[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 12 : ผลกระทบ Part 2

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 2,679
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 366 ครั้ง
    9 ก.ย. 61

โศกนาฏกรรมแบบไหนที่คุณไม่เห็นด้วย?

 

______________________________________

 

     ถึงน้ำตาจะกลายเป็นสายเลือดแต่ชีวิตก็ยังต้องเดินต่อ หลังจากหยุดครบทั้งสามวันแล้วเฟยฉางก็ได้ทิ้งความหดหู่ของตัวเองทิ้งไป ในวันนั้นคำพูดแรกที่ออกจากปากเขาเมื่อเดินไปในห้องโถงคือ

 

“ไอ้ตูดตัวไหนเอาเครื่องดักฟังของฉันไป? มันหายไปจากมือปุ๊บปั๊บ อย่า ให้ ฉัน รู้นะ ฮึ่ย.. ฉันจะขย่ำให้เละเลย.. เฮ้อ” หลังจากเขาพูดเฮ้อจบ รูปร่างสง่างามของอิเซเฟลก็พุ่งลงมาจากด้านบนในชุดสูทสีเบจ ในขณะเดียวกันภายในโถงก็สั่นสะเทือนตามมาด้วยร่างขออาซาที่ปรากฏตรงบันได เฟยฉางคิดได้ว่าควรจะเริ่มสอบสวน

 

การสืบสวนเริ่มขึ้น หลังจากคิดอยู่นานเขาตัดสินใจที่จะไปถามผู้ต้องสงสัยคนแรกก่อน อันโตนิโอ้

 

“เดี๋ยวก่อน อันโตนิโอ้...” เฟยฉางขยับเข้าไปยืนข้างๆ “สามวันก่อนตอนที่เราถูกขังอยู่ในกับดังที่ทับทิม— นายเห็นท่อที่ดูเหมือนคาไลโดสโคปไหม? มันเป็นทรงกระบอกยาวๆ”

 

อันโตนิโอโบกไม้พายในมือทั้งยังไม่หันมาและตอบว่า “จำได้”

 

เฟยฉางขยับตัวด้วยความหวัง เหมือนเขาเห็นเหรียญทองหนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญลอยอยู่รำไร “ที่ไหน?

 

“ในมือนาย” ทุกอย่างหยุดชะงัก

 

“เอ่อ..ฉันหมายถึงหลังจากที่นายทำฉันสลบ”

 

“มันอาจจะตกลงไปบนพื้น”

 

“นายไม่ได้เก็บมันมาหรอ?

 

“ทำไมฉันต้องเก็บมัน? มันน่ารำคาญพอๆกับนายเลย”

 

“...ถ้านายไม่ทำฉันแบบนั้น” ถ้าเขาไม่สลบ เขาคงไม่ทิ้งอุปกรณ์ชิ้นนี้ไปแน่ ในที่สุดก็เป็นความผิดของทับทิม

 

“ฉันทุบนายให้หลับเพราะนายมันน่ารำคาญ” อันโตนิโอ้พูดเสียงห้วน

 

แค่นี้เฟยฉางก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายเป็นคนบ้าที่โกรธง่าย และอาจจะโกรธจนถึงขนาดกินเนื้อมนุษย์และดื่มเลือดมนุษย์ได้ เฟยฉางเดินออกจากห้องครัวอย่างเงียบๆ และตรงไปที่คลังสินค้าประจำจุดเดีย

 

“นี่ เดีย ตกใจจริงๆที่เห็นนายที่นี่”

 

เดียหันมอง “นายไม่ได้ต้องการมาหาฉันหรอ?

 

“เหะๆ จับได้แหะ” เฟยฉางหัวเราะก่อนจะทำเป็นเคร่งขรึม “เมื่อสามวันก่อนในกับดัก นายเห็นสิ่งที่เหมือนคาไลโดสโคปในมือฉันไหม? ที่มันเป็นกระบอกยาวๆ”

 

 “เห็น” ก่อนหน้านี้เฟยฉางเคยผิดหวังมาแล้ว เขาจึงไม่คาดหวังมากนัก

 

“อย่าบอกนะว่านายไม่ได้เก็บมัน”

 

“แล้วทำไมฉันต้องเก็บของของนายมาละ?” ความคิดบางอย่างแล่นเข้ามาอย่างไม่ได้ตั้งใจ เหล่าเอลฟ์ตนอื่นมีเรื่องยุ่งยากเหมือนเขาบ้างไหม? ความหงุดหงิดฉายอยู่บนหน้าเดีย

 

“มันใช่ของสำคัญไหม?

