[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 15 : หลอกลวง Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,343
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 328 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

ความร้ายกาจของเฟยฉาง

 

__________________________________

 

คืนพระจันทร์เต็มดวงได้ผ่านพ้นไปแล้ว สามพี่น้องมนุษย์หมาป่าก็เตรียมที่จะเช็คเอาท์ เฟยฉางตามพวกเขามาถึงแผนกต้อนรับส่วนหน้า ถึงจะไม่เต็มใจเท่าไหร่แต่เพราะจินและอิเซเฟลยืนดูอยู่

 

“เดินทางปลอดภัยครับ” เฟยฉางจับมือกับลูนด้วยใบหน้าอาบน้ำตา ในที่สุดพวกเขาก็ออกไป เขารอดพ้นต่อการถูกกินแล้ว!

 

“ไม่ต้องห่วงนะ เราจะมาอีกในเดือนหน้า!” มูนจับมือกระชับราวกับรู้ว่าเฟยฉางรู้สึกอย่างไร

 

เฟยฉางอยากจะชักมือกลับเพราะเขารู้สึกเจ็บนิดหน่อย จินที่ยืนอยู่ด้านหลังยิ้มให้กับอาการอ่อนด้อยของเฟยฉาง

 

“ดูแลตัวเองด้วย”

 

“ฉันรู้ว่านายไม่อยากอยู่ร่วมกับเรา แต่นายเพิ่งจะแสดงท่าทางให้เห็นก็ตอนนี้ละ” ลูนพูด  

 

“งั้นพวกนายรีบๆไปได้แล้ว ตรงนี้ลมมันแรงฉันง่วง” จินกล่าว

 

“ลมข้างนอกทำให้นายง่วงงั้นหรอ?


“เค้กและปากกายังไม่มีอะไรเหมือนกันซักอย่าง แต่บางครั้งพวกเขาก็เอาวางไว้โต๊ะเดียวกัน”

 

ลูนนิ่งคิดอยู่ครู่ก็พยักหน้ารับ “นั่นเป็นประเด็นของนายสินะ”

 

ลูนยื่นหน้าเข้ามาหาเฟยฉาง “ฉันได้พบเจอคนมาจำนวนมากและมาที่นี่ก็หลายหน แต่นายเป็นคนสวยที่สุดจากพวกนั้นทั้งหมด”

 

นั่นเป็นคำชม..ใช่ไหม?

 

“คุณควรชมผู้ชายว่าหล่อ ไม่ใช่สวย” เฟยฉางรีบแก้

 

“นายไม่หล่อเลย แต่สวยมาก”

 

“ผมไม่หล่อเลยงั้นหรอ..?” เฟยฉางถามด้วยสีหน้าผิดหวัง

 

“นายลองบอกฉันสิว่าตัวเองหล่อไหม เมื่อเทียบกับอิเซเฟล”

 

เฟยฉางหันไปมองอิเซเฟลเพียงครู่ก่อนหันกลับมา “แล้วถ้าผมกับเลย์ตันละ?

 

“นายพยายามที่จะให้ฉันชม?

 

“ผมเปลี่ยนความคิดแล้ว รีบออกไปเลย” ลูน่าหัวเราะแล้วคุ้ยหาเหรียญทองในกระเป๋าออกมาส่งให้เฟยฉาง

 

“นี่” เฟยฉางเลิกคิ้ว

 

“ทิป” เขารู้สึกประหลาดใจ

 

“พวกคุณที่นี่ก็มีทิปด้วยหรอ?

