เป็นเรื่องที่รุนแรงที่สุดที่เคยเกิดขึ้นกับเขามาทั้งชีวิต ไม่ว่าแขกผู้มาพักก่อนหน้านี้จะโกรธอะไรซักแค่ไหน พวกเขาเคยเจอแค่ถูกที่เขี่ยบุหรี่เขวี้ยงไล่เท่านั้น ไม่ว่าจะหนึ่งดาว สองดาว หรือสามดาว หรือกี่ดาวก็แล้วแต่ สิ่งที่เจอคือที่เขี่ยบุหรี่กระทบกับผนังจนแตกเท่านั้น ไม่เคยโดนเขาซักครั้ง

 

“บอร์ฆา?” อิเซเฟลถาม

 

“ไม่ใช่มั้งไอ้ห่า!” เฟยฉางคำราม “นายคิดว่าฉันจะเอาหน้าไปทุบกับเก้าอี้เองหรือไง!

 

อิเซเฟลมองไปที่คนตรงหน้านิ่งก่อนพูดว่า “เดีย รักษานายแล้ว”

 

...เพียงเพราะได้รักษาแล้วไม่ได้หมายความว่าต่อไปนี้จะไม่เจ็บอีก! แค่ได้รับความสุขจะทำให้หายทุกข์ทนหรือไง? ไม่!

 

“นั่นก็ใช่ แต่นายไม่คิดจะพูดไรหน่อย?” เฟยฉางเริ่มหัวร้อนขึ้นเรื่อยๆ

 

อิเซเฟลนิ่งไปเพียงครู่ก่อนตอบกลับ “ในนามของโรงแรม ผมขอแสดงความเสียใจอย่างสุดซึ้ง”

 

เฟยฉางแทบจะกระโจนเข้าไปกัดคออีกฝ่าย “ฉันต้องการอะไรมากกว่านี้! เนื้อหาสาระอยู่ตรงไหน!” ที่มันคุ้มค่ากับความเสียใจ ทั้งหมด

 

“ตัวอย่างเช่น?

 

“ประการแรก!” เฟยฉางได้วางแผนไว้แล้วชูนิ้วขึ้น “เราจะโยนคนอวดดีออกจากโรงแรม”

 

“ประการที่สอง! ชดเชยความเจ็บปวดทางร่างกายและจิตใจของฉันกับสิ่งที่ผ่านมา”

 

“โนอาห์ไม่เคยไล่แขกมาก่อน”

 

“กฎมีไว้แหก และมีครั้งแรกสำหรับทุกอย่าง”

 

อิเซเฟลยังคงไม่เห็นด้วย “เราไม่สามารถทำเรื่องนี้ ยกเว้นแต่แขกจะออกไปเอง”

 

..             เว้นเสียแต่ว่าเขาจะออกไปด้วยตัวเขาเองใช่ไหม? เพื่อเรียกร้องสิทธิของจมูกอันหล่อเหลาของเขา เขาจะต้องได้รับการแก้แค้น! ไม่ได้สิ.. จ้าวปีศาจเป็นสิ่งที่น่ากลัวที่สุด

 

               ...แม้ว่าจะเป็นเรื่องน่ากลัวก็ตาม เฟยฉางสิ่งที่ต้องทำคือหาข้อมูล ทั้งการรักษาด้วย

 

“แล้วอย่างที่สอง?

 

“...ขึ้นเงินเดือน เดือนนี้ให้เป็น หนึ่งหมื่นเจ็ดพันห้าร้อยเหรียญ”

 

เฟยฉางตาเป็นประกาย “จริงนะ?

 

อิเซเฟลหยุดชะงัก “ถ้านายทำให้บอร์ฆาเช็คเอาท์ด้วยตัวเองได้ ฉันจะคืนเหรียญทองหนึ่งพันห้าร้อยแก่ฮิวจ์”

 

เฟยฉางเลียนแบบป๊อปอาย “เอาผักขมมาให้ฉัน!!