 

เฟยฉางพยักหน้า หนึ่งร้อยห้าสิบเหรียญทอง

 

“ดี งั้นวันนี้นายต้องเลือกผักหรือผลไม้”

 

ตั้งแต่ไหนแต่ไรมา..เขาไม่เคยถูกหวยซักที

 

“หรืออย่างอื่น” อย่าพูดว่า หรือ มันทำให้ฉันปวดใจ เฟยฉางคิดขณะที่มองเดีย

 

“...นายต้องไปบอกให้อิเซเฟลช่วย” ความสิ้นหวังปรากฏอยู่บนหน้าเฟยฉางทันทีที่ได้ยินที่เดียพูด

 

“เขาสามารถเข้าออกห้องไหนก็ได้ตามต้องการ” เดียอธิบายต่อ

 

เฟยฉางกระโดดด้วยความดีใจก่อนจะขมวดคิ้วมองเดียอย่างสงสัย “นายช่วยฉันทำไม?

 

“เพราะฉันรู้สึกดีเวลาเห็นนายผิดหวังซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างช่วยไม่ได้"

 

     ไม่น่าแปลกใจเลยว่าทำไมเอลฟ์พวกนี้เป็นมังสวิรัติ แม้มาตรฐานของพวกเขาเพื่อปั่นหัวคนยังต่ำเตี้ยเรี่ยดิน เฟยฉางนึกเห็นใจในเรื่องนี้ขณะที่เดินไปหาอิเซเฟล เขาทรุดตัวลงนั่งที่ขอบสระและหอบหนักหลังจากเดินขึ้นบันไดมา เขาหงุดหงิดอิเซเฟลที่ดูเหมือนจะมีความสุขเหลือเกินในสระน้ำ

 

“นาย – นายควรติดลิฟท์บางส่วนนะ โอ้ พระเจ้าฉันกำลังจะตาย”

 

“ฉันไม่ต้องการ” อิเซเฟลร่อนลงอย่างช้าๆ เฟยฉางชี้ตัวเอง

 

“ทุกคนยกเว้นคุณจำเป็นต้องใช้บันไดทั้งนั้น” เฟยฉางคิดถึงเหตุผลที่มาพบอิเซเฟลและรีบพูดออกไป

 

“ฉันต้องการความช่วยเหลือจากนาย”

 

“อ่านข้อมูลผู้เข้าพัก?” อิเซเฟลถามระหว่างปีนขึ้นจากสระว่ายน้ำ

 

“ไม่ ฉันต้องการให้นายเปิดกับดักคลังสินค้า”

 

“ทำไม?

 

“ฉันทำบางอย่างหล่นไว้ในนั้น”

 

“นั่นเป็นปัญหาของนาย”

 

“เราอาจไม่ใช่ญาติพี่น้องครอบครัวเดียวกัน แต่เราเป็นเพื่อนร่วมงานกัน นายควรแสดงความรัก” อิเซเฟลมองตรงไปที่เฟยฉางด้วยดวงตาสีรัตติกาลราวกับจะทะลุผ่านร่างเขาไป เฟยฉางเผลอถอยหลังอย่างไม่รู้ตัว

 

“เอ่อ..นายแสดงความรักด้วยวิธีอื่นได้ไหม? แบบนี้มันเร็วไปน่ะ.. ฉันไม่คิดว่าพวกเราพร้อม”

 

อิเซเฟลขมวดคิ้ว “ฉันไม่มีความรัก”

 

ไม่มีห่าอะไรก็ดีแล้ว มันคงจะประหลาดถ้ากลายเป็นที่รักของหมอนี่

 

“ฉันรู้อยู่แล้ว ฉันแค่ล้อเล่นน่ะเข้าใจไหม ยังไงก็ตามนายช่วยฉันหน่อยได้ไหมละ?

 

“อะไรที่นายทิ้งไว้?

 

“มันเหมือนคาไลโดสโคปน่ะ ยาวและหนา...” เฟยฉางทำมือ “ประมาณนี้ มันชื่อ Domino Listening Device เลย์ตันให้ยืมมา..”

 

อิเซเฟลยื่นมือมาข้างหน้าแล้วใช้มืออีกข้างแหวกกลางอากาศคล้ายกับเปิดถุงอะไรซักอย่างแล้วล้วงมือเข้าไปหยิบมันออกมาส่งให้เขา แม้จะเจอเรื่องแบบนี้มาตลอดแต่เฟยฉางก็อดไม่ได้ที่จะตกใจ

 

“นายเป็นนักมายากลหรือเปล่า?” เฟยฉางถามระหว่างตรวจสอบความเสียหายของอุปกรณ์ในมือ “หรือเป็นนักฟุตบอล ผู้รักษาประตู นายคงไม่ปล่อยให้ใครทำประตูได้เลยทีเดียว” ยิ่งเขาคิดเพ้อเจ้อไปเท่าไหร่ก็ยิ่งตื่นเต้น

 

“ฉันออกจากที่นี่ไม่ได้”

 

อา..จริงสินะ “เอ่อ.. ฉันหมายถึงซักวันหนึ่งนายอาจจะออกไปได้ไง! แล้วในนรกมีอาชีพไหม? พวกการโปรโมทสิ่งต่างๆ นึกถึงความฉลาดของลูซิเฟอร์แล้ว มีใช่ไหม?