 

“แน่นอน! มนุษย์มักจะได้ทิปน้อยเพราะพวกเขาพยายามหลีกเลี่ยงเรา แต่นายทำงานดีนะ!” เฟยฉางกระโดดกอกลูน่าแน่นแทบทำให้กระดูกหัก

 

“นายสามารถวางแผนมาที่นี่ได้ ไม่เพียงแต่วันพระจันทร์เต็มดวงของทุกเดือน! ความจริงแล้วนายจะมาเมื่อไหร่ก็ได้โดยไม่รู้สึกอึดอัดอะไร! และนายก็สามารถเอาเหรียญทองมาได้มากกว่าเดิมนะ กระเป๋าฉันมีทั้งหมดสี่กระเป๋ารวมชุดนี้”

 

 

__________________________________

 

พี่น้องดวงจันทร์ออกไปแล้ว

 

เฟยฉางหันไปกระซิบอิเซเฟล “ไปทำส่วนลดกลุ่มสิ”

 

กลุ่มที่มีสมาชิกประมาณหนึ่งพันคน ถ้าสมาชิกทุกคนมีเหรียญทองคำอย่างน้อยหนึ่งเหรียญ หนี้เขาก็จะหมดไป ฮ่า ฮ่า ฮ่า

 

“คนที่รับผิดชอบงานขายคือเดีย” อิเซเฟลกล่าว

 

“โอ้ ใช่ นายพูดถูก ฉันไปหาเดียดีกว่า..”

 

เขาก้าวขาออกไปได้สองก้าวก็ต้องหยุด เมื่อเห็นรอยยิ้มที่สื่ออะไรบางอย่างออกมาจากจิน เขารีบเก็บความภาคภูมิใจและความโลภที่ฉายอยู่บนหน้าอย่างชัดเจนทันที และพูดต่อว่า “ยังต้องแยกแยะสิ่งอื่นๆที่มีอยู่ด้วย”

 

__________________________________

 

     เป็นครั้งแรกที่เดียไม่ได้อยู่ในคลังสินค้า เฟยฉางเลยต้องเดินทั่วโรงแรมเพื่อหาร่องรอยของเดีย จินไม่พูดอะไรมีแต่เงาที่ตามเขามา น่าจะเพราะความเศร้าของเจ้าตัว เฟยฉางถอนหายใจแล้วหยุดอยู่ตรงทางเดิน 


“มองแบบนี้..คิดอะไรไม่ดีอยู่หรือเปล่า”


“พวกเราในตระกูลเลือดยึดถือเรื่องความรัก ในฐานะที่เป็นสมาชิกคนหนึ่งนายคิดว่าฉันรู้สึกยังไงเมื่อถูกคนรักเข้าใจผิดและปฏิเสธ? ฉันตกอยู่ในนรกมาแล้วสองวัน พระเจ้า ฉันอยากฆ่าตัวตาย”

 

“โอ้..เดีย..”

 

“นี่เป็นปัญหาร้ายแรงนายกล้าล้อเล่นกับฉันแบบนี้ได้ไง?

 

“ไม่ๆ มองข้างหลัง” จินหันมองไปรอบๆก่อนชะงัก

 (TL; ในที่นี่ท่านจินคิดว่าท่านเฟยฉางพูดล้อ แบบ โอ้เดียร์ โอ้ที่รักอย่างนี้นะขอรับ)


“โอ้...เดีย” เขาพูดขึ้นเบาๆ

 

เดียเดินผ่านไปอีกฝากของห้องโถงแสดงออกชัดเจนว่าไม่อยากคุยกับพวกเขา เขาหันกลับมามองหน้ากันก่อนที่เฟยฉางจะทิ้งจินไว้ตรงนั้นและวิ่งตามเดียไปทันที และแทนที่เจ้าตัวจะวิ่งหนีแต่กลับยังเดินทอดน่องด้วยท่าทีสงบเหมือนเดิม นึกขอบคุณพระเจ้าที่เอลฟ์ตนนี้ให้ความสำคัญกับความสงบและการแสดงออกเสมอ

 

“เดีย ฉันมีเรื่องสำคัญแบบสำคัญมากๆที่ต้องปรึกษานาย” เดียลังเลที่จะหยุดเดินและมองไปที่เฟยฉางอย่างสงสัย ผมสีส้มที่คลอเคลียอยู่บนไหล่ทำให้ดูเหมือนเจ้าตัวกำลังใส่ผ้าคลุมไหล่ ตอนนี้เฟยฉางพยายามทำตัวเหมือนจริงจังขึ้นมาบ้าง เขาต้องเก็บทุกความรู้สึกที่หวั่นไหวต่อเดียไว้ข้างใน

