[นิยายแปล] Spirit Hotel

ตอนที่ 1 : คำเชิญจากนรก Part 1

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 9,760
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 797 ครั้ง
    22 ธ.ค. 63


 

...

 

ตอนที่ 1 คำเชิญจากนรก [I]

 

มันคือกับดัก

 

...

 

ซื่อเฟยเซี่ยกำลังจะหมดความอดทน ..

งานเลี้ยงวันคริสต์มาสที่มีแต่มังสวิรัติเท่านั้น เขารับได้

ไฟสำนักงานที่ติดๆดับๆคล้ายกับดิสโก้เทค เขารับได้

ต้องกินยาคลายเครียดแทบทุกวัน เขารับได้

แต่เมื่อมีพนักงานต้อนรับคนหนึ่งเดินมาพร้อมกับรอยแดงกลางฝ่ามือ เขารับไม่ได้!!

ช่างแม่ง! กับเงินเดือนพันดอลลาร์

ช่างแม่ง! กับโบนัสประจำปี

ช่างแม่ง! กับวันหยุดเทศการณ์ 3 วัน

เขาคิดอย่างเดียวว่าจะไปกระทืบไอ้สารเลวนั่นให้ได้!

 

วูเจินเจียน กำลังคิดหาวิธีลดรายจ่ายจากพนักงาน เขารู้สึกเบื่อหน่ายกับปัญหานี้มาก พนักงานทุกคนจะได้กินอาหารในราคา 50 เซนต์ต่อมื้อ และเมื่อเขาเปิดประตูและเดินเข้าไปในสำนักงาน

 

“ไอ้ชาติชั่ว!” ในวินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้น เฟยเซี่ยก็ตะโกนขึ้นมาพร้อมกับโต๊ะลงโต๊ะเสียงดัง

“หะ?” เจินเจียนส่งเสียงไปพร้อมกับแววตาว่างเปล่า

“แกไม่รู้หรือไงว่าคริสต์มาสคืออะไร? มันเป็นวันเกิดพระเยซูนะ! พระเยซูไม่ใช่พระพุทธเจ้า ทำไมเราต้องกินอาหารมังสวิรัติด้วยวะ บอกฉันมาสิไอ้เวร!” เลือดทั้งหมดในตัวของเฟยเซี่ยวิ่งขึ้นมาหล่อเลี้ยงใบหน้าจนมันแดงกล่ำ ทั้งเขายังใช้คำที่รุนแรงเรียกเจินเจียนอีกด้วย

เจินเจียนมองเขาก่อนตอบออกมาอย่างชัดถ้อยชัดคำ

“เพราะมันถูก”

“แกรู้ไหมว่าหลอดไฟในห้องพนักงานมันพังเป็นเดือนแล้ว! ฉันต้องทำงานใต้แสงสีเวรๆนี่ตลอดสามร้อยหกสิบชั่วโมง! แล้วรู้ไหมว่าสายตาของฉันมันสั้นไปอีกเท่าไหร่แล้ว หะ ไอ้เฮงซวย?”

“โอ้.. งบซ่อมแซมเดือนนนี้หมดไปแล้ว แต่เดี๋ยวจะจัดการให้ในเดือนต่อไปแล้วกัน”

“แล้วแกรู้ไหมว่าพนักงานต้อนรับของฉันเขาดีแค่ไหน! เขาเป็นลูกน้องฉัน! เพียงเพราะหล่อนนอนกับแก ไม่ได้หมายความว่าแกจะทำอะไรกับเขาก็ได้นะ ไอ้เฮงซวย!

“ผมเคยโดนมาก่อน เว้นแต่ก้นของผม ไว้คราวหน้าจะดูให้แล้วกัน”

“ไม่อยากจะเชื่อว่าแกนอนกับเธอ ยัยนั่นน่ะ แกพอจะเป็นแม่แกเลยนะ! ไม่เห็นรอยตีนกาบนหน้าเธอหรอ!

