{EXO FIC} ขอนไม้ END

ตอนที่ 6 : Part V ทางที่เลือก

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 60

 

.


V

.

.

คยองซูยืนร้องไห้ปานจะขาดใจ เขาไม่คิดเลยว่าชานยอลจะใช้วิธีนี้พิสูจน์รักจากแบคฮยอน แล้วเขาละ.. เขาเป็นอะไรสำหรับชานยอล ไม่แคร์กันเลยหรือ..

 

“นายน่ะ.. กลับไปเถอะ” เซฮุนที่เดินแยกออกมาจากชานยอลและแบคฮยอนแล้วหยุดทักคยองซู คนตัวเล็กเงยหน้ามองเซฮุนทั้งน้ำตา

“นาย..ทนได้ยังไง”

“ฮะๆ.. อาจจะทนไม่ได้แล้วก็ได้” เซฮุนแค่นหัวเราะตอบออกไป มือใหญ่ยกมือขึ้นวางแปะบนหัวเล็กปุๆ

“นายก็รีบกลับได้แล้ว ยืนอยู่ตรงนี้ก็ไม่มีประโยชน์”

“ฉัน...จะรอ..” ความรักของคยองซูอาจดูงี่เง่าในสายตาคนอื่น แต่มันเป็นความรักในแบบของเขา รอคอยเพื่อความรัก ยอมทุกอย่างเพื่อคนที่รัก เซฮุนทอดสายตามอง คล้ายกับเห็นตัวเองในนั้น นานมาแล้วเช่นกันที่เขาเฝ้ารอคอย

แต่ทันทีที่แบคฮยอนตอบตกลง เซฮุนก็เหมือนจมดิ่งลงมหาสมุทร ไร้แรงพยุงตัวให้ใครได้เกาะพักพิง

ฟางเส้นสุดท้ายได้ขาดไปแล้ว..

.

.

คยองซูยังคงรอ..เขารู้ดีว่าชานยอลอาจจะไม่ลงมาในคืนนี้แต่เขาก็ยังหวัง.. หวังให้ชานยอลล้มเลิกความคิด แบคฮยอนยอมปล่อยคนรักของเขากลับมา สองมือเล็กถูเข้าหากันเพราะอากาศที่เริ่มเย็นลงเสื้อโค้ชตัวหนาที่ตอนนี้ก็เหมือนจะไม่ช่วยอะไรมากนักทำให้ร่างเล็กห่อตัวเข้าหากัน

“นายนี่บ้าจริงๆด้วย” คยองซูหันมองต้นเสียงอย่างแปลกใจ เซฮุน.. คนตัวสูงเดินมาพร้อมกับเสื้อโค้ชอีกตัวในมือ

“กลับไปแล้วไม่ใช่หรอ” เซฮุนถอนหายใจ วางเสื้อโค้ชในมือเข้ากับไหล่เล็ก เขากลับไปถึงบ้านแล้วแต่ไม่สามารถทำรายงานหรือนอนหลับลงได้เลย ทั้งยังเจ็บปวด ทั้งภาพคยองซูร้องไห้ก็ยังติดตา เรียกว่าเข้าใจความเจ็บปวดนั้นมากกว่า เขาสงสารทั้งตัวเอง และคยองซู

“เข้าไปรอในรถสิ เดี๋ยวอยู่เป็นเพื่อน” เซฮุนไม่ได้ตอบคำถามนั้นแต่ดึงอีกคนไปที่รถ คยองซูมองอย่างไม่เข้าใจแต่เขาก็หนาวเกินกว่าจะยืนรอได้อีกแล้วจึงเข้าไปในรถแต่โดยดี เซฮุนตามเข้าไปนั่งฝั่งคนขับ ต่างคนต่างเงียบ จมอยู่กับความคิดตัวเอง

“ขอบคุณนะ”

“เบื่อคำนี้แล้ว”

“อ้าว..” คยองซูทำหน้าเหวอใส่เซฮุนก่อนจะหันกลับมางึมงำบ่นคนเดียว เซฮุนปรับเบาะเอนหลังปิดตาลงพยายามห้ามความคิดมากมายในหัว ยิ่งห้ามเหมือนย้ำเตือนให้ตัวเองคิด.. คิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในห้องนั้น ในห้องของแบคฮยอน..

 

คยองซูคอยชะเง้อมองที่ทางเข้าออกของตึก สลับมองนาฬิกาที่คอนโซนรถ แม้ตัวเขาพร้อมจะรอ อยากจะรอ แต่ใจก็ไม่เคยหยุดเจ็บไปแม้วินาทีเดียว ยิ่งเวลาผ่านไปมากเท่าไหร่ดูแล้วน้ำตาก็ยิ่งไหลออกมาเท่านั้น สองมือเล็กกำบีบเข้าหากันแน่นพยายามกลั้นสะอื้นเพราะไม่อยากให้รบกวนคนข้างๆ แต่เซฮุนก็ได้ยิน

ตาคมเปิดขึ้นมองคนตัวเล็กแล้วถอนหายใจ ล้วงหยิบผ้าเช็ดหน้ายื่นส่งให้

“ก็บอกแล้วให้กลับ”

“ฮึก..ฉันแค่อยากมีหวัง..”