 

“สิ่งที่ฉันต้องการจะพูดคือ เพื่อยกระดับความมีคุณภาพโดยรวมของโรงแรม ฉันคิดว่าเราควรจะมีส่วนลดสำหรับกลุ่ม”

 

“ส่วนลดสำหรับกลุ่ม?” เดียขมวดคิ้ว

 

“เรามีห้องเยอะมากเกินความจำเป็น มันจะเสียของถ้าเราไม่วางแผนหากลุ่มใหญ่ๆเข้ามาพัก” เฟยฉางกล่างพร้อมพยักหน้า

 

“แต่ที่นี่มีนักท่องเที่ยวเดินทางไม่มาก”

 

เฟยฉางได้เตรียมตัวสำหรับคำถามแบบนี้ไว้แล้ว “ไม่จำเป็นที่ต้องเป็นนักเดินทางของแต่ละโลกนี่ เราสามารถโปรโมทส่งเสริมโนอาห์ให้เป็นจุดหมายปลายทางได้”

 

ในที่สุดเดียก็เริ่มสนใจ “ได้ยังไง?

 

“เที่ยมชม , ท่องเที่ยว , วันหยุดพักผ่อน , ฮันนีมูน... อย่าลืมว่าที่นี่มีเอกลักษณ์เฉพาะตัว แม้ว่าทุกโลกจะมีแบรนโรงแรมของตัวเอง แต่ก็ไม่มีที่ไหนเหมือนที่นี่ ไม่มีที่สิ้นสุดของความมืด ไม่มีที่สิ้นสุดของบันได ห้องก็ไม่มีสิ้นสุด และ...ห้องจัดอาหารที่ไม่มีสิ้นสุด”

 

“นายก็แค่พูดถึงเรื่องเด่นๆของโรงแรมเท่านั้น”

 

“สิ่งที่สำคัญไม่ได้ขึ้นอยู่กับจุดเด่นหรือจุดด้อยที่นายเห็นด้วยหรือเปล่า” เฟยฉางกลืนน้ำลายก่อนพูดต่อ “สิ่งมีชีวิตทุกชนิดมักมีความอยากรู้อยากเห็น เช่น ลูกแมว ลูกสุนัข พวกอยากเห็นสิ่งแปลกๆที่อาจทำให้เขากลัว แต่พอเข้าใกล้แล้วเขาอาจจะหลงเสน่ห์ และเขาไม่สามารถไปที่ไหนได้อีก นอกจากที่นี่”

 

“เป้าหมายนายคืออะไร?

 

“เพื่อให้ได้เงิน”

 

“ที่นี่ไม่ต้องการเงิน”

 

แต่ฉันต้องการ เฟยฉางยังพูดต่อว่า

 

“แม้ว่าไม่ใช่เรื่องของเงิน แต่ก็สามารถทำเพื่อความสำเร็จได้นะ แม้มันจะไม่ให้ความรู้สึกเหมือนความสำเร็จ แต่มันเติมช่องว่างได้นะ”

 

“มนุษย์ทุกคนน่ารำคาญเหมือนนายไหม?

 

เฟยฉางถอนหายใจ “เมื่อเทียบกับพวกนายแล้ว มนุษย์เรามีอายุขัยที่สั้นกว่าอย่างเห็นได้ชัด แต่ด้วยเหตุนี้เราจึงพยายามอย่างต่อเนื่องเพื่อหาหนทางทำให้ชีวิตเรามีความหมาย นายไม่ควรมีชีวิตที่น่าเบื่อหน่ายนะ นายควรมีความรัก”

 

“ตัณหา?” เดียขมวดคิ้วทำสีหน้ารังเกียจ

 

เฟยฉางมีความคิดหนึ่งแวบขึ้นมาฉับพลัน เขาเลื่อนหน้าเข้าไปกระซิบ “นายรู้เรื่องจินกับฮิวจ์ทะเลาะกันไหม?