“แต่เธอโสด”

เฟยเซี่ยกระชากคอเสื้อของเจินเจียนมาขยุ้มไว้ก่อนพูดเสียงต่ำ

“ฉันขอลาออก”

“คุณต้องแจ้งล่วงหน้าสามเดือนเพื่อที่จะได้หาคนมาแทน” เจินเจียนพูดด้วยเสียงเรียบนิ่งพร้อมทั้งดึงมือที่จับคอเสื้อตัวเองออก

“ฉันไม่รับเงินเดือนเดือนนี้” เฟยเซี่ยกัดฟันพูดด้วยความโมโห

“อนุมัติ” เฉียนเจียตอบรับทันที

“รู้ตัวไหมว่าตัวเองเฮงซวย” เฟยเซี่ยจ้องเขม็ง

“คุณบอกผมหลายครั้งแล้ววันนี้”

“แม่งโคตรระยำ”

“คุณบอกตอนที่เปิดประตูเข้ามา”

“ไม่รู้สึกอะไรบ้างเลย?”

“ผมเป็นผู้ชายที่รู้จักควบคุมอารมณ์ตัวเอง”

“ดัค..ไปละ”

เฉียนเจียโบกมือให้กับแผ่นหลังคนที่กำลังเดินจากไปพร้อมกับพูดขึ้นว่า

“ถ้าคุณอยากมาพักผ่อนที่นี่ ผมจะให้ส่วนลดพิเศษ!

เฟยเซี่ยหยุดชะงักในตอนที่กำลังจะปิดประตู ก่อนหันไปพูดกับเจินเจียนด้วยใบหน้าใสซื่อ

“อ้อ ระหว่างที่รอเมื่อกี้ ผมได้ทุบข้าวของระบายอารมณ์ไปหลายอย่าง หวังว่าเงินเดือนที่ผมควรจะได้รับคงพอสำหรับค่าเสียหายนะ”

 

ในตอนนั้นเองเจินเจียนรีบวิ่งออกมาจากห้องพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่ดังมาตามหลัง

“กลับมาเดี๋ยวนี้นะ! ไอ้สารเลว! จ่ายคืนให้ฉันทั้งหมดเดี๋ยวนี้นะเฟยเซี่ย! กลับมา!!

“อย่างน้อย..ก็จ่ายเงินให้ฉันก่อน กลับมา” เจินเจียนสะอื้นในอก

 

ผลจากการระเบิดของเขาทำให้ตอนนี้เฟยเซี่ยตกงาน เขาหางานจากหนังสือพิมพ์และแทบทุกสำนักงานก็เกิดวิกฤตทางการเงินทั้งนั้น .. เช่นเดียวกับเขาในตอนนี้

หลังจากได้เปิดดูบัญชีของตัวเองแล้ว เฟยเซี่ยอยากให้มันเป็นเพียงความฝันเท่านั้น มองไปทางไหนก็ศูนย์และศูนย์  เขาได้ตระหนักว่าสิ่งสำคัญกว่าการได้ทำงานในโรงแรมในประเทศและต่างประเทศ หรือเงินเดือนที่ไม่น้อยกว่าแปดแสนเหรียญ แม้กระทั่งตำแหน่งหน้าที่ผู้จัดการนั้น คือสวัสดิการที่ดี มีอาหารให้กินครบสามมื้อ

 

“พระเจ้า ได้โปรดมอบงานที่มีที่พักให้พร้อมด้วยเถอะ” เฟยเซี่ยคร่ำครวญออกมา

“ที่นี่” หนังสือพิมพ์ฉบับหนึ่งถูกยื่นมาตรงหน้า เฟยเซี่ยไล่มองตามมือไปจนเห็นชายวัยกลางคนที่ดู..น่าไว้ใจแต่เขาไม่มั่นใจจึงมองตอบกลับไปนิ่งๆ

“คุณไม่ได้อยากได้งานพร้อมที่พักหรอ?” เฟยเซี่ยรีบชักหนังสือพิมพ์มา

“...” เฟยเซี่ยมองเนื้อหาด้านในหนังสือพิมพ์และจ้องมันอย่างถี่ถ้วน จนเห็นข้อความภายในกรอบสี่เหลี่ยม โดยทั่วไปแล้วโฆษณาในหนังสือพิมพ์จะเยอะมาก เขาไม่มีเวลาที่จะมาดูรายละเอียดอื่นๆแต่ในกรอบนั้นมีบางอย่างที่ดึงความสนใจของเขาทั้งหมด