 

__________________________________________

 

     ประตูกที่เปิดออกทำให้ทั้งสองฝ่ายมองเห็นกันได้ชัด เลย์ตันกำลังสวมเสื้อคลุมอาบน้ำ ส่วนเฟยฉางกำลังยิ้มอย่างหงุดหงิดเล็กๆ ที่เลย์ตันแสดงออกเหมือนรังเกียจ

 

“เฮ้ บัดดี้” เฟยฉางทักทาย “ทรงผมใหม่นายดูป่วยๆนะ”

 

“ฉันเพิ่งอาบน้ำได้แค่ครึ่งเดียว”

 

“..ขอโทษที่รบกวน”

 

เลย์ตันพยายามจะปิดประตูแต่เฟยฉางแหย่เท้าเข้าไปกันไว้

 

“นายมาที่นี่ทำไม?” เลย์ตันยังพยายามจะปิดประตู เฟยฉางพยายามแทรกตัวผ่านช่องประตูที่เปิดไม่กว้างนัก

 

“ฉันมาขอโทษ” ในตอนที่เลย์ตันพยายามดันเฟยฉางออก ทั้งคู่กลับล้มลงบนพื้นโดยที่เฟยฉางทับอีกฝ่ายไว้ ทุกอย่างหยุดชะงัก

 

“นายรู้สึกถึงความจริงใจของฉันใช่ไหม” เฟยฉางถามเสียงแห้ง

 

“ออกไป!!” เลย์ตันพูดจากใต้ท้องของเฟยฉาง เขารีบตะเกียดตะกายลุกขึ้นพร้อมกับสายตาของเขาที่มองไปเห็น....

 

เลย์ตันนอนเหยียดยาวอยู่บนพื้น เสื้อคลุมอาบน้ำของเขาเปิดกว้างไม่มีอะไรปิดบังทั้งสิ้น ไม่นานหลังจากนั้นเสียงตะโกนของเลย์ตันก็ดังก้องไปทั่ว

 

“ก้อดสิล่าสีดำ เฟยฉาง ว้อดเด้อฟาก มึงพยายามจะทำอะไร!?

 

(TL ; ประโยคสุดท้ายนะขอรับ God-แดม-it เฟยฉาง What the ฟัค ขอรับ แปลยังไงดี ฝากคนอ่านช่วยคิดทีขอรับ )



__________________________________________


อีกตอนมาตอนค่ำๆนะขอรับ ! อย่าลืมช่วยแปลที่ประโยคสุดท้ายด้วยนะขอรับ 


ปล. เรื่อง My wangfei is man ข้าน้อยไปเจอคนแปลมาถึงเขาจะแปลไม่จบแต่มิกล้านำมาแปลบ้าง 


ดังนั้น!! เรื่องที่ข้าน้อยไปเจอมาใหม่ มันติดเรท 18+ 20+ ขอรับ!! Doctor, My Bottom Half is Wet Again


ถ้าแปลเป็นไทยก็ .. หมอ! ช่วงล่างผมเปียก เอ๊ะ หรือจะเป็น หมอ ไอ้นั่นผมเปียกดีครับ ฮ่า ฮ่า ฮ่า 


เอาเป็นว่ามันเป็นเรื่องของอนาคตนะขอรับ!! ขอบคุณสำหรับการติดตามและทุกๆคอมเม้นต์ 


แม้จะไม่ได้ตอบแต่อ่านทุกความเห็นนะขอรับ!! 

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 259 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #285 Lormielis (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 06:15
    555555
    #285
    0
  2. #146 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 21:22
    น้องจะทำไงเนี่ย 5555
    #146
    0
  3. #91 minggg- (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 10 กันยายน 2561 / 02:07

    ความงกนี้ไม่มีที่สิ้นสุดสินะ

    #91
    0
  4. #81 RyomasU (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 08:05
    ความงกนี่มันจริงๆเลย รอดูแผนเฟยค่ะ ส่วนประโยคสุดท้าย เราคิดว่า ไม่ต้องแปลค่ะ เอาเป็นประโยคอังกฤษเลย
    #81
    0
  5. #53 naok (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:38

    เอ่อเงินนี่ซื้อทุกอย่างจขริงๆ

    #53
    0
  6. #52 tetsuyaaa (จากตอนที่ 18)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 20:34

    ทำไมอิเซเฟลไม่ช่วยน้องงงงงงงงงงงง ส่วนเลย์ตัน นายต้องใจเย็นๆนะ เฟยฉางไม่ได้ตั้งใจจริงๆ

    #52
    0