{EXO FIC} ขอนไม้ END

ตอนที่ 7 : Part VI เรียนรู้จากความเจ็บปวด (END)

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 149
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 3 ครั้ง
    26 ก.พ. 60






VI





เซฮุนขับรถมาจนถึงทะเลที่ที่เขาวางแพลนจะมาเที่ยวกับแบคฮยอน ห้องพักสองเตียงดูกว้างไปถนัดตาเมื่อตอนนี้มีเขาเพียงคนเดียว กระเป๋าเดินทางถูกวางข้างตู้เสื้อผ้าที่ด้านนึงของห้องก่อนตัวเขาจะเดินออกไปที่ระเบียงเพื่อสูดอากาศบริสุทธิ์และกลิ่นอายของทะเล

เขายังจำนาทีที่ชวนแบคฮยอนมาเที่ยวได้ ตอนนั้นอีกฝ่ายดูดีใจและตื่นเต้นมาก จะเห็นได้ชัดสุดๆก็เมื่อวานนี้ตอนที่เราไปซื้อของด้วยกัน  ทุกอย่างพลิกกลับจากหน้ามือเป็นหลังมือเพียงชั่วข้ามคืน

ครืด...ครืด.. เสียงโทรศัพท์ที่เขาตั้งระบบสั่นไว้ยังดังอย่างต่อเนื่อง มือใหญ่หยิบมือถือเครื่องบางเฉียบออกมาจากกระเป๋ากางเกง นับรวมๆดูแล้วสายเรียกเข้าจากแบคฮยอนตอนนี้ก็เกินสิบ แต่เขาไม่อยากรับรู้อะไรอีกแล้ว หลังจากกลับไปคราวนี้ จะไม่ใช่เซฮุนคนเดิมอีกต่อไป

 

แบคฮยอนไม่เคยรู้มาก่อนว่าการไม่มีเซฮุนอยู่ตรงนี้มันเจ็บปวดแค่ไหน ไม่ว่ากี่ข้อความ กี่สายที่โทรไป เซฮุนไม่เคยตอบรับมันซักครั้ง

“เซ..ฮุน..ฮึก..”  แบคฮยอนเหมือนตัวเองใกล้จะขาดอากาศหายใจ ผ่านมาแล้วเป็นอาทิตย์ที่เซฮุนไม่ติดต่อกลับมา เขาไม่รู้ว่าเซฮุนไปไหน ที่ที่นัดกันไว้ว่าจะไปอีกฝ่ายก็ไม่เคยบอกว่าอยู่ตรงไหนมีแต่บอกว่าเซอร์ไพซ์ ทุกคืนของแบคฮยอนคือการเผลอหลับไปพร้อมกับน้ำตาและโทรศัพท์ที่จับไว้แน่น กลัว กลัวตัวเองไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ กลัวตัวเองไม่ได้ยินเสียงข้อความของเซฮุน


แต่มันไม่มี


ไม่มีซักข้อความ


ไม่มีซักสายเรียกเข้า


“ฮึก..เซฮุน..” น้ำตายังคงไหลออกจากหน่วยตาคู่สวยไม่ขาดสาย ใบหน้าเรียวซุกหน้าลงหมอนตัวเองแล้วปล่อยเสียงสะอื้นเรียกเซฮุนไม่ขาดปาก เขาทรมาน... เหงา.. ความเจ็บปวดแบบนี้หรือเปล่าที่เซฮุนต้องรับมาตลอด

 

เช้าวันนี้จิตใจของเขาไม่สดใสเหมือนฟ้าอากาศเลย แบคฮยอนเดินลากขาเข้าห้องน้ำ เขาจำเป็นต้องลุกเพราะมีเรียน ใบหน้าที่สะท้อนอยู่ในกระจกไม่ต่างจากผีดิบ ใต้ตาบวมช้ำ จมูกแดง ใบหน้ามีแต่คราบน้ำตา แว่นสีทึบถูกนำขึ้นมาบดบังใบหน้าขาวไว้ เขาไม่อยากโดนเพื่อนทักเพราะไม่รู้จะตอบยังไง

แบคฮยอนเดินไปที่ตึกเรียนเรื่อยๆหางตาก็เหมือนกับเห็นเซฮุน เขารีบเปลี่ยนเส้นทางวิ่งไปหาทันที มือเรียวคว้าเอาข้อมือใหญ่ไว้จนเจ้าของร่างหันมา