 

ต้องการผู้จัดการโรงแรมโนอาห์

เงินเดือน : 1700 $

ความต้องการ : ประสบการณ์ในการเป็นผู้จัดการมาอย่างน้อย 1-2 ปี

ที่อยู่ : 111 ถ. ฮาร์เบอร์

 

เงินเดือนพันเจ็ดร้อยดอลลาร์? เอ๊ะ เขาอ่านผิดหรือเปล่า เฟยเซี่ยลองตรวจสอบด้วยการลองเอานิ้วถูตรงตัวเลขเผื่อมีอะไรติดอยู่จนเขามองไม่เห็นจุดทศนิยม แต่เมื่อสำรวจแล้วมันเป็นหนึ่งพันเจ็ดร้อยจริงๆ

ไม่อยากจะเชื่อว่ามันมีอยู่จริง อาหารฟรี ที่พักฟรี! เฟยเซี่ยกอดหนังสือพิมพ์เอาไว้แล้วเริ่มหัวเราะอย่างอารมณ์ดีโดยไม่สนใจว่าตัวเองกำลังยืนอยู่ข้างถนน

“เดี๋ยวนะ.. ถนนฮาร์เบอร์มันอยู่ที่ไหนละ?” เขาหยุดความดีใจเอาไว้เมื่อนึกได้ เขาเกิดและโตที่นี่ เมืองแห่งนี้เรียกว่าฮาร์เบอร์ซิตี้ แต่เขาไม่เคยได้ยินชื่อถนนฮาร์เบอร์เลยนะ หนังสือพิมพ์ถูกเปิดอีกครั้งเขาพบว่าภายใต้ตัวหนังสือสีดำหนา มีแผนที่อยู่ คำแนะนำประกอบชัดเจนแม้กระทั่งเด็กก็เดินไปได้ง่าย ๆ

“ทางแยกที่ถนนมิดเมาท์อีสท์?” หนังสือพิมพ์ยังคงกางค้างไว้เขาหันมองรอบๆทันทีเพื่อหาทางเดิน แล้วมันก็อยู่ตรงหน้าเขาพอดี

“เดี๋ยวนะ..ซอยนี้..มันมีมาก่อนหรอ?” ทำไมเขาถึงไม่เคยสังเกตเห็นมาก่อน? แต่ความสงสัยก็ถูกปัดทิ้งไปเพราะเขากำลังตกงานและอยากได้งานมาก เฟยเซี่ยตัดสินใจเดินเข้าไปในตรอกเล็กๆนั่น 

ทั้งสองข้างทางเป็นที่อยู่อาศัยที่เขาคุ้นเคย บางทีเขาอาจจะเคยมาแถวนี้แล้วแต่ลืมไปเท่านั้น เฟยเซี่ยปลอบใจตัวเอง อย่างไรก็ตามสิ่งที่สะดุดตาที่สุดไม่ใช่ซอยนี้ ไม่ใช่ที่อยู่อาศัย แต่เป็นคฤหาสน์ที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ไม่ มันไม่ใช่คฤหาสน์ มันเหมือนปราสาทมากกว่า พื้นถูกยกสูงกว่าพื้นที่เขายืนอยู่เสียอีก เฟยเซี่ยมองไปรอบๆก็เห็นป้ายหลอดไฟสว่าง NOAH HOTEL

เขาเคยทำงานที่โรงแรมเป็นเวลาสองปีแต่ยังไม่เคยได้ยินชื่อโรงแรมนี้มาก่อน ด้วยความยิ่งใหญ่ของอาคารจากทางด้านหน้าเฟยเซี่ยจึงตัดสินใจที่จะเข้าไปด้านในทันที เขาเดินขึ้นไปอย่างเงียบเชียบพร้อมกับสังเกตทุกอย่างรอบตัว ที่น่าสงสัยคือไม่เห็พนักงานหรือลูกค้าสักคน แต่เขามั่นใจว่าที่นี่เหมาะกับเขาที่สุด! เขาต้องควบคุมทุกอย่างไว้ในกำมือไม่ให้ผิดพลาดแม้แต่เรื่องเดียว!