 

“ฉันไม่ได้มาจากนรกเต็มตัว”                              

 

“....” เฟยฉางขยับมาใกล้ๆและกระซิบถาม “หมายถึงตัวแทนคู่ปะ?

 

“ทำไมต้องขยับมาใกล้?

 

“เวลาจะพูดความลับต้องกระซิบไง นายไม่รู้หรอ?

 

______________________________________


เฟยฉางเดินลงไปที่ห้องของเลย์ตันพร้อมกับ Domino Listening Device ที่อยู่ในมือ เขายืดด้วยความภาคภูมิใจที่สามารถนำมันกลับมาได้ เลย์ตันเบิกตากว้างทันทีที่เห็น

 

“มันทำงานได้ดีหรือเปล่า? มีปัญหาอะไรไหม?

 

“มันมีปัญหา และใหญ่มากด้วย”

 

“อาการเป็นยังไงบ้าง” เลย์ตันรีบถาม

 

“ตั้งแต่ฉันได้มันกลับมารู้สึกว่าเสียงมันเบามาก..เบากว่าตอนแรก”

 

“อ๋อนั่นเป็นเพราะมีปุ่มบางอย่าง แล้วนายไปกดมันโดยบังเอิญน่ะ”

 

“จริงๆนะ?

 

เลย์ตันคว่ำอุปกรณ์บางอย่างลงและยกหูขึ้นมาฟัง เฟยฉางคว้ามันออกจากมือเขา

 

“ทำไมนายไม่ลองไปยืนตรงนั้น ? ฉันจะได้ทดสอบว่ามันทำงานหรือเปล่า”

 

“ความคิดที่ดี” เลย์ตันพูดแล้วเดินไปที่สุดทางของห้องโถง เฟยฉางยืนอยู่ที่เดิม

 

“นายได้ยินฉันไหม?” เฟยฉางยังนิ่ง ไม่ตอบรับ เลย์ตันเดินผ่านแล้วเอาอุปกรณ์มาแกะดูอีกครั้ง

 

“ฉันเปิดเสียงจนสุดแล้ว ลองอีกครั้ง”

 

“โอเค”

 

เลย์ตันเดินออกไปอีกครั้ง “ได้ยินฉันไหม?

 

เฟยฉางโบกมือให้เขา “ฉันได้ยินแต่มันเบามาก เหมือนนายพึมพำอะไรซักอย่าง”

 

“ทำไมมันถึงเป็นงั้น??” เลย์ตันพึมพำกับตัวเอง

 

“ลองเปลี่ยนกันไหม บางทีฉันอาจเห็นบางอย่างที่นายไม่เห็น”

 

เฟยฉางสลับตำแหน่งกับเลย์ตัน เขาเดินไปสุดทางโถงแล้วหันกลับมา ก่อนจะแหกปากร้องเพลง “The Girl ali Mountain –

 

ใบหน้าเลย์ตันยับยู่ยี่ทรุดตัวลงนั่งบนพื้น เฟยฉางดึงสำลีที่อุดหูตัวเองออกมาก่อนแหกปากต่อไป

 

________________________________________

 

ความลับเป็นเรื่องประหลาด ด้านหนึ่งก็กลัวความลับตัวเองแตก ด้านหนึ่งพวกเขาก็หมดหวังในการที่จะระบายความลับของตัวเอง นับตั้งแต่เฟยฉางได้รู้เรื่อง จินและเดีย จินก็เข้ามาวุ่นวายกับเขามากขึ้น บางครั้งเฟยฉางก็ถูกชวนให้ไปดื่มด้วยกัน แน่นอนว่าเฉพาะตอนที่ฮิวจ์กำลังยุ่งและโดนไล่ออกมา

 

“เครื่องดื่มชนิดนี้เรียกว่า Laceration (แลคซีเรชั่น)” จินผสมเครื่องดื่มไม่กี่อย่างก่อนเทมันลงแก้วไวน์ทรงสูง เฟยฉางดมกลิ่นมัน

 

“โอ้โห..  กลิ่นอย่างกับน้ำกรด แน่ใจนะว่าไม่ไม่ใช่ทินเนอร์” จินกัดปาก เฟยฉางถอนหายใจแล้วพูดต่อ

 