“เซฮุน..” ใบหน้าของร่างสูงนั่นเฉยชาอย่างที่แบคฮยอนไม่เคยเจอมาก่อน เขาเม้มปากพยายามกลั้นน้ำตาตัวเองวางมืออีกข้างลงบนอกเซฮุนแล้วขยุ้มเสื้ออีกคนไว้

“หาย..ไปไหนมา เซฮุน” เซฮุนขบฟันหันมองไปทางอื่นพยายามไม่สบตาคนตัวเล็ก จริงอยู่ว่าการแสดงภายนอกของเขาดูเหมือนจะไม่รู้สึกอะไรแล้วแต่ทุกครั้งที่เห็นน้ำตาของอีกฝ่ายก็ยังคงเจ็บ.. เจ็บอยู่ทุกครั้ง

“มีอะไร” น้ำเสียงนิ่งสนิทจนใจของแบคฮยอนเหมือนถูกบีบ ไม่คิดจะถามเขาสักนิดเลยหรอว่าเขาเป็นยังไง แบคฮยอนทนกลั้นมันต่อไม่ไหว น้ำตาไหลกลิ้งลงพ้นขอบแว่นอาบแก้มเนียน เซฮุนจับมือเล็กแล้วลากไปที่ลับตาคนแทน ขืนอยู่ตรงนี้จะเป็นจุดสนใจเปล่าๆ

แบคฮยอนเดินตามอีกฝ่ายไปมืออีกข้างก็ยกป้ายน้ำตาบนหน้าไป เสียงสะอื้นเล็กๆหลุดออกจากปากบางเป็นระยะจนถึงรถของเซฮุน เซฮุนจับแบคฮยอนดันเข้าประตูหลังพร้อมกับแทรกตัวเข้าไปนั่งข้างๆ

“ตกลง มีอะไร”

“ฮึก..ไม่มี.. ไม่มี..”

“แล้วร้องไห้ทำไม” เซฮุนหันกลับมาถามคนตัวเล็กที่ร้องไห้อย่างน่าสงสาร แต่ไม่หรอกเขาจะไม่ใจอ่อนอีกแล้ว เขาจะไม่เป็นฝ่ายเข้าหาอีกต่อไปแล้ว เพราะสิ่งที่ได้มาคือความเจ็บปวดทั้งนั้น

แบคฮยอนส่ายหัวทั้งน้ำตายังไม่หยุดไหล เขาห้ามตัวเองไม่ได้เลยทั้งคิดถึง ทั้งโหยหา ทั้งตัดพ้อ ทั้งน้อยใจ ทำไมถึงดูไม่ใยดีกันขนาดนี้ ความเครียดที่สะสมมาเป็นอาทิตย์ทำให้ร่างกายของแบคฮยอนไม่ไหวหน้าขาวเริ่มซีดจัดจนเซฮุนตกใจ ขยับเข้าไปโอบประคองคนตัวเล็กไว้แนบอกพอดีกับแบคฮยอนที่หมดสติลง แว่นตาถูกนิ้วเรียวเกี่ยวดึงออก เขาจูบลงหน้าผากเนียนอย่างรักใคร่

 

เซฮุนรู้ความจริงจากปากของชานยอลแล้วเมื่อวันก่อนเพียงแต่เขาอยากดัดนิสัยคนไม่รู้จักคิด ทำอะไรไม่เคยนึกถึงใจเขา เขามั่นใจว่าแบคฮยอนต้องรู้บ้างละว่าเขารู้สึกอย่างไร .. หลายครั้งที่มีอาการหลุดไป หลายครั้งที่มันเกินความควบคุม และถือเป็นการวัดใจตัวแบคฮยอนเองว่า คิดกับเขายังไง แค่ไหน

ปลายนิ้วใหญ่ยกเกลี่ยเบาๆที่ใต้ตาบวมแดง ไม่คิดว่าแบคฮยอนจะเป็นหนักขนาดนี้เหมือนกัน ถ้าไม่ใช่ชานยอลที่มาบอก.. เขาไม่คิดจะเดินให้อีกฝ่ายเห็นแน่นอน

 

นายได้คุยกับแบคฮยอนบ้างหรือยัง

ทำไม

วันฉันกับแบคฮยอนไม่ได้มีอะไรกัน

‘….’