ประตูโรงแรมทำด้วยไม้และสูงประมาณสามชั้นกว้างกว่าสิบเมตร ประตูนั้นเปิดกล้าคาไว้เฟยเซี่ยจึงก้าวเข้าด้านใน เขาไม่กล้าแม้จะลงน้ำหนักเท้ามากนัก เมื่อเข้ามาแล้วเขารู้สึกเหมือนยืนอยู่ระหว่ากระจกสะท้อน เนื่องจากเขามองไม่เห็นแม้กระทั่งเพดาน บรรยากาศรอบๆตัวก็สร้างความซ้ำซากไม่มีที่สิ้นสุด เฟยเซี่ยพยายามจะนึกถึงภาพอาคารด้านนอกว่ามันใหญ่โตเหมือนที่เขาสัมผัสด้านในหรือไม่ จากการมองน่าจะประมาณสามสิบห้าชั้น แต่ทำไมข้างในถึงได้ใหญ่ขนาดนี้? ภาพลวงตาหรือ?

“เฮ้ เฟยเซี่ย” เสียงดังมาจากด้านขวา “นายเป็นไงมั่ง?”

เฟยเซี่ยหันไปมองตามเสียงก็ตกใจ

“โทนี่! นายหายไปไหนมา? โรงแรมของนายบอกว่านายไม่ไปทำงานมาอาทิตย์นึงแล้วนะ” ก่อนหน้านี้เขากับโทนี่เป็นเพื่อนร่วมชั้นเรียนกันมาก่อน จึงคอยติดต่อกันเรื่อยมา

“จริงหรือ?” โทนี่ยิ้มออกมาเล็กน้อย

“อย่าบอกนะว่านายทำงานที่นี่?” เฟยเซี่ยสำรวจคนตรงหน้าอีกครั้งจนเห็นสูทและเน็กไทบนตัว

“ใช่ แต่ฉันกำลังจะลาออกวันนี้”

“หะ? ทำไมอะ?” เฟยเซี่ยถามด้วยความสงสัย จะลาออกต้องมีเหตุผลสิ

“เพราะ..สัญญาน่ะ” โทนี่มีสีหน้าลำบากใจ

“อาทิตย์ก่อนนายเป็นผู้จัดการที่ KAISE แต่ตอนนี้นายบอกว่ามาทำงานที่นี่แล้วสัญญาของที่นี่คืออาทิตย์นึงหรอ?” น้ำเสียงของเฟยเซี่ยมีแต่ความสงสัยและไม่เข้าใจ โทนี่ผ่อนจังหวะการเดินช้าลงและทำท่าเหมือนจะพูดอะไรบางอย่าง แต่กลับวางมือไว้บนไหล่ของเฟยเซี่ยเท่านั้น

“โชคดีนะเพื่อน”  เขาพูดแค่นั้นก่อนจะรีบออกไปโดยที่เฟยเซี่ยไม่ทันได้จะถามอะไรเพิ่ม

บางทีเขาควรจะวิ่งตามโทนี่ไป และตอนนี้เฟยเซี่ยก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้องเกี่ยวกับโรงแรมนี้ ตอนที่เขากำลังจะตามโทนนี่ไปแต่กลับมีคนเดินมาขวาง

“คุณใช่..ซื่อเฟยเซี่ย หรือเปล่าครับ?” เฟยเซี่ยจำต้องปล่อยให้โทนี่หนีไปก่อนแล้วหันมายิ้มให้กับชายหนุ่มผมทองที่เข้ามาขวาง

“ครับ ผมซื่อเฟยเซี่ย ว่าแต่คุณรู้ชื่อผมได้ยังไง?”