“นี่ไม่ได้วางแผนจะฆ่าฉันใช่ไหม”

 

“ฮึ่ม ฉันไม่ใช้ยาพิษฆ่านายหรอก ถ้าจะทำฉันแค่ดูดจนนายตัวแห้งก็พอ”

 

“อูย...จำได้ว่านายชำนาญเรื่องนี้” แก้วถูกยกขึ้นจ่อปาก จินเอื้อมมือดันก้นแก้วอย่างรวดเร็วทำให้เครื่องดื่มภายในไหลทะลักเข้าปากเฟยฉางจนล้นออกมุมปากเกินครึ่ง เฟยฉางกระชากแก้วออกแล้วยกจะขว้างใส่จิน แต่จินยกถาดขึ้นกันไว้ก่อน เฟยฉางจับคอตัวเอง

 

“แค่กๆ ไอ้เครื่องดื่มอันนี้มันมีส่วนผสมอะไร? พริกไทย?

 

“นี่เป็นศิลปะของบาร์เทนเดอร์ มีส่วนผสมมากมายรวมเอาไว้จนกลายเป็นรสชาติของพริกไทย” จินอธิบายก่อนส่ายหัวแล้วพูดต่อ “ก็อย่างที่คิด มนุษย์อย่างนายเป็นพวกโง่ไม่มีความรู้ด้านศิลปะ”

 

...ใช้ส่วนผสมมากมายเพื่อจำลองรสชาติพริกไทยเนี่ยนะ?

 

“แล้วตลอดมาพริกไทยมันมีความหมายอะไร?

 

“ฉันสามารถผสมผสานกับสิ่งอื่นๆเพื่อสร้างรสชาติรากไม้”

 

“แล้วรากไม้มีความหมายอะไร?

 

“อยู่ในดินและผลิตสารอาหารอย่างแน่นอน”

 

“ไม่ฉันหมายถึง..” เฟยฉางทำหน้าแหย “ใครจะอยากกินน้ำที่มีรสชาติเหมือนรากไม้?

 

จินถอนหายใจอีกครั้ง “ดูสิ นี่เป็นโศกนาฏกรรมของมวลมนุษย์ ทำลายศิลปะเพื่อผลประโยชน์ทางการตลาด”

 

เฟยฉางยกแก้วน้ำขึ้นมาเคาะบนหัวของตัวเองแล้วแกว่งไปมา “ศิลปะแบบนั้นควรถูกทำลาย”

 

 

 ______________________________________


มันเป็นศิลปะนะขอรับ

ข้าน้อยขอบ่นซักนิดนะขอรับ พอดีไปเห็นนิยายเรื่องหนึ่งที่จบสมบูรณ์แล้วแต่ด้วยความชำนาญอันน้อยนิดจึงไม่อาจนำมาแปลได้

ข้าน้อยเสียใจมากขอรับ ฮือ.. มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับราชวงศ์ คำศัพท์ในวังข้าน้อยก็ไม่ถนัด น้ำตาจะไหลเป็นสายเลือด

แต่ถ้าข้าน้อยรู้ลู่ทางมากกว่านี้ ข้าน้อยจะแปลแน่นอนของขอรับ ส่วนชื่อเรื่องของมันคือ My Wangfei is Man ขอรับ 

ชื่อจีนก็ 我的王妃是男人 มันต้องใช้คำราชาศัพท์เยอะเลยละขอรับ.. 

ยังไงถ้าได้เจอเรื่องนี้ที่ข้าน้อยทำการแปล ฝากด้วยนะขอรับ

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 366 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #354 小现在 (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 7 เมษายน 2563 / 00:17

    โอ้ ราชาศัพท์ --- //แอบข้างประตู

    #354
    0
  2. #280 Lormielis (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 25 มกราคม 2563 / 05:35
    555555
    #280
    0
  3. #143 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 19:49
    ตลกก 55555
    #143
    0
  4. #76 RyomasU (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 8 กันยายน 2561 / 07:20
    น่าสงสารนะ แต่เป็นคนรอบตัวเฟยอะ ป่วนเขาไปทั่ว คงเพราะว่างมากไปสินะ 555
    #76
    0
  5. #44 minggg- (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 01:03

    สงสารรรรรรรร

    #44
    0
  6. #29 mothergod (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 4 กันยายน 2561 / 18:06
    ชีวิตแบบไร้สาระมากอะ5555
    #29
    0
  7. #21 Blackchocola (จากตอนที่ 12)
    วันที่ 1 กันยายน 2561 / 17:49
    สนุกมากค่ะ
    #21
    1
    • #21-1 Hakuja.(จากตอนที่ 12)
      1 กันยายน 2561 / 19:51
      ติดตามกันต่อไปด้วยนะขอรับบ
      #21-1