 

“และฉันทำ?” สีหน้าของเดียดูแขยงมากกว่าเดิม

 

“จินบอกฉันเมื่อวานนี้ว่า เขาอยากกลับไปอยู่กับนาย”

 

คราวนี้ต่างคนต่างเงียบครู่ใหญ่ สุดท้ายเฟยฉางก็เข้าใจความรู้สึกเหมือนได้กินแมลงร้อยตัวในครั้งเดียว เมื่อเดียค่อยๆยกมือขึ้นพร้อมกับเปลวไฟที่เต้นอยู่กลางฝ่ามือของเขา เฟยฉางกลืนน้ำลายอึกใหญ่

 

“ที่บอกไปเมื่อกี้ ฉันไม่เห็นด้วยอย่างแน่นอน” เปลวไฟลดขนาดลง

 

“นายรู้หรือเปล่า ฮิวจ์เป็นพี่เลี้ยงของฉันดังนั้นฉันจึงอยู่ข้างเขา ยังไงก็ตามจินจะจัดสถานที่ท่องเที่ยวสำหรับกลุ่มคน เลิกเป็นคนใจแคบที่สนใจแค่การทะเลาะกับคนรัก” เฟยฉางรีบพูดทันทีที่เห็นโอกาส เดียเงียบฟังเหมือนเปลวเพลิงจนเฟยฉางถอนหายใจด้วยความโล่งอก

 

“และดูเหมือนตอนนี้จินจะเอาจริง เขาบอกว่าถึงนายทำร้ายเขาจนใบหน้าของเขาเหมือนหมู... เอ่อ.. ถึงนายจะเผาจนเขาเหมือนกับหมูย่าง เขาก็ไม่ยอมเลิก” เดียยังคงมองมาอย่างเย็นชา

 

“นายกำลังพยายามจะพูดอะไร?

 

“จินบังเอิญพูดความลับสำคัญตอนที่เราดื่มด้วยกัน เห็นได้ชัดว่าหมอนั่นกลัวอยู่สองคน อันโตนิโอ้และเลย์ตัน” เดียเลิกคิ้วด้วยความประหลาดใจ

 

“ใช่ ฉันก็แปลกใจ ฉันถามว่าทำไมแต่เขาไม่พูดอีก ดังนั้นฉันคิดว่าถ้านายแกล้งทำเป็นว่าสนิทสนมกับคนใดคนหนึ่งในนั้น เขาจะเลิกยุ่งกับนาย” เดียขมวดคิ้ว

 

“มันแค่ชั่วคราวน่า จินเป็นคนประเภท..ไม่ใช่สิ แวมไพร์ที่อยากได้ทุกอย่าง เมื่อเขาเห็นว่าเขาไม่มีโอกาสกับนายแน่ๆ เขาก็กลับไปหาฮิวจ์ และตอนนั้นนายก็หยุดแกล้งทำทุกอย่างได้”

 

“ฉันไม่ได้กลัวเขา”

 

“ฉันรู้ว่านายไม่กลัว นายมาจากเผ่าพันธุ์ที่ยิ่งใหญ่และมีเกียรติ แต่เมื่อคำพูดได้หลุดออกจากปากแล้ว มันก็มีความไปได้สูงที่จะทำเรื่องบ้าๆ ฉันแค่แนะนำวิธีป้องกัน ก่อนที่จินจะข้ามเส้นจากความติดหนึบเป็นสตอล์กเกอร์”

 

เห็นว่าเดียยังต้องยุอีกนิดเฟยฉางจึงกล่าวต่อ “แล้วเรื่องนี้ถ้านายอายที่จะถาม ฉันทำเพื่อนายได้เพราะฉันเป็นเพื่อนกับเลย์ตัน”

 

“ไม่จำเป็น ฉันจัดการตัวเองได้” เดียพูดก่อนเปลี่ยนเส้นทางไปที่ห้องครัว เฟยฉางยังยืนนิ่งมีเพียงรอยยิ้มที่เผยความชั่วร้ายออกมา

 

__________________________________

 

จินวิ่งมาหาเฟยฉาง “นายพูดอะไรไปบ้าง?