“เพราะว่าผมได้รับใบสมัครของคุณแล้ว” จากนั้นชายหนุ่มก็ดึงซองเอกสารออกมาจากใต้แขนของเขา เฟยเซี่ยจำลายมือบนนั้นได้ดี มันเป็นลายมือของเขา

“ผมไม่เห็นจำได้เลยว่าเคยส่งใบสมัครพร้อมประวัติมาที่นี่...” ยิ่งเขาคิดเรื่องนี้มากเขาเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกว่าที่นี่แปลก ถึงแม้ว่าเขาอยากได้งานมากแค่ไหนแต่มันดูน่ากลัวเกินไป ราวกับทุกคนพยายามเข้ามาอย่างไม่มีเหตุผล เขาตัดสินใจจะไปหางานล้างจานทำแทนเพื่อความปลอดภัย

“ที่นี่...ดูแปลกๆ ยังไงขอเดินดูรอบๆได้ไหมครับ ถ้าไม่ได้ผมต้องขอกลับก่อน”

“ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมที่มีอะไรแอบแฝงหรอกครับ” ชายหนุ่มยังคงพูดด้วยความสุภาพ

“โรงแรมนี้เป็นที่รู้จักกันดี แต่หลายคนมองข้าม” เขากล่าวด้วยรอยยิ้มที่อ่านไม่ออก

“เรียกได้ว่าเป็นโรงแรมที่เก่าแก่ที่สุดในโลก”

“มีอะไรแบบนั้นด้วยหรอ?” เฟยเซี่ยพูดด้วยเสียงตวัดขึ้นเล็กน้อย ถึงอย่างนั้นชายตรงหน้าก็ยังยิ้มเหมือนเดิม

“โรงแรมแห่งนี้มีชื่อเต็มๆว่า Noah’s Ark” 

 

ประตูที่เปิดค้างไว้ในตอนแรกปิดตัวลงเสียงดัง 

...............................................


ปรับภาษาการแปล : 22/12/63

Cr.

Translators: Rook and Satellite 

Editor: Addis

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 797 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

416 ความคิดเห็น

  1. #359 Byunpulloy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 20 เมษายน 2563 / 23:37
    มาตอนแรกก็เริ่มเลยแม่
    #359
    0
  2. #329 你我 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 3 กุมภาพันธ์ 2563 / 19:23

    คำวาสเก่าแก่ที่สุดในโลกก็ชวนขนลุกแบบพรึ่บพีั่บ!

    #329
    0
  3. #269 Lormielis (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 24 มกราคม 2563 / 21:37
    ?!!!!!!!!
    #269
    0
  4. #223 Lucky-Puppy (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 9 มกราคม 2563 / 00:00
    แปลดีมากกกก ตามจ้าาาา
    #223
    0
  5. #194 pronatchaleerach (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 2 มกราคม 2563 / 04:48
    แปลดีมากค่าขอบคุณนะคะ นายเอกแสบจริงๆ
    #194
    0
  6. #177 Vsundae (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 22 ธันวาคม 2562 / 15:37

    ถ้าจะมัดมือชกขนาดนี้...

    #177
    0
  7. #155 วันนี้วันอาทิตย์ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 19 พฤษภาคม 2562 / 22:44

    เพิ่งเข้ามาเจอ สนุกมาก ขอรายงานตัวขอรับ

    #155
    0
  8. #140 ตื่นสายใต้สะพานลอย (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 18 เมษายน 2562 / 06:02
    แปลดีมากเลยยยย น่าติดตามม้ากก
    #140
    0
  9. #55 MaliLa 111 (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 6 กันยายน 2561 / 03:03
    สนุกมากเลยค่ะ แปลดีมากเราเคยไปดำมาแต่ไม่ค่อยรู้เรื่องดีใจที่มีคนแปลค่ะป
    #55
    0
  10. #33 minggg- (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 5 กันยายน 2561 / 00:16

    ชื่อตอนก็สยองแล้ววว

    ความอยากได้เงินเนอะ

    ขอให้โชคดี 555555

    #33
    0
  11. #16 อลิศ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 31 สิงหาคม 2561 / 23:33
    สู้ๆน้ารออ่านจ้า
    #16
    0
  12. #1 ❀ G ร อ น D ❀ (จากตอนที่ 1)
    วันที่ 25 สิงหาคม 2561 / 10:56

    เจิม ขอให้แปลจนจบนะ


    #1
    1
    • #1-1 Hakuja.(จากตอนที่ 1)
      26 สิงหาคม 2561 / 17:57

      ขอบคุณขอรับ
      #1-1