{EXO FIC} ขอนไม้ END

ตอนที่ 5 : Part IV เมื่อขอนไม้ผุพัง

  • เนื้อหานิยายตอนนี้เปิดให้อ่าน
  • View : 127
    จำนวนคนให้กำลังใจ : 2 ครั้ง
    26 ก.พ. 60

....


IV

.

.


“พรุ่งนี้ผมมารับตอนแปดโมงนะครับ” แบคฮยอนพยักหน้ายื่นมือไปรอรับถุงใส่บรรดาของที่ซื้อมาจากเซฮุน มือใหญ่ยกขึ้นแตะที่แขนเล็ก

“ฝันดีนะครับพี่”

“อื้อ เหมือนกันนะเซฮุน”

 

แบคฮยอนยืนมองจนรถคันสีดำเงาของเซฮุนเคลื่อนออกไปจนพ้นระยะสายตาก็หันกลับเข้าไปในตัวตึก

หมับ! แรงดึงจากด้านหลังทำให้เขาต้องหันกลับมามอง

“ชานยอล...”

“ไปเที่ยวมาสนุกไหม เดินหยอกกันกลางห้างไม่อายสายตาใครเลยนะ” แรงบีบที่เพิ่มขึ้นทำให้แบคฮยอนต้องนิ่วหน้า ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันมองหน้าอีกฝ่ายอย่างไม่เข้าใจ จะเอาอะไรกับเขาอีก

“หึ.. เลิกกันไปไม่นานก็รีบหาผัวใหม่เลยนะ”

“ชานยอล!!” น้ำเสียงค่อนขอดจากชานยอลทำให้เขาอดไม่ได้ สะบัดแขนออกจากแรงจับตรึงไว้ ข้าวของที่ซื้อมาปล่อยทิ้งลงพื้น อยู่ดีๆมาหาเรื่องกันแบบนี้มันก็ไม่ใช่สิ่งที่เขาจะยอมได้เหมือนกัน

ชานยอลมองคนตัวเล็กด้วยความโกรธเคือง ยิ่งอีกฝ่ายมีปฏิกิริยาแบบนี้เขายิ่งโมโห รั้งต้นแขนทั้งสองข้างดึงเข้าหาตัวอีกครั้ง

“ไม่คิดถึงกันหน่อยรึไง หรือมันลีลาดีจนไม่นึกถึงกันแล้ว” คำพูดนั้นเหมือนมีดกรีดลงกลางใจของแบคฮยอน ไม่รักกันแล้วจำเป็นต้องทำกันแบบนี้ด้วยหรอ ทำไมต้องทำกันขนาดนี้ เขากำลังจะดีขึ้นแล้ว มาทำแบบนี้ทำไม มือเล็กกำจิกเข้าหากันสะกดกลั้นความเสียใจไว้ไม่ให้ตัวเองต้องร้องไห้กับคำสบประมาท

“ทำไมต้องคิดถึง ทำไมต้องนึกถึง คนที่ทิ้งไปมันนายเองไม่ใช่หรือไง!”  ชานยอลชะงักค้างไปกับคำตอบนั้น ใช่ เขาทิ้งไปเอง แต่เขาอยากได้คืน.. อยากได้คืนทุกอย่าง...

“ปล่อย... ปล่อยเรา”  แบคฮยอนสะบัดตัวเองจนหลุด เดินถอยห่างออกจากชานยอลเพราะไม่รู้เลยว่าคนตรงหน้านี้ต้องการอะไร

“แบคฮยอน... กลับมาได้ไหม..” เสียงสั่นพร่าของคนตรงหน้าทำให้เขาแปลกใจไม่น้อย ทั้งน้ำเสียงเว้าวอนที่ไม่เคยได้ยินมาก่อน

ชานยอลกำลังพยายาม พยายามที่จะดึงความรักตัวเองกลับมา นี่เป็นวิธีรักของเขา มันอาจจะไม่เหมือนกับคนอื่น แต่นี่เป็นวิธีเดียวที่เขาสามารถทำได้

“แล้วคนรักของนายละ! นายทำแบบนี้ได้ยังไง ชานยอล!

“เพราะฉันรักนายไงแบคฮยอน! ทุกครั้งที่ฉันเห็นนายอยู่กับมัน ฉันจะบ้าอยู่แล้ว!

 

คำตอบของชานยอลทำให้ร่างเล็กที่อยู่ไม่ไกลจากจุดที่ชานยอลและแบคฮยอนอยู่ต้องยกมือปิดปากกลั้นเสียงสะอื้นของตัวเอง แม้รู้ว่าอีกฝ่ายรู้สึกแบบนั้นกับคนตัวเล็กนั่น แต่พอได้ยินจากปากจากเหตุการณ์พวกนี้ มันทำให้ขาเล็กสั่นจนยืนไม่อยู่

คยองซูทรุดตัวลงนั่งกับพื้นหลังกำแพงตึก เขาไม่น่าตามชานยอลมาไม่น่าเป็นห่วง ไม่น่าเลยจริงๆ

“โอเคไหม?” เขาเงยหน้ามองต้นเสียง เซฮุน... ตาคมนั่นมีประกายเจ็บปวดไม่ต่างกัน และไม่รู้ว่าเซฮุนมาตั้งแต่เมื่อไหร่

“ฮึก...แล้วนายละ”

“ไม่เป็นอะไรหรอก เจ็บกว่านี้ก็ไม่เป็นอะไร” ความเจ็บปวดที่อยู่ในใจเซฮุนมันมีมานาน นานมากแล้วและเขาเป็นคนเลือกเองที่จะรับมันไว้ เก็บมันไว้ เสียงสะอื้นเล็กๆจากคนที่นั่งอยู่ทำให้เขาต้องวางมือลงบนผมนุ่มลูบเบาๆเชิงปลอบประโลม