ถ้านายยังปล่อยให้แบคฮยอนเป็นอยู่แบบนี้ ฉันจะมาเอาคืน คอยดู

 

แม้จะไม่อยากขอบคุณแต่ก็ต้องขอบคุณชานยอลที่ยอมมาบอก ไม่ปล่อยให้ยืดเยื้อไปมากกว่านี้ ทุกคืนที่เขาหลับไม่ลงนั่งอ่านข้อความในมือถือซ้ำไปซ้ำมาจนไม่มีวินาทีไหนที่เขารักแบคฮยอนน้อยลง และไม่มีวินาทีไหนที่เขาไม่คิดถึง

“เพราะพี่..ใจร้ายกับผมก่อน” เซฮุนพูดขึ้นเบาๆพร้อมพรมจูบไปตามหน้าผากและเส้นผม มือก็ไล่ไปลูบหลังคล้ายปลอบประโลมคนที่ยังไม่ได้สติ

“ถ้าผมไม่ทำแบบนี้ พี่คงไม่รู้ว่าผมรู้สึกแบบไหน... ยิ่งตอนที่พี่ตอบตกลงเขาไป.” แรงกำบนเสื้อในอกพร้อมกับร่างของคนตัวเล็กสั่นไหว เซฮุนกระชับกอดไว้แน่น

“ฮึก..เซฮุน.. ขอโทษ”  แบคฮยอนมุดหน้าลงอกปล่อยน้ำตาออกมาไม่ขาดสาย ปากพร่ำบอกขอโทษซ้ำๆ กลัว กลัวจะทิ้งกันไปอีก เขาเริ่มรู้สึกตัวมาซักพักแล้วแต่ไม่กล้าขยับตัวกลัวโดนผลักไส เลยได้แต่ซึมซับความอบอุ่นที่ได้รับ จนกระทั่งอีกฝ่ายเปิดปากพูด เขารู้แล้ว รู้แล้วว่ามันเจ็บแค่ไหน แม้จะเทียบไม่ได้เลยกับเซฮุนก็ตาม

“ชู่ว..พอแล้วครับ ไม่ร้องแล้วนะ” เสียงทุ้มในแบบที่เขาชอบกลับมาแล้ว แบคฮยอนยิ่งร้องไห้หนักสอดแขนกอดรัดเอวสอบไว้แน่น เซฮุนไม่ได้พูดอะไรอีกนอกจากโยกตัวไปมาเบาๆ มือใหญ่คอยลูบหลังสลับกับลูบแผ่นหลังบางไปด้วย 

“...ฮือ..เซ..ฮุน..ใจร้าย..ฮึก..”

“............” เขาไม่ได้ตอบอะไรออกไป นิ่งฟังอีกฝ่ายพูด

“ทิ้งไป..ฮึก..ด..ได้ยังไง ฮือ...ทำไม..ไม่รอ ฮึก..”

“ขอโทษนะครับ..”

“พี่..ฮือ...ร..ร้องไห้ทุกวัน.. ฮึก... เซฮุน..ไม่อยู่” เสียงคนตัวเล็กสั่นเครือตามแรงสะอื้นแต่มันเจือไปด้วยความเจ็บปวดที่เขารู้สึกได้..

“ผมขอโทษ.. ผมจะไม่ไปไหนแล้ว” เพราะแบคฮยอนมีเซฮุน เรื่องของชานยอลจึงจางหายไปได้อย่างง่ายดาย แต่พอในวันที่ไม่มีเซฮุนแบคฮยอนก็ยืนคนเดียวไม่ไหว

เซฮุนก็เหมือนกันคอยป้อนความรักความอ่อนโยนให้อีกฝ่ายคุ้นเคย ขาดไม่ได้ จนถึงวันนั้นเขาก็จะสอน สอนให้อีกฝ่ายเข้าหา และยอมมอบความรักกลับมาบ้าง

 