 

เฟยฉางเพียงยิ้มแล้วส่ายหัว “ไม่มีอะไรสำคัญ นายต้องมองไปที่ผล - แค่กๆ นายไม่เห็นหรอว่าเดียกำลังไปไหน?” เขาพอใจกับตัวเอง แต่จินยังไม่เชื่อ

 

“นายแน่ใจหรอว่าเดียจะไปหาอันโตนิโอ้” นี่ไม่ใช่เสียงที่เดียจะฟังและทำตามแม้แต่ตอนที่พวกเขาอยู่ด้วยกัน เดียไม่เคยรักษาภาพลักษณ์ที่ดีมากนัก แต่ในความเป็นจริงก็ปฏิเสธไม่ได้ว่า ทุกท่าทางของเดียส่งผลให้รู้สึกในเชิงอย่างว่ามาก จะเกิดอะไรขึ้นถ้าไม่ตีขอบพื้นที่ให้กับคนอื่นดีๆ?

 

“นายไม่ได้บอกให้เขาส่งข้อความไปหลอกฉัน?

 

“ฉันไม่เคยโกหกแบบง่อยๆอย่างนั้นหรอก” จินจ้องเขม็ง

 

“นายจะบอกว่า นายเทพเรื่องโกหกว่างั้นเถอะ?

 

“มีอีกอย่าง”

 

“หะ?

 

“ครั้งสุดท้ายที่เราดื่มด้วยกันแล้วฉันบอกว่านายดูดีขึ้น นั่นเป็นเรื่องโกหก”

 

จินหัวเราะเบาๆ “สิ่งที่เกิดขึ้นกับฮิวจ์ยังไม่จบ แต่ฉันยังอยู่ในขั้นฮิสทีเรียที่ไม่เสถียรทางจิตใจอยู่นะ”

 

“ฉันคิดว่านายดูดีกว่าฉัน” เฟยฉางพูดพร้อมทำหน้าจริงจัง

 

__________________________________


อ่านแล้วงงกันไหมขอรับ มันเป็นกลยุทธ์ฉบับเฟยฉางนะขอรับ 
พูดอ้างไปแปดโลกแล้วค่อยตะล่อมเข้าสู่จุดประสงค์ตัวเอง 
มารอดูกันนะขอรับว่าท่านเฟยฉางจะปฏิบัติการสองเรื่องนี้สำเร็จหรือไม่

เจอกันพรุ่งนี้ขอรับ // คาราวะ
ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 328 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #369 บิลเลียส (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 26 เมษายน 2563 / 20:47
    มีคนชมน้องว่าสวยแหละค่ะ
    #369
    0
  2. #282 Lormielis (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 05:51
    ทำดีมาก แต่คือสับสบมากเฟยฉางแบบพูดเยอะมาก จนอ่านจบคือเพิ่งเข้าใจว่าน้อนต้องการอะไร5555
    #282
    0
  3. #145 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 20:47
    ฝีปากสุดยอด
    #145
    0
  4. #78 RyomasU (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:38
    แผนดูดีนะ รอดูผลว่าเป็นยังไง
    #78
    0
  5. #47 minggg- (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 01:09

    งก และเจ้าเล่ห์เหรอเนี่ยยยย

    #47
    0
  6. #23 sucha851192 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 18:35

    ชั่งเป็นคนที่เอาตัวรอดเก่งดีจิรง

    #23
    0
  7. #22 green5658 (จากตอนที่ 15)
    วันที่ 3 กันยายน 2561 / 16:24
    รอค่าาาา
    #22
    0