“นายอยู่ตรงนี้ก็เท่ากับทำลายความหวังตัวเอง” พูดไปเขาก็ทอดมองไปที่ตำแหน่งห้องของแบคฮยอน ไฟในห้องปิดไปแล้ว ทุกอย่างคงดำเนินไปอย่างที่คนทั้งสองคนนั้นต้องการ

.

.

“ทำไมถึงตอบตกลง” ชานยอลถามงึมงำผ่านซอกคอขาว มือใหญ่ปลดเปลื้องเสื้อผ้าของคนตัวเล็กออกอย่างชำนาญ แบคฮยอนหลับตารับความรู้สึกที่ถูกสร้างขึ้นจากคนคุ้นเคย แต่ทว่าใบหน้าที่ลอยขึ้นมากลับกลายเป็นของเซฮุน เขาเม้มปากตัวเองไว้แน่น

“แบคฮยอนอา..” ชานยอลเร่งเร้าหาคำตอบระหว่างไล้ปลายจมูกและปลายลิ้นมาถึงช่วงอก ร่างเล็กกระตุกวูบด้วยความวาบหวาม

“อยาก..รู้เหมือนกันน่ะ”

“แล้วตอนนี้รู้หรือยัง” ชานยอลถอยตัวออกห่างถอดเสื้อผ้าตัวเองเท้าแขนคร่อมตัวแบคฮยอน พยายามมองฝ่าความมืดเข้าสบกับตาคู่สวยที่เขาชอบมองเป็นประจำ

แบคฮยอนมองโต้กลับไม่ได้หลบสายตา มันเป็นเรื่องปกติที่ถูกเร้าแล้วต้องมีอารมณ์เพียงแต่ว่า.. เขาจับมือชานยอลข้างหนึ่งมาวางตรงตำแหน่งหัวใจ

“แล้วนายละ..ชานยอล รู้รึยัง” แพ้แล้ว.. เขาแพ้แล้ว .. ใต้ฝ่ามือนั้นนิ่งสงบทุกจังหวะการเต้นของหัวใจแบคฮยอนเป็นปกติ หากเป็นเมื่อก่อนทั้งตัวเขาและแบคฮยอนต่างตื่นเต้นกับบทรักบนเตียง เสียงหัวใจที่ดังออกมาจนอีกฝ่ายต่างได้ยินของกันและกัน แต่ตอนนี้เขาแพ้แล้ว ชานยอลหลับตาลงแน่นปล่อยให้น้ำตาไหลลงตามเรียวหน้า เขาค่อยๆแนบแก้มบนหน้าอกเปลือย

“ขอโทษนะ ชานยอล”  แบคฮยอนเหม่อมองเพดานห้อง เขานึกถึงหน้าของเซฮุนครั้งสุดท้าย ในใจลึกๆของเขารับรู้มาตลอดว่าเซฮุนคิดอะไร แต่พยายามบอกตัวเองว่าไม่ใช่ ผลักไสความรู้สึกพวกนั้นออกไปแล้วเห็นแก่ตัวคว้าเซฮุนไว้เกาะพยุงตัว

แต่ตอนนี้เขามั่นใจว่าตัวเองก็รู้สึกไม่ต่างจากเซฮุน เขาจะไปบอก.. เขาจะไปขอโทษ.. แค่หวังว่าทุกอย่างจะกลับไปเป็นเหมือนเดิม

 

.

.

เช้าแล้วแต่ตอนนี้เซฮุนยังไม่ได้กลับบ้านเพราะเป็นห่วงคนข้างๆ เขาบอกตัวเองแบบนั้นหากแต่รู้ดีว่าใจก็ต้องการยืนยันว่าแบคฮยอน..ตกลงปลงใจไปแล้วจริงๆ ตอนนี้ทุกอย่างชัดเจนหมดแล้ว

คยองซูมองนาฬิกาอีกครั้งก่อนจะเช็ดคราบน้ำตาบนหน้าตัวเองจนหมด ทิ้งไว้แต่ความบวมแดงที่ดูยังไงก็รู้ว่าเขาร้องไห้หนักขนาดไหน จนกระทั่งเห็นชานยอลเดินออกมาพร้อมกับแบคฮยอน คยองซูจึงรีบลงจากรถ ขนาดว่าตลอดทั้งคืนมานั้นเขาเจ็บปวดและพร้อมให้อภัยชานยอลเสมอ แต่ทันทีที่เห็นทั้งคู่เขาเจ็บ..เจ็บเหลือเกิน เจ็บจน..