 

มันต่างกันที่เขาไม่เคยได้รับความรักกลับมา เพราะรักของเขามันเป็นแค่ข้างเดียวมาตลอดถ้าวันนี้แบคฮยอนต้องกลับไปจริงๆ ก็เท่ากับว่า ขอนไม้นี้พาแบคฮยอนส่งถึงฝั่งแล้ว

 

 

แบคฮยอนอึ้งไปเหมือนกันกับคำตอบของชานยอล แต่ตอนนี้ร่างสูงตรงหน้ามีคนรักแล้วและเขาจะมาทำแบบนี้ไม่ได้ ไม่ว่าใจเขาอยากกลับไปหรือไม่ มันก็ไม่ควร ใจเขาช้ำเกินกว่าจะทำแบบนั้นได้

 “ชานยอล..นายกลับไปเถอะ กลับไปดูแลคนรักของนายดีกว่า” เขาบอกอีกฝ่ายก่อนก้มลงหยิบของที่วางทิ้งอยู่บนพื้น ช่วงจังหวะที่เงยหน้าขึ้นมาเขาเห็นร่างของเซฮุนยืนอยู่ไม่ไกลและข้างๆกันนั้นคือคยองซู

ตากลมเบิกขึ้นอย่างตกใจไม่รู้ว่าทางนั้นได้ยินอะไรบ้าง แต่คำตอบมันฉายมาหมดแล้วเพราะคยองซูกำลังนั่งร้องไห้อย่างน่าสงสาร

“ที่ไล่กันแบบนี้เพราะมันใช่ไหม..” ชานยอลถามขึ้นอีกครั้ง แต่แบคฮยอนไม่มีคำตอบให้ เพราะเขาไม่รู้ควรตอบว่าอะไร แม้กระทั่งตอนนี้เองเขาก็สับสนกับความรู้สึกตัวเองต่อเซฮุนเช่นกัน

“................”

“ถ้าอย่างนั้น ขออะไรเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม”  สิ่งสุดท้ายที่ชานยอลคิดว่าจะเหนี่ยวรั้งอีกคนได้ ไม่ว่ายังไงเขาก็มั่นใจว่าต้องได้

“อะไร?”

“นอนด้วยกันซักคืน”  เป็นเซฮุนที่โมโหจนน็อตหลุด เขาเดินตรงไปหาชานยอลกระชากไหล่ให้หันมาแล้วปล่อยหมัดลุ่นๆเข้ากระทบหน้าอีกฝ่ายจนเซไป

“พูดเลวๆแบบนี้ออกมาได้ยังไง!

“อย่า.. เซฮุน..”

“แต่พี่...”

“หึ... มาก็ดี.. มาจบเรื่องนี้กันดีกว่า” ชานยอลปาดเลือดที่มุมปาก หันมองมือเล็กที่ยังจับอยู่ที่แขนของเซฮุนประกายความไม่พอใจสะท้อนมาให้เห็น ก่อนชานยอลจะมองหน้าเซฮุนตรงๆ

“นอนด้วยกันสิ แล้วถ้านายไม่รู้สึกอะไรจริงๆ ฉันจะยอมแพ้”

“มึง..”

“เซฮุน! อย่า!” เซฮุนหายใจหนักๆพยายามข่มอารมณ์ตัวเองสะบัดแขนออกจากมือเล็กแล้วหันหลังให้ เขาไม่อยากเห็นแม้กระทั่งหน้ามัน

แบคฮยอนมองเซฮุนก่อนหันกลับมาทางชานยอล ถ้าอยากพิสูจน์ความรู้สึกจากก้อนเนื้อที่ยังเต้นอยู่ตรงนี้ เขาก็จะให้พิสูจน์ เขาเองก็อยากมั่นใจว่าตัวเองยังรู้สึกอะไรกับชานยอลอยู่ไหม

“...ตกลง” คำตอบของแบคฮยอนทำให้เขาต้องหันกลับมานอนอย่างเหลือเชื่อ ไม่ได้สนใจสายตาของชานยอลที่มองมาอย่างผู้ชนะ

 

บางทีแบคฮยอนก็ลืมคิดไปว่า... เซฮุนมีความรู้สึก.. หากขอนไม้ที่แช่น้ำมาเป็นเวลานานมันก็สามารถผุกร่อนลงได้เช่นกัน .. 



------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



ตอนนี้ค่อนข้างหนักหน่วงเล็กน้อย ไม่รู้ว่าสื่อถึงคนอ่านได้บ้างไหม 

ยังไงฝากติดตามต่อไปด้วยนะขอรับ 

อีกไม่กี่ตอนก็จะจบแล้ว

เซฮุนไฟท์ติ้ง!!


ทิศเหนือ.

ให้กำลังใจนักเขียน
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว!
นักเขียนได้รับกำลังใจแล้ว 2 ครั้ง

นิยายที่ผู้อ่านนิยมอ่านต่อ

loading
กำลังโหลด...

17 ความคิดเห็น

  1. #14 SCIMO (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 28 พฤษภาคม 2560 / 10:47
    ฮุนลูกกกกก มาซบอกแม่มา ;----;
    #14
    0
  2. #6 APcn17 (จากตอนที่ 5)
    วันที่ 22 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:01
    ร้องไห้เลยย
    #6
    1
    • #6-1 ทิศเหนือ.(จากตอนที่ 5)
      22 กุมภาพันธ์ 2560 / 22:11
      ซับน้ำตา... แล้วมองกันได้ไหม ... ผ้าเช็ดหน้าไหมครับ ฮือออ
      #6-1