วันนี้เขาทั้งคู่เรียนรู้ที่จะมอบความรักให้กันแล้ว เซฮุนบรรจงปาดน้ำตาออกจากหน้าเนียนเขาก้มลงไปใกล้จนลมหายใจร้อนถูกแบ่งปันให้แก่กัน ริมฝีปากนิ่มยุ่นสัมผัสกันอย่างช้าๆ แบคฮยอนหลับตาลงยกแขนขึ้นโอบรอบต้นคอแกร่งอย่างเต็มใจ จากวินาทีเป็นหนึ่งนาทีเป็นสอง จนแบคฮยอนเริ่มหายใจไม่ทันปลายลิ้นและริมฝีปากของเซฮุนจึงถูกถอนออกไป

แบคฮยอนซุกหน้าตัวเองลงซอกคออีกฝ่ายทันทีกลบเกลื่อนความเขินของตัวเอง  สัมผัสร้อนเมื่อกี้ยังติดค้างอยู่ที่ริมฝีปาก ทั้งใจที่ยังรัวเร็วจนกลัวว่าเซฮุนจะได้ยินมันด้วยซ้ำ บ้าจริง ใจเย็นหน่อยสิแบคฮยอน

 

“หึๆ” เสียงหัวเราะในลำคออีกฝ่ายทำให้แบคฮยอนทุบลงอกไปซักที ให้รู้สึกบ้างว่าทำเขาแบบนี้แล้วไม่ควรล้อให้อาย

“โอ้ย.. เจ็บนะครับ” เสียงออดอ้อนของเซฮุนยิ่งทำให้แบคฮยอนหน้าแดงใจเต้นหนักกว่าเดิมจนทำได้แค่ซุกอยู่ตรงนั้นนิ่งๆ เม้มริมฝีปากกลั้นยิ้มไม่ให้หลุดออกมาอย่างยากลำบาก ก่อนที่เขาจะนึกบางอย่างได้

“เอ่อ.. เรื่องชานยอล”

“ครับ?” เซฮุนถอยออกมาจากร่างเล็ก แบคฮยอนมองสบตาอีกฝ่ายก่อนกลั้นใจพูดความจริงออกไป

“คืนนั้นพี่กับชานยอลไม่ได้มีอะไรกันนะ แค่นอนด้วยกันเฉยๆ และก็ตกลงเป็นเพื่อนกันแล้วด้วย ตอนนี้ชานยอลก็ปรับความเข้าใจกับคยองซู  รักกับคยองซูดีแล้ว พี่กับชานยอลไม่ได้เป็นอะไรกันแล้วนะนอกจากเพื่อน เซฮุนมะ..” ท่าทางแบคฮยอนคงจะตื่นเต้นมากพูดออกมาเสียยาวเหยียดจนเซฮุนต้องยกมือปิดปากเล็กไว้

“ใจเย็นๆครับพี่ ผมรู้แล้ว”

“อ้าว..”

“ไม่ต้องมาอ้าวเลยครับ ถือว่าผมดัดนิสัยพี่แล้วกัน” ปากเล็กอ้าหุบ อ้าหุบเหมือนคนจะพูดแต่พูดไม่ออกเลยตัดสินใจมุดกลับเข้าอกกว้างอีกครั้ง เซฮุนหัวเราะแล้วโอบกอดแบคฮยอนไว้

“อย่าทำแบบนี้อีกนะครับ..”

“อืม.. ไม่ทำแล้ว..”

“..........”

“รัก” คำเดียวแม้จะแผ่วเบาออกจากปากของแบคฮยอนก็ทำเอาหัวใจของเซฮุนฟูพองอย่างบอกไม่ถูก ส่วนแบคฮยอนก็เขินจนหน้าแดงหูแดงไปหมด เขาเลือกที่จะไม่แซวแล้วเก็บคำสำคัญนี้ไว้ในใจ

“รักเหมือนกัน”

 

 

END,,,


-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


คิดว่าจบไวไปใช่ไหมละ?

อยากอ่านต่อใช่ไหมละ? 

รอตอนพิเศษนะเออ... แน่นอนว่ามีฉากกุ๊กกิ๊กให้ดื่มด่ำแน่นอน 

ฝากติดตามกันต่อไปด้วยนะขอรับบบบ 


ทิศเหนือ.


ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 3 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #16 SCIMO (จากตอนที่ 7)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 10:58
    จบแบบแฮปปี้ดี๊ดี>_<
    #16
    0