 

เพี๊ยะ! หน้าแบคฮยอนหันไปตามแรงเหวี่ยงจากฝ่ามือคยองซู ชานยอลตกใจรีบดึงตัวคนตัวเล็กไว้

“ทำบ้าอะไรน่ะคยองซู!” ชานยอลตวาดออกมา แม้จะตกใจที่เห็นคยองซูตรงนี้แต่เขาไม่อยากให้คยองซูทำอะไรแบคฮยอนอีก หลังจากตกลงว่าเราจะเป็นเพื่อนกันเมื่อคืน เขาก็ขอแค่ได้นอนข้างๆเพียงเท่านั้น ไม่ได้ทำอะไรอย่างอื่น

“เมื่อไหร่ ฮึก.. เมื่อไหร่จะปล่อยพี่ชาน ฮึก” น้ำเสียงที่เปร่งออกมามีแต่ความเจ็บปวด ชานยอลรับรู้ได้และเขาก็รู้สึกผิดเต็มหัวใจ

“พี่ผิดเอง.. คยองซู” คยองซูมองหน้าคนรัก แม้น้ำตาจะไหลออกมาตั้งแต่เมื่อคืนแต่ยันตอนนี้ก็ยังมีไหลออกมาไม่ขาดสาย

“พี่ทำได้ยังไง ฮึก.. พี่นอนกับเขาได้ยังไง ฮือ.. แล้วผม.. พี่เอาผมไปไว้ไหน..” คยองซูทุบตีชานยอลหวังจะให้อีกคนได้เจ็บปวดบ้าง แต่ผลของการอดนอนและร้องไห้มาตลอดคืนจึงทำให้คยองซูล้มพับลงต่อหน้าทั้งคู่ ชานยอลรีบประคองตัวคนรักไว้แนบอกแล้วหันมองแบคฮยอน

“ขอโทษนะ เจ็บรึเปล่า”

“ไม่เป็นไร พาคยองซูกลับเถอะ” แบคฮยอนส่งยิ้มให้ แล้วเดินเลี่ยงออกมา วันนี้เขาตั้งใจจะไปหาเซฮุนเพราะไหนๆก็นัดกันไปเที่ยวอยู่แล้ว เซฮุนต้องรออยู่แน่ๆ

 

เซฮุนทิ้งตัวลงนั่งที่เตียงตัวเอง หลังจากที่คยองซูล้มลงเขาก็ตรงดิ่งกลับมาที่ห้องเลย ไม่รู้ว่าตอนนี้ควรทำอะไรต่อ หางตาก็เหลือบไปเห็นกระเป๋าเดินทางขนาดกลาง เขาแพ็คของบางส่วนลงไปบ้างแล้ว สงสัยทริปนี้เขาต้องไปคนเดียว

“ดีเหมือนกัน เซฮุน.. จะได้พักใจบ้าง” เซฮุนพูดกับตัวเองแล้วจัดการข้าวของที่เหลือลงกระเป๋าต่อจนเสร็จ เขายกข้อมือขึ้นดูเวลาก่อนจะเดินออกจากห้องไป

 

แบคฮยอนที่เพิ่งมาถึงหน้าห้องของเซฮุนมือก็พยายามกดโทรหา แต่ปลายสายกลับไม่รับเลยซักครั้ง.. เซฮุนไม่เคยไม่รับโทรศัพท์เขา ใจของแบคฮยอนตอนนี้เริ่มสั่นกลัว

“เซฮุน..” แบคฮยอนส่งเสียงเรียกตอนที่ดันประตูเปิดเข้าไปในตัวห้อง ทุกอย่างเงียบสนิท ปกติแล้วเซฮุนจะเปิดแอร์ห้องไว้ตลอดแต่วันนี้มันร้อน.. แบคฮยอนรีบวิ่งไปที่ห้องนอน ไม่อยู่.. ห้องน้ำ.. ไม่อยู่..

“ฮึก..” แบคฮยอนทิ้งตัวลงนั่งกลางห้องน้ำตามากมายพลั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย เขากลัว กลัวจะเสียเซฮุนไปจริงๆ

เขาต้องทำยังไง ..

 

ทำยังไงดี..

 

 ------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------


มาถึงตอนนี้ เคลียร์ใจระหว่างแบคฮยอนกับชานยอลเรียบร้อยแล้วนะทุกคน 

เลิกเกลียดกันได้แล้ว ชานยอลน่าสงสารออก ฮือ... 

ยังไงฝากติดตามต่อด้วยนะขอรับ ว่าแบคฮยอนกับเซฮุนจะเป็นยังไงต่อไป

แบคฮยอนไฟท์ติ้ง! 


ทิศเหนือ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #15 SCIMO (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 10:52
    หน่วงไปหม๊ดดดดดดดด
    #15
    0
  2. #9 APcn17 (จากตอนที่ 6)
    วันที่ 26 กุมภาพันธ์ 2560 / 00:34
    แบคสู้ๆ
    #9
    0